ბრძოლა (1 თავი)
გამარჯობა,მე ანა გეგუშაძე ვარ.24 წლის ქალაქ თბილისიდან.
მზემ ჩემს ოთახში შემოანათა.უხ...როგორ მეძინება.კარგი რაა ცოტა ხანიც მაცადე მზევ!აზრი არ აქვს უნდა ავდგე,თორემ მასზე ჯიუტი არავინაა.ვიცვამ და აბაზანაში შევდივარ.ცხელი წყალი ჩემს კანში შედის და საოცრად მათბობს.ყველანაირი ფიქრებისგან ვისვენებ.სადღაც მივფრინავ.გაბრუებული გამოვდივარდა დავბარბაცებ.ამან უფრო მომთენთა.
–ანა!ადექიი!–ჩემი ძმის ყვირილი მესმის გვერდითა ოთხიდან.მას სანდრო ჰქვია.ჩემზე სამი წლით უფროსია და ჩემი ჭირია.ნეტა რა დავაშავე ასეთი,რომ მთელ ცხოვრება უნდა გამიწამოს.აბა მას ჰკითხეთ.წუწუნა და წიკვინა ვარ.როგორ მიყვარს ეს იდიოტი.
–ამდგარი ვარ იდიოტო!–ვყვირი ისე როგორც შემიძლია და ოთახს ვშორდები.ისევ სადღაც ვარ ფიქრებიტ,რომ ფეხი მიბჟუის.დიდი ხანი ვარ გაშტერებული,მერე ვხვდები,რომ მირეკავენ.ელენეა ჩემი საუკეთესო მეგობარი.
–ჰოუ.–რაც შემიძლია ბედნიერი ხმით ვპასუხობ.
–ანა,იცი მაგარი ამბავი მაქვს.ნახევარ საათში მოლში შემხვდი.–დამაინტრიგა.ის ხომ ინტრიგების დედოფალია.
–უიმეე.კარგი.–ვთიშავ და გასასვლელ ტანსაცმელს ვიცვამ.ბორდოსფერი მაისური,თეთრი შარვალი და ჩემი უსაყვარლესი ასევე ბორდოსფერი ფეხსაცმელი.მგონი კარგი კომბინაციაა,თავმომწონედ ვიყურები სარკეში და ოთახიდან გავრბივარ.
–მარი,გავდივაარ!–გავძახე დედაჩემს.მთელი ცხოვრებაა მშობლებს სახელით მივმართავ.დედაჩემს მარი ჰქვია,ხოლო მამაჩემს ნიკა.ისინი ადრე დაქორწინდნენ.დედა 19 წლის იყო,ხოლო მამა 20–ის.
–სად მიდიხარ?–სამზარეულოდან წინსაფრით გამოდის მარი .
–ანასთან ერთად მოლში საშოპინგოთ.მარი,ცხვირზე ფქვილი გისვია–ვიცინი და სადარბაზოში გავდივარ.ტელეფონი და ყურსასმენები მომარჯვებული მაქვს.ჩემს უსაყვარლეს სიმღერას ვპოულობ სახელად another love და მანქანაში ვჯდები.ოჰ, როგორ ვერ ვიტან თბილისის საცობებს.ათი წუთი საუკუნედ გაიწელა.ძლივს დაიძრნენ მანქანები.წინ ისეთი მანქანა მიდის,რომ მრცხვენია ჩემი მანქანით მის უკან მოძრაობის.ძლივს მივაღწიე თბილისი მოლამდე და ელენეს ზარიც გაისმა.
–სად ხაარ!–ეს კითხვა არ იყო,უფრო კივილს გავდა.
–კარგი რაა.ჯერ მხოლოდ 20 წუთი გავიდა–თავის გამართლება არ გამომდის,რადგან უკვე 1 საათია გასული რაც სახლიდან გამოვედი.
–მოდი ჯერ ნახე რას გიზავ.–მემუქრება,მაგრამ ეცინება.
–კაიი მაცადე ჯერ მანქანა დავაყენო წიკვინ–ვუთიშავ და აქეთ–იქით ვაცეცებ თვალებს.უჰ,ვიპოვე ერთი ცარიელი ადგილი.კარი გავაღე თუ არა ჩემს გვერდით მდგომი მანქანა გავკაწრე,რომელიც მთელი გზა ჩემს წინ მიქროდა.აი აქ და**რხა.მანქანაში იმედია არავინაა.ღრმად ისუნთქე ანა.ყველაფერი კარგადაა,მაგრამ ჩემი სიმშვიდე მცირეხნიანი აღმოჩნდა.მანქანიდან ბიჭი გადმოდის.თან ღიმილი ხარხარში ეზრდება.რა აცინებს?იდიოტი.დამცინის .მერე ვხვდები,რომ ჩემს სახეზე იცინის.შეწუხებული მიმიკა მოვიშალე და წყნარად ვუთხარი.
–გამარჯობა.–გამარჯოდა და ჯანდაბა შენ.იყიდიან მაგარ მანქანებს და ამარიაჟბენ.ეხლა იარე გაკაწრული მანქანით.
–წადი მე გავაკეთებ.–მითხრა და სახე დაასერიოზულა მერე კი ისევ საოცრად გამიღიმა.
–კარგი–მეც თავხედი გოგოსავით ვუთხარი და ცინიკური ღიმილით წავედი ექსკავატორამდე.ახლაღა ვაცნობიერებ,რომ საოცრად სიმპათიური იყო.მწვანე თვალები შავი ნავარჯიშებ ტანზე მიკრული მაისური.უჰ ანა რაებზე ფიქრობ.ყველანაირი ფიქრის წაშლისთვის, ელენეს დავურეკე.
–საით ხარ?–ისეთი ტონით ველაპარაკები თითქოს არაფერი მომხდარა.
–ზემოთ კაფეში.–მპასუხობს მოკლედ და მითიშავს.
დავინახე თუ არა,ყველაფერი გადამავიწყდა.მე და ელენე უკვე 20 წელია ვმეგობრობთ.სამი წლისამ ბაღში გავიცანი.იმის მერე განუყრელები ვართ.ბევრი ისტორია გამოვიარეთ ერთად ამ წლების მანძილზე.
–მოკლედ აბა მომიყევი რა მოხდა?–ყვეელაზე მეტად ეს მაინტერესებდა.
–მოკლედ მე და შენ მივდივართ ლანას აგარაკზე.ხვალ 2 კვირით.ილოც ამოვა და ძმაკაცებიც წამოვლენ.ეკა,თამო და სალო იქ არიან.
–კარგი და როდის?–ძალიან გამიხარდა,ცოტა ხნით დასვენება.
–ხვალ 6 საათზე დილით!–არ დაგეძინოს იცოდე თორემ...–არ მინდა გააგრძელოს.
–კარგი კარგი,მაგრამ ახლა ვიშოპინგოთ.–ახალი ნივთები არ აწყენდა ჩემს გარდერობს.
–ჰო.სად წავიდეთ?წამოდი Zara–ში.–აქ ყელაფერს ვნახულობთ,რადგან ამ მაღაზიისათვის შესაფერისი გემოვნება გვაქვს.
მე მაშინვე ავარჩიე ერთი კაბა და გასახდელისაკენ წავედი.თან კაბას დავყურებდი.უცებ წინ ბარიერი აღიმართა.მე კი რაზგონი მქონდა აღებული და ვეღარ გავჩრდი.
თავი საშინლად ამეწვა.უძალოდ დავეცი ძირს და თავი დავარტყი.ზემოდან კი მწვანე შეშინებული თვალები დამყურებდა.ის თვალები,რომლებიც ცოტა ხნის წინ დამცინოდნენ.
მგონი მართლა ვამპირია –6–
ეს კი ვთქვი მაგრამ ძალიან შემეშინდა .იმ ღამეს დამიანი ჩემთან დარჩა რა თქმა უნდა ჯეინმა არ იცოდა.
გადიოდა დღეები.არაფერი ხდებოდა.
მე ვამპირობაზე ვსწავლობდი.ამ თემამ იმდენად გამიტაცა სულ ამაზე ვფიქრობდი.ერთი პირობა წიგნის დაწერაც კი მომინდა.თუმცა მივხვდი რომ ისეთ წიგნებთან როგორიც არის ბინდი,ვამპირის დღიურები და ვამპირების ომები ახლოს ვერ მივიდოდი და გადავიფიქრე.
აჰა ესეც ოცნებების დამსხვრევა.
ხანდახან რაილის ვხვდებოდი.სულ მათვარიელებდა.ცოტა მეშინოდა რაღაცნაირად მიყურებდა თითქოს ჩემი შესწავლა უნდაო.
ცოტახანში გავიგე კიდეც რა ხდებოდა.ის მართლა მსწავლობდა.თურმე მითვალთვალებდა კიდეც მე და დამიანმა ეს არ ვიცოდით.
ერთ ღამეს როცა დამიანი სისხლისთვის იყო წასული ის მოვიდა უჩუმრად შემოხტა ფანჯარაში.
შემეშნდა.
კივილი მომინდა მაგრამ ყელი გამიშრა,გაქცევა მომინდა მაგრამ ფეხები არ დამომერჩილა.
საღი აზრი მკარნახობდა სწრაფად გაიქეციო მაგრამ მეორე მე იძახდა სწრაფია დაგეწევა და მალე მოგკლავსო.
-გამარჯობა შეგაშინე??
ისევ თავისი ბოროტი ღიმილით გამიღიმა.
ოოო როგორ მეზიზღებოდა მხოლოდ ახლა გავიაზრე.
მეგონა მომკლავდა .მაგრამ უცბათ გავითიშე ასე უბრალოდ.
თვალები რომ გავახილე ეს ღამის კოშმარი მეგონა.
მაგრამ იქაურობა რომ მოვათვარიელე ერთ დიდსაწოლაიან უცხო ოთახში აღმოვჩნდი
ტირილი დავიწყე არადა ახლა ოთახის დათვარიელება უნდა დამეწყო და გამერკვია სად ვიყავი.
ბოლოს რაილი შემოვიდა საჭმლით ხელში.
უნდა მეკითხა სად ვიყავით და ამას რატომ აკეთებდა მაგრამ ვუთხარი
-არ შევჭამ.
-შენი ნებაა.
და გარეთ გავიდა.
მომშივდა და მაინც შევჭამე.
დიდ საწოლზე დავწექი მეგონა ფიქრისთვის დრო მქონდა.
ვფიქრობდი ერიკზე და ვფიქრობდი იმაზე რომ შეიძლება ვეღარ მენახა.
ათასი სულელური იდეა მომივიდა იმის შესახებ თუ რატომ ვყავდი აქ რაილის.
ბოლო ვარიანტი ყველაზე ახლოს იყო ჩემი აზრით.ალბათ აქ დამამწყვდევს გამომკვებავს საახალწლო ღორივით გაზრდის და მერე მომკლავს.
ამაზე ხარხარი დავიწყე.
ისეთ ხმას გამოვცემდი ვინმეს ეგონებოდა კვდებაო.
რაილიც შემოვარდა სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით.
-მეგონა იხრჩობოდი
-ისე ეგ უფრო კარგი იქნებოდა.
ძლივს მოვითქვი სული.
ის მოვიდა და გვერდით მომიწვა.
ვერ ავიტანე და სხვა მხარეს გადავბრუნდი.
ვერ მოვისვენე და ისევ აქეთ გადმოვბრუნდი.
რაილის მზერას შევეფეთე.
-რა არის ზედმეტად ლამაზი ვარ??
-სიმართლე გითხრა კი.
–უაზრო ცინიზმი
– ზედმეტი უხეშობა
– აუტანელი ღიმილი
– საოცარი სიბრაზე
– გველური გამოხედვა
– სექსუალურობა
– მოკეტე
– არა.
– კი
– არა
–კი
– იცი მომწონს შენთან საუბარი. რაღაც გაქვს ისეთი რაც მიზიდავს.
-მე კი არ მომწონს იმიტომ რომ ლურჯი თვალები გაქვს.
და ისე დავიჭყანე რომ რაილიმ გადაიხარხარა.
ისეთი სახე ჰქონდა მეც გადავიხარხარე.
მერე სწრაფად დავასტოპე თორე მისთვის ხელის სახეზე გადასმა მინდოდა.
რაღაცნაირად გლუვი კანი ჰქონდა და მაგიტომ.
ისიც რაღაცნაირად მიყურებდა მაგრამ მანაც დაასტოპა.
და ორივე ერთდროულად წამოვხტით ლოგინიდან.
რა დამემართ.რა დაგვემართა??
გონებაში ამაზე ვეძებდი პასუხს.
ის წავიდა.
მე კარის გამტვრევა მოვინდომე როგორც კინოებშია ხოლმე.კარს ფეხების რტყმა დავუწყე მაგრამ აბა ამ კარს რას დავაკლებდი?
კართან დავჯექი და ტირილი დავიწყე.
ამ დროს რაილიც მოვიდა.
-გამიშვი გთხოვ (ქეითი)
მან რაღაცნაირი სახე მიიღო.
არ ვიცი ეს რას ნიშნავდა თითქოს გაოცებაც იყო სირცხვილის გრძნობაც და სევდაც.
-არ შემიძლია.
-გთხოვ გთხოვ
-ვერა.
-რა უნდა გამიკეთო??
ეს რომ ვთქვი ისევ ის ბოროტი ბიჭი გახდა.და ნიკაპზე ხელი მიიდო.
-არ ვიცი ვფიქრობ.სამი ვარიანტი მაქვს
-მითხარი სამივე და იქნებ ამორჩევაში დაგეხმარო?
მეც უკვე ცრემლებმოწმენდილმა ვუთხარი.
აი სად გამომადგა ის შხამი რომელსც მთელი ცხოვრება ვფლანგავდი გავიფიქრე და მწარედ გამეღიმა.
მან სხვანაირ სიცილად მიიღო და უფრო მონდომებით შეუდგა ჩემს გამწაარებას.
-პირველი ვარიანტი:ადამიანად დაგტოვო და შთაგაგონო დამიანი მთელი არსებით გძულდეს.
მეორე ვარიანტი:ვამპირად გადაგაქციო და მკვლელი გაგხადო შემდეგ დამიანი მართლა დაიტანჯება რადგან მასთან ყოფნის სურვილს ჩაგიკლავ.
მესამე ვარიანტი:ჯოჯოხეთში გაგისტუმრო
და გაიღიმა
-ჰმმმ სიმართლე გითხრა მე მესამე ვარიანტი უფრო მაწყობს.
-ხოო რავიცი.შენ მესამე მოგწონს მაგრამ მე მეორე უფრო მომწონს
ეს თქვა მომვარდა და მიკბინა.
ცოტახანი ტკივლს ვგრძნობდი.
ყველაფერი დამავიწყდა.
დამიანის ღიმილიც კი და პანიკაში ჩავვარდი.
მერე ჩამეძინა და ისეთი სიზმარი დამესიზმრა სადაც ყველაფერს ვამტვრევდი.ეს იმდენად მომეწონა გავიფიქრე რომ გავიღვიძებ გავიმეორებ თქო.
ამ დროს თვალები გავახილე.
როცა ქარია გარეთ (2 თავი)
ლეიტონი
ერთი თვე გავიდა მას შემდეგ, რაც სკოლაში მოხალისედ მუშაობა დავიწყე. ამ დროის განმავლობაში მხოლოდ ოთხჯერ დაესწრო ჩემს გავკვეთილს ჩაკი. მე მხოლოდ ის მინდა, რომ კარგად ისწავლოს და სხვებს არაფრით ჩამორჩეს. ის ძალიან ნიჭიერი და ჭკვიანია, ამიტომ არ მინდა, რომ იზარმაცოს და არ ისწავლოს.
გაკვეთილები დამთავრდა და სკოლის ყველაზე მიყრუებულ ადგილზე წავედი, რათა ჩემთვის ხელი არავის შეეშალა შემაჯამებლის შემოწმებაში. ჩაკის ნამუშევრის შემოწმება დაივიწყე, მისი გაკრული ხელით ნაწერი მშვენიერი იყო. მისი ნააზრევი აზრებს მიბლანდავდა ერთმანეთში და სადღაც შორს, სხვა სამყაროში გადავყავდი. ძალიან მაინტერესებს ჩემზე რას ფიქრობს, ან ფიქრობს თუ არა საერთოდ. მისი რვეული დავხურე და მკერდზე მივიკარი, თვალები დავხუჭე და მასზე ვფიქრობდი. ღმერთო, გაწვიმდეს რათა წაიღოს ჩემგან ყველა ტკივილი და სევდა, მზეო გამინათე გზები რათა დავინახო რომელია სწორი, დამეხმარე ეს უსასრულოდ შორი გზა გავიარო. რა იქნება ერთი ღამე ისე გავიდეს რომ მშვიდად დავიძინო და თვალები არ ამიცრემლიანდეს. ოცნებებში დაკარგული ზეცას შევყურებდი და ამ დროს მხარზე ხელის დადება ვიგრძენი. ოდნავ აფორიაქებული მივტრიალდი და ის ამოუცნობი, სიურპრიზებით აღსავსე მოსწავლე დავინახე.
-ამ დროს აქ რას აკეთებთ მის ტომსონ? - თავისი შესანიშნავი აქცენტით მითხრა და ჩემს გვერდით მოკალათდა. ჯერ გაოგნებული ვიყავი, მაგრამ არ მინდოდა შემემჩნია თუ როგორ მაბნევდა მისი დამატყვევებელი მზერა, შემდეგ კი წარმოვთქვი:
-მისტერ ვესტვიკ, თქვენ თვითონ რას აკეთებთ აქ მაშინ, როდესაც გაკვეთილზე უნდა იყოთ?
-ჯერ მე გკითხეთ.
-ნამუშევრებს ვამოწმებ.
-თქვენი აზრით სიყვარული მარადიულია? - მას სჩვევია თემიდან მოულოდნელი გადახვევა, მაგრამ ახლა ისეთი კითხვა დამისვა, რომ გავოგვნდი.
-რა საკვირველია, ასეა. მე ისიც შემიძლია გითხრათ, რომ ცალმხრივი სიყვარულისაც მწამს. სიყვარული სიყვარულია, როგორიც არ უნდა იყოს.
-რა თქმა უნდა, როგორც ყველა თქვენც რომანტიკოსი ხართ.
-სულაც არა, ძვირფასო ჩაკ. მე რეალისტი ვარ. ეს ერთ-ერთი მნიშვნელოვანი რამაა, რაც მამაჩემისგან ვისწავლე. ნებისმიერი სიტუაცია რეალურად უნდა შეაფასო და ოცნების კოშკები არ უნდა ააგო. რაც უფრო მაღლა აფრინდები დაცემისას მით უფრო გეტკინება.
-სამაგიეროდ საკუთარ თავში ხართ გამოკეტილი და არ აძლევთ უფლებას თქვენს პრინციპებს ოდნავ მაინც გადაუხვიოთ და ამიტომ ჩემნაირ ადამიანებს თავზეხელაღებულებს უწოდებთ, თავქარიანებს და ღმერთმა იცის კიდევ რას. თქვენ ჩვენი არ გესმით.
-ეს საიდან მოიტანე? მაინც რა არ მესმის?
-რომ აგიხსნათ რა აზრი აქვს მაინც ვერ გაიგებთ.
-ჩაკ, მე ეს შეურაცყოფად შემიძლია მივიღო. თუ კარგად ამიხსნის რატომ ვერ გავიგებ? გისმენ. დრო ბევრი მაქვს.
-ამას დრო არ სჭირდება. უბრალოდ ყველაფერ იმას, რასაც ჩვენ ვაკეთებთ გამბედაობა სჭორდება. უბრალოდ უნდა შეგეძლოს ხანდახან მაინც გააკეთო ისეთი რაღაცეები, რაც მომავალში შეიძლება ინანო, მაგრამ იმ მომენტში ის ყველაზე მეტად დაგეხმაროს.
-მაინც რის გაკეთებას გულისხმობ?
-აი ამის. - ჩაკმა მარცხენა ხელზე პიჯაკი აიწია და უამრავი ანიარები დამანახა. მზის სხივებზე ბზინავდა ისინი, სულ თეთრი იყო. წამით თვალთ დამიბნელდა, შემდეგ კი წარმოვიდგინე რას გრძნობდა ამის გაკეთებისას. მინდოდა ხელი გადამესვა და მეგრძნო, მაგრამ ვერ გავბედე.
-ჩაკ. -ჯერ კიდევ ვერ ვაბავდი სიტყვებს ერთმანეთს. - ეს რატომ გააკეთე? საკუთარ თავს ამას რატომ უკეთებ?
-ვერთობი.
-კი მაგრამ ეს სულაც არ არის სასაცილო. სხვა გასართობი ვერ ნახე? შენი ასაკის ბიჭებს უამრავი სხვა გასართობი აქვთ შენს მსგავსი რამეებით შეგიძლია გაერთო. თუნდაც, მათთან ერთად სადმე წახვიდე და იმხიარულო ესეც კარგი იქნებოდა.
-ვერა. სხვა გასართობი ვერ ვნახე.
მის მომღიმარ სახეს შევხედე, თვალები უელავდა. მისი მსგავსი ჯერ არავინ შემხვედრია. იმ მომენტში მივხვდი, რომ სულაც არ მინდოდა მისი შეცვლა. ჩემთვის ის ასეთიც სრულყოფილი იყო. მე გამახსენდა ჩემი ნაიარევები ხელზე. რამდენიმე კვირის წინ ძალიან გამიჭირდა. სულ ჩაკზე ვფიქრობდი, მთელი არსებით მასზე ოცნებაში ვიყავი გადაშვებული ისე ღამდებოდა და ისე თენდებოდა, რომ ვერაფერს ვიგებდი. შემდეგ გამოსავლის ძებნა დავიწყე და სულიერი ტკივილი ფიზიკურში გადავიტანე. ხელებს რომ ვისერავდი, მასზე აღარ ვფიქრობდი, ჩემი გონება თავისუფლდებოდა მისგან. ვიცი, ეს არ არის კარგი საქციელი, მითუმეტეს თუ სკოლაში მუშაობ. მნიშვნელობა არ აქვს ამ შემთხვევაში მასწავლებლის მოვალეობის შემსრულებელი ხარ თუ უბრალოდ დროებითი მოხალისე, მაგალითად როგორც მე. მეც ავიწიე ხელზე მაისური და ჩემი იარები დავანახე. წამით სახეზე ემოცია შეეცვალა, შემდეგ კი ისევ გაიღიმა. ალბათ მსგავს რამეს ყველაზე ნაკლებად ჩემგან მოელოდა და ამით იმედი გავუცრუე. წამით ვინანე, რომ ვანახე, მაგრამ შემდეგ მივხვდი, რომ მე მინდა მან ჩემზე ყველაფერი იცოდეს. როდესაც მის წინ ვგდავარ, არ შემიძლია მოვიტყუო, მინდა რომ სიმართლე ვთქვა და ყველაფერი იცოდეს ჩემს შესახებ.
-ეს რა არის?
-ხო, ისეთი ძლიერი არ ვარ შენ რომ გეგონე არა? ვწუხვარ, ჩემზე წარმოდგენა თუ შეგეცვალა.
-რითი გაიკეთე?
დაუყოვნებლივ ვაჩვენე დანა, რომლითან ეს გავაკეთე. არ მეშინოდა რომ ვინმეს ეტყოდა ან ჩემს წინააღმდეგ გამოიყენებდა ამას. უბრალოდ ვენდობოდი.
-მომეცი.
მე უხმოდ მივეცი და ცას დავუწყე ყურება, თითქოს თვალებში ჩახედვი მერიდებოდა.
-რატომ გააკეთე ეს?
-იმიტომ, რომ ეს ჩემთვის ერთადერთი საშუალებაა ავიცილო მასზე ფიქრი.
-ვისზე?
-რა მნიშვნელობა აქვს? მაინც უაზრო ფიქრებია არასდროს არ ახდება.
-არასოდეს თქვა არასოდეს.
-კარგი რა. ვიცი, მაგრამ ამას რა აზრი აქვს, თუკი ვიცი რომ ეს აფსურდი ოცნებებია? - მისმა სიტყვებმა თითქოს რაღაც იმედი მომცა. პირველად ვიგრძენი მისგან ჩემი გრძნობის საპასუხო სიტყვები, თითქოს იმ მომენტში რაღაცაზე მიმანიშნებდა. თითქოს ასი პროცენტით იყო დარწმუნებული იმაში, რასაც ამბობდა.
-ასეა თუ ისე, ეს დანა ჩემთან დარჩება.
-რაა? რატომ?
-იმიტომ, რომ შენთვის არ შეიძლება.
-ჩემია და დამიბრუნე.
-მეწყინება თუ წამართმევ.
-მე კი ის მწყინს, რომ სკოლაში არ დადიხარ.
-ეგ ვინ თქვა? მე ყოველდღე აქ ვარ, უბრალოდ გაკვეთილზე არ შევდივარ. უფრო სწორად, შევდივარ და მასწავლებლები მაგდებენ. სკოლაში არ დავდივარ, რომ მოვდივარ კიდევ მაგდებენ და მეუბნებიან რატომ არ დადიხარო. თანაც, მომდევნო წელს სხვა სკოლაში ვაპირებ წასვლას.
-რატომ? - ერთადერთი რაც მასთან მაკავშირებდა ეს სკოლოა იყო და ის ამას ასე ადვილად თმობდა. გული ძალიან დამწყდა.
-აქ არ მომწონს.
-რა გარანტია გაქვს რომ იქ მოგეწონება? ან აქ რა არ მოგწონს?
-რავიცი, გაცდენები მეწერება, სკოლის მეთავლყურეები უაზრო შენიშვნება მაძლევენ. მოკლედ, ალბათ გადავალ.
-არ გინდა. მოგვარდება ყველაფერი, მთავარია შენ მოინდომო. ეგ დანაც დაიტოვე თუ გინდა, მე მაინც არ ვაპირებ კიდევ მსგავსი რამის გაკეთებას. ხვალ გაკვეთილზე დამესწარი. შევთანხმდით?
-კი მაგრამ, გაკვეთილზე რა მინდა?
-გპირდები ძალიან საინტერესო გაკვეთილი იქნება, უბრალოდ მოდი. კარგი?
-ვეცდები. - მან გამიღიმა. ასეთი გახარებული დიდი ხანია არ ვყოფილვარ. თან მისი გახსნილობის გამო სასიამოვნოდ გაოცებული დავრჩი. ნივთები ჩანთაში ჩავალაგე, ჩაკი წამოდგომაში დამეხმარა და სკოლისკენ წავედი. მის მზერას ვგრძნობდი, ვცდილობდი წონასწორობა არ დამრღვეოდა. საღამოს როგორც კი სახლში მივედი მთელს ჩემს ბიბლიოთეკას გადავავლე თვალი. მინდოდა ჩაკისთვის საინტერესო წიგნი შემერჩია და გაკვეთილზე მისი მოკლე შინაარსი გადმომეცა, შემდეგ კი ყველას დავავალებდი მის წაკითხვას. ბევრი ძებნის შემდეგ ნიკოლას სპარკსის „გზა საკურთხევლისკენ“ შევარჩიე.
მთვრალი ალუბალი 8 (დასასრული)
ეჰ, რა კარგი იქნებოდა ეს წუთი საუკუნოდ რომ გაგრძელდებოდეს... ოღონდ ასე იყოს და დამერწმუნეთ, ყველაფერს დავივიწყებდი, ჩემი სულის მეორე ნახევარის უცნაურ ხასიათსაც და მის ნაკლოვანებებსაც, მაგრამ... მაგრამ ყველაფერი მთავრდება და მხოლოდ იმიტომ, რომ დემნა არაფერს არ შეგარგებს!
–მთვარის შუქზე იცი, რა არის რომანტიკული?–ღიმილით მეკითხება და მშვიდობის ხიდს თვალს არ აშორებს.
–არ მითხრა, რომ შენ იცი...–დამცინავად ვაშტერდები და ხელებს დაბლა ვუშვებ.
–აი, როგორ გამოითქმევა ეგ არა, მაგრამ შემიძლია განახო.
მე ვეთანხმები და მერე ხდება რაც ხდება! დემნას უნდა რაღაც–რაღაცეები შემასწავლოს და შემასწავლა კიდეც! მისი ბაგეები თავისუფლად დათარეშობენ ჩემ ტუჩებზე და მეც დამარცხების ნიშნად ფართხალს ვწყვეტ. სხეულში ელეტროდენი მივლის და სიამოვნებისგან ვკანკალებ. ასე მგონია უკვე ორთქლი ამდის და ცეცხლის ალში ვარ. როცა ჩვენი კოცნა კულმინაციას აღწევს, ხელის აწევით ვაჩერებ და თავდაჯერებით ვამბობ.
–ნამდვილი სპეციალისტი ხარ, დემნა! ამაში ვერ შეგედავები, მაგრამ ამავე დროს ცუდი მასწავლებელი!–აწეულ თითს ვატრიალებ და ზურგს ვაქცევ. მიზეზებს ვეძებ, რადგან ჩემ პრინციპებზე უარის თქმა მაინც მიჭირს.
–აჰაა, გასაგებია! შენი თვალები სულ სხვა რამეს ამბობს, ჩემო ლილია...–გზას ჩემთან ერთად აგრძელებს და თან ბრძნულ აზრებს აფრქვევს.
–რა სისულელეა! არ მჯერა, მე... აზრი არ აქვს...–ისე მიყურებს, ვიბნევი და სიტყვებს ვერ ვალაგებ. ის პირზე ხელს მაფარებს და შუბლზე სველ კოცნას მიტოვებს, მე ქარი თმას მიწეწავს და მაინც ვერაფერს ვგრძნობ. ყველაზე მეტად ის მახარებს, რომ დემნა ცდილობს შეშლილივით არ მოიქცეს, საოცარ სინაზეს იჩენს და არა სიველურეს! ვერ ვიტყვი, რომ თავიდანაც ასე იყო, მაგრამ წარსულის ქექვას რა აზრი აქვს... თან ეს ცვლილებები იმაზე მიმანიშნებს, რომ მას მე... ვუყვარვარ?!
–მთვრალი ალუბალი შენ შემაყვარე, ლილია! შენმა გემრიელმა ტუჩებმა და წითელმა ლოყებმა... შენ წაშალე და უკანა პლანზე გადაიყვანე ჩემი წესები და კანონები... ხო, თავი შემაყვარე და ეს დააშავე სწორედ! ასე რომ, უნდა დაისაჯო!
მისი სიტყვების გაანალიზება ძალიან რთული აღმოჩნდა. ვერ ვხვდები რატომ ან როგორ უნდა დამსაჯოს და ბოლოს როცა მისი მონოლოგის აზრს ვწვდები... აი, მაშინ უბრალოდ ჯანდაბაში ვისვრი ჩემ კომპლექსებს, გრძნობების კორიანტელი ციდან სამ მეტრზე მისვრის და მე დემნას ბაგეებს ვეხები... მაშინვე უკან გასხლტომა მინდება, მაგრამ ჩემ სურვილებს სრულიად არ ითვალისწინებს ონიანი და კისერზე მებღაუჭება. მოგვიანებით ვემადლიერები კიდეც და ფილტვევბში ჟანგბადის გამოლევამდე დემნას არ ვცილდები.
'გიყვარს?'–ვეკითხები საკუთარ თავს, ის კი მპასუხობს:
'მიყვარს! მიყვარს!'
...და მე მისი გაბედნიერებაც მინდა, ისევე როგორც მან გამაბედნიერა. ხმამაღლა ყვირილს ვერ ვბედავ და ვჩურჩულებ:
–მიყვარხარ!
დემნას ეცინება და მე აღარ მწყინს, რადგან ვიცი, ამას იმიტომ აკეთებს რომ ანკესზე წამომაგოს. ვკისკისებ და ამ ჯადოსნურ სიტყვას ვუმარცვლი:
–მიყ–ვარ–ხარ! კმაყოფილი ხარ?–ენას ვუყოფ და ისევ ვამცირებ ჩვენ შორის დისტანციას...
მე მჯერა, რომ აუცილებლად გავიმარჯვებთ ნომინაციებში 'საოცრად განსხვავებული წყვილი' და 'საოცრად განსხვავებული სიყვარულის ახსნა'.
მოულოდნელად წვიმა იწყება. გავარვარებულ სხეულზე წვეთები მეცემა და კბილებს ვაკაწკაწებ. მართალია კიდურები მეყინება, მაგრამ დემნას გამოწვდილ ქურთუკს მაინც უკან ვუბრუნებ.
–როგორც შენ, ისე მე!
მისი ალუბლისფერი ტუჩებიც ლურჯდება და ჩემიც... ისიც ძაგძაგებს და მეც! ის ჩემკენ ისწრფვის, მე მისკენ და ბოლოს ორივენი ტანსაცმლით ვდგებით სააბაზანოში და ცხელ წყალს ვეშურებით. კუთხეში მიძინებულებს აღარაფერი გვახსოვს, მხოლოდ ვგრძნობთ და მე დარწმუნებული ვარ, ეს არის სიყვარული!

დილით საწოლში ვიღვიძებ და მიხარია, რომ ამ ქვეყანას, ერთ მშვენიერ დღეს მოევლინა დემნა ონიანი. ისევ მეძინება მაგრამ სამზარეულოსკენ მივქრივარ და მაგიდაზე დადებულ ლილიების თაიგულს კიდევ ერთხელ ავყავარ ცაში. ღრუბლებთან თამაშში დემნას გაუფრთხილებელი, ალუბლის გემოს მქონე ტუჩები მიშლის ხელს. როგორც იქნა ვახერხებ ფეხზე წამოდგომას და მადლობის გადახდას ყვავილებისთვის. ის კი ლაპარაკს არ მაცლის და სასაიამოვნო ბურუსში მხვევს.
გამშრალ ტანისამოსში ვეწყობი და ორივენი სამსახურში მივდივართ. დირექტორის და თანამშროლის ერთად კომპანიაში მისვლა ვიცი რასაც გამოიწვევს, ამიტომ დემნას მოკრძალებულად ვთხოვ:
–დემნა, მგონი ჯობს ცალ–ცალკე შევიდეთ, ჯერ შენ და მერე მე, ან პირიქით!
დემნა უსიტყვოდ აქნევს თავს და ჩვენ დერეფანში თამამად მივაბიჯებთ, უკაცრავად ჩვენ კი არა, ის! გარეთ გამოფანტულები ცნობისმოყვარედ გვაკვირდებიან და მერე ერთმანეთთნან არჩევენ მომხდარს, თუმცა რა მიკვირს? განა მეც ასე არ ვიქცეოდი? მხოლოდ ახლა ვხვდები, რომ სხვის ცხოვრებაში უხეშად არ უნდა ჩაერიო და დემნას მადლიერ მზერას ვსტყორცნი, მისი მხარდაჭერა რომ არა, ალბათ წონასწორობას დავკარგავდი და სახალხოდ უკვე მერამდენედ შევრცხვებოდი.
დემნა თავის კაბინეტში იბარებს ელენეს და რაღაც საბუთებს უწვდის. ქალბატონი ყველაფერს ხვდება, ჯერ ახნა–განმარტებებს იწყებს, მერე კი ჩემზე შურისძიების მიზნით, მუქარას ასრულებს.
–ელენე, მგონი ვერ იკმარე ის, რაც გაგაჩნდა, ამიტომ დათხოვილი ხარ სამსახურიდან!–შეუვალია დემნა.
–ის თუ იცით, რა გააკეთა თქვენ გვერდით მდგომმა ფრთაშესხმულმა ანგელოზმა, რომელმაც როგორც გგონიათ თვალი აგიხილათ? მან გააფუჭა...–დაგვჭყივის ზემოდან, მე ვიკუნტები, მაგრამ დემნა ხელის მოჭერით მამხნევებს.
–ეს უკვე ჩვენი გასარკვევია, ხომ ასეა? თუ ნებით არ დაგვტოვებთ, მომიწევს მკაცრ ზომებს მივმართო!–მისი თავდაჭერილობა მაოცებს. ელენე თაგვივით იძურწება და ჩემი ჯერი დგება.
–შენ ძალიან ცუდად მექცეოდი მაშინ და... მე მინდოდა... არ ვიცი რა მინდოდა!
დემნა ხარხარებს და მეც განწყობა მიმაღლდება. კალთაში ვუხტები საყვარელ მამაკაცს და მაგიდაზე, თეფშზე დადებულ მთვრალ ალუბალს ვხედავ. შორიდან ვწვდები მას, კოვზით პატარა ნაჭერს ვციცქნი და დემნას პირში ვუდებ.
–ერთი შენ, ერთი მე!–ხელებს ვშლი და თითქოს ზემოდან დავყურებ ჩვენ შეერთებულ ტუჩებს, მთვრალი ალუბლის არომატული გემო რომ დაჰკრავს და სიყვარულის სურნელითაა გაჟღენთილი. თითოეული წამით ტკბობას ვიწყებ და გულში უამრავი ღიმილის სმაილიკი მენთება. ის თვალუწვდენელი ოკეანე, რომელიც ჩვენ შორის იყო, აღარ არსებობს.
ცხოვრება რა მშვენიერია, არა?! მე ვფიქრობ, თითოეულ ნაბიჯს დაუფიქრებლად თუ გადადგამ, მაშინ უფრო გაგიმართლებს, ვიდრე ბევრი ფიქრისა და სჯა–ბაასის შემდეგ. ყველაზე დიდი ბედნიერება ხომ მოულოდნელად გვეწვევა ხოლმე, შემოგვიღებს კარს და ცისარტყელასავით ფერად მომავალს გვაჩუქებს.

...............................................................
დასასრული!
იმედია კმაყოფილები დარჩით და მოგეწონათ ჩვენი ლილიასა და დემნას სიყვარულის ამბავი. ველოდები თქვენ შეფასებებს. დიდი მადლობა ჩემ მკითხველებს...
სიყვარულით სოფიკო
მთებს იქით სიყვარულია! 4
თვალებს ვახელ და საათის ისარი რვას უჩვენებს. გარეთ ბარდნის და მთებთან საამო ნოსტალგიას ქმნის. ლელას გადავხედე. ჯერ კიდევ სძინავს. ავდექი, კარადსთან მივდივარ და თბილ ტანსაცმელს ვიღებ. გარედან ქურთუკს ვიცვამ და თოვლიან მიწაზე გავდივარ.ტყისკენ მივდივარ. იქ ხომ ადვილად შემიძლია, სიმშვიდემ და საკუთარმა მემ ადგილი ვპოვოთ.
-ნინა!-გვერდიდან ხმა მესმის. ვიხედები და ალექსანდრეს ვხედავ.
-თქვენ?
-შეშას ვჩეხავდი.-მეუბნება ის.-არ მეგონა ამ დროს ტყეში, რომ გნახავდი.
-არც მე, თუმცა ძნელი წარმოსადეგი არაა.
მთის შვილი დილაადრიან ტყეში, რომ ნახო არაა ძნელი წარმოსადეგი.
-დღეს წამოხვალთ ხომ დასათვალიერებლად?
-რათქმაუნდა.
ალექსანდრე დაღლილი ჩანს და დაბლა ჯდება. მეც ამოსვლისას დავიღალე და მეც მას ვბაძავ. ორიოდე წუთი სიტყვებს არაფრად ვაგდებთ და შემდეგ ისევ მე ვიღებ ხმას:
-მთებს, რომ უყურებ რას გრძნობ?-ვეკითხები მე.
ჯერ იღიმის მერე კი მპასუხობს.
-ამ თემაზე ლაპარაკის დროს სიტყვები ფუჭია. თუმცა, მავიწყდება ყველა ის უაზრო რამ, როდესაც რამოდენიმე წლის წინათ ვიყენებდი, როდესაც ქალაქში ვცხოვრობდი. მობილური, ინტერნეტი, გრძნობების გარეშე სიტყვები... -მეუბნება და მთას თვალს არ აცილებს, ორი ნაძვის შუა, რომ მოსჩანს.
-და შენ რას გრძნობ?-მეკითხება ალექსანდრე.
-სიტყვებით არ ღირს გადმოცემა.-ვპასუხობ და თან ვიღიმი.
რამოდენიმე წუთი სიჩუმე ჩამოწვა, სიჩუმე კი ყველაზე კარგია, როდესაც თვლი, რომ სათქმელი არაფერია. მაგრამ ერთი დღის გაცნობილ ბიჭს გვერდზე მაინც უხერხულად ვგრძნობ თავს/
-ჩემი წასვლის დროა.-ვდგები და შარვალს ვიფერთხავ.
-კარგი დროებით, გამოგივლით მერე მე და ვაჟა და წავიდეთ დასათვალიერებლად.
-დროებით!-ვეუბენბი და თოვლზე ფრთხილად ჩავდივარ. ალექსანდრე კი შეშის ჭრას აგრძელებს.
***
-ნინა სად იყავი? მოვკვდი ნერვილობით!-შესულს ლელას საყვედურებით ავივსე.
-რა იყო, ტყეში ვიყავი, შენ კიდევ გეძინა!
-კარგი ხო!-მეუბნება ის.-დღეს მივდივართ ხო?
-მივდივართ! ალექსანდრე შემხვდა ტყეში და გამოგივლით მე და ვაჟაო.-პატარა სარკეში ვიხედები და ჩემს გაბრწყინებულ ტვალებს ვეჩეხები.
-თქვენ უკვე დილაადრიან ხვდებით ერთმანეთს? არა, ვფიქრობდი რა, მივხდი, რომ მოგეწონათ ერთმანეთი.-ლელა მეხვევა და თმებს მიჩეჩს.
-რა დაინახე? ნუ გამოგაქვს ნაადრევი დასკვნები! არაფერიც, არ მომხდარა, უბრალოდ დყეში შევხდით ერთმანეთს. დააწყო ოსასიყვარულო გეგმები გოგომ!-გაბრაზებული ვეუბნები ლელას და კაკაოს ვაკეთებ.
-რაიყო ხო არჩეიძლე უბრალო ვთქვა ჩემი აზრი?-ნაწყენი მოდის ჩემთან და ლოყაზე მკოცნის.
-რაც არ იცი არა!-ვეუბენბი და მეც ლოყაზე ვკოცნი, იმის საპასუხოდ, რომ აქ საწყენი არაფერია.
ფინჯანს ვაწვდი ლელას და ჩანთიდან წიგნს ვიღებ. ერიხ მარია რემარკის ,,სამიკ მეგობარი". ამ წიგნის კითხავს სანამ დავიწყებდი, ბანალური მეგონა. ყველა მისი ფრაზებით საუბრობდა, მისი სიტყვები ეკერათ მარტო პირზე. ახლა კი როდესაც ამ წიგნის კითხვა დავიწყე მივხვდი, რომ მწერლის ნათქვამი შთამბეჭდავია, ადამიანების ნათქვამი კი ფუჭი და მხოლოდ არარაობას ხდის.
-------------------------------------------------------
მეტი ვერ დავწერე ბოდიშით! ველი თქვენს შეფასებას!
მოახლე(2თავი)
დილით ადრე გაეღვიძა. თავს ახლა მართლაც შეუძლოთ გრძნობდა. უნდოდა რომ ყველასგან ანმარტოვებულიყო. მაგრამ ოჯახის მიმართ სიყვარულმა სძლია და საუზმეზე ჩავიდა.
- როგოე ხარ??
- უკეთესად.
- ძალიან კარგი.- მიუგო რუსუდანმა.
- დღეს ჩემ ვაჟკაცს შეჯიბრი აქვს!- ბედმოერმა წარმოთქვა დიმიტრიმ.
- გახსოვდეს რომ პირველ ადგილს ველოდები! - დაამატა რუსუდანმა.
- მას გუსინ სიცხე ჰქონდა..- ნაღვლიანად მაგრამ მაინც დაიმედებით თქვა ელენამ.
- მე ყველაფერი გავაკეთე რაც შემეძლო რომ კარგად გამხდარიყო!- გაბრაზებულმა თქვა რუსუდანმა.
შენ თუ გგონია დაგთმობ როდისმე ცდები (24)
დღევანდელი დღე კატასტროფული სასწაულებით დაიწყო ჯერ ლუკა შემდეგკი ვაკო, მისმა ასეთმა რეაქციამ იმის გაგებაზე, რომ ჩემს ცხოვრებაში ვიღაც გამოჩნდა ძალიან უცნაური იყო, ფიქრებში გართული ვიყავი როდესაც ტელეფონის ხმა გაისმა, ეს ნატა იყო.
- რატომ არ დამირეკე? ხომიცი, რომ ყველაფერი მაინტერესებს და სასწრაფოდ უნდა მომიყვე. ( ნატა )
- კარგი მოკლედ გეტყვი, უბრალოდ წარმოიდგინე შუაღამე, წვიმა, მისი მწვანე თვალები, ხმა და ღიმილი.
- ხმა და ღიმილი კიარა როგორ გითხრა მიყვარხარო? ( ნატა )
- გასაოცარი იყო ნატ თავი სიზმარში მეგონა.
- რა მაგარია ყველაზე მაგარია მაგრამ იცოდე თავს არ დაგანებებ რომ გნახავ მომიყვები უფრო დაწვრილებით. ( ნატა )
- ჰაჰა კარგი, როდის აპირებთ ჩამოსვლას?
- ალბათ ორ ან სამ დღეში. ( ნატა ( სიცილი )
- რა? აკი ხვალ უნდა ჩამოსულიყავით.
- რაღაც მიზეზებისდაგამო გადავდეთ. ( ნატა ( სიცილი )
- კარგი კარგი წავედი ეხლა გაკვეთილზე შევდივარ. ( სიცილი )
- კარგი ჩემი ჭიამაია. ( ნატა )
ტელეფონი გავთიშე და კლასში შევედი, ლუკა არსად ჩანდა.
- ვინმეს ეძებ? ( დათო ( ღიმილი )
- მე არ
- კარგი ტო მე რაღას მიმალავ, ყველაფერი ვიცი რაც კლასში შემოხვედი შენი თვალები სულ ლუკას ეძებს. ( დათო ( სიცილი )
- მოგეჩვენა. ( ღიმილი )
- კარგი თუ ასეა. ( დათო ( ღიმილი )
რამდენიმე წამში გაკვეთილი დაიწყო და მასწავლებელიც შემოვიდა, ჩემი გონება მხოლოდ ლუკასკენ იყო, ამიტომ ვეღარ მოვითმინე და დათოსკენ შეუმჩნევლად გადავიხარე.
- ლუკა სად არის?
- ახლაც მეჩვენება თუ ნამდვილად მეკითხები? ( დათო ( ღიმილი )
პასუხის გაცემა ზედმეტად ჩავთვალე.
- ჰაჰა კარგი ხო კარგი, რაღაც საქმე მქონდა მოსაგვარებელი მე ვერ ვახერხებდი წასვლას და ლუკა წავიდა. ( დათო ( ღიმილი )
გავბედე და ვკითხე.
- რა საქმე? ( ღიმილი )
- ისეთი არაფერი, წესით რამდენიმე წუთში უკვე აქ უნდა იყოს. (დათო ( ღიმილი )
სულ მოულოდნელად ჩემი ტელეფონის ხმა გაისმა, ეს ლუკა იყო.
- თქმა ვეღარ მოვახერხე ისე უცებ მომიწია წასვლა, ეცადე ძალიან არ მოგენატრო ცოტახანში ისევ გნახავ. ( ლუკა ( ღიმილი )
მისმა SMS -მა ძალიან გამახარა.
- ჰაჰა ნამდვილი იდიოტი ხარ, შენკი ეცადე ძალიან მოგენატრო, რომ მალე მნახო. ( ღიმილი )
- კარგი ვეცდები. ( ლუკა ( ღიმილი )
მისი ასეთი პასუხი არ მომეწონა, თავში ათასმა აზრმა გამიარა - რატომ უნდა ეცადოს? თუ ვუყვარვარ ხომ უნდა მოვენატრო კიდევაც? პასუხი არ მიმიწერია, სულ რაღაც ხუთ წუთში კი.
- ნუ მოძრაობს შენი ტვინი მაგ სულელური აზრებით ლამაზო, უკვე მომენატრე დაბლა ჩამოდი. ( ლუკა ( ღიმილი )
სიხარული ვერ დავმალე, მაშინვე ჩანთას დავავლე ხელი და სწრაფად ჩავირბინე კიბეები, ლუკა სკოლის წინ იდგა და მელოდებოდა, მის დანახვაზე ვერ ავღწერ რა დამემართა, გულმა დიდი სისწაფით დაიწყო ცემა, ძალიან სიმპატიური იყო შავი ზედა, ჯინსი და კეტები, მწვანე თვალები, რომელიც საოცრად უბრწყინავდა, წითელი ძალიან წითელი ტუჩები და თეთრი კანი ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს ყველაფერი რეალობა იყო, თავი მართლაც ზღაპარში მეგონა გაჩერება არ შემეძლო ამიტომ დიდი სიწრაფით ჩავეხუტე.
- ხომ გითხარი ძალიან არ მოგენატროთქო. ( ლუკა ( ღიმილი )
თვალებში შევხედე.
- მოკეტე. ( ღიმილი )
- მიყვარხარ. ( ლუკა ( ღიმილი )
- მიყვარხარ. ( ღიმილი )
მოულოდნელად ჩემი ტელეფონის ხმა გაისმა, ეს დემეტრე იყო.
- სკოლაში ხარ? ( დემეტრე )
- კი, რაიყო?
- მალე მოხვალ? ( დემეტრე )
- რამე მოხდა?
- კი სიდებილე დამემართა. ( დემეტრე ( სიცილი )
- რა სიდებილე? ( სიცილი )
- სახლის გასაღები დავკარგე. ( დემეტრე ( სიცილი )
- ჰაჰა მართლაც რა ჭიაყელა ხარ, გეჩქარება? ( სიცილი )
- კი სასწრაფოზე სასწრაფო საქმე მაქვს სახლში. ( დემეტრე )
- კარგი ხო კარგი ეხლავე წამოვალ. ( სიცილი )
ლუკა ვიღაც ბიჭს ელაპარაკებოდა როდესაც დამინახა, რომ ტელეფონი გავთიშე ჩემსკენ წამოვიდა.
- ვინ იყო? ( ლუკა ( ღიმილი )
- ჩემი ძმა. ( ღიმილი )
- ხო ხოდზეა? რამე ხომ არ მოხდა ( ლუკა )
- უფრო ხოდზე იქნებოდა სახლის გასაღები, რომ არ დაეკარგა. ( სიცილი )
- გასაგებია, მოდი ჩემთან. ( ლუკა ( ღიმილი )
- ისედაც შენთან არ ვარ? ( ღიმილი )
მოულოდნელად მომიახლოვდა და
- აი ახლა ხარ ჩემთან, მაშინ ხარ ჩემთან როდესაც გგრძნობ ანამარია, როდესაც მესმის შენი გულის ცემა, როდესაც ვუყურებ შენს თვალებს და იმენა ვრწმუნდები, რომ მართლა მაგრად მიყვარხარ. ( ლუკა ( ღიმილი )
- შენკი ყოველთვის ჩემთან ხარ მაშინაცკი როდესაც ვერ გხედავ. ( ღიმილი )
- ზატო მაშინ, როდესაც ვერ გხედავ უბრალოდ ჩემში ხარ ლამაზო. ( ლუკა ( ღიმილი )
ვერასდროს წარმოვიდგენდი თუ ლუკა ასეთ სიტყვებს მეტყოდა ბიჭი, რომელიც ყველგან პოპულარული იყო მე მიხსნიდა სიყვარულს, ხმას ვერ ვიღებდი არვიცოდი რა მეპასუხა, უბრალოდ მინდოდა ეს წუთები არასდროს დასრულებულიყო.
- სახლში მე წაგიყვან, რაღაც გეგმები მქონდა მაგრამ არაუშავრს, ცოტახანს გადავდოთ. ( ლუკა ( ღიმილი )
- რა გეგმები?
- ისეთი არაფერი, საღამოს გამოგვილი და გაიგებ. ( ლუკა ( ღიმილი )
- შენი სიუპრიზები მაოცებს ლუკ. ( ღიმილი )
- სიუპრიზები კიარა მე გაოცებ უბრალოდ ვერ ხვდები. ( ლუკა ( სიცილი )
- ჰაჰა აი ნამდვილი ლუკაც.
- აი სინამდვილეც მე შენ გაოცობ შენკი შენ მაოცებ შენი სილამაზით. ( ლუკა ( ღიმილი )
- ჩემი ლუკა. ( ღიმილი )
- ჩემი ანამარია. ( ლუკა ( ღიმილი )

ყველას ძალიან დიდ ბოდიშს ვუხდი ამდენი ხანი, რომ ვერ დავამატე ახალი თავი მოკლედ გეტყვით მიზეზს, უბრალოდ ეს კვირა მქონდა მართლა კატასტროფულად გადატვირთული იმის გამო, რომ სახლში თითქმის არ ვიყავი ვერ ვახერხებდი ისტორიის გაგრძელებას, ყველას მადლობას ვუხდი ვინც მწერდა და კითხულობდა თუ რატომ არ ვამატებდი შემდეგ თავს და კიდევ ერთხელ მადლობას ვუხდი იმათ ვინც კითხულობს და თავის აზრს კომენტარებში წერს, რაც შეეხება დღევანდელ თავს რას ფიქრობთ? კარგია თუ არა?
Kiss Me #3#
მიყვარხარ ისე, როგორც არავინ მყვარებია.... თუ ვინმე მენატრება, თუ რამის ხილვა მინდა მხოლოდ შენა ხარ და შენი თვალებია.... მე მხოლოდ ის ვიცი რომ, ერთადერთი ხარ ჩემთვის რომელიც ყველაზე ძლიერ მიყვარს.....შენ სიყვარული მასწავლე,შენით იწყება ჩემი სიცოცხლე..... მუდამ შენზე ვფიქრობ..... მუდამ შენზე ვდარდობ..... მუდამ მენატრები ჩემთან რომ არა ხარ.....ჩემი სიყვარულით სავსე თვალები შენს ხილვას ელოდებიან!

ღამის სტუმარი (სრულად)
ანერვიულებული და საშინლად დაღლილი დავბრუნდი შინ.როგორ შეიძლება,რომ ყოველთვის რაღაც მიგითითონ.მისი შენიშვნა გულზე საშინლად მომხვდა.თურმე ჩემი სტილი არ მოსწონს.ოჰ,ახლა მივხვდი,რომ მხოლოდ ის არის მწერალი,ვისაც გრამატულ შეცდომებს არ უსწორებენ,რადგან ის თავად ქმნის მას.
ჰო,დღეს ოლიმპიადაზე ვიყავი.მგონი,პირველად გადავწყვიტე რამე კონკურსში მიმეღო მონაწილეობა,გადავწყვიტე და წავედი.დღეს ფინალი იყო.სახლში აღელვებული დავბრუნდი და მერე კიდევ უფრო შევიშალე,რომ ყველაფერი სწორი მქონდა გარდა ერთისა.რა დებილი ვარ,ახლაც ვერ ვპატიობ საკუთარ თავს.“იმ ქვეყანას“ ეწერა,მე კი მირთვა-მეთქი.რა იდიოტი ვარ.ნამდვილად უყურადღებობა გამოვიჩინე,ადვილია-მეთქი.რა მომელანდა ნეტა.
ერთადერთი რამ,რაც მუდამ მიყვარდა ლიტერატურა იყო,ვაფრენდი ამ საგანზე და ახლაც მიყვარს.ერთადერთი,რამ,რაც ყველაფერზე მეტად მიზიდავ.მგონი,ეს ისაა,რაც სიყვარულზე დიდ აღმაფრენას მანიჭებს,მაგრამ ვიცი რომ რა არის სიყვარული.
მწერლების მშურს.მგონი,კეთილი შურით,მაგრამ უფრო ბოროტით.ზოგჯერ მათ შემოქმედებას მივაწერ გარემოებას.ზოგჯერ ვფიქრობ ნეტავ მარგარეტ მიტჩელის დროს დავბადებულიყავი,რა მოხდებოდა-მეთქი.განა ახლა არაფერია დასაწერი.რა ვიცი.ალბათ,საქმე ისაა,რომ ახლა უფრო ძნელი ვითარებაა,ჩვენი ქვეყანა ორ ცეცხლ შუა იმყოფება,ვერც იქეთ მიდის და ვერც აქეთ.უცნაურია.მგონი.საშუალო რამეზე წერა ძნელია,საჭიროა აფექტი,რომელიც ცეცხლივით გიჭამს გულს.
ბედნიერი დასასრულის არ მჯერა და უფრო მეტად ამისკენ მიდის ჩემი ნაწერები.ხშირად ჩემი არ ესმით,მაგრამ არც ეს მწყინს.ხშირად რეალობა მიღრღნის გულს და წერისკენ მიბიძგებს,ხშირად კი უბრალოდ მინდა დავხუჭო თვალი და სადმე გადავიკარგო.
ცხოვრება რთულია.რაც დრო გადის,ვრწმუნდები ამაში.ვგრძობ,რომ ადამიანებს იმუნიტეტი აქვთ გამომუშავებული და ყვეალფერს იტანენ,ყველაფერს ეგუებიან.ამ დავადებას შეგუების ჭირი ჰქვია,ალბათ.
დილას ვდგები ხოლმე და ფანჯრიდან ვიხედები.იცი,რას ვხედავ? სიცარიელესა და ვაკუუმს,მეტის დანახვა არ შემიძლია.ადრე რამის მაინც მეშინოდა,რამე მაინც მიბიძგებდა რაღაცისკენ..და ახლა რა ხდება,იცი? ახლა არაფრის შიში არ მაქვს,ახლა უბრალოდ მივყვები ცხოვრების გზას და უბრალოდ ვიღიმი,ვტირი,ისევ ვიღიმი და შემდეგ ისევ ვტირი.
გლოვა! ესეც არ შემიძლია,არ შემიძლია ხელმოცარული ჭირისუფალი ვიყო.არც ადამიანების დამშვიდება შემიძლია,არც ნუგეშის მიცემა...იმედი? ის სადღაც გაიქცა,მგონი.აღარ ვიცი თუ არსებობს რამე,რასაც ხელს ჩავჭიდე.სულ მგონია,რომ უფსკრულისკენ მივექანები.ზოგჯერ გადავეშვები და თავით მივქრი,ზოგჯერ კი უბრალოდ ვეშვები.
ბრძოლა? ძნელია რეალობასთან ბრძოლა,ძნელია ჩახედო თვალებში და შემდეგ ებრძოლო...ყველაფერი საშინლად მტანჯავია.
რა მაწერინებს? უბრალოდ აზრი იმისა,რომ რამემ ბიძგი მომცეს.
პროზა? პროზა მიყვარს..პოეზია? არ ვიცი.ცოტა ხნის წინ გადავხედე ჩემს ძველ ლექსებს და კინაღამ ლეპტოპს ზედ გადავარწყიე,ზოგი მართლაც საშინლად ამაზრზენი იყო.დამხრჩვალი გრძნობის გადმონაშთი მინდა ვუწოდო მათ,არარაობისა და უმეცრობის სათავე.
ცოტა ხნის წინ სიზმარი ვნახე და მთელი ღამე ვტიროდი.მგონი,ასეთი კოშმარი ჯერ არ მინახავს.თითქოს იმ არარეალობით მიწა გამომეცალა და უბრალოდ გავქრი.არა,ეს ამაზე უაზრესი იყო,უფრო საშინელება..მე ინვალიდი ვიყავი,ფსიქოლოგიურად ინვალიდი.მე უბრალოდ ვიწექი და არაფრის გაკეთება არ შემეძლო,უბრალოდ ვუყურებდი,როგორ კვდებოდნენ ისინი,ვინც მიყვარდა.
სიტყვა სიყვარულს დიდი ხანია ვერიდები.ვერაფერს ვხედავ მასში,რადგან რწმენა დავკარგე.მხოლოდ ერთი რამის მწამს...არ ვიცი როგორ ვთქვა.ეს არის გამარჯვებულის გრძნობა,საოცარი რამ არის.მგონი,ეს უკანასკენლი მაბრუნებს ცხოვრებისკენ და მიბიძგებს გამარჯვებისკენ.როცა აკეთებ იმას,რაც გიყვარს,აღწევ წარმატებას...მგონი,მხოლოდ ამაზე გამოყოფს ჩემი ორგანიზმი ადრენალინს...იქნებ მეტი არც არაფერი დარჩა.
ღამდება,თენდება.ისევ,ისევ და ისევ...იცი,როგორ მომბეზრდა..ეს ყველაფერი უკვე ყელში ამომივიდა.დიახ,ასეა,მაგრამ მაინც რაღაცას ველი იმ ნეკერჩხლის ფოთოლივით,რომელიც ეულად დარჩა ხეს და ჩირქმოდებული ათას რამეს ითმენს..
ყველაზე საშინელი გრძნობაა,როცა მოლოდინი არ ამართლებს,როცა რეალობა მისგან შორსა..ჩემს ცხოვრებაში მუდამ,მუდამ ასე ხდება,ხდება და ხდებოდა..ღმერთო,ცხოვრება ხომ იმედგაცრუებაა.ცოტა ხნის წინ გავშიფრე ეს სიტყვა და გული უფრო ჩამწყდა..
იმედგაცრუება და კვლავ...
დღეს დაღამდება,მალე დაღამდება და ისევ გათენდება,ისევ დაიწყება მორიგი იმედგაცრუება..ისევ მეტკინება,ისევ არ შევიმჩნევ,წაქცეული ისევ ავდგები და ისევ გავუყვები გზას..
***
-ადექი მალე,გაგვიანდება-თავზე მახტება პატარა ძმა და კისკისებს.
-არა,არ მაგვიანდება-ვპასუხობ და ბალიშს გულში ვიკრავ.
-ადექი მალე.
-კარგი,ვდგები-თავს ვუქნევ და გარდერობისკენ მივდივარ.ის ისევ დაულაგებელია,სულ მეყრება,მაგიდაც წიგნებით მაქვს სავსე.ერთი სიტყვით,ჩემი ოთახი ხარახურების თავშეყრაა.
-ადგა?-მესმის დედაჩემის ხმა.

-ავდექი,აქ ვერავინ დამრგავს-ღიმილით ვდგები და კარებს ვიხურავ.აქ ყველა ლიფტში ცხოვრობს.
გაგვიანდებაო? მაგრამ განა სად მაგვიანდება? დღეს ჩემი წასვლის დღე არაა,დღეს არებზე იმუნიტეტი მაქვს.როგორ ვერ ვიტან მატყუარა ხალხს.თუმცა გასაკვირი არაფერი ამ დამხობილ სახელმწუფოში,აქ ბავშვი ბავშვს არ ჰგავს და მასწავლებელი მასწავლებელს.საკონტროლოები უნდა უწერო და თვითონ ფეხს არ დგამენ სკოლაში.დაიღუპება ეს ოხერი ქვეყანა,აბა,რა ეშველება ამ თაობის ფონზე...ჩემმა მეხუთე კლასელმა ძმამ ბევრ აბიტურიენტზე მეტი იცის..დაგვემხა ქვეყანა და ესაა.
სჯობს ფიქრს შევეშვა და ქართული გადავიმეორო,ჩემს გარდა ვერავინ მიხედავს ამ საქმეს.რამდენი საათი ისე მრჩება და ისევ ფიქრს ვიწყებ.
1.18 დღიური?-ვაწყდები სტატიას,სადაც წერია,რომ ადამიანს 1.18 ეყოფა საკებად და თანაც დღეში.მეცინება,მარტო ხორცი რა ღირს,მარტო ბოსტნეული და მარტო ხილი..ასეთი რამ აბსურდია..როგორ ჩაიჯინობ და რამდენი არ იციან.
მე ადრეც ვთქვი,რომ საქართველოში ყოფნა არ მინდა,არ მინდა მას გამოვადგე,მხოლოდ მაშინ დავრჩები აქ,თუ ლეგენდა მწერალი გავხდები..ვიცი,რომ ეს არ მოხდება და,იმედი მაქვს,აქედან მალე „მოვხვევ.“ უგგვირგვინო დედოფალი თუ ხარ და თუ რამით ადგები ქვეყანას,მაშინ კიდე ჰო,მაგრამ,რიგითი ადანიანი? არა,არ არსებობს.
გაკვეთილზე შევდივარ,მარტო ვზივარ,კიდევ კარგი ვინეს არ მისვამ გვერდზე,თორემ მომშლიდა ნერვებზე,თავისი სტილით და სმიტით.ჩემი სტილი არ მოსწონს,მაგრამ რამის შურს კიდეც,ალბათ.როგორ ვერ ვიტან თავისი გრამატიკული უპირატესობებით რომ გადამიჭრელებს ხოლმე რვეულს...
-დავიღალე..-ამბობს,როცა გაკვეთილი სრულდება.
-ვინ არ იღლება-ვპასუხობ და გვერდზე ვიხედები.
-კარგი გოგო ხარ-გულში ვიცინი.მათი კარგი ხომ ვიცი,რასაც ნიშნავს..ამდენი თვალის დახუჭვა,ზუსტად ვიცი,რომ საკუთარ შვილს ასეთ მატყუარა სკოლაში არ მივიყვან.უბრალოდ ვიცი!
ისევ მივუყვები სახლისკენ მიმავალ გზას და ისევ მეღიმება.ალბათ,ეს სიმწრის ნაშობი ღიმილია..მინდა საკუთარი სტილი შევქმნა..რამდენი ამბიციაა.ზემოთ ვიხედები,მზე ზენიტშია..როგორ არ მიყვარს ეს გზა,გზა,რომელიც ჩემი სახლისკენ მოდის..ზოგჯერ უბრალოდ მინდა,რომ ჩემს კორპუსის წინ არსებულ მილში ჩავინთქე.
საღამოს „ასპირაში“ მივდივარ,სხვა დროს არ მცალია,საღამო კიდევ კარგი დროა.რვა საათი ხდება და უკვე ბნელა კიდეც,უკვე ხომ შემოდგომა იწურება.გაჩერებასთან,გადახურულ ადგილას,რაღაცის რეკლაამ,მგონი,მარგარინის.დასახელების მერე წერია ტირე და შემდეგ დეფისი და თანდებული „ში.“ ხალხმა სათაურის წერაც რომ არ იცის,მეღიმება და შემდეგ ვფიქრობ,რომელ ამბულაში არიან მოთავსებულნი ჩვენი ჟურნალისტ-წამყვანები.
***
სახლის გზაზე ტელეფონში ვიჭყიტები და მეღიმება.ფუ,ეს როგორ მომწონდა,ვხედავ,რომ „მას“ შარვლის ტოტები მაღლა აუკეცავს და ფეხები მშობიარე ქალივით გადაუშლია,ბარძაღებიც ისე გამომწვევად ეტყობა,ამ ბიჭებმაც მიბაძეს ბ*ოზებს.რაღაც ჭრელი ნასკები აცვია,ვერ ვარჩევ რა აწერია და რა ახატია,იღიმის...ფუ,როგორი ამაზრზენი გამომეტყველება აქვს.კიდევ კარგი შორიდან მომწონდა-მეთქი,ვფიქრობ და ისევ მეღიმება.როგორ ვერ ვიტან ასეთ ტიპებს.
ხვალ საკონტროლო მაქვს,ეს კიდევ უფრო მაღიზიანებს.როგორც წინაზე, კითხვებზე პასუხი ნაწარმოების „შელოცვა რადიოთი“ მთელმა კლასმა „გადააპიშიტა“(როგორც დედაჩემი იტყოდა).ახლა „ჯაყოს ხიზნები“ უნდა „იჩალიჩონ“.თვალთცმაქცა ხალხი როგორ არ მიყვარს,ვერც ვერასდროს ვიტანდი.
ძილი მერევა,მაგრამ ვიცი,რომ,როცა დავწვები,პირიქით მოხდება,ვიცი,რომ აღარ დამეძინება..არა,რა ბედის ირონიაა.
ფილმს ვუყურებ .“შებულება ხელბორკილებით“ ჰქვია.მეტი საახალწლო ვერაფერი ნახე,ყველა ნანახი მაქვს.ვზივარ და ვუყურებ,აღარ მეძინება.მგონი,კარგი შეგრძნებაა.ფილმებში სულ სხვაა ახალი წელი,რეალობაში კი...არ მიყვარს..რა მიყვარს? არც ეს ვიცი..
ჰო,ჩემი მეგობრები? არ ვიცი საიდან დავიწყო..სად ხართ?-ვიხედები და გარემოს ვათვალიერებ..არ ვიცი,მგონი,გაქრნენ..ან იყვნენ რო? ახლოს არავისთან ვარ,მარტოობა ჩემი სტიქიაა,ალბათ..ან ეს უბრალოდ შეჩვევეაა,იმუნიტეტია მარტოობაზე.
სკოლაში მივდივარ და ცარიელ კლასს გავყურებ.აქ ყველაფერი ამაზრზენია..მახსენდება ყევლაფერი,რაც ამას უკავშირდება და ლამისაა გული ამერიოს.სულ არ მომენატრება სკოლა,საერთოდ არ მომენატრება.
გოგონები ბანკეტზე იწყებენ საუბარს..მე რომ მკითხეს,ვთქვი,რომ წავალ,მაგრამ არა..არ ვაპირებ,იმ მომენტში „კი“ მექანიკურად წამომივიდა პირიდან,მგონი...რა მინდა ბანკეტზე? რა უნდა გავიხსენო ან რას უნდა დავუქნიო ხელი? ისინი ჩემთვის ისეთივე საგნები არიან,როგორც მერხები..მათი საერთოდ არ მესმის და მათაც არ ესმით ჩემი...
ბედნიერი დასასრული ბანკეტი კი არა,ბედნიერი დასასრული..არა,არ ვიცი..რა არის ბედნიერი დასასრული? ალბათ,დედოფალი ბანკეტის გარეშე.
***
წვიმს,ჩემი ძმა შემოდის და მეხუტება...ისევ ის სიზმარი მახსენდება და გული მეწვის.როგორ შეიძლება ამ პატარას რამე ავნოს ადამიანმა..გუშინ გარდამავლობას ვასწავლიდი და მაინც მისნენდა,არ იცოდა რა არის პირი და მაინც მისმენდა..რა საყვარელია ჩემი პატარა.
-დღეს ფორტეპიანოზე შენ წაიყვან..-მეუბენება ნათია და კარებს იხურავს.
-სად მიდიხარ?-ვეკითხები და ვოხრავ.
-ელი,სად მივდივარ?
-ჰო,სად მიდიხარ.
-უბრალოდ რაღაც საქმე მაქვს.
-კარგი ჰო-თავს ვუქნევ და ჩემი ძმის კულულებში თითებს ვყოფ.
-შენ წამიყვან,ელი?-მიყურებს ცისფერი თვალები.
-ჰო,გიო-ვპასუხობ და ვუღიმი.
***
ელი რატომ დამარქვეს? არ ვიცი,მგონი,ბებიაჩემს მოსწონდა ეს სახელი,ცხონებულს დაუჟინია ელი დაარქვითო.ალბათ,ამით ჩემი ბედიც გადაწყვიტა..მეშინია,რომ უიმედოდ არ დავრჩე,იმედის უქონლობამ არ გამწიროს,როგორც ერთ დროს ელი გორდალიანი...
ერთფეროვნებაში დრო მიდის..იცი,რა ქმნის სიხარულის ნაპერწკალს? ის მრავალფეროვნება,რომელიც ცხოვრების მიღმაა.ნეტავ რა არსებობს მის იქით...
***
-ბანკეტზე არ წახვალ?-მეკითხება დედაჩემი.
-არა,ბოლო დღესაც არ მივდივარ.
-რატომ?
-ვინ რა უნდა დამაწეროს ან მე რა უნდა დავაწერო.
-რატომაც არა?
-ნათია,არანაირი მოგონება არ არსებობს,გესმის?
-მაშინ დაწერე,რომ არანაირი მოგონება არ არსებობს.
-გეყოფა,ნათია!-ჩემს ოთახში დავდივარ და წერას ვიწყებ.ვშლი და ისევ ვწერ...რა დავწერო? რაზე დავწერო? რა იქნება მერე?
***
ბანკეტის დღე ახლოვდება..ალბათ,ყველა მემდურის..მახსენდება როგორი სახეებით მიყურებდნენ,მაგრამ მე არაფერს ვიმჩნევ.
-ბანკეტი არ გექნება?-მეკითხება გიო.
-კი,მე მარტოს მექნება ბანკეტი.
ბანკეტი კვირას დაემთხვა და სახლში მარტო დავრჩი.არც მიფიქრია როგორ აღმენიშნა ეს დღე.უბრალოდ თეთრი პერანგი ჩავიცვი და წარწერები გავიკეთე,ასე აჯობებს.ათასი რამ დავიწერე და ფანტასტიკულ პერსონაჟებს მივაწერე ისინი.
შემდეგ ვჯდები და ფანჯრიდან რაღაცას ვაშტერდები.უნდა დავლიო და მერე დავიძინო.გადაწყვეტილება მიღებულია..იქნებ ეს იმას ნიშნავს,რომ დედოფალი ვარ,დედოფალი ბანკეტის გარეშე.
***
მთვრალს კარი ღია მრჩება და ვიღაც შემოდის.მგონი,ისიც მთვრალია.იღიმის და მიყურებს.გოგო არა,ის ბიჭია.
-ჰეი-ამბობს და მიახლოვდება.
-აქ რა გინდა? გადი,მთვრალი ხარ-როგორ ჩანს,მასზე უკეთ ვგრძნობ თავს.
-რავი,ცუდად ვარ..შენ რას შვრები?
-დედოფალი ვარ ბანკეტის გარეშე-ვპასუხობ და თვალს ვუკრავ.მიკვირს რატომ არ ვაგდებ გარეთ,განა როგორ შემიძლია ასე..
ბარბაცებს და ვეუბენები,რომ ფილმს ერთად ვუყუროთ,მაგრამ მას ეძინება და საწოლისკენ მიიწევს.
-აქ არა,ჩემი საწოლია..-ვეუბნები,მაგრამ ის ყურსაც არ მთხოვნის.
-არაა,არაა!-ვყვირი და ხელების ქნევას ვიწყებ.
***
დილას აზრზე მოდის და ბოდიშს მიხდის.
-ბოდიში,რომ..არ მინდოდა..
-კარგი-ვპასუხობ და საუზმეს ვთავაზობ.
-ჯერ შხაპის მიღება მინდა-მეუბენება და პერანგს იხსნის.არ მერიება,მაშინვე იძრობს ზედას და იღიმის.შესანიშნავად გამოიყურება.გახდილი უფრო მიმზიდველია.
სახლში მარტო ვარ,ჩემები სოფელში წავიდნენ..გამოცდები მაინც არ აქვთ.მე კი კიდევ ერთი თვე მომიტევს რუტინისთვის დევნა.
ერთად ვსაუზმობთ და ხმას არ ვიღებთ.გარეგნობით მომწონს სტუმარი,მეღიმება...
-ღამის სტუმარი ხარ?-ვეკითხები და მეღიმება.
-ჰო,ალბათ..
-რა გქვია?-ვეკითხები თამამად.
-ილია.
-კარგი სახელია-ვპასუხობ და უგვირგვინო მეფეზე მეფიქრება.
-ილია ჭავჭავაძე არა?
-ჰო...მეც მიყარს ხოლმე წერა..-ვპასუხობ და ლეპტოპისკენ ვანიშნებ.
-შენი სახელი მინდა გამოვიცნო?
-შანსი არაა-მეცინება და ჩაი მეღვრება-არაუშავს,გადავწმენდ-ფეხზე ვდგები და სწრაფი ნაბიჯით მივდივარ ტილოს მოსატანად.
-რამე უცნაური უნდა იყოს..
-აჰამმ..
-ელიზა? მერი? თამარა?
-არა და არა...
აგრძელებს სახელების ჩამოთვლას,მაგრამ ამაოდ.
-ელი-ვეუბნები ბოლოს და მეღიმება.
-„ჰოუპ“-იჩეჩს მხრებს.
-„ვიზაუთ ჰოუპ“-ვპასუხობ და მის აქცენტზე მეცინება.რაღაცნაირია.
შემდეგ მარტო ვტოვებ.მიკვირს უცხოს როგორ ვანდობ სახლს.მასწავლებელთან მივდივარ და საღამოს ვთავაზობ,რომ „ასპირაში“ ჩემთან ერთად წამოვიდეს.
***
-მარტოსული სულები ვართ-ამბობს და თავისი ცხოვრების დეტალების მოყოლას აგრძელებს.
-ღამის სტუმარი მეწვია და თან მეორე სულიც მომიყვანა-მეცინება და თვალებში ვუყურებ.
ირხევა და ჩემკენ იწევა. ბაგეებს ხსნის და ტუჩებზე მეხება..ეს არ არის მკვდარი,უსულო არსებების კოცნა..ეს ცხოვრების,მოქმედების გამომხატველია.
___
მიგრაციის მსხვერპლია.
ჩემს  ქორწილში შენ იქნები პატარძალი! (დასასრული)
სახლში მიშომ მიმაცილა და შემდეგ წავიდა.კარებშივე გავიგე კამათის ხმა,ცოტა არიყოს შევკრთდი.ფეხს ავუჩქარე და სასტუმრო ოთახში შევედი.
-მამიკო რა ხდება?-ვკითხე მამას და მზერა მის გვერდით მდგარ ქალზე გასავიტანე რომელიც ძალიან მგავდა,მე.ეს თვალები სადღაც მინახავს,გავიფიქრე გონებაში და ბავშვობის მოგონებების ამოქექვა დავიწყე..
-მამიდა!-ღიმილით გავუქეცი მიკენ და ყელზე ჩამოვეკიდე.გამახსენდა მისი თვალები,ბოლოს ცხრა წლის ვიყავი როცა ვნახე მას შემდეგ კი ათი წელი გავიდა.თვალებით იცნობა ადამიაანიო,მეც თავისი ნაცრისფერი თვალებით ვიცანი თუმცა გადაღლილიბა უხვად ჩანდა მის თვალებში.
ბებო ისევ ფაცხა-ფუცხში იყო,რთადერთი ქალიშვილი ჩამოუვიდა და სხვაგვარად არც შეიძლებოდა.ჩვენი პატრა ოჯახი ერთი წევრით გაიზარდა და ლელა მამიდამ სიხალისეც შეგვმატა.
გვიან ვრჩებით საუბარს, მოხუცი ცოლ-ქმარი დაღლილობას არად აგდებს და ტკბილად საუბრობს შვილების გარემოცვაში.მე მიშო მირეკავს და ოთახიდან გავდივარ,ის მახსენებს რომ ხვალ ადრე უნდა ავდგე და ტკბილ სიზმრებს მისურვებს.სასტუმრო ოთახში გავდივარ მამას კალთაში ვუჯდები და გატრუნული ვუსმენ ბაბუს რომელიც შვილების პატარაობას იხსენებს.მე მეღიმება მათ ცელქობაზე და უფრო მეტად ვეკვრი მამას მერე კი ალბათ ჩამეძინა...
დილით ანას წიკვინი მაღვიძებს,ბალიშს თავზე ვიმხობ და ძილს განვაგრძობ,მაგრამ მახსნდება რომ დღეს დასასცენებლად მივდივართ სასწრაფოდ ვდგები და მოქაქანე ანას ყავის მოდუღებას ვავალებ.რეკორდულ დროში ვიღებ შხაპს თმის გაშრობას ვერ ვასწრებ და კოსად ვიკრავ.სავარძელზე გადაფენილ შორტებს და თხელ მაისურს ვიცვამ,ფეხებს კედებში ვაცურებ და ჩემოდნით სამზარეულოში გავდივარ.ანა უკმაყოფილოდ მიყურებს და თავს აქნევს.საათს ვუყურებ და მიშოც რეკავს,ჩემს ხმაზე ხდება რომ ჩამეძინა და იცინის.ჩემებს ვემშვიდობები და სახლიდან გავდივართ.
სასწაულად ცხელა გარეთ,სადარბაზოდანვე ვხედავ ბექასა და მიშოს.გული მიფართხალებს,ისინი გვიახლოვდებიან თბილად გვესალმებიან და ბარგს გვართმევენ.სიმაყით გაჯიმულები მივსდევთ ფეხდაფეხ,ბექა ამბობს რომ ანა მისი მანქანით წამოვა მიშო რასაკვირველია ჩემით.მანქანებში ვსხდებით და ლატალისკენ მივისწრაფვით.საჭესთან მე ვზივარ მიშო კი სიამაყით სავსე მზერით მიყურებს,ბედნიერი ვარ მასთან მისით ვივსები თითქოს,ვგრძნობ რომ ერთმანეთის "პალავინკები" ვართ...
ბნელდება და მიშო მთხივს დავისვენო მეც მანქანა სავალი ნაწილიდან გადამყავს და გადმოვდივარ რომ საჭესთან დავსვა,ისკი წელზე ხელს მხვევს და მეხუტება თითებს ჩემს სახეზე დააცოცებს და ჩემი რეაქციით ტკბება.რათქმაუნდა იცის მისი შეხება როგორ მოქამედებს ჩემზე.სახე ახლოს მოაქვს და მის ცხელ სუნთქვას სახეზე ვგრძნობ,ნელა იხრება ჩემს ტუჩებთან და მკოცნის მეც კისერზე ვხვევ ხელს და კოცნაში ვყვები.
გვიან ღამით ჩავდივართ ლატალში აღფრთოვანებული ერთადგილას ვარ მიყინული საოცარი სანახაობა გადამეაშალა თვალწინ!გადათეთრებული მწვერვალები რომელზეც თხლად იყო გადაკრული შარავანდივით აისი...
სახლში მიშოს და ბექას ბებია-ბაბუა გვხვდება,ტრადიციულ სუფრაზე უზრუნია ქალბატონ ანეტას.ყველაფერი უგემრიელესია ანეტა ბებო დიდი სიყვარულით გვიღებს მე და ანას.უბედნიერესი ვარ მშვენიერი გარემო კარგად მოქმედებს ჩემზე,მამას ვურეკავ და ვამცნობ რომ უკვე დავბინავდით შემდეგ მთხოვს მიშოს დავალაპარაკო მეც ტელეფონს მიშოს ვაწოდებ და სუფრის ალაგებაში ვეხმარები ანეტა ბებოს.
დილით,რაღა დილით 4 საათზე კარზე მსუბუქი კაკუნი მაღვიძეს,გაბრუებული ვაღებ კარებს და მიშოს ვხედავ წელზე ხელს მხვევს და ოთახის კარებს ხურავს.
-ვიღაც ადრე გაღვიძებას მთხოვდა წუხელ რომ მზის ამოსვაზე ეყურებინა მიჩურჩულა ყურთან და ყელში მაკოცა.
-ჩავიცვამ ახლავე-ვუთხარი და მის ტუჩებს მოვშორდი.
-მაგისთვის დაისჯები-თითი დამიქნია და ოთახიდან გავიდა.სასწრაფოდ მოვიწესრიგე თავი როგორც მიშომ გამაფრთხილა თბილად ჩავიცვი.ზამთრის მიუხედავად აქ ძალიან ციოდა მითუმეტეს დილა-საღამოს.

,,ჩემს თავს ვეკითხები, თუ ბოლოს როდის ვიგრძენი თავი ყველაზე კარგად, როდის გამეცინა ყველაზე გულიანად და როდის ვგრძნობდი თავს ყველაზე ბედნიერად. თუმცა ყველა ამ კითხვაზე პასუხი ერთია: მაშინ როდესაც შენთან ერთად ვიყავი.“ - ყველაზე ბედნიერი ვარ როცა შენს გვერდით ვარ,ბედნიერი ვარ მაშინაც როცა ვკამათობთ...ვგრძნობ რომ შენ ხარ ჩემი მეორე "მე",კაცი რომლის მხარზე შემიძლია ვიტირო,ვიყო ის ვინც ვარ და არდამჭირდეს ნიღაბი!
ბედნიერება თავად ბედნიერებამ მაპოვნინა-თქო ვამბობ...ცეკვა იყო ჩემი ბედნიერება მანამ სანამ მიშომდე მიმიყვანდა განგება.

***
ახალი წელი იყო,დილას განსაკუთრებულ ხასიათზე გამეღვიძა.პატრა ბავშვივით ამაცანცარა პირველმა თოვლმა...ბედნიერება იყო ორი წლის დაურღვეველი "ვადების ტრადიცია" რომ უსასრულოდ გრძელდებოდა.
სრულყოფილების ზენიტში ვიყავი მიშოსთან ურთიერთობის დროს,თავს ღირიბულად ვგრძნობდი,არა!მიშო მაგრძნობინებდა რაოდენ მნიშვნელოვანი ვიყავი მითვის.

***
12:00 საათი იყო,ცა ფოიერვერკებმა რომდაიბყრო,მიშოს ვესაუბრებოდი ტელწფონზე თან აჭრელებულ ცას არ ვაშორებდი თავს.
-ნაძისხესთან შენი საჩუქარია ნახე?-მითხრა მიშომ და გამითიშა.სწრაფად მივვარდი ნაძვისხეს იქ მხოლოდ კალათი იდო,კალათი რომელშიც ქინდერ იურპრიზები ეწყო.გამიკვირდა და გაღიმებულმა დავავლე ზომით დიდ ქინდერს ხელი,მზიკო გაკვირვწბული მიყურებდა.
ჩვეულებრივ,აუღელვებლად ვათავისუფლებდი ტკაცუნა ქაღალდისგან და დარჩენილი "სფეროსებრი" ბურთულა გავხსენი და ასაწყობი სათამაშო და ბეჭედი ხალიჩაზე გამიცვივდა.გაოგნებულმა მივიფარე პირზე ხელი და ბედნიერების ცრემლებმაც არ დააყოვნეს.ინსტუქციის ფურცელი გავხსენი და კინარამ გულზე წამივიდა ფოტოზე ეხატა მიშო რომელსაც ხელში ბეჭედი უჭირავს,გვედით კი ლამაზი ასოებით გარკვევით წერია: "გამომყვები ცოლად?"
დაჰიპნოზებული ვიყავი,ბედნიერწბისგან მთვერლი,ზარი იყო კარზე ბეჭედი თითზე წამოვინცვი და ბედნიერი გავემართე კარის გასაღებად.ვიცოდი ვინც იქნებოდა.
კარში მომღიმარი მიშო იდგა,ხელები გაშალა და ძალიან მაგრად ჩამეხუტა...მე კი ისევ განვაგრძობდი ტირილს,ბედნიერებისაგან ტირილს...

,,ჩემს თავს ვეკითხები, თუ ბოლოს როდის ვიგრძენი თავი ყველაზე კარგად, როდის გამეცინა ყველაზე გულიანად და როდის ვგრძნობდი თავს ყველაზე ბედნიერად. თუმცა ყველა ამ კითხვაზე პასუხი ერთია: მაშინ როდესაც შენთან ერთად ვიყავი.“ - უცნობი ავტორი

***
დავასრულე...თქცენ განსაჯეთ როგორ თბილათ თუ ბანალურად,აზრიანად თუ უაზროდ...
ძალიან მიყვარხართ ყველა ვინც კითხულობდით და მოგწონდათ,ან არმოგწონდათ...
იმედია ისიამოვნეთ,გამიზიარეთ თქვენი აზრი,ვგონებ ეს ჩემი ბოლო ისტორიაა....
მიყვარხართ ♥
პოპულალური ვიდეოები