მაიმუნის წელში დაბადებული ადამიანის 5 მომხიბლავი თვისება
მოახლოვებული 2016 წელი მაიმუნის წელი გახლავთ, თანაც უბრალოდ მაიმუნის კი არა წითელი, ცეცხლოვანი მაიმუნის. ჩინური ჰოროსკოპის მიხედვით მაიმუნის წელში დაბადებული ადამიანები ყველაზე ორიგინალურები, არაპროგნოზირებადები და გამჭრიახები არიან. მაიმუნს სხვებზე ზემოქმედებაც კარგად შეუძლია და საჭირო დროს, საჭირო ადგილზე ჩნდება მუდამ, როცა საქმე სარფიან გარიგებებს ეხება. ამ ადამიანებს ხასიათში ნაკლიც ბევრი აქვთ და ღირსებაც. თუმცა დღეს ხუთ საუკეთესო თვისებას გაგაცნობთ, რომლითაც მაიმუნის წელში დაბადებულები გამოირჩევიან.


1. კომუნიკაბელურობა - მაიმუნი საზოგადოების სული და გულია, იგი ყოველთვის ხვდება მოვლენების ეპიცენტრში. შემთხვევითი როდია, რომ ამ წელს დაბადებულებს შორის ბევრი ჟურნალისტი და გამომძიებელი ჭარბობს. მაიმუნები კარგი შუამავლები, მედიატორები და კონსულტანტები არიან. მათ აქვთ ნიჭი, ნებისმიერი ტიპის ქოთანს სიტუაციის შესაბამისად მოარგონ სახელური.

2. ანალიტიკური გონება და გამჭრიახობა, დაკვირვების ნიჭი - რა სიტუაციაშიც არ უნდა მოხვდეს, მაიმუნი დაკვირვებისა და მოვლენების ანალიზის საოცარ უნარს ავლენს. იგი "რენტგენულად" აანალიზებს ყველაფერს და ურთულეს სიტუაციაშიც კი არ იბნევა. მისთვის არ არსებობს ჩიხი და გამოუვალი მდგომარეობა.

3. კრეატიული აზროვნება - მაიმუნზე უფრო შემოქმედებით, არასტანდარტულად მოაზროვნე და იდეებით სავსე ადამიანს ძნელად იპოვნით სადმე. იგი ცხოვრებას ისე უყურებს როგორც აზარტულ თამაშს, შესაბამისად კრეატივის უნარს ყველაზე დიდი განსაცდელის დროსაც არ კარგავს.

4. ოპტიმიზმი და პოზიტიური განწყობა - მაიმუნი ოპტიმისტი და გამომგონებელია. მისთვის მარტივია სხვებსაც ჩაუსახოს იმედიანი განწყობა. ეს ადამიანები არასოდეს კარგავენ უკეთესი მომავლის იმედს და რწმენას იმისა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება.

5. კარგი იუმორის გრძნობა - ის ალბათ ერთადერთია, ვისაც საკუთარ წარუმატებლობებზე ხუმრობა შეუძლია. მასზე უკეთ ვერავინ დასცინებს საკუთარ თავს, შესაბამისად, მანამ სანამ სხვები ცინიკური რეპლიკებით მიაყენებენ გულისტკივილს, მაიმუნი თავად ახერხებს საზოგადოება გულიანად აცინოს თავის უიღბლობაზე.
მომავლის იმედი (12)
-საჭესთან მჯდომის გადარჩენა ვერ მოხერხდა,ვიზიარებ!
საჭესთან მჯდომი?! ღმერთო ჩემო თორნიკე! ის,ის აღარ არის!

მეორე დღეს ყველა გონს მოვიდა.
სწორედ მეორე დღეს გაიგო ბექამ მისმა საუკეთესო მეგობარმა და გვანცამ მისი ცხოვრების მეგზურმა თორნიკეს გარდაცვალების შესახებ.ბექამ თავი შეიკავა,მაგრამ გვანცა, თორნიკეს ცხედარს ვერ აშორებდნენ.იჯდა და ტიროდა,ტიროდა განუწყვეტლივ და თორნიკეს მკერდიდან თავს ვერ სწევდა
-„შენ ხო უნდა გეცხოვრა,შენ ხომ დიდი მომავალი უნა გქონოდა,განა ტყუილად მეკითხებოდი მომავლის შესახებ?განა ტყუილად გქონდა ამდენი გეგმა?შენ ხომ მუდამ ჩემი ბიჭი უნდა ყოფილიყავი....ბიჭი რომელიც მიყვარდა,ეს ხომ ერთადერთი იყო,რაც მირჩევნოდა საკუთარ სიცოცხლეს..შენ წარმოდგენა არ გაქვს რას ნიშნავდა ის ჩემთვის...ის ხომ ჩემი სხეულის თითეულ ნაწილზე მეტს წარმოადგენდა და მის გარეშე ხომ მე არაფერი შემიძლია..მისგარეშე დღესაც კი ვერ ვიცოცხლებ..არაა,არ მინდაა შენს გარეშე ცხოვრება!.“
წამდაუწუმ კოცნის თორნიკეს უგრძნობ ცხედარს..გული მიკვდება და საშინლად განვიცდი. გვანცას ვუახლოვდები მაგრამ წამებში მიშორებს და მასთან მიახლოვების საშუალებას არ მაძლევს.ვხედავ როგორ იტანჯება მაგრამ მე არაფრის გაკეთება არ შემიძლია, ყველანაირად უძლური ვარ.მორგიდან გამოვდივარ ბექას მოსაძებნად,ვიცი ძალიან გამიჭირდება მაგრამ შევეცდები მაინც დავამშვიდო და ვაგრძნობინო რო მე მასთან ვარ.პალატიდან პალატაში შევდივარ და ბექას ვკითხულობ მაგრამ ამაოდ.მთელი საავადმყოფო შემოვიარე,ეზოშიც კი დავიწყე მისი ძებნა,მაგრამ ის არსად ჩანს.ძალიან მეშინია თავს რამე არ დაუშავოს,მასზე ძალიან ვნერვიულობ.მობილურზეც ვურეკავ ისიც მიუწვდომელია.ერთი ადგილი დარჩა სადაც არ მიცდია მოძებნა „ჩვენი ადგილი“ ჩვენი პირველი პაემანის ადგილას.ადრე ბექამ მითხრა რო ის იმ შენობის სახურავზე მაშინ ძვრება როდესაც მარტო ყოფნა სჭირდება.თითქმის დარწმუნებული ვარ რო ის იქ არის.
ჩემს ბინძურ სამოს ვიცმევ და საავადმყოფოს ვტოვებ,ტაქსს ვაჩერებ და რაოდენიმე წუთში შენობას ვუახლოვდები.კიბეებზე ჩქარა მივრბივარ,ნერვიულობაში ჩემი ჭრილობებისთვის და მოტეხილი ხელისთვის ყურადღება არცკი მიმიქცევია ისე ავირბინე 16 სართულიანი შენობის სახურავზე.ირგვლივ ვიხედები და ბექას ვერ ვამჩნევ,მოულოდნელად ბოთლის წაქცევის ხმა მესმის ჩემგან მარცხნივ და ხმას მივყვები.ვხედავ ბექას ჩემგან ზურგით მჯდომს შენობის წვერში ფეხებ გადაყრილს.
-ბექა!
ჩემს ხმაზე უკან იხედება და სადაცაა შენობიდან გადავარდეს
-ფრთხილად!ძალიან გთხოვ!ბექა მანდედან ჩამოდი გთხოვ!
ნელნელა ვუახლოვდები და ვცდილობ დავარწმუნო.
-გაჩერდი!აქ არ მოხვიდე!
თვალებ ჩაწითლებული და ნახევრად მთვრალი მიყვირის იქედან.
-მაშინ შენ მოდი გთხოვ!
ჩემს თხოვნას ყურადღებას არ აქცევს და ისევ ზურგით ჯდება.მეშინია!ძალიან მეშინია არ გადავარდეს.ნელნელა ვუახლოვდები და ზურგზე მაგრად ვეხუტები
-მარტო არ დამტოვო!
-ხელი გამიშვი!
ცდილობს ხელები გამაშვებინოს,მე ამ დროს ჩემსკენ ვიწევ და თავზე მეცემა.თვალებს ახელს და როგორც კი აცნობიერებს რო ცოცხალია ტირილს იწყებს.მაგრად ვიხუტებ,რამოდენიმე წამში თავიდან მიშორებს და ფეხზე დგება.
-აქ რასაკეთებ?თავიდან მომწყდი!
-რას ამბობ?!
-გაეთრიე!
-ბექა!
-გაეთრიე მეთქი!
-არა! აქ მარტო არ დაგტოვებ!
-ძიძა არ მჭირდება!ესესაა ძმა მომიკვდა გესმის?მართალია ერთი სისხლის არ ვიყავით მაგრამ ერთად გავიზარდეთ.ჩემთვის ძმასავით იყო!მტკივა გასაგებია?, ახლა კი თავიდან მომწყდი!
-მე მესმის შენი!ვიცი რასაც გრძნობ!.მაგრამ...
-არა არ იცი!და ამას ვერასდროს გაიგებ! წადი შენს საქმეს მიხედე,ფოტოები გადაიღე და ევროპაში გაემგზავრე.რაც გინდა ის გააკეთე ჩემთვის სულერთია არ მაინტერესებს.საერთოდ არაფერი მაინტერესებს!
-მე ხომ მიყვარხარ!
-მე არ მიყვარხარ!თავიდან მომწყდი!
ბექას ეს ბოლო ფრაზა ეხოსავით ჩამესმის ყურებში და გული ყველა გაგონებისას -ნაწილებად იფლითება.
-იცი რა?შეიძლება მართალი ხარ მარტო გინდა ყოფნა! მაგრამ ის ჩემი მეგობარიც იყო!მეც ისევე დავკარგე მეგობარი როგორც შენ და გვანცამ,მეც ისევე მტკივა და განვიცდი როგორც თქვენ! ასე არუნდა მექცეოდეთ!
ეს ფრაზები სახეში მივახალე და იქედან წამოვედი სრულიად განადგურებული.მე ხო მხოლოდ მისი დახმარება მინდოდა! რატო ხდება ყველაფერი ეს ჩემს თავს? რატო უნდა კვდებოდეს ადამიანები ჩემს გარშემო?ყველასთვის უბედურება მომაქვს!.შენობიდან განადგურებული გამოვდივარ და ქუჩას მივუყვები ცრემლიანი თვალებით,ირგვლივ მყოფი ადამიანის გარკოული ნაწილი მიყურებს და ცდილობს ამერიდონ რადგან ბომჯი და ქურდი ვგონივარ,თუ დავუკვირდებით მართლაც ვგავარ, დახეული და ბინძური სამოსი მაცვია დასახიჩრებული მთელი სხეული,შეიძლება ბომჯი არა მაგრამ მოსიარულე გვამი კი ვარ ნამდვილად.ამ კატასტროფაში სამი ჩემი ყველაზე ახლო ადამიანი დავკარგე,ადამიანები რომლებიც ასე ძალიან მიყვარს და მეგონა ისინი არასდროს დამტოვებდნენ, მაგრამ მწარედ შევცდი.ქუჩაში მოვდივარ და ვფიქრობ.რა არის ჩემი ცხოვრება? რა აზრი აქვს ჩემს სიცოცხლეს თუ ჩემი მეგობრები და ადამიანი რომელიც საკუთარ თავზე მეტად მიყვარს არ იქნებიან ჩემთან!სწორედ ახლა ვდგავარ ხიდთან,რის ქვემოთაც უსასრულოდ ღრმა მდინარე მთელი სიჩქარით მოედინება,რამოხდება ერთი ნაბიჯიც რო გადავდგა და ხიდიდან გადავხტე?სწორედაც რომ არაფერი!ორი დღის შემდეგ შეიძლება უფრო ადრეც ან პირიქით,გამრიყოს მდინარემ და ვიღაცა უცნობმა იპოვოს ჩემი უსულო სხეული და მიწას მიმაბარონ.თუ გამიმართლებს ამის შესახებ ჩემი მეგობრები და ბექა შეიტყობს და დაკრძალვაზე მოვლენ,შეიძლება.ალბად იტირებენ კიდეც და მომიგონებენ.ეს იქნება ერთი უბრალო ობოლი გოგოს ისტორიის დასასრული.
ჩვენ (10)
***

ყველაფერი ტრადიციულად მოხდა. რამდენიმე დღეში გიგი ბიჭებთან ერთად მაშოს ოჯახში ავიდა, რომ დაენიშნა. ყველაფერმა კარგად ჩაიარა და გიგიც მაშოსთან ერთად გაბრწყინებული თვალებით იყურებოდა. ბიჭებს ძალიან უხაროდათ გიგის „დათბობა“. გიგის საერთოდ ქორწილი არ უნდოდა, მაგრამ რადგან მაშოს გული დასწყდებოდა გადაწყვიტეს ვიწრო წრეში აღენიშნათ მათი დაოჯახება.

ქორწილი შემდეგ შაბათს დაინიშნა. გადარბენაზე იყო ყველა, განსაკუთრებით კი გოგონები. თათა სულ ჯუჯღუნებდა რა უნდა მოვასწრო ერთ კვირაშიო. შეკლული ჰყავდა ლევანი ხან სამკერვალო სალონში დაატარებდა, ხან მაღაზიებში. ლევანიც ემორჩილებოდა, თორემ თათა წუწუნს რომ დაიწყებდა უფრო უარესად იქნებოდა. ანასტასია მაშოს ეხმარებოდა და ყველგან დაჰყვებოდა, ერთად არჩევდნენ დეკორაციებს, თაიგულს და ყველაფერში მონაწილეობას იღებდა სალომესთან ერთად.

მაშო მართლაც ლამაზი პატარძალი იყო. რადგანაც ზამთარი იყო ზამთრის შესაფერისი კაბა ეცვა. წინ დახურული გულით და უკან ოდნავ ამოღებული ზურგით, მაქმანებით მორთული კორსეტი და წელიდან ოდნავ გაშვებული კაბა პატარა „შლეიფით“. მაშოს დანახვაზე გიგის სუნთქვა შეეკრა და სიამოვნების განცდა დაეუფლა. იმ დროს მართლა დარწმუნდა, რომ მაშო ის იყო ვინც მის გვერდზე უნდა ყოფილიყო. ჯვარი სიონში დაიწერეს, ხელი კი რესტორანში მოაწერეს.

–იო, მეცეკვე რა..–შეეხვეწა ანასტასია იოანეს.
–კაი რა, ტასი.. როდის იყო მე ვცეკვავდი?
–ჩემი ხათრით რა. არასოდეს გვიცეკვია..
–არა, რა. არ მინდა ეს ცეკვა. ოთოს ეცეკვე,–უპასუხა იოანემ და ღვინო მოსვა. ძალიან უკვირდა ანასტასიას იოანეს შეცვლა. ამას შეცვლა აღარ ერქვა.. ეს რადიკალური ცვლილება იყო! თბილი და მოსიყვარულე ბიჭისგან უცებ ცივ ადამიანად გადაიქცა. რამდენჯერ სცადა ამ დღეების განმავლობაში ამ თემაზე დალაპარაკებოდა, მაგრამ იოანე არ პასუხობდა ან თუ პასუხობდა ძალინა გაღიზიანებულად. ანასტასიაც შეეშვა..
–შეიძლება ვეცეკვო ამ ლამაზ ქალბატონს?–გაიგო ნაცნობი ხმა და გაიხედა თუ არა შერჩა გეგა ჩხეიძე.
–კი,–უთხრა იოანემ და სახე აელეწა. გეგამ მარჯვენა ხელი გაუწოდა ანასტასიას მოპატიჟების ნიშნად და გაუღიმა თავისი დაყენებული ღიმილით. ანასტასიამ ჯერ იოანეს შეხედა, რომელმაც ჩვეულებრივად თავი დაუქნია და შემდეგ გეგას. გაბრაზდა.. ძალიან გაბრაზდა.. და გაბრაზებულზე წამოხტა და გაჰყვა გეგას. მაინც და მაინც ახლა იყო ნელი და „რომანტიული“ სიმღერა. გეგამ წელზე შეუცურა ხელი და მიუახლოვდა. ანასტასიას არ ესიამოვნა და ოდნავ ჩამოსცილდა.
–აქ რას აკეთებ? არ მეგონა გიგისთან თუ მეგობრობდი..–უთხრა ანასტასიამ.
–რას უნდა ვაკეთებდე, ქორწილში ვარ და ვიზიარებ მათ სიხარულს ისევე, როგორც შენ..არამარტო გიგისთან ტასიკო,–უპასუხა და გაუღიმა
–არასოდეს უხსენებიხარ არც ერთს და მაგიტომ გკითხე, საწყენად არ მითქვამს ხომ იცი,–უთხრა ანასტასიამ და მორცხვად გაუღიმა.
–რას მახსენებდნენ, არც ერთს არ აწყობს მით უმეტეს შენს კავალერს, ჩემზე რამე თქვას,
–იოს? იო რა შუაშია,–გაიოცა ანასტასიამ და უცებ ძალიან შეეშინდა. თათას სიტყვები ახსენდებოდა გეგას ცხოვრებასთან დაკავშირებით.
–შენი სიყვარული არ გიყვება რას საქმიანობს ეს ბოლო პერიოდია?
–რას გულისხმობ, გეგა?–დაიძაბა ანასტასია, მაგრამ არ იმჩნევდა,რადგან გრძნობდა იოს დაჟინებულ მზერას, რომელიც თვალს არ აშორებდა. ასევე, თათა, რომელიც ლევანს ეცეკვებოდა და ყური მათთან ედო.
–რა სამწუხაროა, ურთიერთობას სიცრუეზე, რომ აგრძელებთ. არადა, ანასტასია რომ დაგინახე ძალიან მომეწონე და მინდოდა შენთან დაახლოება და ურთიერთობა, მაგრამ ყველა გზა ჩამიკეტა შენს გარშემო მყოფმა ხალხმაც. ნუ, თამამად შემიძლია გითხრა, რომ ალბათ, მიყვარხარ და შენ თუ ჩემს გვერდზე არ ხარ და არ იქნები მაშინ არც სხვა უნდა იყოს შენს გვერდზე,–უთხრა გეგამ და გაუღიმა. სიმღერაც მორჩა და გეგამ მადლობის ნიშნად ხელზე აკოცა ანასტასიას და დაუბრუნდა თავის მაგიდას. ანასტასია გაოგნებული იდგა და ვერ იაზრებდა გეგას ნათქვამს. ძალიან შეეშინდა, იოსი.. და გეგასი უფრო.. თავზეხელაღებული ბიჭი იყო გეგა და რას იკადრებდა არავინ იცოდა..

–წამოდი,–ხელი ჩაავლო იოანემ ანასტასიას და გარეთ გაიყვანა.
–იმედი მაქვს, რამის თქმას აპირებ..!–ცივად უთხრა ანასტასიამ იოანეს.
–რა გითხრა იმ არაკაცმა?–ჰკითხა იომ და ძარღვები დაებერა.
–რა მნიშვნელობა აქვს რა მითხრა.. ჩემთვის მთავარია შენ ამიხსნა რა ხდება..! რატომ გაქვს ურთიერთობა ეგეთ ადამიანთან?
–დაგემუქრა?–დაუყვირა იოანემ და კითხვა შეუბრუნა იოანეს.
–ეგღა მაკლია გეგა ჩხეიძე დამემუქროს რა! გამაგებინებ ოდესმე რა ხდება შენს თავს?– ცივად და მკაცრად ჰკითხა ანასტასიამ.
–ყველაფერი მარტივად გასაგები არ არის..
–შენ მითხარი და ჩემი საქმეა მარტიავდ გავიგებ თუ რთულად!–კატეგორიული იყო ანასტასია.
–კაი, ჰო..–ღრმად ჩაისუნთქა იოანემ, ნაფაზი დაარტყა და დაიწყო,–ბაკურიანში რომ ვიყავით გეგა გავიცანით, მაგრამ არ უთქვამს თქვენი ჯგუფელი რომ იყო. რამდენიმე დღით იყო, მაგრამ რატომღაც არ გვიხსენებია. დიდი მნიშვნელობა ადამიანის გაცნობას არ მივანიჭეთ არც ერთმა. მერე თბილისში რომ ჩამოვედით ვნახეთ ერთმანეთი ვიკონტაქტეთ და ერთ დღეს დამირეკა.. ბიჭებმა არ უნდა გაიგონო.. ვნახე და მითხრა ანასტასიას დაშორდიო.. რა მოჰყვა ამ ყველაფერს ალბათ მიხვდები. უყვარხარ ამ ადამიანს და გარეკილი აქვს! მეორე დღეს დამირეკა და შეხვედრა მთხოვა. ვაპირებდი ბიჭებისთვის მეთქვა, მაგრამ შენზე იმუქრებოდა. მოკლედ, რაღაცა საქმე აქვს დაწყებული და სჭირდება დახმარება.. იცი რომ მაქვს რაღაცა კონტაქტები. თუ არ დავეხმარებოდი შენით მაშანტაჟებდა და მემუქრებოდა, რომ რამეს დაგიშავებდა და ვერასოდეს ვეღარ გნახავდი. როგორც გინდა.. თუ გინდა ჩემს სისუსტედ ჩათვალე ეს ყველაფერი, მაგრამ ვერ დავუშვებდი შენ თმის ღერიც კი ჩამოგვარდნოდა!
–ვაიმე, იო... შენ.. შენ იცი გეგა რაშიცაა გარეული?–აკანკალებულმა იკითხა ანასტასიამ
–კი, როგორ არ ვიცი, მაგრამ მაინც! ტასი, შენ როგორ ფიქრობ დავუშვებდი მე იმას, რომ შენ რამე დაგმართნოდა? ყველაზე მეტად მეშინია შენი დაკარგვის!
–რატომ არ მითხარი აქამდე? გაგიჟდი ხო შენ? ღამეებს ვათენებდი იო შენზე ფიქრში, რომ პასუხი მეპოვნა შენი საქციელისთვის, მაგრამ ვერ ვპოულობდი..
–ტასი, როგორ მეთქვა? ბიჭი მოკვლით იმუქრებოდა და საფრთხეში ჩამეგდე?–დაიღრიალა იოანემ. თვალები ჩასისხლიანებოდა და გული ამოვარდნას ჰქონდა ისე ღელავდა.

–ანასტასია,–უცებ გაიგონეს ხმა. ძალიან ნაცნობი, საყვარელი და თბილი ბარიტონი.. ანასტასიას გული აუჩქარდა და აემღვრა თვალები.
–ვაიმე, მამა!–დაიყვირა და ჩაეხუტა მონატრებულ მამას.
–ხო, მამიკო..! ჩამოვედი ჩემო ანგელოზო..!
–რატომ არ მითხარი, მა?–ატირდა ანასტასია.
–რომ მეთქვა ასე ძალიან გაგიხარდებოდა?–ჰკითხა გიამ და გულში ჩაიკრა მონატრებული შვილი. იოანე უყურებდა მამა–შვილს და გული სითბოთი ევსებოდა, გულში კი გიას მადლობას ეუბნებოდა, რომ გამოაძვრინა ამ საუბრიდან.
–ესეიგი, ეს არის ჩემი მომავალი სასიძო ხო? იოანე ბატონო!–გაიღიმა გიამ და ნაბიჯი გადადგა იოანესკენ.
–გამარჯობათ, ბატონო გია,–მოკრძალებულად უთხრა და ხელი გაუწოდა იოანემ .
–მოდი, ბიჭო ჩემთან!– გია პირდაპირ გადაეხვია იოანეს და და ყურში უთხრა,– ბატონო, მოაშორე იცოდე! მე და შენ ძმაკაცები ვართ!

ძალიან გაუხარდა ყველას გიას ჩამოსვლა. არავინ იცოდა, თვით ანასტასიას დედამაც კი. გიგიმ აღარ იცოდა რა ექნა სიხარულისგან. გია მისი მეორე მამა იყო. მამის გარდაცვალების მერე მხარში ამოუდგა და გზაზე დააყენა გიგი, ეხმარებოდა ყველაფერში, როგორც საკუთარ შვილს ისე უვლიდა გიგისაც გია და პატივს სცემდა გიგის ყველა გადაწყვეტილებას.

–აბა, როგორ ფიქრობ? ჩემი შვილის ქორწილში არ ჩამოვიდოდი? გილოცავ, ჩემო ბიჭო! ბედნიერი იყავი ამ შენს პრინცესა გოგოსთან ერთად!–უთხრა გიამ და ჩაეხუტა სიძე–პატარძალს. გიას მოსვლამ რესტორანში სხვა ხიბლი შემოიტანა, მაგრამ ანასტასიას მაინც ახსოვდა ლაპარაკი იოანესთან, თუმცა მამამისის გამო არ იმჩნევდა. ახალდაქორწინებული წყვილი ეგვიპტეში გაუშვეს და ყველა დაიშალა.


***

–აუ, ადექი! სულ ძილი როგორ შეიძლება?– ბალიში შემოარტყა ანასტასიას თათამ.
–აუ, კაი თათ რა! შენ უკვე გვიძავს, დაჟე სახლიდან გამოხვედი და ესეთ ენერგიაზე ხარ? არ დაიღალე გუშინ ადამიანო?
–ვაიმე, შვილო ნუ ხარ გადაღძუებული რა! ადექი, საქმე მაქვს!– არ ჩერდებოდა თათა.
–რა გინდა, გოგო რა გამიწამე ეს ახალგაზრდობა! რა ხდება მითხარი...!–უთხრა ანასტასიამ და წამოჯდა ლოგინზე.
–გოგო, არ თქვა იცოდე არსად..
–ე, ვის უნდა ვუთხრა? გიას?–გაიცინა ანასტასიამ და საყვარელი მამის ხსენებაზე სასიამოვნოდ გააჟრიალა.
–გოგო, ლევანჩომ ცოლობა მთხოვა,–ჩუმად თქვა თათამ.
–ვაიმე, რა? მერე?– დაიყვირა ანასტასიამ სიხარულისგან
–რა გაყვირებს გოგო რა გითხარი მე შენ!–შენიშვნა მისცა თათამ, შემდეგ კი ამაყად აწია თავი და თქვა,– თავი დავიფასე, გოგო..
–მოიცა, რა ქენი?–აუტყდა სიცილი.
–ხო, თავი დავიფასე! ეგრევე, რომ მეთქვა მიხვდებოდა რო კვდები ისე მინდა ლევანის ცოლი ვიყო, მე მაგის ჩიტი ვარ ეგ მეგრძნობინებინა? ხოდა, მეთქი ჯერ არ ვარ მზად და მოვიფიქრებთქო,–ამაყად უთხრა თათამ.
–აუ, რა გიჟი ხარ პროსტა!–კვდებოდა სიცილით ანასტასია,– რამ გათქმევინა გოგო ეგ? დათიმაც კი იცის, რომ აფრენთ ერთმანეთზე ისე გიყვართ.
–კაი, რა . ცოტა ინერვიულოს.
–უფ, მაგრა ანერვიულებ ხო იცი შენ,–გაიცინა ანასტასიამ.
–ხოდა, ადექი ეხლა. გიას ველაპარაკე უკვე და გიტაცებ 3 დღე! მამაშენი აქ იქნება კაი ხანს და ასე, რომ 3 დღე არაა პრობლემა..!
–ხოდა, ძაან კაი. გაპარვა არც მე მაწყენდა,–სერიოზულად თქვა ანასტასიამ.
–იოანეს ხრიკებია?
–ხო, დაახლოებით. კაი, არ მინდა რა. ჩავიცვამ და წავედით..–თქვა ანასტასიამ და წამოხტა. მალევე მოემზადა და ისევ ბაკურიანში წავიდნენ გოგოები. მიუხედავად იმისა, რომ სეზონი აღარ იყო, მაინც ძალიან უყვარდათ იქაურობა და ნებისმიერ დროს არ იტყოდნენ იქ ჩასვლაზე უარს. ისე წავიდნენ არც ლევანი და არც იოანე არ გაუფრთხილებიათ. დილიდან ურეკავდა ლევანი თათას, მაგრამ ვერ უკავშირდებოდა.
–იო, ელაპარაკე ანასტასიას დღეს?
–არა, ტო. ეხლა გავიღვიძე. რა ხდება?
–თათას ვერ ვუკავშირდები და მიდი რა, დაურეკე ანასტასიას და კითხე სადააა..–იოანემაც გადარეკა და მობილური ტელეფონი გამორთულია, ან გასულია მომსახურეობის ზონიდანო. კიდევ სცადა.. კიდევ.. კიდევ... და კინაღამ ტვინში სისხლი ჩაექცა. მაშინვე ლევანთან ავიდნენ ოთო და იოანე. მთელი დღე უშედეგოდ ცდილობდნენ დარეკვას, არც ის უნდოდათ მშობლებთან დაერეკათ, გიგისთანაც ვერ დარეკავდნენ ის ფეხით ჩამოვიდოდა ან სიტვიერად გადაწყვავდა სულ ყველაფერს. უკვე ღამე იყო და ჯერ კიდევ არ იყვნენ გოგოები კონტაქტზე გამოსულები, ოთო და იოანე კი ლევანთან ისხდნენ.
–ბიჭო, რა არის ერთად თუ ვინერვიულებთ გავძლიერდებით?–გაიცინა ოთომ.
–კაი, ოთო რა! რა უადგილო დროს გეწყება იუმორის ზეიმი!–უსაყვედურა ლევანმა.
–კაი, ჰო.. სად შეიძლება წასულიყვნენ?–იკითხა იოანემ.
–შოპინგი, ალბათ..–თქვა ოთომ.
–არა, გამორიცხულია. ანასტასიას და თათასაც იმდენი რამე ჩამოუტანა გიამ მინიმუმ 3თვე არაფერს იყიდიან,–დარწმუნებით თქვა იოანემ.
–გუშინ ცოლობა ვთხოვე თათას..–ჩაიბურტყუნა ლევანმა.
–მერე?
–დავფიქრდებიო,–გაეცინა ლევანს,–რა სულელია! განა არ ვიცი, რომ გიჟდება ისე უნდა ჩემი ცოლი იყოს? პროსტა, კაითქო რა..
–ე! ხოდა ფიქრობს რა გოგო!–წამოიძახა ოთომ.
–აუ, ოთო მორჩი ღლაბუცობას რა!–გაღიზიანებულმა უთხრა იოანემ.
–ბიჭო, არ ვღლაბუცობ! ხო თქვა დრო მინდაო დავფიქრდე ტუსა–სუდა, ტრალი–ვალიო?–იკითხა ოთომ და ბიჭებმაც თავი დაუქნიეს,– ესეც ეგრევე მივიდა ანასტასიასთან, უთხრა ეს ყველაფერი და მოტყდნენ რა!
–ისე, არის რაღაც ჭეშმარიტება ამაში ხო აზრზე ხარ შენ..–ჩაფიქრებულმა უპასუხა იოანემ,–პროსტა, სად წავიდოდნენ?
–ბაკურიანში..!–კმაყოფილებით წამოიძახა ოთომ და გაჯგიმული წამოჯდა სავარძელში.
საშიში(თავი6)
*ელენა*
მერხზე გაუნძრევლად ვიჯექი და ერთ წერტილს ვაკვირდებოდი,
მასწავლებელი როგორცკი შემოვიდა ყველა ფეხზე წამოდგა მე კი ადგილიდანაც არ მომიცვლია ფეხი, მისი წიკვინა ხმა გამაყრუებლად ჩამესმა ყურში, ამბობდა რომ ახალი მოსწავლე შემოგვემატა და რომ მალევე მოვიდოდა, მაგრამ ეს ნაკლებად მაინტერესებდა, მასწაავლებელმა გაკვეთილის ახსნა დაიწყო, მე კი ისევ ვერ ვცდილობდი კონცენტრაცია მომეხდინა, ყოველ 2 წუთში თუჩებზე ხელს ვისვამდი და ენით ვისველებდი,
კლასის კარი მალევე გაიღო და ჩემზე ოდნავ მაღალი ბიჭი შემოვიდა, ოდნავ გრძელი თმა ჰქონდა, ოდნავ წვერიც და თუარვცდები ყავისფერი მოკამკამე თვალები, მასწავლებელს მიესალმა და მკვეთრად გაუღიმა, შემდეგ კი ადგილი ჩემს გვერდით დაიკავა,
-ჰეი გამარჯობა- ხმა არ გამიცია, თავი ავწიე და დაფას უინტერესოდ მივაშტერდი, ამ ტიპს ვაიგნორებდი და ეს უკვე მომწონდა , რადგან როგორც იქნა ვიღაცის დაიგნორება შევძელი,
გაკვეთილები მალევე გავიდა, საათს დავხედე 2 საათი სრულდებოდა, 3ზე ირაკლი უნდა მენახა, სწრაფი ნაბიჯებით დერეფანი გავიარე, სკოლიდანაც სწრაფად გამოვედი და სახლშიც მალევე მივედი, მანქანა ეზოში დავაყენე და სახლში სწრაფად შევირბინე, მაშინვე ჩემს ოთახს მივაშურე, შხაპი რაც შეიძლებოდა მალე მივიღე, თმა გავიშრე, მოკლე შავი მომჯდარი კაბა ჩავიცვი, ოდნავ მაკიაჟი დავიტანე და საბოლოოდ ოთახიდან კმაყოფილი გამოვედი, მხოლოდ ერთი პრობლემა იყო, ერთი კითხვა მაწუხებდა, ასე რატომ ჩავიცვი? ამ კითხვას პასუხს ვერ ვსცემდი...
მისაღებში შევედი, მაგიდიდან მანქანის გასაღები ავიღე და გარეთ გასვლა დავაპირე როდესაც ხმა მომესმა,
-უნადა ვილაპარაკოთ-ბოხი ხმა მომესმა ზურგს უკან, წამით ერთ ადგილას გავიყინე, ნელა შევტრიალდი და გავიღიმე
-ახლა არა კობა მოგვიანებით-სწრაფად მივაყარე და სახლიდან უკანმოუხედავად გამოვედი, არ მინდოდა ჩემთვის ზედმეტი კითხვები დაესვა,მანქანაში ჩავჯექი ტელეფონი ავიღე და ირაკლის ესემესი გავხსენი
*ჰეი ძვრიფასო, იმ რესტორანში შეგხვდები სადაც გუშინ გითხარი, არ დაიგვიანო ლამაზო *
ძრავა სწრაფად ავამუშავე და მალევე რესტორანთან შევჩერდი, მანქანა ცოტა მოშორებით დავაყენე და გადმოვედი, კაბა შევისწორე, მეგონა რაღაც მრჩებოდა და გამახსენდა კიდეც, ტელეფონი, მის ასაღებად ოდნავ გადავიხარე, ხელი მოვკიდე და ამ დროს მანაც დაიბზუილა, ესემესი გავხსენი:
*მმმ ლამაზო ძალიან გიხდება ეს კაბა მაგრამ ამ პოზაში ნუ დარჩები თორემ უკვე ამიდგა*
გაკვირვებამ ერთიანად მომიცვა, რა თავხედია, ეს ესემესი რაღათქმაუნდა გაბრიელს ეკუთვნოდა, მხოლოდ ახლა გავაცნობიერე რომ უხერხულ პოზაში ვიდექი და რომ მგონი კაბა ზედმეტად მაღლა ამეწია, უწებ შეხება ვიგრძენი უკან და სწრაფადვე წამოვიწიე, მოვტრიალდი და დაუფიქრებლად სახეში გავარტყი, ვიცოდი რომ აქ იყო, ვიცოდი რომ შეეძლო ჩემთვის რაიმე დაეშავებინა მაგრამ ეს უკვე ზედმეტი იყო...
-ოუუუ...-ხელი ლოყაზე მოისვა და გაიცინა
-ამაზრზენი ხარ - თამამად გავბედე ამ სიტყვების თქმა მისთვის და რესტორნისკენ დავიძარი, მაგრამ გაბრიელი რა გაბრიელია თუ არ შეგაჩერა
ხელი მკლავში უკეშად და მაგრად მომიჭირა და მანქანას ამაკრო, შემდეგ ახლოს მოიწია და ყელში ოდნავ მიკბინა, ხმადაბლა წამოვიკივლე და მისგან თავის დაღწევას შევეცადე თუმცა ის ჩემზე ძლიერი იყო, კიდევ უფრო მჭიდროდ მომიჭირა ხელი და უფრო მჭიდროდ მომეკრა, მისი სურნელი ღრმად შევისუნთქე და თვალები დავხუჭე, თითქოს ის ამით მიმორჩილებდა, და მგონი ამას თანდათან აღწევდა, მტკივან ადგილას კიდევ ერთხელ ჩამარჭო კბილები, რაღაცნაირად თითქოს ეს მსიამოვნებდა კიდეც მაგრამ ამავდროულად მტკიოდა,
ენა ნაზად გადამისვა იმ ადგილას სადაც მიკბინა და ტუჩები გაილოკა, თვალებს ვერ ვახელდი თითქოს ქუთუთოები ერთმანეთზე მიმეწება, ღრმად და გახშირებულად ვსუნთქავდი, ისიც კი ვერ ვიგრძენი როგორ მომშორდა რა როგორი ამაყი, ამავდროულად კი კმაყოფილი ღიმილი გამოსავოდა სახეზე.
-ვიცი რომ ძალიან კარგი ვარ, არაა საჭირო თქმა-მის ხმაზე თვალები ფართოდ გავახილე, ის კი იცინოდა,
-თვითდაჯერებული ხარ-მივახალე და სწრაფად გავემართე რესტორნისკენ, გზაში ტელეფონი აწკრიალდა,
*10 წუთში ჩემთან გაჩნდები, ჩვენს საქმეზე უნდა ვილაპარაკოთ*
-იდიოტი-ჩავილაპარაკე, მალევე იკას მომღიმარი სახე დავინახე და მისკენ გავემართე, სკამი გამომიწია, მეც არ დავაყოვნე და დავჯექი,
-აბა როგორ ხარ? -მკითხა მხიარულად. ნეტავ გაბრიელიც ასეთი იყოს,
-კარგად შენ?-მკვეთრად გავუღიმე
-არამიშავს
-იკა პირადად მინდოდა გუშინდელისთვის ბოდიში მომეხადა
-რააა ? არა რასამბობ ელენ, ჩემი ბრალი იყო და ნუ შემედავები
-კარგი-ამოვიჩურჩულე და გავუღიმე
-რას შეუკვეთავ? -მკითხა, მენიუში სწრაფად ჩავიხედე, აქ ჩემი მოსაწონი არაფერი იყო ამიტომ გადავწყვიტე უბრალოდ წვენი შემეკვეთა
-ამმ... წვენს
-მხოლოდ წვენი?-თავი ნელა დავუქნიე
-კარგი- წამოდგა და ბარისკენ წავიდა, ზუსტად ამ დროს კი ჩემი ტელეფონი აინთო
* 8 წუთი დაგრჩა საყვარელო*
*შემეშვი*
* უკვე 7, შვიდ წუთში თუ აქ არ იქნები მანდ მოვალ და ჩემივე ძალით წამოგათრევ* გარშემო მივიხედ-მოვიხედე მაგრამ გაბრიელი ვერ დავინახე, თან ირაკლის ვაკვირდებოდი..
*ტყუილად მეძებ, ვერ მიპოვი, უკვე 5*
*იქნებ მაცადო?*
*ბევრს ითხოვ, 4*
-----------------
*2* ირაკლი მოტრიალდა და მაგიდისკენ წამოვიდა, მალევე დაჯდა, მომღიმარი სახე კი მე მომაბყრო, ხელები მაგიდის ქვეშ ჩავწიე და ნერვულად თითების ტკაცუნი დავიწყე, გაბრიელი თავზეხელაღებულია, ვინ იცის რას გააკეთებს, მაგრამ არამგონია ჩემს გამო მოვიდეს და წამიყვანოს,
ერთი ხელი ამოვწიე და საათს დავხედე, ოდნავ თვალები გავაფართოვე, და გარშემო მივიხედ-მოვიხედე, ავნერვიულდი როცა ერთ-ერთი კუთხიდან მომავალი გაბრიელი დავინახე, ნუთუ ამას მართლა აკეთებს? ახლა უფრო დავრწმუნდი რომ ის თავზეხელაღებული გიჟია, რომელიც ყველაფერს გააკეთებს თავისივე მიზნების მისაღწევად...
-რამე მოხდა? -მკითხა იკამ, მანაც კი შეამჩნია რომ ავნერვიულდი
პასუხის გაცემა ვერ მოვასწარი როცა თავზე გაბრიელი დამადგა,
-არ მოდიხარ ელენა? -მას შევხედე, ის კი ირაკლის "ამგდები" მწერით უყურებდა, იკა ფეხზე წამოდგა და მას შეხედა
-უკაცრავად მაგრამ გაბრიელ ის ჩემთან არის...-ის რა გაბრიელს იცნობდა? თვალები გამიფართოვდა, გაბრიელმა თვალები გადაატრიალა და ხელი ხელზე მომკიდა,
-წავედით, -თქვა და ერთი ნაბიჯი გადადგა მაგრამ ისევ ირაკლის ხმამ შეაჩერა
-ელენა ჩემთან დარჩება, -მეორე ხელში ირაკლიმ მომკიდა, გაბრიელი ნელა მოტრიალდა და მკაცრი მზერით ირაკლის შეხედა,
-შენ არავინ გეკითხება-კბილებში გამოსცრა გაბრიელმა, ალბათ შუაში მე რომ არა ერთმანეთს სწემდნენ,
-ელენა გადაწყვეტს!!!-იკამაც ტონი გაამკაცრა, ჯერ იკას გავხედე შემდეგ კი გაბრიელს, ვიცოდი რომ თუ გაბრიელს არ გავყვებოდი აქ რაღაც ცუდი ნამდვილად მოხდებოდა, ხოლო თუკი იკასთან არ დავრჩებოდი, ამით დავამცირებდი,
-იკა მაპატიე გაბრიელს უნდა გავყვე, -ოდნავ ღმადაბლა წარმოვსთქვი, გაბრიელმა თავდაჯერებულად გაიღიმა, იკა კი გაკვირვებისგან ერთ ადგილს მიეყინა...გაბრიელმა არ დააყოვნა და მალევე გამომიყვანა შენობიდან, მკლავში ხელს უხეშად მიჭერდა, და მიმათრევდა, უკვე ვეღარ დავდიოდი, როგორც იქნა მანქანაში ჩამსვა, მაგრამ ეს ჩემი მანქანა არ ყოფილა,
-რა ჯანდაბას აკეთებ?-დავუყვირე
-წყნარად იჯექი, ზედმეტები არ მოგივიდეს - 10-წუთიანი მგზავრობის შემდეგ მანქანა გააჩერა და მანქანიდან გადავიდა, ხელები გადავაჯვარედინე, არ მინდოდა მანქანიდან გადასვლა,
-კიდევ დიდხანს უნდა იჯდე მანდ? ასე თუ მოგწონს ჩემი მანქანა გაჩუქებ
-წადი შენი-გადავედი და კედელს ოდნავ მივეყურე, ეს ადგილი მეცნობოდა და აი გამახსენდა კიდეც, ეს ის ჩიხია სადაც გუშინ "გამომიჭირა"
-რაგინდა? -ვკითხე აგდებულად
-ჰმმ ოუუ დასერიოზულდა გოგო..-გადაიხარხარა
-პირდაპირ თქვი რ ა გ ი ნ დ ა...-დავუმარცვლე, ვიცოდი რაღაც საშინელება უნდა ეთქვა, ან დამაშანტაჟებდა, ეს გარდაუვალი იყო...
-მინდა ირაკლის დაუახლოვდე და მისი ნდობა მოიპოვო,-სერიოზული ტონით სთქვა,
-რაააა? არა..
-ასე ძალიან გინდა რომ ეს სურათები შენმა მამიკომ ნახოს? კარგი მე პრობლემა არ მაქვს, -მანქანისკენ დაიძრა, გაუაზრებლად, ხელი მის ხელს მოვკიდე და შევაჩერე
-გიჩივლებ შანტაჟისთვის,
-მანამდე კობა ამ ფოტოებს ნახავს, არამგონია მერეც დაიძვრინო თავი
-მეზიზღები, მეზიზღები მთელი არსებით, რაგინდა ჩემგან რატომ ცდილობ ცხოვრება გამიმწარო, რატომ არ მანებებ თავს...
-ზედმეტად ბევრი კითხვაა...ისევ ღიმილი გამოისახა მის სახეზე,
-შემეშვი, თავი დამანებე ძალიან გთხოვ,-მალე ალბათ უკვე ტირილს დავიწყებდი, მაგრამ ყველანაირად ვცდილობდი თავი შემეკავა,
-მოკლედ გააკეთე ის რაც გითხარი, წინააღმდეგ შემთხვევაში კი შენი მამიკო ამ სურათებს აუცილებლად ნახავს, -თვალი ჩამიკრა
-მაგრააა..
-არავითარი მაგრამ...ოუუ ისე მცალია და თუ გინდა ჩემთან წავიდეთ, გპირდები არ მოიწყენ
მის სიტყვებს გაკვირვებული მზერით ვუპასუხე, თანში ერთიანად მივლიდა, ვგრძნობდი როგორ ვსუსტდებოდი,"მე ის ელენა აღარ ვარ ვინც ვიყავი" სულ ეს წინადადება მიტრიალებდა თავში, სრულიად მოულოდნელად კი უხამსი კითხვა დამისვა
-ანასტასია ქალიშვილი ხარ?-თვალები გავაფართოვე და მას გაოცებული მივაშტერდი. სახეზე ცოტა წამოვწითლდი და მას რომ ეს არ დაენახა თავი ოდნავ ჩავხარე.
*ო ღმერთო, რა დროს ეს კითხვა იყო* გავიფიქრე, ჩემ ქვეცნობიერში კი მეორე მეს სიცილი მომესმა *მოკეტე* შევუღრინე „მე“-ს.
-ოო არ მჯერა, ელენა, შენ რა მართლა ქალიშვილი ხარ?-ირონიულად ჩაილაპარაკა და ხელი ნიკაბზე მომკიდა, სახე მაღლა ამაწევინა-ელენა,ელენა-თავი გაააქნია და ჩაიცინა
ვერ ვიტან მეზიზღება, მისი ყველა საქცელი ჩემზე მოქმედებს, მისი ყველა ირონიული და ცინიკური ღიმილი, შეიძლება მას საყვარელს ხდის, მაგრამ ის ხომ ასეთი... ასეთი? რა? საქსუალურია ? ოო ელენა, რეებზე ფიქრობ, ნუ ფიქრობ მასზე- შევუღრინე ჩემს თავს
-არა, საიდან მოიტანე ის რომ ქალიშვილი ვარ-ვითომ გაოცებულმა ვკითხე, წამით შეკრთა, ჩემს ასეთ პასუხზე, მაგრამ მალევე ისევ წამოენთო თვალები.
-ოუ, ელენა, არ გვინდა ასეთი თამაში-ხელი ლოყაზე ნაზად ჩამომისვა, მე კი თვალები მიმენაბა.
მისი შეხებაზე წამიერად ჟრუანტელმა დამიარა, მისი ცივ და უხეშ თითები ჩემს კანზე ნაზად ასრიალებდა.
მისმა სიცილმა გამომაფხიზლა, წამშვივე გავახილე ტვალები და შეცბუნებულმა შევხედე, რაზეც მან უფრო მოუმატა სიცილი.
მისი ხელი უხეშად მოვიშორე და წამის მეასედებში ხელიდან დავუსხლტი. მისმა ხელებმა შემაჩერა, ისევ კედელზე მიმაჯახა.
-ახლა კი მისმინე ელენა-ჩემი სახელი ირონიულად წამორთქვა და თან ჩაიცინა, მიდოდა მის ცინიზმით და ირონიით აღსავსე სახე დამემახინჯებინა, მაგრამ ეს მხოლოდ ჩემი „მინდაა“ იყო -ირაკლის დაუხლოვდები და მის ნდობასაც მოიპოვებ თუ არადა მე ჩემს თავზე პასუხს არ ვაგებ-შემომიღრინა და ყელში ძლიერად მომიჭირა ხელი.
ისე ძლიერად მიჭედა ხელს ცოტაცდა ტირილს დავოიწყებდო. არ ვიცი ასეთი რა დავუშავე, არ ვიცი რატომ გადამეკიდა და ვერ მიტანს. მე ხომ მისთვის არაფერი დამიშავებია, არ ვიცი რამ გაასასტიკა ჩემს მიმართ.
-მომშორდი-დავიღრინე და მისი მოშორება ვცადე.
მაგრამ როგორც ყველა ეს მცდელობაც ფუჭი აღმოჩნდა, ერთი ხელით სახე დამიჭირა და მისი ტუჩები ჩემსასა მიაბჯინა, მისმა ტუჩებმა გრძნობელობა დამაკარგინა, არ ვიცი ეს რაღაც სხვა იყო, ყველა კოცნისგან განსხვავებული, თავიდან ტკბილი მომეჩვენა, მაგრამ მალე ეს კოცნა ტკბოლიდან უხეშში გადავიდა, ჩემს ტუჩებს მხეცივით კოცნიდა, ცოტაც და ალბათ ტუჩებს გამაძნორბდა.
გაუაზრებლად მის ტუჩებს ჩემი ტუჩებიც ავაყოლე სინქრონულად, როცა იგრძნო რომ ვკოცნიდი ცოტა მოლბა და ნაზად გაააგრძელა კოცნა.
მისი ერთი ხელი წელზე მომხვია, მეორე კი თეძოზე დამადო და ნაზად გამიხახუნა. ჩუმად წამოვიკვნესე, რამაც გაათამამა. ხელები მაიკის ქვეშ შემიცურა და ნაზად მეფერებოდა შიშველ კანზე.
ტუჩები ნელა მომაშორა, რამაც უკმაყოფილების გრძნობა დამიტოვა, უხერხულად შევიშმუსნე და ჩემი მიხუჭული თვალები ნელა გავახილე.
მის სახის დანახვისას კი ვინანე რომ მას კოცნაზე კოცნით ვუპასუხე. ისე მიყურებდა თითქოს მისი „მინდა“ ასრულებულიყო
-თვითკმაყოფილი იდიოტი ხარ
-ჩემ ლანძღვას ჯობია ირაკლის დაურეკო და ბოდიში მოუხადო შენი საქციელის გამო-გაიცინა და მომშორდა.
გაოცებული ვუყურებდი თუ როგორ მტოვებდა ჩიხში გაბრიელი, მალე კი მისი მანქანით გაუჩინარდა.
როგორც წინაზე ახლაც ისე გაოცებული მივუყვებოოდი გზას, გაბრიელის საქციელი მაბნევს, თან ამავდროულად მაშნებს, ის ისეთი სასტიკია, თითქოს მისთვის რამე დამეშავებინოს. არ მესმის მისი ყველა შემთხვევით შემხვედრ გოგოს ასე ექცევა ? ყველას აშანტაჟებს და მის ჭკუაზე ატარებს ? ეს უცნაურია, რაღა მაინცდამაინც მე.
გაბრაზებული მივაბიჯებდი გზაზე, თან უაზროდ ვფიქრობდი.
-ჰეი ელემა რა დაბნეული ხარ?-ნაცნობი ხმა მომეცმა
-იკა აქ რას აკეთებ ?-გაოცებულმა ვკითხე, მე ხომ ის რესტორანში დავტოვე და არა ჩემს სახლში
-როცა ტელეფონზე არ მიპახუხე ვინერვიულე და ვიფიქრე სახლში იქნებათქო, მაგრამ როგორც ჩანს გასეირნება გადაწყვიტე-გაიცინა
დავიბენი, ის ახლა ჩემზე გაბრაზებული უნდა იყოს მაგრამ მიღიმის და სულ არ ემჩნევა ის რომ ნაწყენია.
-იკა ბოდიში მინდა მოგიხადო, იქ მარტო დაგტოვე და
-არაფერია, ვიცი რომ არ გინდოდა მე და გაბრიელს გვეჩხუბა-გაღიმებულმა მითხრა და უეცრად მომეხვია
არ ვიცი მის მიმართ რას ვგრძნობ, მაგრამ ის ვიცი რომ ის შესანიშნავია, ის ყველაფრით განსხვავდება გაბრიელისგან, ყოველშემთხვევისთვის ირაკლი არასდროს მიღრენს და არ ცდილობს რომ დამამციროს. აი რა მომწონს მასში
ირაკლი ნელა მომშორდა და სახეზე ნაზად მომეფერა, მისი თითების შეხება მეუცხოა, მისი შეხება სულ არ გავდა გაბრიელისას.
წამში კი მისი ტუჩები ჩემსას შეუერთა, მალევე ავყევი კოცნაში და ხელი წელზე ნელა დავადე. ვიგრძენი როგორ ჩაეღიმა.
მისი ტუჩებნი ნაზად მოძრაობდა ჩემსაზე, რაღაც უფრო მეტს მოველოდი, მეტ ვნებას, მაგრამ ის სულაც არ იყო ისეთი როგორიც გაბრიელის კოცნა.
უხერხულად შევიშმშნე და კოცნა შევწყვიტე. თავი ჩავხარე და ჩავიღიმე.
-ჯობია წახვიდე და დაისვენო-გამიღიმა და მანიშნა რომ სახლში შევხულიყავი, თავი ნაზად დავუკარი და სახლისკენ წავედი.

ესეც დიდი თავი <3 ველოდები თქვენს შეფასებას და სადღაც სამ თავში დავამთავრებ ^_^
ჩემს  ქორწილში შენ იქნები პატარძალი! -15-
დილას ისევ დამხვდა კარებთან ვარდები.ლარნაკში ჩავაწყვე და მასწავლებელთან წავედი შემდეგ მიშოს უნდა შეხვედროდი.
ძლივს მოვრჩი მეცადინეობას და მიშოს მივაკითხე სახლში.
-აბა სად წავიდეთ?-ვკითხე და საჭეზე თითები ავათამაშე.
-სადაც სიმშვიდე გეგულება-მითხრა და გამიღიმა.კმაყოფილმა დავძარი მანქანა და საყვარელი ადგიკისკენ დავიძარი.მალევე მივადექით თბილისის ზღვას და მანქანიდან გადავედით.
-რაღაც უნდა გითხრა-მითხრა მიშომ და უკნიდან მომეხუტა.
-რამე მოხდა?-მთელი რაკურსით შევბრუდი მისკენ და თვალებში ჩავხედე.
-ზეგ მილნში ვივფრინავ-თვალი გამისწორა მიშომ.-ძალიან მნიშვნელოვანი რომ არიყოს არწავიდოდდი ხომ იცი?-ნაღვლიანად გადმომხედა.
-ჰო რათქმაუნდა,რათქმაუნდა უნდა წახვიდე-ამოვიბუტბუტე და თვალები დავხუჭე ცრმლები რომ შემეკავებინა.
-არ იტირო ჩემო ტკბილო რა!-მომეხვია მიშო და თავზე მაკოცა.
ზლუქუნი შევწყვიტე და მის მკლავებში გავიყურსე,ძნელი მისახვედრი არ ყოფილა ის რომ მიშოს პასუხის მგეობლობა გააჩნდა მამამისის კომპანიის წინაშე,მეც გავაანალიზე რომ უნდა შევგუებოდი მიშოსგან შორს ცხოვრებას.გაუბედავად მოვხვიე წელზე ხელები და მისი სურნელი ღრმად შევისუნთქე.
-მომენატრები-ამოვიჩურჩულე და თავი მის კისერში ჩავმალე.
-ვერც კი წარმოიდგენ როგორ არ მინდა შენი დატოვება-მითხრა და თავი ამაწევინა,ჯერ მარცხენა მერე მარჯვენა თვალზე მაკოცა..-დამპირდი რომ არ იტირებ!-
-გპირდები არვიტირებ თუ ამეტირა მაში როცა ვეღარ გავძლებ უშენოდ-გავუცინე მე,მან კი გულში ჩამიკრა და ძალიან,ძალიან ფრთხილად მაკოცა ტუჩზბზე...
დაახლოვებით ორი საათი დავყავით ზღვაზე შემდეგ კი წამოვედით.სახლში დაღლილი შევედი.
-ბეე!-ვყვიროდი პაუხი არავინ გამცა მარტო ვიყავი.ვივახშმე,ვიმეცადინე მიშოს და ანას ვემესიჯე მერეკი დავიძინე.
დილით ადრიანად წამოვდექი ფეხზე შხაპი მივიღე და წინასწარ შერჩეული ტანსაცმელი ჩავიცვი."ვარდების ტრადიცია" ამჯერადაც არ დარღვეულა ყავავილები ლარნაკში ჩავაწყვე და სახლი დავტოვე.ანას გავუარე შემდეგ ბექას და მიშოს.პიკნიკზე მივდიოდით.
ანასბბექა უცნაურად უჟუჟუნებდა თვალებს და რაღაცაზე გაცხარებით ესაუბრებოდა.მე და მიშო კი ვსეირნობდით,მას ხელი ჰქონდა ჩემზე გადახვეული.ბედნიერი ვიყავი,მახსნედებოდა მილანში გატარებული წუთები ლურჯთვალა ყავავილებისგან დაწნული გვურგვინი რომელიც მიშომ გამიკეთა და გული სიამოვნებისგან მითრთოდა...



***
გუშინ გავაცილეთ მიშო და ბექა...უკვე დამეტყო უმიშოობა.ანა აღარ მაჯავრებს "სიყვარულისგან დამწვარს" არმეძახის.ეტყობა სერიზოზულად არის საქმე,თორემ აქამდე მე მოწყენილი და ჩაფიქრქბული ანა მე არ მახსოვს.არ მინდა რამე ვაიძულო თავის თავში გაერკვევა და მერე მომიყვება გულის ნადებს...
ბოლო პერიოდში არაფერი შეცვლილა იმის გარარდა რომ გამოცდების დღე უფრო და უფრო ახლოვდება,თვალსა და ხელს შორის მიილია მაისი.ბედნიერება კი ის არის რომ მაკა ფეხმძიმედაა და მალე პატარა ეყოლება.
მიშო?მიშო უკვე ტკივილამდე მენატრება...ორი თვეა არ მინახავს,დაპირება დავარღვიე არ იტიროო მითხრა მაგრამ ვერ შევძელი.არ მყოფნის მისი თბილი საუბრები,ვერც მისი შარფი, მონატრებისას რომ შემოვიხვევდი და ამაყად დავდიოდი თითქოს ყელზე ბრილიანტებისგან დამზადებული ძვირფასი კოლიე მეკეთოს.

***
-ევა დროზეე-კიოდა ანა ოთახიდან და ჩემს დაჩქარებას ცდილობდა,მე კი წყლის ჭავლს ქვეშ ისე კარგად ვგრძნობდი თავს ნამდვილად არმინდოდა თეათრში წასვლა ამიტომ დროს მაქსიმალურად ვწელავდი.
-ევააა!-კარებზე ბრახუნი დაიწყო ანამ.მეც წყალი გადავკეტე ანას გავძახე გამოვდივართქო და პირსახოცი შემოვიხვიე სხეულზე,გამოსვლისას ფეხი დამიცდა და სველ მეთლხზე დავეცი,თავი ძალიან დავარტყი...მეტლახზე წვეთ-წვეთად ეცემოდა წითელი სითხე.თვალებშიც ძლივს ვხედავდი,ძლივს წამოვდექი ფეხზე და ბარბაცით გამოვედი სააბაზანოდან.მერე კი მგონი დავეცი.
ყრუდ ჩამესმოდა ანას საუბარი,თვალები გავახილე და შეშფოთებული ანას დანახვიდას გული ჩამწყდა.
-როგორ ხარ?თავი ხომ არ გტკივა?-მომაყარა შეკითხვები ანამ.
-კარგად ვარ, მაგრამ ნუ ყვირი ძალიან გთხოვ-ვუთხარი ანას და პალატას მოვავლე თვალი. -ვინ მომიყვანა?როდის გამიშვებენ?-ვკითხე და თავზე ხელი მოვიჭირე ტკივილის ჩასაცხრობად.
-თავი გაიტეხე,5ნაკერი გადევს.ხვალეამდე არ გაგწერენ.მერაბი ბიძიამ წამოგიყვანა-მითხრა ანამ და სკამზე დაეშვა.შემდეგ ექიმი შემოვიდა ტკივილ გამაყუჩებელი გამიკეთა და მეც ჩამეძინა.

***
ვგრძნობდი ხელზე ვიღაც მეფერებოდა,მეჩვენება მეთქი გავიფიქრე და ძილი განვაგრძე თუმცა ამჯერად ცხელი ტუჩები ვუგრძენი შუბლზე და წამსვე ვჭყიტე თვალები.
-მელანდები ხომ?-ვკითხე და გაოცებულმა თვალები რამდენჯერმე დავახამხამე.
ისევ შენ..(10)
-მარიამ სად მიდიხარ? -გზაში ლექსოს სიტყვები მესმოდა , მაგრამ რაც ძალა და ღონე მქონდა მივრბოდი, რომ გავქცეოდი ამ რეალობას, მინდოდა რომ ტყუილი ყოფილიყო. ვიცოდი რომ ლექსოსთვის უნდა მეკითხა, მაგრამ ამის ძალა არ მქონდა. უბრალოდ ვერ ვხვდებოდი რატომ მომატყუა. ვერანაირ ემოციას ვერ ვგრძნობდი, მინდოდა მეყვირა , მაგრამ ვერ ვყვიროდი. ტირილი მინდოდა და ეგეც ვერ მოვახარხე. მთაწმინდაზე ავედი და დავჯექი. ერთწერტილს მივაშტერდი და რამდენიმე საათი ესე ვიჯექი, საერთოდ არაფერზე ვფიქრობდი. შემდეგ ავდექი და სახლში წავედი. შესულს ნინაც იქ დამხვდა
-მარიამ სადხარ გირეკავდით(თაკო)
-ბიჭები სად არ გეძებდნენ (ნინა)
-რა გჭირს გოგგო ამოიღე ხმა (თაკო)
არაფერზე ვუპასუხე ავდექი დაჩემს ოთახში შევედი, კარები გადავკეტე და საწოლზე ჩამოვჯექი
-მარიამ გაააღე კარები (ნინა)
-მარიამ (თაკო)
-თავი დამანებეთ (მე)
-როგორ დაგანებოთ? კარგად ხარ? რა დაგემართა (ნინა)
არაფერი ვუთხარი და ისინიც მოშორდნენ კარებს. მხოლოდ ეხლა გავიაზრე ყველაფერი, თითოეული სიტყვა და მოქმედება. მივხვდი რომ ყველამ იცოდა ლექსო რასაც მალავდა, მაგრამ არავინ მითხრა. ისიც მივხვდი ტასომ რატომაცთქვა ლექსოზე და ჩემზე უკეთეს სიურპრიზს გიწყობსო, ისიც გავიგე თუ რას ნიშნავდა, გაბოს, ნინის , თაკოს, ლუკას და ბექას ნათქვამი: „ ბოლოს რა იქნება?“ „თვითონ გაარკვევენ „ დდა სხვა მრავალი ფაქტი. მაგრამ ხომ შეეძლოთ , რომ უბრალოდ ეთქვათ, ასე ხომ გავუგებდი, ეს ჩემამდე იყო და ვაპატებდი. ლექსომ მომატყუა მთავარი ეს არის, მან თავისი ცხოვრების მნიშვნელოვანი ნაწილი დამიმალა. მეც როგორ გავსულელდი, ამდენი მინიშნებით როგორ ვერ მივხვდი რომ ლექსოს შვილი იყო ლიზიკო, თან საოცრად გავდა მას. ეხლა რა უნდა გამეკეთებია? მე ორივე მთელი გულითსემიყვარდა. არ ვიცოდი როგორ მოვცეულიყავი, დაფიქრება მჭირდება. უნდა დავფიქრდე და მომხდარი გავაანალიზო. ცოტახნით ჩამეძინა კიდეც. რომ გამომეღვიძა, ბავშვების ხმა გავიგონე. მივხვდი რომ ბიჭებიც აქ იყვნენ. ტელეს დავხედე და ლექსოს უამრავი გამოტოვებული ზრი მქონდა, რამდენიმე სმსც , მაგრამ ყურადღება არ მიმიქცევია. სააბაზანოში შევედი წყალი გადავივლე, მოვწესრიგდი და ოთახში გავედი. ყვეა იქ იყო ლექსოს გარდა და რაღაცაზე იცინოდნენ. კუთხეში დავდექი და ვუყურებდი. ობოლი ცრემლი ჩამომივარდა და ისიც შევიმშრალე. არ მესმოდარატომ მომატყუეს, ვერ ვხსნიდი ამ ყველაფერს
-მარიამ?(ლუკამ შემამაჩნია და შემდეგ ყველამ მე გამომხედა)
-იცი მაინც რამდენი გეძებეთ?(ბექა)
-რა დაგემართა? ან სად იყავი? (გაბო)
-ამათ მაინც გაეცი პასუხი, ჩვენ თუ არ გველაპარაკები (თაკო)
-მარიამ შეგიძლია ხმა ამოიღო (ლუკა)
-რა მოგივიდა არ იტყვი (ბექა)
-ლექსოს დავურეკავ ეგებ მან მაინც იცოდესრა დაგემართა (ლუკა)

-ლექსოსთან დარეკავ დასახლიდან წავალ, ისე რომ დიდი ხნით ვერ მიპოვოთ (მე)
-გოგო რეეებს ბოდიალებ?(ნინა)
-აგვიხსნი მაინც რაგჭირს?(თაკო)
-ან რატო ხარ გაღიზიანებული?(ბექა)
-და ეგებ თქვენ გჭირთ რაღაც? და თქვენს გამო ვარ იქნებ გაღიზიანებული? ან თუნდაც გამიტყდა რომ ბავშვობის დაქალმა მომატყუა? რატომ არ ფიქრობთ ამაზე?(ვთქვი და ტირილიდავიწყე, საშინლად არ მინდოდა სულიერ გავტეხილიყავი, მაგრამ ესე გამოვიდა. იქვე ჩამოვჯექი და გაშტერებულ ბავშვებს მივაშტერდი
-ბექა არაფერს მეტყვი?ნინა არც შენ? თაკო იქნებ გინდა რომ რამე თქვა? ლუკა? გაბო არც თქვენ ისურვებდით რამის თქმას? (მე)
ისევ გაცუმებულები ისხდნენ
-მითხარით რომ ლიზიკომ იხუმრა (მე)
-ლიზიკომ?(ბექა)
-არააა (ნინა)
-გესმის ნინა? გესმისმაინც რადამიმალე?(მე)
-მარიამმ........(ნინა)
-ლიზიკო მართლა ლექსოს შვილია?(ლუკას ავხედე ვიცოდი რომ სიმართლეს მეტყოდა) ლუკა მითხარი
-ხო მარიამ, მაგრამ ესს......(ლუკა)
-სხვა არ მაინტერესებს? ის მითხარით რატომ დამიმალეთ? ასე გაგებას არჯობდა რომ თავიდანვე აგეხსნათ?(მე)
-ლექსომმმ (თაკომ დაიწყო)
-ლექსომ ესე გადაწყვიტა და გოგოებმა რომლებსაც გენდობოდით, არაფერი მითხარით ამისშესახებ?(მე)
-ბოდიში მარიამ (ნინა)
-არ გვინდოდა ასე გამოსულიყო (ლუკა)
-და ხომ ხედავ რომ გამოვიდა? ლუკა თავიდან გეთქვათ გავიგებდი, მაგრამ უკვე თვეეებია მატყუებთ, როდის უნდაგეთქვათ? რომ არა ლიზიკო ვერც გავიგებდი. იცით მაინც როგორ შემიყვარდა ისბავშვი? არა არ გეცოდინებათ, გუშინ დედა რომ არ დაეძახა ჩემთვის სიმართლეს კიდევ დიდიხანი ვერ გავიგებდი(მე)
-მომისმინე მარიამ, ეს დიდი ხნის წინ მოხდა და ლექსო ამას დღებდე ნანობს. იმ გოგგომ საკუთარი შვილი მიატოვა დასამი წელია აარავის უნახავს. არც ლექსოს და მითუმეტეს არც ლიზიკოს(გაბო)
-და ლექსომ იცის რომ გაიგე?(ბექა)
-არ ვიცი (მე) ეხლა მასზესაშინლად ვარ გაბრაზებული და ვიცი რომჯერ ვერ დაველაპარაკები, ამიტომ თქვენს ძმაკაცს თქვენ თვითონ აუხსენით, თუ რატომ წა,ოვედი მისი სახლიდან (მე)
ვთქვი და ფეხზეწამოვდექი, აღარ მინდოდა ამსაუბრის გაგრძელება
-მარიამ სად მიდიხარ?(თაკო)
-ჩემს ოთახში (მე)
შევედი თუ არა ჩამეძინა.დილით გავიღვიძე და ტელეს დვხედე, უკვე შუა დღე იყო. არ მასვენებდალექსო ფიქრი. ვიცოდი რომ ამ ყველაფრის გამო 4წლიანი სიყვარული არ უნდა დამემარხა. ლიზიკო ხომ მეც შემიყვარდა. შევძლებდი რომ ის გამეზარდა, მაგრამ არ ვიყავი ბოლომდე დარწმუნებული რომ ლექსოს უნდა შევრიგებოდი. მოვწესრიგდი და სამზარეულლოში გავედი, საშინლად მშიოდა
-ნინა შენ აქ ხარ?(გამიკვირდა როცა ნინა დავინახე )
-ხო გუშინ აქ დარჩა (თაკო)
-მარიამ მოგვისმინე.... (დაიწყო ნინამ)
-მშია გვაქვს რამე საჭმელი?(მე)
-კიიი მოდი დაჯექი. ყავას დალევ?(თაკო)
-კიი (მე)
-საუბარი ნუ გადაგაქვს (ნინა)
-რა გინდა?(მე)
-ნუ მელაპარაკები გაციებული ტონით, ხვდები მაინცროგორ მტკენ გულს?(ნინა)
-და შენ ხვდები მნაინც რა დამიმალე?(მე)
-მარიამ რომ მოხვედი და თქვი ლექსოს დისშვილი გავიცანიო, მივხვდი რომ ლექსოს თავისი საიდუმლოს გამხელა არ უნდოდა (ნინა)
-ეგ არ გამართლებს ნინა. ნამიოკებით საუბარს გეთქვა (მე)
-მარიამ გულს მტკენ , ვიცი რომ უნდა მეთქვა, მაგრამ ლექსოსაც ვერ გავუტეხე(ნინა)
-და ლექსოზე გატეხვას ჩემთან გატეხვა არჩიე (მე)
-ეგ არ იყო ჩემი საქმე, მე მისსი საიდუმლოს გათქმის უფლება არ მქონდა (ნინა)
-მაგრამ როცა მე და ლექსო ერთად ვიყავიატ, ესხომ საერთო გამოდიოდა?(მე)
-მარიამ (თაკო) ჩვენ არაფერ შუაში ვართ.გაგვიგე არ შეგვეძლო რომ გვეთქვა.
-მართალი ხარ, თქვენ არ შეგეძლოთ, მაგრამ აიი ლექსოს კი ნამდვილად შეუძლია ამიხსნანს ეს ყველაფერი (მე)
-რას აპირებ?(თაკო)
-შევჭამ და მასტან წავალ (მე)
-ხო ჯობს თქვენ გაარკვიოთ (ნინა)
-თქვენ ვერ წარმოიდგენთ მე რა ვიგრძენი როცა ლიზიკომ დედა დამიძახა, ამის მერე უფრო მეტად შემიყვარდა ის ბავშვი (მე)
-ლიზიკო საყვარელი ბავშვია (ნინა)
-თან ლექსოს გავს (მე)
-შეურიგდები რომ რამე/?(თაკო)
-არ ვიცი, მაგრამ აამგონია 4წლიანი სიყვარული ერთი ხელის მოსმით დავანგრიო. მგონი შევურიგდები (მე)
-არ ინანებ დამიჯერე (ნინა)
-შენ ექიმთან იყვი?(თაკო)
-არააა, ვერ მივიცალე (გავუღიმე და სახლიდან გამოვედი)
გზაში კიდევ ერთხელ დავფიქრდი. მივხვდი რომ სწორი გადაწყვეტილება მივიღე. არ შეიძლებოდა ყველაფრის ერთი ხელის მოსმით დანგრევა. თან ლიზიკოც მეცოდებოდა, ბავშვს დედა ჭირდებოდა, მას კი ჩემში ხედავდა. ლექსოს ბინას მივადექიკიბეეები ავირბინე და ბინის კარები ღია დამხვდა. გამიკვირდა. ოთახს თვალი მოვავლე და შიგნით არავინ დამხვდა. ლექსოს ოთახისკენ წავედი, კარები ფრთხილად შევაღე და რას ვხედავ: ლექსო ვიღაც გოგოსთან ერთად წევს სრულიად შიშველი. იმ გოგოს გაეღვიძა და ლექსოს კოცნა დაუწყო, მასაც გამოეღვიძა
-ეკუნა გაჩერდი (ამოიბლუყუნა და ის გოგო გვერდით გადააგდო. შემდეგ წამოდგონა სცადა და კარებთან ატუზული შემამჩნია
-იყავი ლექსო არ შეწუხდე, გზას ჩემითაც გავარკვევ(ვუთხარი და წამოვედი. როგორ ვენდე, ერთი დღე არ დავენახე და სხვაშ გამცვალა. ქუჩაში მივდიოდი, ვიღაცამ ხელი დამიჭირა და მისკენ შემატრილა
-მარიამ მომისმინე (ლექსო იყო, ხელი უხეშად გავაშვებინე და თვალებში ჩავხედე)
-მარტო არ უნდა დაგეტოვებია (დავიწყე)
-მარიამ არ .............(ლექსო)
-არ დამიძახო, არც გამეკარო და საერთოდ აღარ დამენახო. დამივიწყე, დაივიწყე 4წლიანი სიყვარული, რომელიც ჩემთან გაკავშირებდა, თუ რათქმაუნდა ესეც ყალბი არ იყო. იცი ეხლა რას ვგრძნობ ლექსო? ზიზღს , მეზიზღები, გული მერევა რომ გიყურებ. მშვიდობით (ვუთხარი და ტაქსი გავაჩერე)
-მარიამმ (დაიყვირა , მაგრამ მე უკვე წამოსული ვიყავი)
-ქალბატონო კარგად ხართ?(ტაქსის მძღოლ ა მკითხა
-არა არ ვარ კარგად (ვუთხარი და თავი ჩავხარე)
მალე მივედისახლში , შევედი და ყვეა იქ იყო.
-მარიამ?(ბექა)
არაფერი ვთქვი ჩემს ოთახში შევედი, კარები გადავკეტე და ბარი ჩავალაგე. მოვწესრიგდი, მამაჩემთან გადავრეკე ყველაფეი მოვაგვარე და ჩემოდნით ხელში გრეთგამოვედი
-რას აკეთებ? (ლუკა)
-მარიამ ეს რა არის?(ნინა)
- სკაიპიტ დაგირეკავ ხოლმე და შენი შვილი გამაცნი კარგი?(ვუღთხარი ნინას)
-არაფერი მესმის (ბექა)
-წასვლამდე ერთ კითხვაზე მიპასუხეთკარგი (მე)
-სად მიდიხარ?(თაკო)
-ეკუნა ლიზიკოს დედააა?(მე)
-ფუუ მაგისიი (ლუკამ თქვა და ხელი მაგიდას დააარტყა
-ლესომ რამე მიქარა?(ბექა)
-ხო ლიზიკოს დედაა (გაბო)
-ხო და არაფერი მიუქარავს ბექა, იმ ქალთან იწვა რომელიც მიი შვილის დედააა .
რა ავირჩიო სიყვარული თუ შურისძიება?(8)
***
გაკვირვებულმა ახედა ბიჭის სილუეტს და მისი დანახვისას გაშრა და გაფითრდა,მაგრამ ბიჭს სახეზე აღელვება დიდად არ ეტყობოდა,აშკარა იყო რომ გონებამ ვერ იცნო,ხოლო გულს კი წამიც არ დასჭირვებია
-უკაცრავად-უთხრა ბიჭმა და გზა განაგრძო,ლილე კი გაშტერებული აყოლებდა თავს და ნელ-ნელა თვალები უცრემლიანდებოდა
-ლილე,ლილე რა გჭირს?-მივარდა უცბად ლუკა-გამოფხიზლდი ლილე გესმიის?
-ლუკა..ის..ის იყო...ერეკლე იყო-თქვა,ლუკას მაგრად მოხვია ხელები და აქვითინდა-ვერც მიცნო ხედავ?რეაქცია არ ქონია-თქვა და ტირილი განაგრძო,ამის გაგონებაზე ლუკა საშინლად დაიძაბა და გაბრაზდპა უნდოდა გაკიდებოდა და მაგრად ეცემა,მაგრამ ხვდებოდა რომ ლილეს ახლა მარტო ვერ დატოვებდა.დიდი წვალების შემდეგ ლილე რომ დამმშვიდდა,ლუკამ უცებ ააფრიალა ხელში და ასე ხელშიაყვანილი სახლისაკენ წაიყვანა,სადარბაზოსთან მისულმა ლუკამ დაინახა სამი ბიჭი კედელს მიყრდნობოდა და სიგარეტს ეწეოდა ლუკამ მათში ერეკლე რომ დაინახა ძალიან გაბრაზდა მაგრამ არ შეიმჩნია, არ უნდოდა ლილეს ისევ დაენახა და კიდევ ცუდად გამხდარიყო,მაგრამ ძალიან გაუჭირდა სიმშვიდის შენარჩუნება როცა დსინახა როგორ გააყოლა თვალი ეკემ გოგონას,სახლში რომ ავიდს ლილეს უკვე ეძინა,ამიტომაც საწოლზე მიაწვინა საბანი გადააფარა შუბლზე აკოცა და დასჩურჩულა
-როგორ დამეტანჯე ჩემი გოგო-უთხრა და მისი მეგობრის უბედურებით დამწუხრებილმა გაიკეტა კარი.
შემდეგი დღეც სახლში გაატარეს ლილე ტელევიზორთან იჯდა და უცბად ძალიან მოუნდა შოკოლადი,წამოდგა აბაზანაში მყოფ ლუკას შესძახა მაღაზიაში ჩავდივარო საფულე აიღო და კიბეები სწრაფად ჩაირბინა,გარეთ გასულმა სადარბაზოს გვერდით შეამჩნია"ბირჟაზე" მდგომი ბიჭები,მაგრამ ყურადღება არ მიუქცევია და პირდაპირ მაღაზიისაკენ წავიდა,ბევრი შოკოლადები და წვენი იყიდა და უკან გამობრუნდა,იქიდან გამოსულმა დაინახა რომ ბიჭები მას გაყურებდნენ,განსაკუთრებით კი ეკე მიშტერებოდა და იღიმოდა,გოგოს მის დანახვაზე თვალებში უდიდესი ტკივილი გამოესახა და შეეცადა ტირილი არ დაეწყო,მშვიდად წავიდა სადარბაზისაკენ მაგრამ ეკე წინ გადაუდგა
-ეკე წერეთრლი შენ?-უთხრა ინგლისურად,მაგრამ გოგონამ ის უბრალოდ დააიგნორა და გზა გააგრძელა,უნდოდა მალე მისულიყო სახლში რათა ეკეს არ დაენახა რომ მის გამო ასე იტანჯებოდა,მაგრამ ეკემ უცებ მოუჭირა ხელი და შემოატრილა,მის თვალში აკიაფებილი ცრემლი რომ დაინახა ძალიან გაუკვირდა
-რა გჭირს?რა გატირებს?-კითხა შეშფოთებულმა და მის სიტყვებზე ძმაკაცებიც გვერდით ამოუდგნენ
-ისე რა სასიამოვნოა რამაა ზოგისთვის შურიძიება არა?-კითხა და ახლა მან ჩამოართვა ხელი-სწორედ მიხვდი ერეკლე ლილე იაშვილი, სასიამოვნოა-უთხრა და მშვიდად გააბიჯა სადარბაზოსაკენ,თვითონაც ვერ ხვდებოდა რამ მისცა იმდენი ძალა რომ ბიჭების წინ არ ატირებულიყო,თვითონაც არ იცოდა,მაგრამ ამ მომენტში ისეთი ძლიერი იყო როგორც არასდროს,სახლში წყნარად შევიდა და ლუკასთან არაფერი შეიმჩნია არ უნდოდა მეგობარი უფრო დაეძაბა
-ვააა რამდენი შოკოლადი გიყიდია გოგო სუ შენ უნდა ჭამოო?-უთხრა და პარკს ეშმაკურად დახედა
-კი და არც გაბედო და არაფერი მოიმოქმედო-უცბად მიუხვდა გოგონა,მაგრამ ბიჭს ყურიც არ შეუფერთხია ისე გაეკიდა გოგოს პარკიდან ორიცალი პლიტკა ამოაცალა და გაიქცა,თავის ოთახში შევარდა კარი ჩაკეტა უცბად გახსნა ორივე ჩაკბიჩა და მშვიდად გავიდა გარეთ
-ვსო ორივე ჩემი ჩაკბეჩილია ეხლა ხომ ვერ წამართმევ-უთხრა და გაბრაზებულს ლოყაზე აკოცა.
მეორე დღეს გადაწყვიტეს ქალაქი დაეთვალიერებინათ,დილიდანვე გაემზადნენ და დაიწყეს ქუჩებში ბოდიალი,ლილემ ლუკა მაღაზიებშიც ატარა და რამოდენიმე ნივთიც შეიძინა,საღამოს კი წავიდნენ და კაფეში დასხდნენ,ბევრი იცინეს და იმხიარულეს ასეთ გახარებულ ლილეს ბოლო დროის განმავლობაში პირველად ხედავდა ლუკა და ძალიან უხაროდა.
სახლში მისულ ლილეს მალე ჩაეძინა და ლუკამაც გადაწყვიტა ცოტნეს დალაპარაკებოდა.
***
ლაზარე გიორგი ცოტნე ალექსანდრე გიგა და ლუკა ერთად იჯდნენ და მხიარულად საუბრობდნენ,მაგრამ ყველას ეტყობოდა თვალებში სევდის კვალი,ამ დროს ცოტნეს ტელეფონი აზუზუნდა და როცა დაინახა რომ ლუკა იყო უცბად უპასუხა,ორ წუთში უკვე ყველაფერი იცოდა ერეკლეს იქ ყოფნასა და მათი შეხვედრის შესახებ
-არ დაგინახოთ მანდ გაჩერებულები პირველივე რეისით გამოფრინდით,არც ერთი წამით დარჩეთ თორე იცოდე მე ჩამოვალ და შუაზე გავგლეჯ ხო იცი-იღრიალა ბოლო ხმაზე და პასუხიც არ დააცალა ისე გათიშა.
ბიჭები გაკვირვებულები უყურებდნენ ბიჭს და ვერ ხვდებოდნენ თუ რა შეიძლებოდა მომხდარიყო ისეთი რასაც ცოტნეს ასეთი გაღიზიანება მოყვებოდა
-რა გჭირს ბიჭო რა მოხდა?-იკითხა უცებ ალექსანდრემ
-იქ ყოფილა ერეკლე ამის დ...შ.... ლილეს დაუნახია და კიდე ცუდად გამხდარა მოვკლავ კიდე ერთხელ რომ ატკინოს გული ჩემი ხელით მივახრჩობ-თქვა და გარეთ გავარდა.
***
-ლილეეე გაიღვიძე რა მალე გვეჩქარება-თქვა ლუკამ და ლილეს გაღვიძება განაგრძო
-რა მოხდა ამ შუაღამეს რაზე მაღვიძებ?-კითხა ნახევრად მძინარემ
-მიდი მალე ადე და გეტყვი-უთხრა და ოთახიდან გავიდა,თხუთმედ წუთში ოთახიდან ჩაცმული გამობაჯბაჯდა ლილე
-რა ხდება აბა ლუკიტო სად გეჩქარება ეგრე-თქვა და სავარძელში მოკალათადა
-თბილოსში სასწრაფო საქმე გამომიჩნდა და ბარგი მაინც არ ამოგილაგებია და წავიდეთ, ბილეთები უკვე ნაყიდი მაქვს გადავცვალე-უთხრა ფეხზე წამოდგა და სამზარეულოსაკენ წავიდა რათა მათთვის ყავა მოემზადებინა,მაგრამ ლილეს ხმამ შეაჩერა
-შემთხვევით მაგ საქმეს ცოტნე ხო არ ქვია?-უთხრა უკვე შემობრუნებულს
-კაი რა ლილე ხო იცი რო ნერვიულობს არ უნდა რო ისევ იმდღეში ჩავარდე,გახსოვს როგორ ცუდად იყავი?ვიცი რომ ძალიან იტანჯებოდი, მაგრამ ისიც ძალიან იტანჯებოდა,ცალკე დაკარგულ ძმაკაცზე იტანჯებოდა ცალკე შენზე,შენ ხომ არ იცი როგორ ცუდად იყო,შენ ვერ ამჩნევდი იმიტომ რომ შენთან ის სულ ძლიერი იყო,მაგრამ ისიც სუსტია როცა საქმე შენ გეხება,ვერ გიყურებს ასეთს ამიტომ ახლა გთხოვ პრობლემების გარეშე შედი და გამოიცვალე მე კი მაქამდე ჩვენთვის ყავას გავაკეთებ.
გამთენიისას უკვე სახლში შედიოდა ლილე იქ შესულს ძირს დაგდებული ცოტნე რომ დახვდა გაგიჟდა,იფიქრა ცუდად არისო მივარდა და სახეში დაუწყო ხელების რტყმა
-ააააა მომშორდი გოგო რამ გაგაგიჟა-უთხრა გაბრაზებულმა
-შე დეგენერატო რა ძირს გაწოლილხარ ვიფიქრე მკვდარია თქო და ამას თურმე ძინავს-უყვურა ლილემ
-ოოო დავთვერი გიშინ და ჩამეძინა-უთხრა მობეზრებულად,კიდე აპირებდა ლილე გაგრძელებას მაგრამ ცოტნემ არ აცალა-მოდი ეხა მთელი სამი დღეა არ მინახიხარ ჩაგეხუტო-უთხრა და მაგრამ მოეხვიცნენ ერთმანეთს.
***
დიდხანს აკაკუნებდა ერეკლე კარებზე,მაგრამ არავინ აღებდა ამიტომაც მეზობელს დაუკაკუნა იქიდან კი მოხუცი ქალბატონი გამოვიდა
-ქალბატონო აქ რომ გოგო და ბიჭი იყვნენ სად არიან ხომ არ იცით?-კოთხა ინგლისურად
-ისინი გუშინ ღამით წავიდნენ
-სად წავიდნენ ხომ არ იცით?
-ბიჭმა დამიბარა და მთხოვა სანამ ჩამოვალ სახლს მიმოხედე გთხოვ მე საქართველოში უნდა დავბრუნდეო
-მადლობა-თქვა მოწყენილმა მაგრამ უცბად თავში რაღაცამ დაარტყა და გადაწყვიტა რომ სამშობლოში დაბრუნდებოდა ამდენი ხნის შემდეგ და ლილესა და მეგობრებისათვის იბრძოლებდა.
მთებს იქით სიყვარულია! 3
სახლში შევედით და გაყინულს სითბო მეცა. ლურჯი გადასაფარებლით იდგა დივანი და მის წინ პატარა ხის მაგიდა. გვერდზე პატარა კამოდი იდგა, სადაც მოძველებული რადიო იდო. თაროზე ძველი წიგნები ეწყო. კედელზე ყავისფერ ჩარჩოში მოხუცებული ქალის სურათი ესვა.
ჩემი ყურადღება სურათის მიერ, შეამჩნია ალექსანდრეს და ვაჯას პაპამ.
-შვილო ეგ ჩემი ცოლია! ღმერთმა ნათელში ამყოფოს.-თქვა და პირჯვარი გადაიწერა. -როგორ გვიყვარდა ერთმანეთი. აქ გავიცანით ერთმანეთი ყაზბეგში. ისეთი ლამაზი იყო, მზესაც კი შეშურდებოდა. ოქროსფერი თმა ქონდა, დიდი თაფლისფერი თვალები. ის რომ გარემოს მოავლებდა თვალს ყველაფერი გაბრწყინდებოდა.-თავის სიყვარულის ამბავს მიყვება და თვალზე ცრემლს იწმენდს.-10 წელია რაც დავკარგე! გიჟდებოდა ამათზე.-ხელი გაიშირა ვაჟასკენ და ალექსანდრესკენ.
პასუხის ნიშნად გავუღიმე. ასეთ მომენტში სიტყვები ფუჭად მიმაჩნია.
-ჩაის ხომ დალევთ?-სამ ფეხა სკამიდან ადგა და ბუხართან მივიდა. ჩვენს პასუხს, არც დალოდებია ისე დაასხა ფინჯნებში ჩაი.
-აი, აიღეთ.- მე და ლელას ჩაი მოგვაწოდა და შემდეგ პაპას მიუბრუნდა.
-პაპა, ჩაი აიღე და დამშვიდდი.-თბილათ ეუბნება და ამ მზესავით თბილ ტემბრზე ტანზე ეკალმა დამაყარა.
-ხვალ შეგვიძლია ყაზბეგი დაგათვალიერებინოთ! თანახმა ხართ?-გვეკითხება ვაჟამ.
-დიდი სიამოვნებით!-მიუგო ლელამ.
-თუ არ შეწუხდებით...-მხრებს ვიჩეჩ და ცხელ ჩაის ვსვამ.
-რა შეწუხებაა, დიდი სიამოვნებით დაგათვალიერებინებთ აქაურობას!-გვეუბნება ალექსანდრე.
-რაკარგია, როდესაც აქ ცხოვრობ!აღარ გაინტერესებს თანამედროვეების ცხოვრობა და უბრალოთ მთით არსებობ!-ბედნიერებისგან ვლუღლუღებ მე.
-ცოტაღა დარჩა, ამ ქვეყანაზე ეგეთი ბავშვები. ყველას ბარისკენ მიუსწრაფის გული!-გვეუბნება ვაჟას და ალექსანდრეს ბაბუა გედია.
-სამაგიეროდ ჩვენ დავრჩით!-ეუბნება ვაჟა და იღიმის.
-სად სწავლობთ თქვენ შილებო?-გვეუბენბა პაპა გედია.
-დავამთავრეთ უკვე.-ღიმილით მიუგო ლელამ.
-ისე, ტურისტულზე ვსწავლობდით.
-კარგია, კარგი! რა ჯობია განათლებულ შვილებს! მაგრამ, ეს ერთი დაიმახსოვრეთ მთავარი ადამიანობაა და მერე სწავლა!-გვეუბნება პაპა.
-გეთანხმებით, პაპა!-ეუბნება ლელა.
მე და ალექსანდრე ცოტახნით ჩუმად ვართ და ჩვენი მზერა ერთმანეთს წააწყდა. ამ მზერაში ნათლად ვხედავ მთის სიყვარულს, ვაჟკაცობას, ერთგულებას...
-კარგით, ჩვენ წავალთ! გმადლობ ჩაისთვის!-ვეუბნებით მე და ლელა.
-რისი მადლობა, შემოგვიარეთ ხოლმე!-გვეუბენბა პაპა გედია.
გარეთ გავედით და უკვე დაბნელებულიყო. უკან ალექსანდრე და ვაჟა მოგვყებოდა.
ქალაქში იშვიათად ნახავ ასეთ ზრდილობიანს და ყურადღებიან ახალგაზრდებს. ამიტომაცაა, რომ მთის ბიჭები ძალიან მომწონს.
-------------------------------------------------------
ვიცი პატარა თავია და ბოდიშს გიხდით! ხვალ შეიძლება ვერ დავდო, ზუსტად არ ვიცი! ყველაფრისთვის ბოდიშს გიხდით და იმედია ამით მკითხველებს არ დავკარგავ! ძალიან დიდი მადლობა ვინც კითხულობთ და თქვენ შთაბეჭდილებას მიზიარებთ! გულმოდგინეთ ველი ხოლმე თქვენს შეფასებას! ♥
ვალენტინი და ვალენტინობა
წმინდა ვალენტინი 269 წელს რომის იმპერატორმა კლაუდიუს სიკვდილით დაასჯევინა 14 თებერვალს ქრისტიანული წესების აღსრულების გამო.წმ. ვალენტინი ლეგენდის თანახმად, მრისხანე მეფის
კლაუდიუსის მეფობის დროს მეფე მტკიცედ იდგა თავის მოსაზრებაზე, რომ მარტოხელა მამაკაცი, რომელსაც ოჯახი და საყვარელი ქალი არ ყავდა უკეთ იბრძოდა და ემსახურებოდა სამშობლოს ვიდე დაოჯახებული და წვრილ-შვილიანი ამიტომაც ქორწინება აკრძალა! ხოლო წმინდა ვალენტინი ამ წმინდა ქრისტიანულ საიდუმლო წესს ჩუმად აღასრულებდა მეფისგან დამალულად წმინდა ვალენტინი უბრალო მღვდელი იყო, (შემდეგ წმინდანად აღიარეს) მისი სახელი ქალაქში გავრცელდა, მან უამრავი წყვილის დაქორწინება მოასწრო, ბოლოს კი ციხეში აღმოჩნდა. სადაც სიკვდილით დასჯის მოლოდინში ახალგაზრდა გოგონა ჯულია გაიცნო. ის ზედამხედველის ქალიშვილი იყო. შეყვარებულმა მღვდელმა გოგონას სიკვდილის წინ სასიყვარულო ბარათი დაუწერა, რომელსაც შემდგომში ვალენტინად მოიხსენიებენ. 269 წლის 14 თებერვალს წმინდა ვალენტინი სიკვდილით დასაჯეს. ამის შემდეგ წმინდა ვალენტინი ითვლება შეყვარებულთა მფარველად და ეს დღესასწაული ყოველ წელს 14 თებერვალს აღინიშნება.

^^^
იმედია მოგეწონებათ, ეს პატარა, მაგრამ ვგონებ, ძალზედ საინტერესო ინფორმაცია ♥
პოპულალური ვიდეოები