ერთხელ თავი 8
4 წლის შემდეგ
-ადექი ლექცია გაქ მალე -შემოვიდა ჩემს ოთახში მაკა
-ხოხო ახლავე 5 წუთიც
-ამ 5 წუთს რით ვეღარ გადაეჩვიე
-უშაქრო ყავა გამიკეთე რაა
-კაი დე მალე ადექი რაა
როგორც იქნა ლოგინიდან ავდექი ჩავიცვი მოვწესრრიგდი სააბაზანოში შევედი ხელ პირი დავიბანე კბილებს ვიხეხავდი სარკეში ჩავიხედე სახეზე საშინელი ფერი მქონდა ეს დღეებია სულ ასე მაქვს გავედი მაკას მაგიდა უკვე გაეშალა
-ვაიმე მია!-წამოიყვირა მაკამ სახეზე რაფერი გადევს?
-დედა არმინდოდა რო მეთქვა მარა მეც მეშინია ეს ბოლო დროა სულ ასე ვარ სულ თავი მტკივა და ერთი ორჯერ ცხვრიდან სისხლიც წამსკდა
-ვაიმე დღეს სასწრაფოდ ანალიზებზე
-აუ დეე გაჩე რაა გადაღლილობის ბრალი იქნება-ყავა მოვსვი და ქურთუკის ჩაცმა დავიწყე
-მია დღესვე
-აუ დედა მოიცა რაა- და სახლიდან გავარდი მაგვიანდებოდა
-ოხხ მიაა
უნივერსიტეტამდე მეტროთი წავედი უფრო სწორად არ წავედი წავბობღდი ძალიან ცუდათ ვიყავი ლექციებზე თავს ვერ ვწევდი არადა მერე ვიტოს უნდა შევხვედროდი საშინლად ვიყავი
ბოლო ლექციიდან განვენთავისუფლე უნივერსიტან გავედი კიბეზე ჩავირბინე და თვალებში დამიბნელდა შემაქანავა თარუ დამეხვა და დავეცი მერე იყო ის რომ ხალხი მომვარდა და ვსო აღარ მახსოვს
თვალები რო გავახილე მაშინვე ვიტო დავინახე ხო ის ჩემთან იყო გაგიკვირდატ ხომ? ყველას უკვირს ჩვენმა ურთიერთობამ ამდენ ხანს როგორ გაძლო მაგრამ მათ არ უნდათ იმის დაჯერება რომ ჩვენ ერთხელ შეგვიყვარდა ერთხელ და ამ ერთხელაც ასე ძლიერად ჩვენ ერთმანეთს ვავსებდით მათ კი ამის დაჯერება არ უნდოდათ
-მია ჩემო სიცოცხლე- ჩემი ხელი ეჭირა ვიტოს
-რამჭირს
-გული წაგივიდა-გავიგე მაკას ხმა
-ხო და რატომ?
-ახლა მოიტანს ექთანი ანალიზის პასუხებს-გავიგე მამაჩემის ხმა
უი ახლა მივხდი მმამაჩემის კლინიკაში ვიყავი
-ბატონო ლევან - პალატაში შემოვიდა ექთანი
-აი ეს ანალიზის პასუხებია
მამაჩემი კითხვას შეუდგა სახეზე აღელვება უფრო და უფრ ეტყბოდა ბოლოს ფურცლები დედაჩემს მიცა და პალატიდან გავარდა
დედაჩემს ტირილი აუტყდა ისიც გავიდა

მე კი არვიცოდი რამჭირდა მე და ვიტო გაოცებულები ვუყურებდით ერთმანეთს
-ვიტო ფურცლები მომაწოდე
-მი იქნებ არღირს
-ახლავე
-შენი ნებაა
ფურცლები მომაწოდა მე კითხვას ხმამაღლა შევუდექი მე სიმსივნე მქონდა თავში დიდი ზომის ავტვისებიანი
-მია,იქნებ აერიათ პასუხები?
-მაწყანარებ? ვკითხე და ირონიულად გავუღიმე თვალებიდან კი ცრემლები წამსკდა
-მია -ხელი მომკიდა მან-იმკურნალედ ყველფერი კარგად იქნება აი ნახავ
-ჰოო? თავს იტყუებ და მეც მატყუებ
ამდროს პალატაში ნინი სანდრო გიორგი და ლევანი შემოვიდნენ (ჩვენ ისევ ისეთი მეგობრები ვიყავით როგორც ადრე რაც შეეხება გიორგის მასთა ყველაფერი მოგავრებული მქონდა)
-რამოხდა?-იკითხა ნიტამ ჩემი და ვიტომ ასეთი სახეები რომ დაინახა
ფურცლები ხელიდან წამართველს მათი სახეები უნდა გენახათ
-მია,არვიცი ტირილი აუტყდა ნუკის
-ჯერ არ მომკვვდარვარ დაწყანრდი ნუკი -მაგრამ მალე მოვკვდები ჩავილაპარაკე ჩემთვის
ოთახში დედა და მამა შემოვიდნენ
-მია დეე საუკეთესო ექიმებს ჩამოგიყვანთ ყველაფერი კარგად იქნება
-მაინც მოვკვდები
-მია მასე ნუ ლაპარაკობ-ვიტო
-მარტო დამტოვეთ
-კი მაგრამ
-გთხოვთ -ვთქვი წყანარად და ცრემლები დავმალე
ყველა გავიდა ჩემ თავთან მარტო დავრჩი
არვიცოდი რაუნდა მექნა არვიცოდი რამელოდა არვიცოდი განვიკურნებოდი თუ არა არვიცოდი მე არაფერი არვიცოდი
არც ის არვიცოდი რატომ მომექცა ცხოვრება ასე მკაცრად მე ხომ ახლა ვიწყებდი ცხოვრებაას მინდოდა ბედნიერი ვფოფილიყავი მაგრამ ალბათ ეს მიწერია ეს იყო ჩემი ბედი და აღარაფერი აღარ მეშველებოდა
1 თვის შემდეგ
სარკეში ვიხედები ვხედავ სიფრიფანა თითქმის გამჭირვალე გოგოს რომელსაც თეთრი ხალათი აცვია თმა არ აქვს გადახოტრეს ის გოგონა თავის თავს ვეღაე ცხნობს მხოლოს თავისი მწყვანე თვალები შერჩა იცის მუდამ ჩასისხლიანებული და გაწითლებული
ოთახში ექთანი შემოდი მია ქიმიო თერაპია უნდა გაიკეთო
მაინც რას მიშველიდა ეს? ყოველი ქიმიო თერაპიის შემდეგს უფრო და უფორ ცუდათ ვხდებოდი გადარჩენის შანსები არ მქონდა
ქიმიოთერაპიიდან გამოვდივარ ოთხაში დედა მამა ნიტა გიო ლევანი სანდრო და ვიტომ მხვდებიან
-ჩემი ლამაზი გოგ მოვიდა-ვიტო
-მე ვფიქრობ საფრთხობელას უფრო ვგავარ
-მია რაგჭირს?
-ვკვდები
-არმოკვდები
-ამწამს არა მაგრამ მალე
-მია! რანაირად ლაპარაკობ გეკითხები? საადაა ძველი მხიარული ოპტიმისტი პოზიტიური მია? არაფრის როარ ეშინია ის მია სადაა? მე ძველ მიას ვიცხნობ!-ნიტა
-იყავი მხიარულ და პოზიტიური როცა იცი რომ შეიძლება ნებისმიერ წამს მოვდე
-არშემიძლია- მაკა ოთხადიან გადის მას მიჰყვება მამაც
მე თვალები მეხუჭება და სინათლე ჩანს

ბავშვებოოოო როგორ ხართ? ბოდიშით რომ დავაგვიანე და ბოდიშით რომ დიდი გადახტომა გავაკეთე იმედია მოგეწონებათ გაგრძელება იქნება <3
ძალით გათხოვილის დაკარგული და ისევ დაბრუნებული სიყვარული (თავი მეშვიდე)
ილიამ ხელები ლოყაზე მომკიდა და მითხრა.
-ლიზა,ყველაზე მეტად შენი დაკარგვა არ მინდა.მაგრამ,რა ვქნა?არ მაძლევ საშვალებას რამე გავაკეთო.
-უნდა დავნებდეთ ილია.
-ჩვენ ხომ ახლა დავიწყეთ ურთიერთობა?
-ხო მაგრამ,ბედი არ ვყოფილვართ ერთმანეთის.
-ამას ნუ ამბობ ლიზა,მე შენთვის ვიბრძოლლებ.ბოლოს ჩემი ცოლი იქნები.
-ნურაფერს ნუ დამპირდები გთხოვ,
-რატომ ლიზა?გგონია გატყუებ?გგონია რასაც გეუბნები ვერ გავაკეთებ?
-ჰო მგონია.ვუთხარი წყნარად
-ლიზა ასე არ გამოვა,შენ ჩემი არ გჯერა.
-როგორ უნდა მჯდეროდეს შენი? როცა, წესიერად არ ვიცი ვინ ხარ?
-ამის დედა შევ..ი.ჩემი თუ არ გჯერა რაღას მალაპარაკებ აქ?.მითხრა ილიამ გაბრაზებული ტონით
-ნუ ყვირიხარ.
-მაშინ შენ ნერვებს ნუ მიშლი.ფეხებზე მამაშენი და შენი საქმროც მე ჩემსას მაინც გავიტან.ჩემი ცოლი აუცილებლად გახდები.
-რას აპირებ?
-მოვკლავ.
-ვის მოკლავ?
-ვის და შენს საქმროს.
-გაგიჟდი ილია?
-ხო გავგიჟდი.შენ გამაგიჟე.შენმა სიყვარულმა გამაგიჟა.
-გეყოფა გთხოვ.
-რა მეყოფა ლიზა რა?ვუყურო ვიღაც არამზადა როგორ მოგკიდებს ხელს და წაგიყვანს მასთან?
-სხვა გზა არაა. უნდა შევეგუოთ ამ ბედს.
-ლიზა მითხარი გიყვარვარ?
-კი მიყვარხარ.
-ხოდა მაშინ გავიქცეთ გთხოვ.აქედან შორს წავიდეთ.
-კარგად იცი რომ არ შემიძლია.
-არა,არა ასე არაფერი გამოვა.შენ ყველაფერზე მეუბნები არ შემიძიაო.
-მართლა არ შემიძლია ილია.
-შენ არ ბრძოლობ ჩვენთვის.მე მარტო ვერაფერს გავხდები..არ მინდა სხვისი გახდე არ მინდა არაა.გაიგეე?ყვიროდა ხმამაღლა,ამდროს ტელეფონმა დარეკა.მამაჩემი იყო.
-ვინ გირეკავს.მითხრა ილიამ გაბრაზებული ტონით
-მამაჩემია.
-მომეცი მე დავალაპარაკები.ისევ გაბრაზებული ხმით
-შენ რას დაელაპარაკები?
-იმას რომ მიყვარხარ და არააქ უფლება ძალით გაგათხოვოს.
-გთხოვ ილია დაწყნარდი და მაცალე დაველაპარაკო.არაფერი თქვა გემუდარები.
-კარგი დაელაპარაკე გაიგე რა უნდა.
მამაჩემს ტელეფონი ავუღე.
-გილმენ.ვუთხარი მკაცრად
-ლიზა ახლავე სახლში დაბრუნდი.შენს სანახავად 3 საათში მოვლენ და მოწესრიგდი.
-მოვასწრებ რამენაირად მათ ნახვას.ვუთხარი მამაჩემს. ტელეფონი გაუთიშე და ცრემლები წამომივიდა.
-ლიზა.ნუ ტირიხარ თორემ მოვკლავ გეფიცები ყველას ვინც ასე გექცევა.მითხრა ილიამ
-ცუდად ვარ.სული მტკივა,ვერ ვუძლებ ამ ამბავს,ილია ვერ ვუძლებ.მოვკვდები,უშენოდ მოვკვდები,ამ ამბავს გადავყვებიი.
-ასე ნუ მეუბნებიი ლიზა.თორემ მართლა მოვკლავ ვინმეს.ნუ ტირიხარრ ლიზა.გემუდარები.
-ჩამეხუტე ილია გთხოვ.
ილიამ მთელი ძალით ჩამეხუტა,ეს ისეთი ჩახუტება იყო სული რომ შემიკრა,მინდოდა სასუკუნოდ გაგრძელებულიყო დრო,მზარავდა იმის წარმოდგენა რომ,უნდა დავმშვიდობებოდი ილიას,ვეღარ შევძლებდი მის ჩახუთებას,მის ლამაზი თვალების დანახვას,მის სიცილის ვეღარ გავიგონებდი.,ვიგრძენი რომ მასთან მინდოდა,მტელი ცხოვრების გატარება.
-მჭირდები ილია.ვუთხარი ტირილით
-მეც მჭირდები ჩემო გოგო.
-უნდა წავიდე.ამის თქმაზე ილიამ ტუჩემზე კბენა დაიწყო,ნერვიულობისგან
-ვერ გაგიშვებ,
-ილია,გთხოვ ნუ ამწვავებ სიტვაციას.უნდა წავიდე.
-მერე მე როგორ მოვიქცე?მერე მე რავქნა?მითხარი ლიზა
-შენც უნდა წახვიდე.
-სად წავიდე ლიზა სად?მე შენთან მინდა.
-შენც უნდა მოძებნო სხვა გოგო.
-არასოდეს,სხვას არასოდეს შევიყვარებ,შენი ერთგული ვიქნები.
პარ მინდა დაიტანჯო.მე უკვე ვიტანჯები სხვისი ცოლი რომ უნდა გავხდე.არ მინდა,შენი დარდი გამყვეს.მითხარი რომ სხვას შეიყვარებ და ბედნიერი იქნები.
-ვერ გეტყვი ლიზა რადგან არ შემიძლია სხვისი შეყვარება.
-ღმერთო,როგორ მიჭირს განშორება.
-ყველაფერს დავთმობდი ახლა, ოღონდ შენ არ მიდიოდე.
-ილია,ერთი იდეა მაქვს.
-რა იდეა?
-რადა მე იმ ადამიანს ვერ შევიყვარებ,ვისაც ცოლად მივყვები,
-მერე?
-მერე ის რომ ხანდახან შევხვდეთ ერთმანეთს,ამ ადგილას,რას იტყვი?(მიტოვბული ადგილი იყო აქაურობა.)
-ერთმანეთს როგორ შევეხმიანოთ?
-მეორე კარტას ავიღებ,რომელიც მხოლოდ შენ გეცოდინება.
-თანახმა ვარ.მითხრა ილიამ
-ჩემი გამგებიანი ბიჭი ხარ.
-მე კი გიგებ მაგრამ, შენ არ მიჯერებ
-არ დაიწყო თავიდან გთხოვ,
-კარგი არ ვიწყებ.
-ახლა წავალ,ცოტა გულ დამშვიდებული მივდივარ რადგან,გამოსავალი ვიპოვეთ.
-მე წაგიყვან სახლამდე.
-კარგი ილია წავიდეთ.
გზაში მივდიოდით ხმას არც ერთი არ ვიღებდით,მისი ხშირი სუნთქქვა მესმოდა.ბოლოს ილიამ დაარღვია სიჩუმე.
-ლიზა რაღაც მინდა გაჩუქო.
-რა უნდა მაჩუქო?
ჯიბიდან ყელსაბამი ამოიღო, რომელზეც ჩემი სახელი იყო.
-ამისი ჩუქება მინდოდა,გუშინ რომ დაგირეკე და შეხვედრა გთხოვე.
-მაპატიე რომ ვერ მოვედი.
-გაიკეთე და არასოდეს მოიხსნა გთხოვ.
-კარგი,გპირდები რომ სულ მეკეთება.
უკვე ჩემს სახლთან ახლოს ვიყავი.
-ილია უკვე მოვედით.
-როგორ მინდა შემოვიდე და მამაშენს ჭკუა ვასწავლო მაგრამ,შენ გამო ვჩერდები.
-ჩემი ჭკვიანი ხარ,კარგი ახლა წავა,და აუცილებლად მოგწერ.
-კარგი ლიზა მიყვარხარ და იცოდე რომ ძალიან მიჭირს ამის გაკეთება.
-მეც მიჭირს მაგრამ,
-არანაირი მაგრამ,ცოტახანს გაუძელი და მე აუცილებლად წამოგიყვან მისგან
-კარგი,მჯერა შენი.არ შემეძლო,კიდევ რამის გაგონება ცრემლებს ძლივს ვიკავებდი.
-ჩემი ცხოვრება ხარ.მითხრა ილიამ და ისევ მაკოცა,თუმცა ეს სხვანაირი კოცნა იყო.უფრო ძლიერი და ვნებიანი.
-მე საუკუნოდ დაგელოდები,ოღონდ შენ მოდი.ვუთხარი ილიას მართლა დიდი იმედი მონდა რომ ამ განსაცდელიდან მიხსნიდა.
-აუცილებლად მოვალ.
-კარგი წავალ ახლა ვუთხარი და ძლიერად ჩავეხუტე.შემდეგ სწრაფი ნაბიჯებით გავიქეცი სახლისკენ,უკან მოვიხედე,დავინახე როგორ საწყლად მიყურებდა ილია. სახლში შევედი,შინ არავინ იყო,აგიდაზე წერილი დამხვდა სადაც ეწერა რომ ჩემი მშობლები საყიდლებზე იყვნენ.ოთახში შევედი და ელენეს დავურეკე.
-როგორ ხარ ელე?ტირილით
-მე კარგად შEნ როგორ ხარ?რატომ ტირი.
-ელე მე ვთხოვდები.
-მართლა?გილოცავ ჩემო გოგო.ბედნიერებას გისურვებ,მატემ რატო არაფერი არ მითხრა ნეტავ?
-ელე ილიას რა მივყვები.
-აბა?
-მამაჩემი მათხოვებს.ვუთხარი და ტირილი ამივარდა
-დაწყნარდი ლიზა გთხოვ.ამიხსენი კარგად.
-მამაჩემმა გაიგო რომ,შეყვარებული მყავდა ამიტომ,გადაწყვიტა სიცოცხლე გამიმწაროს და ძალით მათხოვებს.
-მერე ილია?
-რა ილია?
-იცის ეგ ყველაფერი?
-კი მას უკვე ველაპარაკე.ახლა მომაცილა სახლამდე.
-მერე რაო?ან როდის გათხოვებენ.
-ძალიან გაუჭირდა ამ აბავთან შეგუება.მითხრა რომ,აუცილებლად მოვა და მიხსნის იმ ადამიანისგან ვისი ცოლიც უნდა გავხდე..დღეს მოვლენ მაგრამ,არ ვიცი სანახავად მოდიან თუ წასაყვანად.
-ღმერთო რა დღეში ხარ.ლიზ აქედან ვერაფერს გიშველი ხო იცი?
-კი ვიცი ელე,არადა ძალიან მჭირდები.
-საავადმყოფოდან რომ გამოვალ აუცილებლად გნახავ.
-ელეე სიკვდილი მინდა.
-დაწყნარდი დაო გთხოვ,იცოცხლე და იბრძოლე სიყვარულისთვის.
-მგონია რომ ვერ შევძლებ.
-შეძლებ ლიზუ შეძლებ..ყვლაზე მეტად არ მინდა ახლა გაგითიშო მაგრამ უნდა გავთიშო ექიმი შემოვიდა..გადმოგირეკავ მალე.
-კარგი ელენე.
ტელეფონი გავთიშე.თავი "ბალიშში" ჩავაგდე და ტირილი დავიწყე.
---------------------------------------------
როგორია შეაფასეთ გთხოვთ.ძალიან მაინტერესებს თქვენი აზრი..ზოგ ზოგიერთებს მინდა შწევახსენო რომ ეს ჩემი მეორე ისტორიაა და არა გასაკვირი რომ ბევრი შეცდომები მექნება.ველი შეფასებებს
ნაკვალევი მეორე ნაწილი 4 თავი
მეოთხე თავი
საკუთარი თავით კმაყოფილნი ქისტაურთან დავბრუნდით. ჩემი ჭრილობა არ იყო საშიში, ტყვიამ მკლავის რბილ ნაწილში გაიარა. იარა სწრაფად დამიმუშავეს და მჭიდრო სახვევი დამადეს. რამოდენიმე დღეში მისი არსებობაც კი დამავიწყდებოდა. ჯემალი ემოციებს ვერ მალავდა. სავარაუდოდ პრობლემის ასე სწრაფად მოგვარებას არ ელოდა.
თითქმის ყველა ტელევიზიის საინფორმაციო გადაცემებში, აშუქებდნენ რუსი ოლიგარქის დაკარგული ქალიშვილის დაბრუნებას.
ჟურნალისტებისთვის მიცემულ ინტერვიუში ტატიანა ცალსახად აღნიშნავდა, რომ პირადი პრობლემების მოგვარების მიზნით რამდენიმე დღით ქვეყნის დატოვებამ მოუწია, სამწუხაროდ ოჯახის წევრების გაფრთხილება ვერ მოახერხა, რასაც შედეგად ასეთი გაურკვევლობა მოჰყვა. იგი შეწუხებული სახით უხდიდა მამიკოს ბოდიშს, ასე რომ ანერვიულა მისი დაუფიქრებელი მოქმედებით.
სულელივით მეღიმებოდა, არც ერთი სიტყვა გატაცებასა და შემდგომ განთავისუფლებაზე. მსოფლიომ ამ გოგონას სახით აშკარად კარგი მსახიობი დაკარგა, ისე მოხერხებულად იტყუებოდა მეც კი შემშურდა.
ზემოაღნიშნული მოვლენები თანდათან დავიწყებას მიეცა. ჩემი ცხოვრებაც ჩვეული რიტმით გრძელდებოდა: მუდმივი დაძაბულობის შემდეგ, ღამის ცხოვრება, სიმთვრალე და მეორე დღეს პახმელიაზე გამოსვლა. კლუბების ხშირი სტუმრები ვიყავით.
რამდენიმეჯერ შორიდან ჩემს მიერ გადარჩენილი გოგონაც დავინახე, მეგობრებთან ერთად აშკარად აქტიურად ერთობოდა. თვითდაჯერებული, ცოტა ამპარტავანი ადამიანის შთაბეჭდილებას ტოვებდა. ჩემის აზრით საკუთარ თავზე ზედმეტად შეყვარებული, ცანცარა გოგო იყო.
იმ საღამოსაც ჩვეული სცენარით განვითარდა მოვლენები. ბარში ბიჭებთან ერთად ვიჯექი, ჭიქაში სანახევროდ მაგარი ვისკი მესხა და ნელ-ნელა ვწრუპავდი, თან მოცეკვავე წყვილებს ვაკვირდებოდი. ემოციების ასეთი სახით გამოხატვა დიდად არ მხიბლავდა, ან ერქვა კი ამას ემოცია? მთვრალი წყვილები ხარბად ებღლაზუნებოდნენ ერთმანეთს და ამას ცეკვას უწოდებდნენ. ჩემი საფირმო ირონიული ღიმილიც მივიკარი სახეზე და ოდნავ მოჭუტული თვალებით ვაკვირდებოდი მათ.
ყურადღება ქალის გამომწვევმა, ხმამაღალმა სიცილმა მიიპყრო. არც შევცდი ისევ ტატიანა ერთობოდოდა მეგობრებთან. აშკარად ნასვამი იყო, ერთ-ერთ სუფრასთან მჯდომ ახალგაზრდა ვაჟს ხელების ქნებით ესაუბრებოდა, ეპრანჭებოდა, საუბრისას რამდენიმეჯერ მხარზე მსუბუქადაც შეეხო, ბიჭს მისი სიტყვები არ ესმოდა, ყოველ შემთხვევაში ქალი ასე თვლიდა, მისი ყურისკენ იხრებოდა და სიტყვებს ეჩურჩულებოდა.
რატომღაც არ მესიამოვნა მათი დანახვა. ისე დავიძაბე თითქმის გამოვფხიზლდი, თუმცა დიდად ნასვამი არც ვიყავი. ტატიანას მოწითალო ფერის მოკლე კაბა ამშვენებდა. რამდენჯერაც მოსაუბრისკენ გადაიხარა, იმდენჯერ გვერდზე შეჭრილი ხაზი უფრო მაღლა აიწია და გამოყვანილი, გრძელი ფეხები მთელი მშვენიერებით გამოუჩნდა. ვიდრე მე ამ გაპრანჭულ ქალსა და ჩემს მოგონებებში არსებულ შეშინებულ, გაწეწილ გოგონას ვადარებდი, წყვილი წამოდგა და საცეკვაო მოედნისკენ რწევით წავიდნენ. ვხედავდი, როგორ ურცხვად ეხებოდა ვაჟის ხელები წელზე, ფეხებზე, ბარძაყებზე, ქალი აშკარად არ იყო ალერსის წინააღმდეგი. მამაკაციც უფრო და უფრო თამამდებოდა.
გაბრაზებული წამოვდექი და ბარიდან გამოვედი. საკუთარი თავის მიკვირდა, ასე რატომ მაღიზიანებდა მათი ყურება ვერ ვხვდებოდი. სიგარეტს მოვუკიდე და ღრმა ნაფაზით გავივსე ფილტვები. ცოტა შვება მომგვარა. ვიდრე ვეწეოდი ტატიანაც გამოჩნდა მის კავალერთან ერთად. მოკლე თეთრი შუბა დაუდევრად ჰქონდა მხრებზე მოგდებული. ნაბიჯი ერეოდა. კი არ მოდიოდა, შეიძლება ითქვას უცნობ ვაჟს მოყავდა.
- შენთან წამოსვლა აღარ მინდა! - მეტიჩარა, გაპრანჭული ხმით ეუბნებოდა ქალი.
- გადაიფიქრე?! - აშკარად არ ესიამოვნა მამაკაცს.
- არაჩვეულებრივი საღამო იყო. წამოსვლა კი აღარ მინდა. - ისევ კეკლუცით ამბობს ის.
- განა ასე უნდა დავასრულოთ? გართობას ხომ ეხლა ვიწყებთ, ფისო?!
ან კაცის ასეთი დაჟინებული ტონი არ მოეწონა, ან სიტყვა ფისო, ქალი აშაკარად გაღიზიანდა:
- მე არ მინდა გაგრძელება. თქვენთან ყველაფერი დავასრულე. ვიცეკვეთ, დავლიეთ და მორჩა. - გამიკვირდა ამ სიტყვების თქმის დროს იმდენად მკაცრი ხმა ჰქონდა.
- რადგან შენ იტყვი, ფისუნია. მე ეგ აზრი არ მომწონს. - მობილურით ვიღაცასთან დარეკა, რამდენიმე წუთში საკმაოდ ძვირად ღირებული შავი ჯიპიც მოადგათ. ბიჭმა ავტომობილის მიმართულებით გაიწია და ქალსაც უბიძგა, რომ გაჰყოლოდა.
მართალია, ვფიქრობდი, რომ ეს ჩემი საქმე არ იყო და არ უნდა ჩავრეულიყავი, მაგრამ აშკარად ვხედავდი, რომ ტატიანა მოვლენების ასეთ განვითარებას არ ელოდა. გაყოლა არ სურდა, მშველელელის მოლოდინში აქეთ-იქით აცეცებდა თვალებს. გულმა არ მომითმინა და წყვილს მივუახლოვდი:
- ტატიანა ძვირფასო, როგორ ხარ? - თბილად მივესალმე მას.
ქალი გაფართოებული თვალებით მიმზერდა. კითხვაზე ისე დაიბნა პასუხიც არ გამცა.
- უკვე მიდიხარ? მე კი შენთან შესახვედრად წამოვედი. მითხრეს აქ რომ იყავი და გულმა არ მომითმინა...
- შენ ვინღა ხარ? - მტრულად მეკითხება მამაკაცი.
- მეგობარი. - მოკლედ ვპასუხობ კითხვაზე.
- მერე მეგობარო საქმე არ გაქვს? მიდი რა გაიარე!
ირონიულად გამეღიმა: - გავივლი, ოღონდ ტატიანასთან ერთად!
- წერამ აგიტანა? - ისევ მუქარაზე გადადის ბიჭი. თითქოს ამ სიტყვებს ველოდებოდიო, მდგომარეობიდან საბოლოოდ გამოვედი, ხელი მისი ყბის მიმართულებით მოვიქნიე, მამაკაცი მოწყვეტით დავარდა, ის -ის იყო, მძღოლიც აპირებდა გამოქომაგებას, რომ პისტოლეტი მოვიმარჯვე.
- ზედმეტ მოძრაობებს არ გირჩევთ, უმჯობესია თქვენი მეგობარი წაიყვანოთ. - კბილებში მუქარით ვცრი მე. ბარიდან სეირის მაყურებლები უკვე ბლომად იყვნენ გამოსულნი. ძირს დავარდნილი ნელ-ნელა წამოდგა, ტანისამოსი დაიფერთხა, ყბები მოისრისა. სეირის მაყურებლებს მუქარით შეხედა, ჩემსდა გასაკვირად ავტომობილში ჩაჯდა და წავიდა.
- შარის გუდა ხარ! - სიცილით გამომძახეს მანქანით მოახლოვებულმა ჩემმა ბიჭებმა. - გასაოცარია, როგორ სწრაფად ახერხებ მუშტის მოსაქნევად მიზეზის პოვნას.
იქვე მდგომ თითქმის საბოლოოდ გამოფხიზლებულ ტატიანას შევხედე.
- ალბათ, მადლობა უნდა გადაგიხადოთ! - უხერხულად იშმუშნებოდა ის.
- ალბათ. კარგად იყავით ტატიანა, იმედია ჩემი დახმარება აღარ დაგჭირდებათ! - სიცილით მივაძახე და ბიჭებისკენ წავედი.
- ეი, ქართველო, მე თქვენი სახელიც არ ვიცი! - გავიგონე ქალის ხმა.
- ვახო, ვახტანგ კოროშინაძე! - ავტომობილში ჩაჯდომისას გავძახე და სწრაფად შევხტი სალონში. ფანჯრიდან ვხედავდი, როგორი ნირწამხდარი, ოდნავ ნაწყენი თვალებით გვიყურებდა გოგონა.
მაშინ ვინმეს რომ ეთქვა, ეს ქალი შენთვის ცხოვრების აზრად იქცევაო, ვერც კი დავიჯერებდი.
იმ დღიდან მოყოლებული ყველგან ტატიანას ვხედავდი, ნებისმიერ რესტორანში, ნებისმიერ ბარში. ზოგჯერ მეგონა რომ მითვალთვალებდა და მის თავქარიან მეგობრებთან ერთად სწორედ იმ ადგილებში ჩნდებოდა სადაც მე ვიყავი.
თავიდან მაღიზიანებდა მისი მუდმივი მხიარულება, შემდეგ კი მივხვდი, რომ მის არსებობას მივეჩვიე, მისი სიცილი მჭირდებოდა, მისი აფეთქებული ჟღალი თმები ცხოვრებას მიხალისებდნენ, კატასავით იყო, ჭირვეულ, განებივრებულ კატასავით. მისთვის არასოდეს მითქვამს მიყვარხარო, არც ის მითქვამს, რომ მის გარეშე ვერ ვიცოცხლებდი, ან როგორ ვეტყოდი ამ სიტყვებს, როცა საკუთარ თავსაც კი არ ვუტყდებოდი მის სიყვარულში.
ალბათ მისით ხვდებოდა, გრძნობდა რომ ჩემს დაობლებულ, ყველასგან მიტოვებულ გულს სჭირდებოდა.
იმ საღამოსაც ერთად ვიყავით. ჩემთან სახლში უკვე დიასახლისად გრძნობდა თავს. საღამურითა და ოთახის ჩუსტებით კმაყოფილი დატანტალებდა და დღის ამბებს მიყვედობა. ახალ ამბებს ვუყურებდი და მას არ ვუსმენდი, ინსტიქტურად ყველაფერზე თანხმობის ნიშნად ვუქნევდი თავს.
მიუხედავად იმისა, რომ სალომეს ვესაუბრებოდი სკაიპით ჩემი ქალაქის მონატრებას ვერაფერს ვუხერხებდი, ამჯერადაც თბილისის სიახლეებს ველოდი. დიდხანს დაცდამ არ მომიწია, საგანგებო სიუჟეტით თბილისის, ორთაჭალის ციხეში მომხდარ ბუნტს აშუქებდნენ. იმ დღეს თუ ჭკუიდან არ გადავიდოდი არ მეგონა. ვიგრძენი როგორ ამომგლიჯეს გული.
- სალომე? - ყურებს არ ვუჯერებდი, რამდენიმეჯერ უკან ვახვევდი სიუჟეტს და ისევ ვუსმენდი. - თემო და სალომე?!.
თითქოს ცხოვრება დასრულდა, ძარღვებში სისხლი გამეყინა. გულისცემა გამიჩერდა. იატაკზე მუხლებზე დავვარდი და დაჭრილი ნადირივით ვზმუოდი. მკერდში მუშტებს ვირტყავდი, თითქოს მტკივნეული ადგილის დაყუჩებას მჯიღის ჩარტყმით ვცდილობდი.
აზრზე ტატიანას დაფეთებული თვალების დანახვამ მომიყვანა. არაფერი მითქვამს. უსიტყვოდ წამოვდექი. შემრცხვა, ჩემი ტკივილის მოწმე რომ გახდა, მის თვალებში სიბრალულს ვხედავდი, ცრემლები ღაწვებს უსველებდა. საკუთარი თავი შემზიზღდა, არ მინდოდა შევცოდებოდი. სიბრალული არაფერში მჭირდებოდა, მე მხოლოდ ცოცხალი სალომე მსურდა.
- გაეთრიე აქედან, წადი ჩემი ცხოვრებიდან!. - ვუყვიროდი მე.
- ვახო! - ცრემლებს ვერ იკავებდა - ისე ვწუხვარ, ვიცი როგორ გიყვარდა...
- არაფერიც არ იცი, ვინ ხარ შენ რომ ჩემი გრძნობების შესახებ რამე იცოდე? - ვხვდებოდი რომ გულს ვტკენდი, მაგრამ არ მაღელვებდა. ისე ვიყავი გაბოროტებული, იმდენად მტკიოდა, რომ საკუთარი ტკივილის გარდა ვერაფერზე ვფიქრობდი. რატომღაც მეგონა ტატიანას გამწარებით ცოტა შვებას ვიგრძნობდი. ეგოისტი ვიყავი, უმადური, მაგრამ მაინც არაფერი მაინტერესებდა.
- დამშვიდდი, გთხოვ! - ისევ ცრელმებით სავსე თვალებით მიმზერდა ის.
- გაეთრიე მეთქი აქედან! - საბოლოოდ ავფეთქდი, მკლავში ხელი ვტაცე და ოთახიდან კინწისკვრით გავაგდე. - შეცოდება არ მჭირდება, არც შეწყალება, მე ჩემი სალომე მინდა... - ჭირვეული, პატარა ბავშვივით ვიმეორებდი და გულ ამოსკვნილი ვტიროდი.
რათქმა უნდა ტატიანა არსადაც არ წავიდა, უბრალოდ რამდენიმე დღით ჩემი ოთახიდან გამერიდა. ხმას არ იღებდა. თითქოს ჩემს მდუმარებას არ არღვევდა, მიუხედავად ამისა სრულიად პატარა, ყველაზე ელემენტარულ შტრიხებშიც კი მის თანადგომას მაინც ვგრძნობდი.
სასწაულების არ მჯეროდა, თუმცა იმ დღეს ვირწმუნე. თემო დამიკავშირდა და მაცნობა, გავრცელებული ინფორმაცია ყალბია და სალომე ცოცხალიაო.
გახარებული ჭკუაზე არ ვიყავი. იქვე მყოფ ტატიანას ვეცი და პატარა ბავშვივით ხელში ვაბზრიალებდი. ჩემი სიხარულის მიზეზს რათქმა უნდა ვერ მიხვდა, მაგრამ მაინც ბედნიერი იყო: - როგორც იქნა ისევ იღიმები. - კმაყოფილი ამბობდა და მხურვალედ მიკოცნიდა სახეს.
იმ დღეს გავიაზრე საბოლოოდ, რომ ამ ქალის გარეშე არ შემეძლო, მე ის მიყვარდა და მჭირდებოდა. სწორედ იმ გრძნობის გამო, რომლითაც ჩემს ტკივილს განიცდიდა და ჩემს სიხარულს იზიარებდა. მიყვარდა, დიახ მიყვარდა, მაგრამ ჩემთვის ჩუმად, ამას ვერ ვეტყოდი, ვერ გავუმჟღავნებდი. ეს ჩემი სიყვარული იყო, მხოლოდ ჩემი, ნატურით ეგოისტი ვიყავი და ამ გრძნობას სიტყვებში არ გავახუნებდი.
და აი, ვუმზერ საქორწინო ბეჭდებს, ვიცი რომ ვუყვარვარ, მაგრამ გული მაინც მითრთის, მოზარდი ბიჭივით მეშინია. უარი რომ მითხრას? მაშინ რა მეშველება? ისევ ვერ ვბედავ ვერაფრის თქმას. მხოლოდ სალომეს გავუმხილე და ვაჩვენე.
- ტატიანა ის ადამიანია ჩვენს არეულ ცხოვრებაში ნათელ წერტილებს რომ ამჩნევს, მისი დაკარგვის უფლება არ გაქვს. - მეუბნება ის.
სწორედ ამიტომაც მიყვარს სალომე, ზუსტად ხვდება ჩემს გრძნობებს, ყოველთვის იცის როგორ უნდა დამამშვიდოს. ძლიერად ვიკრავ ბიძაშვილს გულში და ღმერთს კიდევ ერთხელ ვუხდი მადლობას ამ ორი ქალის ჩემს ცხოვრებაში არსებობის გამო.
- „ორის თუ სამის? - სალომეს ჯერ არ დაბადებული პატარა მახსენდება და თბილად მეღიმება - სამის არა... სამი ქალი შეუძლებელია ჩემს ცხოვრებაში, ამათ რა მომწყემსავს?. ეს ბავშვი ნამდვილად ბიჭია და გენდერული ბალანსიც დაცული იქნება! - ისევ ვოცნებობ მე და თავს ვირწმუნებ, რომ ჩენს ცხოვრებაში პრობლემები დასრულდა, უნდა დასრულდეს.
მგონი მართლა ვამპირია  –5–
მეორე დღეს ერთი დიდი შეკრება გვქონდა დამიანის და ალეკის სახლში ჩემთვის ქეთნისი უნდა გაეცნოთ.
მე რათქმა უნდა ჯეინისთვის არაფერი მითქვამს დიდი ალბათობით საგიჟეთში მიკრავდა თავს.
იქ რომ მივედი დიდი პატივით მიმიღეს ქეთნისი მართლა ლამაზი იყო.
დამიანს და ალეკს კარგათ რომ დავაკვირდი შევამჩნიე რომ ალეკს ოდნავ წინ გამოწეული დაბლითა ტუჩი ქონდა და ასე ვისწავლე გარჩევა.
ვსაუბრობდით ვიცინოდით და ამ დროს მოვიდა ის
რაილი როგორც კი შემოვიდა კინაღამ გული ამერია ცისფერ თვალებს შევხედე და მომინდა მერწყია.
საშინელება იყო.
მოვიდა და ცივად გაიღიმა ფუუ ეს კიდევ ვერ ავიტანე და სააბაზანოში გავვარდი სარწყევად.
რომ გამოვედი დამიანი იქ იდგა
-რა დაგემართა?? (დამიანი)
-ვერ დაინახე?? მისი ცისფერი თვალები და მისი ღიმილი ფუუუ ცისფერი თვალები.
მეგონა იქვე ვარწყევდი მაგრამ მოვასწარი და გამოვიქეცი
-მოიცა შენ რა მაგიტომ არწყიე?? (დამიანი)
-აბა სხვა რა მიზეზი მქონდა??
-მეგონა რამემ გაწყინა.
-ოჰ კარგი რააა
-გავიდეთ ის ისტორია ბოლომდე არ მოგვიყოლია გუშინ რომ გიყვებოდით.
-არ მინდა რომ იმ ვიღაცას ვუყურო ალერგიას მაძლევს
-არ მეგონა თუ ასე მალე შეგძულდებოდა ისე კი ცუდი პიროვნება მართლა არის.
-კაი ხო როგორმე მოვითმენ ვკვდები ინტერესით.
გავედით და კარგად შევათვალიერე ასეთი თვალები და ღიმილი რომ არ ჰქონოდა ისეთი ლამაზი იყო რომელიმე ღვთაებად მოგევჩვენებოდათ.
-გამაჯობა
ცივი მაგრამ ხავერდოვანი ხმით მითხრა
-გამარჯობა
მეც უკმეხად მივახალე.
-რაილი
და ხელი გამომიწოდა.
-ქეითი
და მეც ხელი გავუწოდე.
გლუვი კანი ჰქონდა ოდნავ ცივი.
-უკაცრავად მყუდროებას რომ გირღვევთ ძვირფასებო მაგრამ უნდა მოგიყვეთ როგორ გადამეკიდა ეს ორი ანუ ჩემი ძმა და რაილი მოსაკლავად.(ალეკი)
-კარგი დაიწყე
ვუთხარი და ისე მივაშტერდი თითქოს არ ვუსმენდი.
-მოკლედ ეს (რაილი)ჩვენი მეგობარი იყო და როგორც მერე აღმოჩნდა მასაც უყვარდა ბრი.
რომ მოვკალი ეს მერე გავიგე და თარადა დაამმ მერე რა მოხდა აბა თუ მიხვდები?
კინაღამ ჩამაძაღლეს.ხო და ეგრე ეხლაც ჩემი მოკვლა უნდა მაგრამ ვერ ბედავს არ უნდა დას გული ატკინოს.ხოო უიი ის არ მეყო შეყვარებული რომ მოვუკალი ახლა მისი და მიყვარს.
და ეს ნავთზე ცეცხლს ასხამს.კარგი ისტორიაა არა??
-პირდაპირ გადავირიე
ისევ მასზე მიშტერებულმა ვუთხარი.
მერე რაილს მივაშტერდი ისე თითქოს საინტერესო ფილმს ვუყურებდი.ცოტა შეცბა.
თვალებში ჩავხედე და მისი მოკვლა მომინდა.
-იცი? შენი მოკვლა მინდა
ვუთხარი პირდაპირ
-ჰმმ საინტერესოა მაგრამ რატომრაც მეც ეგ მომინდა.
-კარგია რომ ერთმანეთს პირდაპირ ვუთხარით რასაც ვფიქრობდით.
-ხოო კიდე ის დამავიწყდა რომ მერე მეც გადამეკიდა რადგან მე და ბრის ერთმანეთი ორმხრივად გვიყვარდა ამან კიდევ უფრო გააცოფა.მას შემდეგ სიცოცხლეს მიმწარებს ბრი როგორ ვერ დაიცავიო.(დამიანი)
-აბა რა მე ხომ მხოლოდ შენი გამწარებისთვის გავჩნდი.
და ცივად გაიღიმა.
მერე ადგა და გარშემო შემომიარა
-წინა ცხოვრებაში ნადირი იყავი?
მივახალე უხეშად.
-არ ვიცი შეიძლება
-იცოდე არც გაბედო თორემ ჩვენს 50 წლიან მეგობრობას რომლის ხათრითაც აქამდე ცოცხალს გტოვებდი დავივიწყებ და მოგკლავ.(დამიანი)
-რატომაც არა სამაგიეროს ამით გადაგიხდი და მეც დავისვენებ (რაილი)
-რაილი თითსაც თუ დადეებ გულში ხის სარს ისე გაგიყრი არ დამენანება.
ეს თქვა წამოხტა და რაილი კედელს მიანარცხა.
-ახლა არა მაგრამ იცოდე რომ ამას მაინც ვიზამ და შენ ვერაფერს გახდები!გახსოვდეს!
თქვა და წავიდა.
ვერაფერს მივხვდი.
მოსაღამოვდა სახლში დამიანმა წამიყვანა გზაში ვკითხე
-ასე რატომ გაბრაზდი?
-იცი რატომ შემოგიარა ასე?? მას შენი მოკვლა მართლა მოუნდა.მაგრამ ამას ვერ გააკეთებს
-რატომ უნდა ჩემი მოკვლა??
-ჰგონია რომ სამაგიეროს ასე გადამიხდის იმის გამო რომ ბრი ვერ დავიცავი.და მართალიც იქნება უშენოდ მართლა ვერ ვიცოცხლებ.
-ეს არასდროს მოხდება.
წესები სკოლაში და გარეთ რეალურ ცხოვრებაში ( მეორე ნაწილი 2)
რატი საშინლად იყო გაბრაზებული ნინიზე ,მაგრამ მაინც პრველ რიგში ცოლს გაჰყვა. ელენე საწოლზე იჯდა და ტელეფონს ათამაშებდა. აშკარად გაბრაზებული იყო და ყურადღების გადატანას ცდილობდა.
-გაბრაზებული ხარ?
-არ უნდა ვიყო ?_ ცოტა არ იყოს ირონიულად გამოუვიდა გოგონას
-არაფერი მითქვამპს საგანგაშო
-ვერც კი ხვდები არა?
-რას უნდა მივხვდე ელენე? გგონია მე არ მინდა რომ წახვიდე?
-მაპატიე მაგრამ სხვა დასკვნა ვერ გამომაქვს.
-აქ სხვანაირი ხალხი ცხოვრობს. სხვანაირად ფიქრობენ. ფეხებზე ეს ყველაფერი ,მაგრამ ბოლოს შენ გამოხვალ დაზარალებული
-შენ გგონია კლუბში ჯერ არ ვყოფილვარ?
-ვიცი ,რომ იქნები ნამყოფი და იცი იქ რა სიტუაციაცაა. დავიჯერო კლუბში ყოფნისას ვინმეს შენთან ურთიერთობა არ უცდია? აქ სხვანაირად ფიქრობენ , ჰგონიათ თუ კლუბში გოგო მარტოა აუცილებლად უნდა აეკიდონ. მე ამერიკასი ვცხოვრობდი და ახლა ამერიკაში ,რომ ხდებოდეს იგივე სიტუაცია არც დავფიქრდებოდი ისე გაგიშვებდი რადგან იქ მსგავს რამეებს ერთმანეთში არ ურევენ .
-გასაგებია არც მჭირდება ახსნა.
-ნუ ბრაზობ. შენს სახლში გამოკეტვას სულაც არ ვაპირებ. სადაც გინდა იქ წადი და რაც გინდაა გააკეთე ,მაგრამ ვიცი კლუბში რა სიტუაციაც შეიძლება შეიქმნას და ვიღაცას კბილებს დავათვლევინებ. მაგრამ თუ ასე ძალან გინდა შეგიძლია წახვიდე. მე არ მიბრძანებია არ წასულიყავი. მე მხოლოდ ჩემი პოზიცია გავამჟღავნე.
-როგორ წავალ როცა ვიცი შენ არ გინდა ეს გავაკეთო?
-კარგი დაწყნარდი არ ღირს ახლა მაგ სისულელეზე იტირო. არც ის მინდა ,რომ ტირანად შემრაცხო . თუ გინდა წადი . მე არ დაგიშლი.
-შენთან ერთად წასვლა ძალიან გამიხარდებოდა ,მაგრამ ასე ,რომ მოვიქცე ყველა მიხვდება რომ მარტო არ გამიშვი... ყველა მე დამცინებს
-მართლა პატარა გოგო ხარ რა ... რასი გენაღვლება ვინ რას იტყვის ,მაგრამ იყოს მასე როგორც შენ გინდა. რადგან ყველა შენი მეგობარი მოდის შენც წადი. ლუკაც მოდის ხო?
-კი, ალბათ დაჩი ვერა. დღეს მაგასთან ვაპირებ გასვლას. თან დეიდაჩემსაც ვნახავ. ხო იცი შორენა დედაჩემის ბიძაშვილია .
-კი, დაგირეკავ მერე. მეც უნდა გავიარო და მწვრთნელი ვნახო. გავიგებ როდის იწყება ვარჯიშები.
ელენემ თავი დაუქნია
-მიდი გამოიცვალე და ნინის წაჰყევი ალბათ უკვე გელოდება. თორემ მერე მაგაშიც დამდებს ბრალს დაქალს მართმევსო და თან გაიგე ერთი რა ჭირს რაც ჩამოვედით წარბი არ გაუხსნია... მტერივით იბღვირება
-შენი და მასეთია. როცა რამეზე ბრაზობს სულ ასე იქცევა. თავისით გადაუვლის ,მაგრამ მეც დაველაპარაკები.
-მიყვარხარ, მიდი გამოიცვალე _რატიმ ცოლს აკოცა და გარეთ გამოვიდა. ნინის უკვე ჩანთა გადაეკიდა და დერეფანში მოაბიჯებდა.
-შეიძლება წავიდეთ?_ უსიამოვნოდ გადახედა ძმას , რომელმაც გასასვლელი ხელით გადაუკეთა. თავის შეკავებას აპირებდა ,მაგრამ მაინც ვერ მოითმინა.
-შეიზლება, მაგრამ მეორედ არ გაბედო ჩემი და ჩემი ცოლის ურთიერთობაში. შენ შენი ადგილი გაქვს და ეს არ დაგავიწყდეს.
-გვეჩქარება
-შეგიძლიათ წახვიდეთ ,მაგრამ არ დაგავიწყდეს რაც გითხარი. შეგიძლია სადმე წასვლისთვის ნებართვა არ მთხოვო და მამასთან გაიქცე ,მაგრამ მე მამაჩემის ნებართვა არ მჭირდება ჩემს ცოლთან საქმის მოსაგვარებლად. გასაგებია?
ნინიმ კიდევ ერთხელ შეუბღვირა ძმას და ოთახში შევიდა. ელენეს გამოეცვალა და ახლა სარკის წინ თმას ივარცხნიდა.
-წავედით?
-ჰო წავიდეთ და დაჩისაც გავუაროთ. მომენატრა ბიჭები. გავიგოთ დიანამ რა ქნა გამოცდებთან დაკავშირებით.

VVV

მარი უკვე მზად იყო წასასვლელად. გოგონებს სავაჭრო ცენტრში უნდა შეხვედროდა. ის იყო უკვე კიბეები ჩამოირბინა ,რომ განწირული კივილი მოესმა. მაშინვე მიხვდა ვინც იქნებოდა. ისევ უკან აირბინა კიბეები და თამუნას ოთახში შევარდა.
-კარგად ხართ?
-მგონი მუცელი მტკივა.
-ჰო, მაგრამ თქვენ ხომ ოპერაცია უნდა გაგეკეთებიათ?
-როგორც ჩანს ცოტა ადრე გადაწყვიტა დაბადება. გთხოვ ექიმს და მამაშენს დაურეკე.
-ჰო ,მაგრამ ეს შეიძლება საშიში იყოს. მგონი სჯობს დაწვეთ.
-ასე მირჩევნია. ექიმს დაურეკე და მამაშენსაც
მარიმ ტელეფონი აიღო და გიას ოფისში დარეკა. ვიღაც ახალგაზრდა გოგომ უპასუხა ალბათ მისი მდივანიაო გაიფიქრა. ვერაფრით ვერ გადაწყვიტა რა ექნა ეთქვა თუ არა იმ გოგოსთვის გიას შვილი ვარო. ალბათ მის სამსახურში გიას ერთადერთ შვილად ელენეს იცნობდნენ. ბოლოს მხოლოდ მასთან დალაპარაკება ითხოვა ,მაგრამ უარით გაისტუმრეს საბჭოს სხდომაზეაო.
-ვერანაირად ვერ მოვახერხებ დაველაპარაკო? ეს მნიშვნელოვანია.
-სხდომაზე არ შევდივართ ხოლმე გოგონა.
-მაშინ როგორც კი გამოვა გადაეცით ,რომ მისი ცოლი მშობიარობს.
-თქვენ ვინ ბრძანდებით?
-მე...მე... მე ახლობელი ვარ_ მიუხედავად იმისა,რომ თამუნას სასინელი ტკივილი ქონდა საყვედურით აღსავსე მზერა მაინც ესროლა მარის. ალბათ ტელეფონი გათიშული ,რომ არ ქონოდა მასინვე გამოასწორებდა საკუთარ ნათქვამს.
-ექიმს უკვე დავურეკე და მითხრა სასწრაფო გამოიძახე და აქ მოიყვანენო და ასეც მოვიქეცი_ შემოვარდა ოთახსი მსახური გოგო.
-გმადლობთ_გაუღიმა მარიმ და თამუნას მხარზე ხელი მოხვია. _ არ ინერვიულოთ სასწრაფო მალე აქ იქნება.
-მესინია , ეს იმას ნიშნავს რომ მშობიარობა მომიწევს. ექიმმა კი ეს არ მირჩია.
-ნუ გეშინიათ მა ... მამაჩემმა თქვა ,რომ თქვენი ექიმი საუკეთესოა.
-რაღაც მაინც მოხდა კარგი. მამაშენი უწოდე. აქ ,რომ იყოს გაუხარდებოდა. ტელეფონი მომაწოდე უნდა დავრეკო თუმცა არ ვიცი რამდენად შევძლებ.
მარიმ სწრაფად შეასრულა მისი თხოვნა. თამუნამ ჩამონათვალში სასურველი ნომერი აკრიფა და დარეკა.
-შორენა მე ვარ. მშობიარობა დამეწყო.
-რაა? ჯერ ადრეა რა მოხდა?
-არაფერი მოულოდნელად, მაგრამ მანდ ხომ დამხვდები?
-რაა? გია არაა სახლში?
-სხდომაზეა ,მაგრამ ხომ იცი როგორი მშიშარა ვარ. ამას მარტო ვერ ვიზამ. შენ ექიმი ხარ და სემოგიშვებენ. გთხოვ ...
-რათქმაუნდა. ვნახავ განრიგში რა მაქვს თუ რამე გადაუდებელი არაა დაგხვდები. ვანდამ იცის? დავურეკავ...
-არ იცის დაურეკე ...
-ქალბატონო სასწრაფო მოვიდა._ ისევ გამოჩნდა მსახური და მალევე მოჰყვა ორიოდე ექიმი, რომლებმაც გასინჯვისთანავე საკაცეზე დააწვინეს ქალი. მარიმ ისევ მხარზე გადაიკიდა ჩანთა და უკან მიჰყვა. მანქანასი ერთი ადგილი ძლივს იყო პაციენტის გამყოლისთვის.




VVV

ელენე და ნინი სავაჭრო ცენტრში აქეთ იქეთ დადიოდნენ და თან მარის ელოდნენ. ნინი ისე ცუდ ხასიათზე იყო ყველა ტანსაცმელს ცხვირს უბზუებდა. ყველაფერს იწუნებდა და ზედაც არ უყურებდა.
-გეყოფა! არ გინდა მომიყვე რა მოხდა შენსა და ლევანს შორის?
-არ არის ახლა მაგის დრო.
-მარი მაინც იგვიანებს და რა აზრი აქვს? ტყუილა ხომ არ ვიბოდიალებთ? წამოდი კაფეში დავსხდეთ სანამ მარი მოვა. მოგვწერს მერე და გამოვალთ. არაფერს მიყვებოდი დუბაისი ყოფნისას.
-რა უნდა მომეყოლა ჩემი ზმა გადგა თავზე? გაგიჟდი...
-ახლა ხო არაა შენი ძმა აქ? მოდი აქ შევიდეთ და დავსხდეთ. მაინც გაარე კაფეა და შედარებით სიგრილე იქნება.
ნინი უსიამოვნოდ მაგრამ მაინც შეყვა მეგობარს და მაგიდასთან მის პირისპირ დაჯდა. ცოტა ხანს ასე ისხდნენ ,მაგრამ მერე ელენემ დაარღვია სიჩუმე და კითხვების დასმა დაიწყო.
-მარის რატომ არ მოუყევი აქ არ იყო. მე ხომ არ ვარ მარტო?
-მარის ვერ ველაპარაკები ასეთ თემებზე. სხვანაირია. ის ვერ მიგებს და მეშინია ერთ დღესაც ჩემზე აზრი არ შეეცვალოს.
-რა სისულელეებს მეუბნები რა...
-სიმართლეს გეუბნები. მაგას სექსის ხსნებაზეც კი ლოყები უწითლდება და ლამისაა დაეცეს. როგორ ვუთხრა ,რომ მე და ლევანს მაგის გამო გვქონდა პრობლემა და გვაქვს ახლაც.
-თქვენ კიდე მაგაზე ლაპრაკობთ?
-რა გენაღვლება ხო? გათხოვდი და როცა გინდა მაშინ წევხარ ჩემს ძმასძან. მე კი არ მინდა ასე მოხდეს... არ მინდა ლევანთან სექსის გამო მქონდეს პრობლემა და არც ის მინდა,რომ მაგ პრობლემის აღარ ქონის გამო გავთხოვდე...
-ახლა არ მითხრა ,რომ გგონია რატის იმის გამო გავყევი სექსი თავისუფლად გვქონოდა . და საერთოდ რატომ ქმნით ამ თემას ტრაგედიად?
-იცი რა მოხდება? ყოველ ჯერზე როცა უარს ვეტყვი ჩვენი ურთიერთობა დეგრადირდება. მერე მის ცხოვრებაში სხვა გამოჩნდება რაც მე არ მინდა. ვიცი ასე იქნება. სხვასთან მონახავს იმას რასაც მე ვერ მივცემ თუნდაც ძალიან ვუყვარდე და მსულებითაც არ ვაპირებ ვინმეს ზიარი შეყვარებული მყავდეს. ვერ ავიტან დღისით ჩემთან ერთად ხელგადახვეულმა იაროს და ღამით სხვასთან გაერთოს.
-ეგ რა სიყვარულია. თუ მასე მოიქცევა ესეიგი არც ყვარებიხარ.
-შენ საერთოდ სჯობს მიწაზე დაეშვა. ტყუილა ვიფიქრე უკვე გათხოვილი ქალია და რამე ეცოდინებათქო. სინამდვილეში არც არაფერი იცი ... რა გგონია რატის ცოლად ,რომ არ გაჰყოლოდი და დაცდა გეთხოვა საქმე როგორ იქნებოდა. რატი ამერიკაში წავიდოდა და იქ წმინდანივით თავს შეინახავდა შენთვის?თუ მართლა მასე ფიქრობ ძაან იდიოტი ყოფილხარ საყვარელო.
-ცხოვრების რწმენა რამ დაგაკარგინა. მერე მითხარი ბოლოს და ბოლოს რა მოხდა. გასაგებია რისიც გეშინია ,მაგრამ დაშორდით? ერთად ხართ? რა ხდება საერთოდ და რატომ ხარ მოშხამულ ხასიათზე?
-დამპირდა ბათუმში, რომ წახვალთ შენ და დედაშენი ჩამოგაკითხავთო და შეგხვდებიო. რამდენიმე დღე დავრჩებიო. მერე ჩვენ ერტი კვირა თუ ცოტა მეტი ვერ წავედით... მამა მიფრინავდა და დედამ აიჩემა სანამ არ წავა ვიყოთ აქეთო... მერე მე და ლევნმა მაგ თემაზე ისევ ვიკამათეთ. მოკლედ აქედან ნაჩხუბარი წავედი და...კი მწერდა მარა სანახავად არ ჩამოვიდა. მთხრა აზრი არ აქვს სჯობს ყველაფერი გავარკვიოთო.
-რას გადაეკიდეთ კიდევ ამ სექსს. ასე მნიშვნელოვანია ეგ? ჯერ არც ისე დიდი ხანია ერთად ხართ....
-ნეტა შენ ვის ეუბნები მაგას ჩემი ძმისთვის გამარჯობის თქმა ვერ მოასწარი საკურთხეველთან იდექი
-შენს ზმას ბავშვობიდან ვიცნობდი უბრალოდ შეყვარებული არ იყო. მთელი ცხოვრებაა ჩვენი ოჯახები ერთმანეთს იცნობენ.
-და მერე რა? იმიტომაც არ აგიტეხა დღეს ერთი ამბავი კლუბში წასვლაზე...რაღაც სისულელეზე
-კარგი რა. სულაც არ აუტეხავს ერთი ამბავი. მითხრა თუ გინდა წადიო.
-იმიტომ გითხრა ,რომ შეგატყო გეწყინა.
-ბოლო ბოლო რაზე შეთანხმდით? არ მითხრა ,რომ იწექი მასთან
-არა. ჩევთანხმდით ,რომ როცა ჩამოვიდოდი ვილაპარაკებდით მარა ჯერ არ შევხვედრივარ. გუშინ ჩამოვედი.
-არ გაბედო და მგის გამო არ დასთანხმდე. იცოდე სკოლაში შენთან არ ვიქნები და გრძნობები დაიოკე. რაღაცატომ უკვე ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება შენი და ლევანის ურთიერთობა სექსის თემაზე კამათით იწყება და მთავრდება... სადაა სიყვარული?
-სიყვარულიცაა...საქმე ისაა ,რომ სიყვარულის განუყოფელი ნაწილია სექსიც. შენ და რატი რაშვებით.ცოტა კი არის ახლა ეგ უხერხული თემა ჩემთან განსახილველად ,მაგრამ დაქალები ვვართ და მოსულა.
-ჩვენ კარგად ვართ. ჯერჯერობით ურთიერთობა გამოგვდის მერეც იმედია ყველაფერი რიგზე იქნება.
-რაღაც ვერ შეგეგუე ჩემს სახლში რძლის სტატუსით.
-სულელო. შენი დაქალი ვარ ისევ რა გჭირს... რატის ცოლობა რას ცვლის ჩვენს შორის?
-ხომ იცი რა საშინლად ეჭვიანი ვარ?
-ხოდა ეგ დაგღუპავს
- ვნახავ ერთ როდემდე გაძლებ ეჭვიანობის გარეშე
-არ მომცემს რატი მაგის საბაბს. ვუყვარვარ ... ვიცი...
-ეს სკოლაც რომ იწყება... ვერ ვიტან მაქაურობას უკვე.
-და ეგ როდის მერე?
-რაც შენ წამოხვედი.
-სამაგიეროდ ახლა სახლში გყავარ.
უი სახლზე გამახსენდა მარი ამდენ ხანს სადაა? უნდა დავურეკო...
- ამ ლაპარაკში არც გაგვახსენდა...
-გაჩუმდი ვრეკავ _ანიშნა მეგობარს_ ჰო მარა არ მპასუხობს. სადაა ნეტა?
- მიდი სახლში დარეკე სჯობს.
ელენემ ნომერი შეცვალა. ამჯერად ჩასაფრებულივით მალევე უპასუხეს. მსახურს აღელვებული ხმა ჰქონდა , რამაც ელენე ძალიან შეაშინა.
- დედათქვენს მშობიარობა დაეწყო
- რაა? როგორ არ გამაგებინეთ? მამა სადაა?
-ალბათ უკვე საავადმყოფოში ._ ელენემ გაბრაზებულმა გათიშა ტელეფონი და ფეხზე წამოხტა.
-რა მოხდა?
-დედას მშობიარობა დაეწყო...
- ჯერ ჰო ადრეა?
- კი და რატომთაც მე არავინ გამაგებინა.
-რატის არ დაურეკავ?
- ჰო ახლავე .
გოგონები მანქანაში ჩასხდნენ და საავადმყოფოსკენ წავიდნენ. ელენეს ნერვიულობოსგან ხელ-გეხი უკანკალებდა. შიშის განუზომელი ტალღა მოჰგვარა სიტყვა "ნაადრევმა". არადა ფიქრობდა დედას მშობიარობას დავესწრებიო. მერე კი როცა ბავშვი გაიზრდება მოვუყვები ამ ამბავსო. საავადმყოფომდე ამ დღეში იყო. მსახური არც შემცდარა გია დერეფანში იდგა კედელზე მიყუდებული. მარიც იქვე იჯდა.
-მამა...
-შვილო მოხვედი?
-ჯერ ადრე იყო არა?
-კი მარა ყველაფერი კარგად იქნება მჯერა..._ გულზე მიიკრა შვილი კაცმა. ნინი მარის მოუჯდა გვერდით და თანაგრძნობით გადახედა.
- რათქმაუნდა კარგად იქნება. იმშობიარებს და ...
-არა ოპერაციას უკეთებენ საყვარელო. შორენა შიგნითაა.მითხრა ყველაფერს მე მივხედავო
-ესეიგი სანერვიულო არაფერია. რატი მოვიდა ...
-გამარჯობა! როგორაა?
- ჯერ არ ვიცით , ველოდებით _ხელი ჩამოართვა სიძეს გიამ
-ნუ ნერვიულობ ყველაფერი კარგად იქნება საყვარელო _ თმაზე ხელი გადაუსვა ბიჭმა და შუბლზე აკოცა.
- იმედია. მარი გმადლობ ,რომ დედასთან იყავი _ მოუბრუნდა დას ელენე.
-რას ამბობ. აბა რას ვიზამდი?
საოპერაციოს კარი გაიღო და ექიმი გამოვიდა. ელენემ თვალი მოავლო იქაურობას და შორენა ვერსად დაინახა. ნუთუ მათთან არ გამოვიდა? გია მაშინვე მივარდა ნაცნობ ექიმს და შეკითხვები დააყარა. ელენე ისე იყო გაოგნებული რა ეკითხა ვერ მოიფიქრა
- გილოცავ გია ბიჭია! _ მეგობრულად მიმართა დაახლოებით თავისივე ასაკის კაცმა , თუმცა აშკარა იყო მას მხოლოდ ეს პასუხი არ აკმაყოფილებდა. თვალებით ისევ შორენას დაეძებდა. ექიმა ისევ სცადა საუბრის დაწყება , მაგრამ დერეფანში არასასურველი სტუმარი გამოჩნდა. გიამ ინსტინქტურად გადახედა მარის , რომელმაც გონზე მოსვლა ძლივს მოასწრო.
მინდა მიყვარდეს 2
მეორე დილით თავი ძლივს ავწიე ლოგინიდან,ლექციებზე წასვლა მაგრად მეზარებოდა.მაგრამ სხვა გზა არ მქონდა სანამ დედაჩემი დამადგებოდა თავისი ნარნარა ხმით თავზე და ერთს კარგაად დასჭექავდა იქამდე უნდა მომესწრო ადგომა და ჩაცმა.უცებ წამოვხტი ლოგინიდან და მოკლე პიჟამოებით აბაზანაში შევცუნცულდი.ცხელი ჭავლის ქვეშ ისეთი სიმსუბუქე ვიგრძენი წამში მომთენთა და გამთიშა.ისევ გიშინდელი ღამის ბიჭზე ვფიქრობდი და მაინტერესებდა რატომ ახსენებდნენ ისინი ჩემს თეკოს.ონკანი გადავკეტე და პირსახოც შემოხვეული გამოვედი ოთახში და იმხელა ვიკივლე ლევანი ლამის ლოგინიდან გადმოვარდა:)
-რა გაყვირებს გოგო მოჩვენება ხომ არ გინახავს?-შემომიტია ლევანმა.
-რა მაყვირებს კი არა რა ჯანდაბა გინდა ჩემს ოთახში ამ დილაუთენია?-იქით შევუბღვირე მე.
-მე კი ვიცი აქ რა მინდა მაგრრამ ის ვერ გავიგე შენ რა გინდა ჯერ კიდევ სახლში და მითუმეტეს დილაუთენია კი არა უკვე 12 საათი ხდება ჩემო ძილისგუდაა.-შემახსენა ლევანმა.
-ოოო,კაი ეხლა შენც არ დამიწყო ეხლა დედაჩემივით ლექციების კითხვა რა.ჯერ ადრეა უნივერსიტეტში მისასვლელად მოვემზადები და მერე წავალ.და შენ რაგა გინდა აკ ვერ მეტყვი ბოლოს დაბოლოს?
-აუ,ან შენთან ერთი საქმე მაქვს და გთხოვ უარი არ მითხრა რა.ისეთი საცოდავი სახით მთხოვა უარს როგორ ვეტყოდი. ხო ისე ლევანი ჩემი კარის მეზობელია და ბავშვობის მეგობარი,ერტად გვიზარდეთ დაბადებიდან ჩემზე ორი წლით დიდია.ძალიან მაგრად ვუგებთ ერთმანეთს და ერთმანეთისგან არაფერი გვაქვს დასამალი,ლევანს ჩემი მეგობარი ნია მოსწონს და ალბათ ეხლა მთხოვს რომ იმასთან ავუწყო საქმეები.
-მიდი აბა გისმენ ერთი მითხარი რა გინდა ეგეთი რომ ლამის სანთლად დაიგვარო.-ჩემს ნათქვამზე მე თვითონ გამეღიმა.
-აუ,ან მიდი რა თუ ჩემი და ხარ ნიას შემახვედრე რაა დღეს,ისედა ხო იცი დღეს რა დღეა?-მკითხა ეშმაკურად.
-და რა დღე უნდა იყოს?-ისე ვიკითხე მართლა არ მახსოვდა დღეს რა დღე იყო.
-აუ,ან მიდი რა თუ ჩემი და ხარ ნიას შემახვედრე რაა დღეს,ისედა ხო იცი დღეს რა დღეა?-მკითხა ეშმაკურად.
-და რა დღე უნდა იყოს?-ისე ვიკითხე მართლა არ მახსოვდა დღეს რა დღე იყო.
-აუუ,ამის მერე შენ თუ მეგობარი გქვია რაა.-შევატყვე რომ მაგრად ეწყინა ლევანს რადგან არ მახსოვდა დღეს რა დღე იყო.
-მეტყვი ეხლა რა დღეა დღეს თუ მკითხაობა დავიწყო?-უკვე ნერვები მეშლებოდ.
-ის თუ გახსოვს მაინც რა დღეა დღეეს?-არ მომეშვა მაინც.
-ეგ როგორ არ მახსოვს დღს ხომ 25 მაისია.-ჩავარაკრაკეე მოსწავლესავით და უცებ იმხელაზეე დავიყვირეე
-დღეს ხომ შენი დაბდების დღეა.-ჩემს ყვირილზე დედაჩემი დაფეთიანებული შემოვარდა.
-რა იყო გოგო შენ ყვირილის მეტი არაფერი იცი თუ ყრუა აქ ვინმე.-ისეთი სახით მითხრა მე და ლევანს სიცილი აგვიტყდა.აამაზე სულ გაგიჟდა დედაჩემი და ისეტი თვალებით შემოგვხედა მე და ლევანს სიცილი სახეზე შეგვეყინა.
-არანორმალურები ხართ.-ერთი ეს მოგვაძახა და კარები გაიჯახუნა.დედაემის გასვლა და ჩემი ლევანთან მივარდნა ერთი იყო.ხელები ყელზეე შემოვხვიეე და ორივე ლოყა დავუკოცნე,იმდენი ვკოცნე რომ მინდოდა ჩემი დანაშაული კოცნით გამომესყიდა.
-კაი ხო გეყოს ეხლა სხვასაც დაუტოვე ჩემი ლოყები.-მითხრა ლევანმა.
-და მაინც ვის უნდა დავიტოვოვო ვისოო?-ვკითხე ისე რომ თვალი არ მომიშორებია მისი სახისთვის.ჩემს კითხვას თავი აარიდა და ისევ ის კითხვა გამიმეორა რისთვისაც იყო შემოსული.
-ან,დღეს შენ და შენს მეგობრებს ჩემს დაბადების დღეზე გეპატიჟებით რესტორანში.ისე გამიკვირდა ეს მიპატიჟება რომ რა ვიცი.კი ლევანი ცემს ყვეა მეგობარს კარგად იცნობდა მაგრამ ისეთი ურთიერთობაც არ ჰქონდა რომ ტავის დაბადების დღეზე ყველა დაეპტიჟებინა.
-ყველას ეპატიჟები ლევან?-გაკვირვება ვერ დავმალე მინც.
-ხო ყველას რა იყო რა გაგიკვირდა ისეთი რა გითხარი რომ ეგეთი სახით მიყურებ გოგო?-,ითხრა ლევანმა
-არა, არაფერი,უბრალოდ ისე გკითხე.ხო კაი მოვალთ აუცილებლად.
-ოღონდ ნიაც უნდა მოვიდეს აუცუილებლად ხომ იციი აან?სენი იმედი მაქვს.-მითხრა ბოლოს და ფეხზე წამოდგა.
-რა იყო ლევან რამე ხდება და მიმალავ?-ისე ვკითხე ვგრძნობდი რომ რაღაცას ბოლომდე რ მეუბნეოდა.
-არა გოგო რას უნდა გიმალავდე უბრალოდე მინდა რომ ნიაც იქ იყო ცემს გვერდით.-მითხრა უცებ და ოტახიდან გავიდა.მეც უცებ მოვემზადე ჯინსი და მაიკა ჩავიცვი,კეტები ამოვიცვი ფეხზე და მანქანის გასაღები ავიღე.დროზე უნდა წავსულიყავი თორემ ეხლა მართლა დამაგვიანდებოდა ლექციებზე,გზაში თეკოს დავურეკე:
-მზად ხარ თეექ რომ გამოგიარო?-ვკითხე თეკოს.
-იყოს ან შენ პირდაპირ წადი, მე სანდრო წამომიყვანს. -ეს მითხრა და ტელე გამითიშა.მეც პირდაპირ უივერსიტეტისკენ ავიღე გეზი.იკ რომ მივედი ბავშვები უკვე მოსულები იყვნენ.ტეკო და ნია გადავკოცნე,მაკე გიო და თემოც მოვიდნენ და ერთად წავედით აუდიტორიისკენ.მე თეკო და თემო ერთ უბანში ვცხოვრობთ,ერთ სკოლაში დავდიოდიტ და ერთ კურსზე ვსწვლობთ.ნია და გიო კი აქ გავიცანით უნივერსიტეტში და მის მერე ვმეგობრობთ.ლექციები ძაან გაიწელა.ლევანმა სმსით გმომიგზავნა რესტორნის მისამართი და დრო. აუდიტორიიდან რომ გამოვედით სასწავლებლის ეზოში ბავშებს ვუთხარი რომ დრეს ლევანი რესტორანში შვიდ საათზე ტავის დაბადების დღეზე ყველას გვეპატიჟებოდა.მე და თეკო ნიას რეაქციას ვუყურებდით,ამის გაგოებაზე ლოყები ოდნავ აუწითლდა და დაიმორცხვა.ვიცოდით რომ ნიასაც მოსწონდა ლევანი მაგრამ ეს ცვენთვის არასოდეს რ უთქვამს და არც ჩევენ დაგვიძლებია.საჩუქრის ფული ავკრიბეთ და დავიშალეთ.მე და თეკო საჩუქარზე წავედით.მანქანაში რომ ცავჯექით თეკოს გუშინდელი საღამოს ამბები მოვუყევი,სანამ მოყოლა არ დავასრულე გაოცებული და შეშინებული მიყურებდა.მოყოლა რომ დავასრულე მხოლოდ მაშინ ამოიღო ხმა.
-ნეტავ ვინ იყოან ის ტიპი ირაკლის რომ უთხრა თეკოს თავი დაანებეო?-ისეთი გაოცებული იყო თეკო რომ რა ვიცი.
-არ ვიცი თეკ,ხმა კი მართლა ძაან მეცნო მაგრამ მართლა ვერ მივხვდი ვინ იყო.-ვუთხარი არანაკლებ გაოცებულმა მე.
-ნეტავ ვინაა ისეთი რომ ირაკლის ნაირ ტიპს მოსთხოვა თეკოს თავი დაანებეოო?-ვერ ისვენებდა თეკო.
-არ ვიცი მაგრამ გამიხარდება თუ ეგ დეგენერატი ერთხელ და სამუდამოდ თავს დაგანებებს.
-ხოო ეგ მართლა კარგი იქნება, მაგრამ რაღაც არ მგონია ირაკლი შემეშვას.დღსაც დამელოდება ისევ ჩემს კორპუსთან,ხანდახან მეშინია თავისი პირობა არ შეასრულოს და არ მომიტაცოს,მერე რა უნდა ვქნა?-მითხრა ისევ შეშინებულმა თეკომ.
-სანამ რამე არ მოხდება სანდროს იქამდე არაფერს ეტყვი ხოო?-ვუთხარი თეკოს უმოქმედობით გაბრაზებულმა.
-მეშინია ან, რამე არ დაუშაოს სანდროს ხომ იცი ეგ ბიჭი სანდო არაა.
-კაი ერთი შენც რა სანდრო პატარა ბიჭი არაა და მიხედავს როგორმე მაგ საქმეს და თავის ადგილას მოსვამს მაგ ირაკლის.-არ დავუთე მეც.
-ხო კაი გვეყოს ეხლა ჩემზე ლაპარაკი სულ,თუ მაგ ბიჭმა ირაკლი ჩამომაშორა მაგარი ვიღაც ყოფილა მაგრამ მე სულ არ მაინტერესებს ვინაა.ეხლა შენ მითხარი ის ბიწი სიმპათიერი იყო შენ რომ გამოგელაპარაკა?-ეხლა მე შემომიბრუნდა დაქალი და ისეთი თვალებით შემომხედა დავინახე როგორ ათამაშდნენ მის თვალის გუგებში ჭინკები.მის კითხვას თავი ავარიდე და გვერძ გავიხედე.მაგრამ მან თავი შემომაბრუნებინა და თვალები ჩამხედა.ეხლა კი პასუხს თავსს ვეღარ ავარიდებდი და ჯობდა მეთქვა ყველაფერი.
-თეკ სიმპათიერი კი იყო მაგრამ,უფრო საყვარელი იყო.ისეთი ლამაზი თვალები ჰქონდა რომ შიგნით ჩავიძირე და იქიდან გზს ვეღარ ვპოულობდი გამოსასვლელად.ისეთი ემოციით ვყვებოდი ამ ყველაფერს ჩემს დაქალს ეგონა ერთი ნახვით შემიყვარდა ის ბიჭი.შეყვარებით არა მაგრამ ძალიან კი მომეწონა. საერთოდ სიყვარულთან დისტანციას ვიჭრდი,შეიძლება ზოგს გაუკვირდეს სიყცარულთთნ დისტანცია როგორ უნდა დაიჭოო,მაგრამ მე ვიჭერდი,არ მინდოდა ვინმე შემყვარებოდა და მერე გული მტკენოდა.ყოველთვის ამ გრძნობისგან თავი შორს მეჩირრა და ასე უფრო ბედნიერი ვიყავი.მერჩივნა მარტო ყოფნა ვიდრე გულის ტკენა და ცრემლების ღვრა.ამის მერე თეკოს აღააფერი უკითხავს.საჩუქარი ავარჩიეთ და სახლში წავედით მოსამზადებლად.ბავშვები შევთანხმდით რომ საღამოს 7 საათზე ყველანი რესტორნის შესასვლელთან შევხვდებოდით და ერთად შევიდოდით ლევანთან.თეკო კორპუსთან დავტოვე და მე სახლში წამოვედი.შხაპი მივიღე და მთელი ჩემი გარდირობი ლოგინზე გადმოვყარე,მინდოდა ისეთი კაბა ჩამეცვა რომ დღეს განსაკუთრებით ლამაზი ვყოფილიყავი,არ ვიცი ეს გრძნობა რატომ მქონდა მაგრამ ძალაინ მინდოდა და მორჩა.ჩემი საყვარელი ფერის კაბა ავარჩიე,მწვანე და ასევე მწვანე ფერის მაღალქუსლიანი ბარხატის ფეხსაცმელები შევუხამე.კაბა ზურგზე სულ ამოღებული იყო წელამდე და გრძელი კოჭებამდე. ძალიან მიხდებოდა,მსუბუქი მაკიაჟი გავიკეთე,ჩემი ხუჭუჭა თმა გავიშალე და სარკის ინ დავტრიალდი,ჩემი თვაით კმაყოფილი ვიყავი,ამ დროს თეკომ დამირეკა მე უკვე მზად ვარ ბავშვები უკვე მიდიან და ჩვენც წავიდეთო,კარგი მეთქი ვუთხარი და ჩანთა ავიღე.შემოსასვლელიდან ჩემი მანქანის გასაღები ავიღე და კარებთან მისულმა მამას შევძახე:
-მამ,მე ლევანის დააბადების დღეზე მივდივარ რესტორანში და დღეს გვიან მოვალ.-დედა სახლში არ იყო.დღეს საავადმყოფოში მორიგე იყო ამიტომ შემეძლო ისე დამეგვიანა რომ მისი საყვედუები არ მომსმინა.
-კარგი მამი, კარგად გაერთო და ბევრი არ დალიო.-სიცილით მომაძახა მამაჩემმა.
-კარგი მა.არ დავლევ ბევრს,მიყვარხარ.-ვუთრი მეც და კარები გავიხურე.დღეს ლევანის სახლშიც იშლებოდა სუფრა იქ მხოლოდ დიდები იქნებოდნენ დ ჩვენ ახალგაზრდობა რესტორანში ვიკრიბებოდით.მამაჩემიც იქ მიდიდოდა და ამითომ არ ვდარდობდი რომ მარტო უნდა დარჩნილიყო.სამი კიბე ჩავიარე და უცებ ნაცნობი სუნამოს სურნელმა ცხვირის ნესტოებში სემიღიტინა.ვერ მივხვდი საიდან მოდიოდა ეს სურნელი,უცბად ჩემს წინ გუშინდელი ღამის ბიჭი აღმოჩნდა და ვერ მივხვდი ისე ამომიდგა გვერდით.
-გამარჯობა ბავშვო.-მითხრა და ოდნავ გამიღიმა.მის ასეთ საქციელზე ნერვები ძალიან მომეშალა და მითუმეტეს იმაზე რომ ისევ ბავშვს მეძახდა.
-გაგიმარჯოს შეუგნებელო.-არც მე დავაკკელიი პასუხი.ჩემს პასუხზე მხოლოდ გაეღიმა და ცოტა ხანში დაამატა.
-მართლა ბავშვი ხარ რომ გეუბნები რ გჯერა.-მითხრა იმხელა სითბოთი რომ ხმა ვეღარ ამოვიღე.გონს როცა მოვედი ის იდგა და მიყურებდა ისეთი საოცარი და ლამაზი თვალებით რომელიც გუშინ ღამით ჩემს თვალებს ჰქონდა დამახსოვრებული.
-მე ბავშვი არ ვარ ეს უკვე რამდენჯერ უნდა გითხრა.-ვუპასუხე გაგულისებულმა,კიბეები ცქარა ჩავირბინე,მანქანაში ჩავხტი და ადგილს მოვეყვიტე.თეკოსთანნ რომ მივედი ისეთი ლამაზი იყო რომ თვალს ვერ მოწყვეტდი.ცისფერი მუხლამდე გაშლილი კაბა ჩაეცვ და ამავე ფერის მაღალქუსლიანები,მსუბუქი მაკიჟი გაეკეთბინა და თავისი შავი სწორი თმა გვერძე გადმოეყარა,შავი თვალები ეხლა უფრო ლამაზად უჩანდა და ადამიანს ატყვევებდა. გვერდით მომიჯდა თეკო და რესტორნისკენ ავირეთ გეზი.შემატყო რომ ხასიაათზე არ ვიყავი,რამდენჯერმე მკითხა,მაგრამ პასუხი რომ ვერ მიიღო ჩემგან აღარაფერი უკითხავს და ჩუმად იყო ისიც თავის ფიქრებთან ერთად.რესტორანთან რომ მივედით იქვე თავისუფალ ადგილას გავაჩერე მანქანა და გადავედით.ბავშვები უკვე მოსულები იყვნენ.რესტორნის შესასვლელტან გველოდებოდნენ.ნიასრომ შევხედეთ ისეთი ლამაზი იყო ისეთი მომაჯადოებელი,რომ მაშინვე დაგათყვევებდა მისი სილმაზე,ეტყობოდა რომ ძალაინ მოენდომებინა და ნამდვილად გამოსვლოდა კიდეც.გრძელი მთლიანი შავი კაბა ეცვა,სადა დეკოლტე და ოდნავ კი არა კარგად ამოღებული დეკოლტე,მისი სავსე მკერდი ისე ლარად იმზირებოდა რომ თვალი თავისით გაგექცეოდა სულ რომ არ გდომოდა მისკენ გახედვა.თმები აეწია და კულულები აქა იქ რამდენიმე ჩამოეყარა რაც უფრო ლამაზს და მიმზიდელს ხდიდა.გოგოებმა ერთმანეთს გადაკოცნეს და რესტორანში შევიდნენ,იქ ისეთი მყოდრო და კარგი ატმოსფერო სუფევდა,უფრ მეტად რომანტიკული გარემო იყო.ლევანს ყველაფერი გაეთვალისწინებინა მუსიკაც კი ძალაინ რომანტიკული და ნაზი იყო.კარებში ლევანი შემოგვეგება.ღია ცისფერი პერანგი ეცვა და შავი შარვალი ისეთი ელეგანტური იყო კველას ყურადღებას იპყრობდა.ნიას დანახვაზე ენა ჩაუვარდა იდგა ასე გაშეშებუი და შეჰყურებდა მის ლამაზ სიყვარულს.ფიქრებიდან ისევ მე გამოვიყვანე.
-კიდევ ერთხელ გილოცავ ლევან,ყველაფერ კარგს და ლამაზ გისურვებ დამალე ცოლი მოგეყვანოს.-ვუთხარი სიცილით და თვალი ჩავუკარი.ამის თქმაზე ნიას ათასნაირმ ფერმა გადაურბინა სახეზე და დაიმორცხვა.
-მადლობაა ჩემოო ლამაზოო.ისედა დღეს ძალიან ლამაზი ხარ და ჩემთვის გამოეწყვე ესე ლამაზად.არცმან დამაკლო წაკბენა.
-არა რა შენთვის ბიჭო,ვიფიქრე ლევანს სიმპათიერუ ბიჭები ეყოლება და მათ გავეპრნჭები მეთქი.-ენა გამოვიყავი და გავუცინე.
-აბა ეხლა შენ აქ ჩკვიანად იყავი.-თითი დამიქნია და მანაც გაიცინა.
-კარგით აქ რაღას ვდგავართ.შემოდით,დასხედით ყველა.ბავშვებმა ლევანს მიულოცეს და როცა ჯერი ნიაზე მიდგა ნაზად აკოცა ლევანს ლოყაზე და ოდნავ გაუღიმა.
-გილოცავ.-მხოლოდ ეს უთხრა და თავის ადგილას დაჯდა.ნია ისედაც მორცხვი იყო და ეს უცხო გარემო და მითუმეტეს ლევანთან სიახლოვე უფრო მორცხვს ხდიდა.ძალაინ კარგ დროს ვატარებდით.ალბათ ასე ათი საათი იქნებოდა უკვე რომ ლევანიმ ჩიქა ხელსი აიღო და ერთი სადრეგრძელო ითხოვა.ყველამ ყურადღება მისკენ მიმართა.
-მინდა ამ ლამაზი სასმისით ერთი ყველაზე ლამაზი სადრეგრძელო ვთქვა და ყველაზე ლამაზი და სათუთი გრძნობა დავლოცო.მინდა მიჯნურთა სიყვარული დავლოცო.-ლევანის სადრეგრზელოს ოვაციები და შეძახილები მოჰყვა.მაგრამ მან ხელის აწევთ ყველა გააჩუმა და მოსმენა სთხოვა.
-მინდა ამ პატარა ჭიქით ის სიყვარული დავლოცო რომელიც ამ ჩემს გულში უკვე ორი წელიწადია ცეცხლივით ანთია და დღითი დღე უფრო და უფრო დიდდება. რომელიც წამით მოსვენების და ძილის საშუალებას არ მაძლევს,რომელიც მაგიჯებს ისე მინდა გულში ჩავიკრა და სამუდამოდ ცემად ვიგულო.მინდა რომ სულ ჩემს გვერდით იყოს და აღარასოდეს გავუშვა.მინდა დავლოცო ამ წმინდა გრძნობის გაჩენი,რომელმაც ცემს გულში ჩაუქრობელი ცეცხლი დაანთოდა თვითნ კი შორიდან დგას და თვალს ადევნებს თუ როგორ იწვის მისი სიყვარულით ჩემი გული.მინდა მას ვუთხრა რომ ზალაინ მიყვარს.გაცნობის პირველივე წუთიდან.ყოველ ღამე მასზე ფიქრით მეძინება და მასზე ფიქრში მეღვიძება.მინდა ვუთხრა რომ ძალაინ მიყვარს და ვლოცავ იმ დღეს როცა მე ის გვიცანი.მეგობრებო მინდა ამ ჭიქით სიყვარული ვადღეგრძელო ჩემს სიყვარულთან ერთად თკვენს სიყვარულსაც დავლოცავ.-ლევანმა სადღეგრძელო დაასრულა მაგიდიდან ადგა და პირდაპირ ნიასკენ წავიდა.ამ დროის მანძილზე მისთვის თვალი არ მოუშორებია. უცებ რესტორნის რომელიღაც კუთხიდან ლამაზი ჰანგები გაისმა.ვირაცა ძალიან ;ლამაზად უკრავდა გიტარაზე და ნელ ნელა მაგიდას უახლოვდებოდა მას მეორე გიტარა აჰყვა და მერე უკვე ლევნმაც მოიმარჯვა გიტარა და სამ ხმაში გაისმა სასიამოვნო მელოდია რომელტან ერთადაც ლევანი ნიას სიყვარულს უხსნიდა.მის წინ მუხლებზე დაიჩოქა და გიტარა ფეხზე შემოიდო.ნიო გფართოებული თვალებით უკურებდ ამ საოცარ სცენას და ცრემლები მოგორავდა მის ლამაზ სახეზე.ლევანმა დაკვრა დაასრულა ის ორნი კი ისევ იქვე სიბნელეში იდგნენ და უკრავდნენ.ისევ მუხლმოდრეკილი იყო,ნიას ნაზი ხელი თავის ხელებში მოიქცია და ისე უთხრა:
-ნია მიყვარხარ.-ნია ხმას ვერ იღებდა,მარტო ნია კი არა ყველა გაოცებული სახეებით შევყურებდით ამ სცენას და ვერ ვიჯერებდი რომ ეს ლევანი იყო.არ მეგონა ესე საქვეყნოდ თუ აუხსნიდა ლევანი ნიას სიყვარულს.ბოლოს როგორც იქნა ნიამ ტირილი შეწყვიტა ცრემლები მოიწმინდ და ფეხზე წამოდგა.ყველამ გაოცებული მზერა მივაპყარით ნიას ამ საქციელს.ლევანი ფეხზე წამოდგა და მის წინ დადგა.ნიამ არაფერი არ უტხრა მხოლოდ გახარებულმა შემოხვია ლევანს კიზერზე ხელები და მსუბუქდ ეამბორა ლოყაზე.ამიტ ყველაფრი ნათქვამი იყო.ყველამ ტაში დავუკარით და ერთხმად მივულოცეთ მათ ერთად ყოფნა.მუსიკა სეწყდა და გამოჩნდა ის ორი ვინც ამ საოცარ აკომპანიმენტს უკეტებდა ლევანის სიყვარულის ახსნას და ჰოი,საცრებავ ეს ვინ დაინახეს ჩემმა თვალებმა...
ცოდვა /4
* * *
სახლში მარტო ვიყავი. ჩემს ოთახში საწოლზე ვიწექი და ვფიქრობდი, ყველაფერი მზად მქონდა თუ არა. ყველა საბუთის მაგიდის უჯრაში მედო, მხოლოდ ტანსაცმლის შეგროვება და ბილეთის ყიდვაღა მრჩებოდა, თუმცა არ ვჩქარობდი. დილით აეროპორტში დავრეკე და მითხრეს, რომ ბელგიაში რეისები უამინდობის გამო შეწყვეტილი იყო და მომდევნო კვირას განახლდებოდა. მომდევნო კვირამდე კი 4 დღე იყო. მთელი ეს დრო სახლიდან გასვლას არ ვაპირებდი.
ბიძაჩემმა დარეკა სახლის ტელეფონზე. საკმაო ყოყმანის შემდეგ ვუპასუხე. მთხოვა, მასთან გავსულიყავი, ჩემთან საქმე ჰქონდა. უარი ვუთხარი. ნამდვილად არ მინდოდა მარიტას ნახვა.
– გამოდი ცოტა ხანი. სერიოზული საქმე მაქვს.
– ტელეფონში მითხარი.
– ვერ გეტყვი. მოდი, ნუ გეზარება, მარტო ვარ.
თითქოს ოდნავ გულზე მომეშვა, დაძაბულობამ გამიარა.
– დეიდაშენი დაქალებთანაა, კარგახანს არ დაბრუნდება, მარიტა კი მეგობართან რჩება ამაღამ, – დაამატა, ყოყმანი რომ შემატყო, – საერიოზული საქმე რომ არა მქონდეს, ხომ იცი, არ გთხოვდი...
– კარგი, გამოვალ, – უკმაყოფილოდ ამოვიხვნიშე.
ძალიანაც კი არ მინდოდა იმ სახლში მისვლა, მაგრამ ძია მართალი იყო. კიდევ დიდხანს ვიყოყმანე, სანამ წავიდოდი. ბოლოს, მაინც წავედი.
ცოტა ხანი ვისაუბრეთ. მე იქიდან გაქცევა მინდოდა, იმდენად მტკივნეული იყო მის სახლში ყოფნა. აი, ზურას რა აწუხებდა, არ ვიცოდი. არადა, აშკარად რაღაცაზე ნერვიულობდა.
– თომა, რაღაც უნდა გთხოვო. ხომ იცი, მარიტას როგორ უნდოდა სოფელში სახლი? – გაიღიმა მან. ცივმა ჟრუანტელმა დამიარა, – ჰოდა, ბევრი ფიქრის შემდეგ გადავწყვიტე, რომ სახლი მეყიდა... ლაგოდეხში. მაგრამ მარიტამ ჯერ არაფერი იცის, სიურპრიზია. ყველა საბუთი მზად არის, მხოლოდ გამყიდველის ხელმოწერაღა აკლია, – მან მაგიდიდან საქაღალდე აიღო და გამომიწოდა. ინსტინქტურად გამოვართვი, – მე უკვე მოვაწერე ხელი ნასყიდობის დოკუმენტს. შენ შეგიძლია ლაგოდეხში წახვიდე და სახლის პატრონი ნახო? გველოდება...
– შენ რატომ ვერ წახვალ?
– არ გაგიკვირდა, ამ დროს სახლში რომ ვარ? – ღიმილით გადმოიხარა წინ. მხრები ვიჩეჩე, – ორი დღით ქუთაისში მივდივარ სამსახურიდან, ბინა უნდა დავაპროექტო. ვერ ვახერხებ წასვლას, არადა, მელოდება ეს კაცი. ხომ წახვალ?
– წავალ, რა ვიცი. მაინც არაფერს ვაკეთებ.
ზურას გაუხარდა.
– შენ იცი, აბა. აი, მისამართი, – პატარა ფურცელი მომცა, – თუ დაგიღამდება, შეგიძლია ამაღამ იქ დარჩე. ცოტა ვიწროდ კი იქნები, დივანზე მოგიწევს დაძინება, მაგრამ ღამით მგზავრობას კი სჯობია.
30 წუთში უკვე ლაგოდეხში ვიყავი. სახლის მოძებნა არ გამჭირვებია, მალე ვიპოვე. დიდი, ორსართულიანი სახლი იყო. წინა ეზო პატარა ჰქონდა, მაგრამ უკან იყო დიდი ბაღი და ბოსტანი. სახლის წინ თალარი იყო გადაჭიმული. ეზო ამწვანებულიყო. პირველი სართული ჩვეულებრივ იყო მოწყობილი, აი, მეორე სართული კი მთლად გასარემონტებელი იყო. მხოლოდ იატაკი ეგო და კედლები იყო შელესილი, ფანჯრები ჩამტვრეული იყო აქა–იქ. საბოლოოდ, ცუდი სახლი არ იყო. მომეწონა. პატარა ქალბატონი თავის გემოზე რომ მოაწყობდა, ნამდვილ სასახლედ გადააქცევდა.
მეპატრონემ საბუთზე ხელი მომიწერა. მეხვეწა, ჩემთან წამოდი, ნამგზავრი ხარ და ცოტა ხანი დაისვენეო. უარი ვუთხარი. სწრაფად მინდოდა თბილისში დაბრუნება.
მაინც დამიღამდა გზაში. ღამის თორმეტი საათი იყო, თბილისში რომ შევედი. სანამ დეიდაჩემის კოპუსთან მივედი, ლამის პირველიც გახდა.
ნელა მივუახლოვდი კარს. ზარის დარეკვა მინდოდა, მაგრამ შიგნიდან ჩამიჩუმი არ ისმოდა. ალბათ დეიდას ეძინა. მერე გამახსენდა, რომ გასაღები მქონდა. რამდენიმე თვის წინ მომცა დეიდამ. ხვალ მე აქ გამომსვლელი არ ვიყავი, რადგან მარიტას ნახვის შანსი უფრო მეტი იყო.
ფრთხილად გავაღე კარი, დეიდა რომ არ გამეღვიძებინა. მის საძინებელში შევიხედე. მშვიდად ეძინა. უკან გამოვბრუნდი. ბიძაჩემის სამუშაო ოთახში შევედი. ვიცოდი, საბუთებს სადაც ინახავდა და გადავწყვიტე სახლის შეძენის დოკუმენტიც იქ შემენახა. სამუშაო მაგიდის ქვედა უჯრა გამოვაღე. რატომღაც გამიკვირდა, ყოველთვის დაკეტილი ჰქონდა, ახლა კი ღია დამხვდა. საქაღლდე უჯრაში ჩავდე. და ის იყო, უნდა დამეხურა, რომ ქვედა ფურცლებიდან მარიტას სახელი ამოვიკითხე. საშინელმა ცნობისმოყვარეობამ შემიპყრო. ერთხანს ვიყოყმანე, საკუთარ თავს ვარწმუნებდი, რომ არასწორი საქციელი იყო ზურას დოკუმენტების გადაქექვა, მაგრამ ცდუნებამ მძლია. საქმე ხომ მარიტას ეხებოდა...
ფურცელი ამოვიღე და დავხედე. პირველი წაკითხვის შემდეგ ვერაფერს მივხვდი. შინაარსი ვერ გამოვიტანე ნაწერიდან. ანდა, შეიძლება ჩემს ტვინს არ უნდოდა წაკითხულის გააზრება, იმდენად აბსურდული ეჩვენებოდა. ისევ წავიკითხე თავიდან და ძალაგამოცლილი სავარძელში დავეცი.
ხელში შვილად აყვანის დოკუმენტი მეჭირა.
საავადმყოფოში მისვლისას იქ ერთიციდა, მჩხავანა გოგო დამხვდა. სასაცილო ვარდისფერი კაბა ეცვა და ბაფთიან გოჭს ჰგავდა. ცხვირი ავიბზუე, როცა მკითხეს, ხომ ლამაზიაო. მერე კი პირველად გავიგონე მისი სახელი: მარიტა.
ეს არ იყო ჩემი მოგონება. დედა და დეიდა ხშირად მეუბნებოდნენ, მარიტას დანახვაზე ასეთი რეაქცია გქონდაო. მაშინ 7 წლის ვიყავი.
ვცდილობდი, კარგად დავიწყებული ბავშვობის მოგონებები გამხსენებინა. საკუთარ თავს ვაიძულებდი, გამეხსენებინა ორსული დეიდა, გამეხსენებინა ის მარიტა, რომელიც მე პირველად ვნახე. არაფერი გამომდიოდა. მე ვაიძულებდი ჩემს თავს, რომ ეს მოგონებები ხელოვნურად შემექმნა. სინამდვილეში ისინი ჩემს ქვეცნობიერშიც კი არ იყო. იმის მიუხედავად, რომ მე მაშინ 7 წლის ვიყავი, არ მახსოვდა დრო, რომელიც ასეთი მნიშვნელოვანი ყოფილა თურმე.
სუნთქვა ამიკანკალდა. შიგნეულობა ამეწვა. სახე მოვისრისე გაოფლილი ხელებით. ვცდილობდი ცოტა გონს მოვსულიყავი, რომ ყველაფერი სწორად განმესაჯა.
– თომა? შენ ხარ? – ირმას შეშინებული ხმა მომესმა. კარისკენ გავიხედე. თეთრი საღამური ეცვა და სახეზე გაფითრებულიყო. ნელა მომიახლოვდა, – რატომ არ გამაღვიძე?
– ეს რა არის? – ძლივს შევძელი თავის მოთოკვა. მინდოდა ყელში ვწვდომოდი და საკუთარი დეიდა ჩემივე ხელებით დამეხრჩო ამ ტყუილისთვის.
– რა? – მკითხა მან და საბუთს დახედა.
წამში გაიყინა. ნაკვთები შეეცვალა, დაუმძიმდა, დაუმახინჯა. უარესად დაკარგა ფერი. ტუჩები გაულურჯდა.
– თომა... – ამოიკვნესა.
– ირმა, რა არის ეს? – ხმას ავუწიე. ვეღარ ვიმორჩილებდი თავს. მრისხანება ერთბაშად მიტევდა.
– რასაც ხედავ, – დაიჩურჩულა. თვალები ცრემლით ავსებოდა.
– ეს სიმართლეა? მიპასუხე, დეიდა! ეს სიმართლეა?
გაჭირვებით დამიქნია თავი. თვალები დახუჭა.
ჰაერი აღარ მყოფნიდა. პირით ვსუნთქავდი, ვქშინავდი. ასე მეგონა, ცხირიდანაც კი ბოლს ვუშვებდი.
– მარიტას არ უთხრა, გთხოვ...
– რა? ხვდები, რას მთხოვ? ეს როგორ უნდა დავუმალო?! – ეგოიზმმა შემომიტია, თუმცა, გულის სიღრმეში გულწრფელად მსურდა, რომ სიმართლე გაეგო.
– შენ ხვდები, როგორ გადაიტანს, სიმართლეს თუ გაიგებს? – ამოიქვითინა, – ხომ იცნობ? ხომ იცი, როგორი მგრძნობიარეა. არ გვაპატიებს, თომა...
ნელ–ნელა ყველაფრის გააზრებას ვიწყებდი. ნელ–ნელა ვხვდებოდი, რა ხდებოდა ჩემს თავს.
ჰაერზე უნდა გავსულიყავი, რომ საკუთარ ეგოიზმს არ დავემონებინე. უნდა წავსულიყავი ამ ბინიდან. აქაურობას უნდა გავცლოდი.
არეული ნაბიჯით გავემართე გასასვლელისკენ. უკან დეიდას ღრიალი მომდევდა, რომ მარიტასთვის არაფერი მეთქვა.



* * *
კორპუსიდან აქოშინებული გამოვვარდი. ჰაერი სუფთა კი არა, გაყინული იყო. ზაფხულის მიუხედავად ციოდა. ან მე მციოდა... არ ვიცი.
პარკში, მიწაზე ვიჯექი და წინ და უკან მონოტონურად ვირწეოდი. ვერ ვმშვიდდებოდი. ვერ ვაზროვნებდი. თავში ერთადერთი აზრი მიტრიალებდა: მარიტა მომეძებნა, მისთვის სიმართლე მეთქვა და ყოველგვარი დანაშაულის გრძნობის გარეშე ჩამეკრა გულში.
ისე ცხადად წარმოვიდგინე მისი გახურებული ტანის შეხება, რომ ჟრუანტელმა დამიარა. გავთბი. შინგნიდან წამოსულმა მხურვალებამ ტალღასავით დამიარა. შუბლი ოფლით დამეცვარა, თავი ამტკივდა.
რა უნდა გამეკეთებინა? რა უნდა მეგრძნო? როგორ უნდა გამეგრძელებინა ცხოვრება, თუ მარიტას სიმართლეს დავუმალავდი? აქამდე თუ თავს ვიტანჯავდი, მხოლოდ იმიტომ, რომ მეგონა, კაცობრიობის ერთ–ერთ ყველაზე მძიმე ცოდვას ჩავდიოდი. ახლა კი... ისეთი საოცარი იყო შვება, რაღაც სიმძიმისგან გათავისუფლება... თითქოს გველივით ძველი, ცოდვილი კანი გამოვიცვალედა ახალ, სუფთა სხეულში ჩავსახლდი. ბედნიერების გრძნობამ შემიპყრო. თითქოს სულიერად გავთავისუფლდი ჯოჯოხეთური სატანჯველისგან, თითქოს სული გამოვტაცე სატანის კლანჭებს. მე გადავრჩი. მნიშვნელობა არ ჰქონდა ვის ხარჯზე, მთავარი იყო, რომ მე გადავრჩი. ფეხებზე მეკიდა დეიდაჩემი და მისი გრძნობები. მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, რომ ბედნიერებასთან ასე ახლოს პირველად ვიდექი, რომ საკუთარი მომავალი ჩემს ხელებში იყო.
მიწიდან ავდექი. ღრმად ჩავისუნთქე ჰაერი. ჰაერიც კი დადებითი იყო. საკუთარი გადაწყვეტილებით გამხნევებულმა და ამაყმა პირველი ნაბიჯი გადავდგი მანქანისკენ.



* * *
ვერ ვუთხარი.



* * *
იმ ღამეს, როცა მე სიმართლე გავიგე, საერთოდ არ მძინებია. თვალებს დავხუჭავდი თუ არა, თვალწინ შვილად აყვანის დოკუმენტი მელანდებოდა. ისე ცხადად ვხედავდი სიტყვებსა და წინადადებებს, რომ უკვე ზეპირად ვიცოდი, იქ რაც ეწერა.
ჩემს ოთახში ჩავიკეტე და წინ და უკან სიარული დავიწყე. უნდა მეფიქრა. ყველაფერი კარგად უნდა გამეანალიზებინა და შემდეგ მიმეღო გადაწყვეტილება.
დიდხანს გასტანა საკუთარ თავთან ჭიდილმა. გამთენიისას თვალები დამიმძიმდა და ტვინმაც მუშაობაზე უარი განაცხადა. ორი საათი მეძინა, მაგრამ გაღვიძებულმა ულევი ენერგია ვიგრძენი. ასე მეგონა, მთელი სამყარო ჩემი იყო. და მე, სამყაროს მბრძანებელს, არ შემეძლო ერთი უბრალო გადაწყვეტილების მიღება: მეთქვა თუ არა მარიტასთვის სიმართლე.
არა, არ უნდა მეთქვა. ეს ყველაზე გონივრული არჩევანი იყო. უნდა გავჩუმებულიყავი და მოვლენების განვითარებას დავლოდებოდი. და მერე რა მოხდებოდა? არ ვიცი... მარიტა ადრე თუ გვიან ყველაფერს გაიგებდა, მაგრამ ეს ფაქტი მისთვის უმნიშვნელო იქნებოდა, რადგან მას თავისი ოჯახი უყვარდა. ის მე არ შემიყვარებდა ისე, როგორც მე მსურდა. მისთვის ყოველთვის უფროსი ძმა ვიქნებოდი. გრძნობებშიც რომ გამოვტყდომოდი, ასე უფრო დავკარგავდი. არასდროს მაპატიებდა, არასდროს შემომხედავდა "სხვა" თვალით. მის დაკარგვას ისევ ჩუმად ყოფნა მერჩივნა. ყველაფერს ავიტანდი, ოღონდ მისგან უარყოფას – ვერა. მერჩივნა ქორწილში საკუთარი ხელით მიმეყვანა და მისი ქმრისთვის ბედნიერება მიმელოცა, ვიდრე მარიტას შევძულებოდი. თანაც, უკვე ისე ვიყავი მის გამო თვითგვემას მიჩვეული, რომ ახლა, როდესაც ჩემი მისდამი გრძნობები ნებადართული აღმოჩნდა, შემეშინდა... შემეშინდა, რომ ყველაფერი ძალიან მარტივი აღმოჩნდებოდა. თითქოს ტანჯვის მიზეზი აღარ მქონდა, ამან კი უარესად გამანადგურა. მზად ვიყავი, მთელი ცხოვრების მანძილზე მარიტას სიყვარულის გამო თავი მეტანჯა, ვიდრე მისთვის მებრძოლა... ბედნიერება მაშინებდა...
დრო გადიოდა, მე კი ისევ ვიცავი დისტანციას. რაღა თქმა უნდა, ბელგიაში არ წავსულვარ. დარჩენა გადავწყვიტე. ნიკოს სიმართლე ვუთხარი, შევრიგდით. სამსახურში შვებულების გამო მთელ დღეეს ოთახში გამოკეტილი ფიქრში ვატარებდი, დეპრესიულ მუსიკას ვუსმენდი და უზომოდ ბევრს ვეწეოდი. დეიდასთან ძალიან ვიჩხუბე, არც სახლში მქონდა ურთიერთობა დალაგებული. როგორც აღმოჩნდა, ჩემ გარდა სიმართლე ყველას სცოდნია. უკვე ეჭვიც კი მეპარებოდა იმაში, რომ ნოდარისა და ნონას შვილი ვიყავი. მერე მივხვდი, რომ გაგიჟების ზღვარზე ვიყავი. სამსახურში თავი აღვადგენინე და უხელფასოდ დავიწყე მუშაობა. მარიტას არ ვნახულობდი. ყოველ შემთხვევაში, ვცდილობდი არ მენახა, მაგრამ ბოლო დროს ძალიან ხშირად მოდიოდა ჩვენთან სტუმრად. პირველად მაშინ გამოგვიარა, როცა უნარების შედეგები გაიგო. მაშინ სახლში არ ვიყავი. ორი დღის შემდეგ კიდევ მოვიდა. სააბაზანოში უნდა შევსულიყავი და სწრაფად გავეცალე მის სიახლოვეს. ამდენი ხანი არასდროს ვყოფილვარ ვანაში – ზუსტად 2 საათი და 40 წუთი. პატარა, ბაღის მოსწავლე ბიჭივით ვიქცეოდი. კიდევ რამდენჯერმე იყო ჩვენთან და სულ ორჯერ ვნახე. ერთხელ ქუჩაში შემხვდა. ორივე მარტო ვიყავით და სხვა გაზა არ მქონდა, რომ ლაპარაკი ვინმესთან გამეგრძელებინა. ჩემზე ძალიან იყო ნაწყენი. ძალიან მეჩხუბა. ალბათ, გული მოიფხანა ჩემზე გაბრაზებულმა. კმაყოფილი წავიდა შინ. მაშინ გადავწყვიტე ჩემს ბინაში გადასვლა. დილისთვის უკვე ყველაფერი ჩალაგებული მქონდა და სახლიდან წავედი.
ჩემი დამოუკიდებლად ცხოვრების პირველი დღე სრული კატასტროფა იყო. ბარგის ამოლაგება და სახლის დალაგება მეზარებოდა, გარეთ გასვლის სურვილი არა მქონდა, არც ინტერნეტის ხასიათზე ვიყავი და სიგარეტიც გამთავებოდა. ბოლოს, ისევ ნიკომ იყიდა პროდუქტები, სიგარეტის რამდენიმე შეკვრა და საღამოს გამომიარა. ისე დავთვერი, მთელი ორი დღე ნაბახუსევზე ვიყავი.



* * *
მაშინ თითქოს არაფერი, მაგრამ ახლა რომ ვაკვირდები, ყველაფერი შეიცვალა მას შემდეგ, რაც მე სიმართლე გავიგე. თითქოს ეს ამბავი დომინოს ეფექტივით ამოქმედდა და სწრაფად გადაიზარდა სხვა, უფრო საშინელ მოვლენებში. ერთი სიტუაციიდან იმდენად სწრაფად ამოვყოფდი ხოლმე თავს მეორეში, რომ გააზრებასაც ვერ ვასწრებდი. დრო არ მქონდა, რომ მეფიქრა. დრო არ მქონდა, რომ სიმართლისთვის თვალი გამესწორებინა. თითქოს მოვლენები, რომელებიც ჩემ გარშემო უწესრიგოდ ვითარდებოდა, მე არ მეხებოდა.



* * *
დილით, სანამ სამსახურში წავიდოდი, ჯერ ჩემებთან გავიარე. სახლში არ დამხვდნენ. გამიკვირდა. ჯერ რვა საათი იყო, სად უნდა წასულიყვნენ ამ დილაუთენია?
ხმაურზე კარის მეზობელი გამოვიდა. ჩემს დანახვაზე ვიშვიში დაიწყო. გული გამისკდა. ქალი ისე მოთქვამდა, მივხვდი, რაღაც საშინელება იყო მომხდარი...
– რა მოხდა, ლია ბებია? სად არიან ჩემები?
– არ იცი, შვილო? – მკითხა გაოცებულმა.
– რა უნდა ვიცოდე? – ძარღვებში სისხლის ცივმა ნაკადმა დაიწყო დენა.
– შვილო, დედაშენი და ბიძა საავადმყოფოში არიან... ავარიაში მიყვნენ წუხელ. შვილო, თომა, მართლა არ იცოდი? როგორ არ დაგირეკეს და არ გითხრეს... – განაგრძო ქალმა.
აღარაფერი ჩამესმოდა. ვეღარაფერს ვგრძნობდი. დაუმშვიდობებლად შევაქციე ზურგი და საავადმყოფოში წავედი.
ჩემს მისვლამე ერთი საათით ადრე ორივე გადაცვლილია.



* * *
– არ, რატომ არ უნდა გაუსწრო მანქანას! აი, რატომ...
აღარ შემეძლო ამ ქალების ატანა. დავიჯერო, მეტი საქმე არ ჰქონდათ, რომ აქ არ მსხდარიყვნენ და მარიტას თანდასწრებით არ ემარჩიელათ, ვისი ბრალი იყო ავარია?!
– ზურას ბრალი იყო? – ჩუმად გადაულაპარაკა ერთმა ქალმა მეორეს.
– ადექი, წამოდი! – ფეხზე წამოვახტუნე მარიტა.
ჩაწითლეულ თვალებში გაოცება გამოეხატა.
– წამოდი, ცოტა ხნით აქედან გავიდეთ.
– არ მინდა, – ხელი გამაშვებინა და ისევ კამზე დაჯდა. თვალები ცრემლებით აევსო.
– არა, არ იტირო! წამოდი, ცოტა ხნით აქედან გავიდეთ. წამოდი, – ისევ წამოვაყენე, თითქმის ძალით გავიყვანე ოთახიდან. ჩუმად ასლუკუნდა.
მის ოთახში შევიყვანე. საწოლზე დაწვა და თვალები დახუჭა. გვერდით მივუჯექი. დახუჭული თვალებიდან ცრემლები ჩამოუგორდა და საფეთქლებთნ ჩაეკარგა თმაში.
– რა აზრი აქვს ჩემს სიცოცხლეს, თომა? – დაიჩურჩულა და ოდნავ გაახილა თვალები. იმდენი ტკვილი დავინახე...
როგორ მძულდა საკუთარი უსუსურება, რომ არ შემეძლო მისთვის ამეხსნა, რამდენად მნიშვნელოვანი იყო ჩემთვის...
ხმის ამოღება ვერ შევძელი. ჩუმად ავძვენი საწილზე და გვერდით მივუწექი. გულში ჩავიკარი. სწრაფად შემომხვია ხელები, თავი ჩემს ყელში ჩარგო და ჩუმად ასლუკუნდა. ძლიერად ჩავიბჭუჯე მისი აკანკალებული მხრები. მჭიდროდ მოვეხვიე, თითქმის ვაიძულე, აღარ ეტირა. მალე დამშვიდდა. ცრემლები მოიწმინდა. ტირილისგან თვალები და ცხვირი შესიებოდა, ლოყები სიცხიანივით უღაჟღაჟებდა. შუბლზე ხელი მივადე. მან თვალები დახუჭა. ცხელი იყო.
– ახლავე მოვალ, – ხმადაბლა ვუთხარი და ოთახიდან გავედი. გარეთ ხალხი ირეოდა. სამზარულოდან ჭურჭლის წკარუნი ისმოდა. თერმომეტრით დავბრუნდი უკან. პროტესტის გარეშე გამომართვა. 37 ჰქონდა. ჯერ ვერ დალევდა წამალს. ცოტა ხანში ან უფრო მოუმატებდა, ან საერთოდ დაუწევდა. ისევ მის გვერდით დავწექი და გულში ჩავიკარი. კარგად მოვახვიე სქელი პლედი, რომ არ გაციებულიყო. ჩუმად იყო. აღარც ტიროდა. მალე ჩაეძინა.



* * *
...საავადმყოფოს კიბეზე ისე გიჟივით ავრბოდი, შეშინებული ხალხი გზას მითმობდა. ძლივს მივაგენი 319–ე პალატას. გარეთ ხალხი ირეოდა. სულ ჩვენი ახლობლები იყვნენ.
– როგორ არიან?
ხმა არავის ამოუღია. მერე სკამზე მისვენებული ზურას დედა დავინახე.
პალატიდან არიტებული დედა გამოვიდა და პირდაპირ ჩემკენ გამოემართა. გულში ჩამიკრა, ჩუმად ასლუკუნდა.
ცხედრები საღამოს გადმოვასვენეთ.
მარიტა ჯერ არ მყავდა ნანახი... იმის წარმოდგენაც კი არ მინდოდა, რა მდგომარეობაში დამხვდებოდა.
ხმაურზე გამოვიდა ოთახიდან. შოკში, იყო, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით. ნონა ტირილით მივარდა ადგილზე გახევებულ გოგონას. დიდხანს ეფერა, რაღაცას ეუბნებოდა, მაგრამ იმდენად გაუგებრად ლუღლუღებდა, რომ არ მესმოდა. მერე ნოდარი მივიდა მასთან და ძლივს დაამშვიდა. მარიტას კიდევ კარგად ეჭირა თავი, თითქოს ვერ ხვდებოდა რაც მოხდა.
აცრემლებული თვალები ნონას და ნოდარს გააყოლა. მერე მე დამინახა... ტუჩები აუკანკალდა. ერთი ნაბიჯი გადმოდგა ჩემკენ და უცებ გაშეშდა. ჩემი ვირული საქციელი გაახსენდა და შეეშინდა... ალბათ ეგონა, რომ ისევ ხელს ვკრგავდი და უარვყოფდი... ისე მეზიზღებოდა ამ წამს საკუთარი თავი.
სწრაფად მივედი მასთან და გულში ჩავიკარი. ამოისლუკუნა. ძლიერად მომეხუტა. მომეჩვენა, რომ ხელებში მადნებოდა, სანთელივით იღვენთებოდა ჩემს მკალვებზე... მკერდზე ცხელი ცრემლები მეცემოდა. შიგნეულომა მეწვოდა. მკლავებში მყავდა მოქცეული და მის არაბუნებრივად აჩქარებული გულისცემას ვგრძნობდი. მერე უცებ მისი გულისცემა შესუსტდა, ძალიან შესუსტდა. გული გადამიქანდა. თავი ავაწევინე და დავინახე, გულწასული ესვენა ჩემს მკლავებზე.



* * *
რომ გამეღვიძა, პირველი, რაც თავში მომივიდა, მარიტა იყო. ჩემს გვერდით აღარ იწვა. მის მხარეს საწოლი ჩაზნექილი და ცივი იყო. ჯერ კიდევ ძილბურანში მყოფმა ცხადად წარმოვიდგინე მისი მდგომარეობა და საკუთარ თავზე გავბრაზდი, თავს ძილის უფლება რომ მივეცი.
ოდნავ წამოვიწიე საწოლიდან და ადგილზე გავშეშდი. ჩემს პირდაპირ, სავარძელში იჯდა და მე მიყურებდა. ისე მიყურებდა, თითქოს პირველად მხედავდა. ან, არა! თითქოს ჩემი გავლით კედელს აშტერდებოდა. შორს, სიღრმეში იკარგებოდა მისი ცარიელი მზერა.
– სიცხემ მომიმატა. შემეშინდა, რაიმე ვირუსი არ მქონოდა და შენთვის არ გადმომედო, – ისე დაილაპარაკა, თითქოს მე კი არა, კედელს ესაუბრებოდა.
წამოვჯექი და მისკენ წავედი. აცრემლებული თვალებით ამომხედა ქვემოდან. ნელა დავეშვი მის წინ მუხლებზე. ისეთი სიმხურვალე მოდიოდა მისგან... თითქოს შუა ზაფხულში ოთახში ბუხარი ააგიზგიზეს. მუჭში მოვიქციე მისი ოდნავ შესიებული თითები. გამიკვირდა, ისეთი ცივი ჰქონდა.
– მოდი, წნევაც გავიზომოთ, კარგი? – თბილად შევეკითხე.
თავი დამიქნია.
ცოტა მაღალი ჰქონდა. დამამშვიდებელი დალია და საწოლში ჩაწვა. მისი ღია ფერის, სწორი თმა ბალიშზე გადაიშალა. თვალები დახუჭა. ოდნავ გააპო ფერდაკარგული ბაგეები. ფრთხილად ჩამოვჯექი მის გვერდით საწოლზე. ჩემკენ შემობრუნდა.
– ამით ყველაფერი არ მთავრდება, ხომ ასეა? – დაიჩურჩულა.
დავეთანხმე.
– მაშინ, რატომ მაქვს ისეთი შეგრძნება, რომ მეც მოვკვდი? – ისევ მკითხა და თვალებში შემომხედა.
– იმიტომ, რომ საყვარული ადამიანები დაკარგე.
ერთხანს ხმა არ ამოუღია.
– შენ დაგიკარგავს საყვარელი ადამიანი?
იმდენად მოულოდნელი იყო ჩემთვის საუბრის ასე შემობრუნება, რომ მოულოდნელად ნერწყვი გადამცდა ყელში და რამდენჯერმე წამოვახველე.
– მგონი, ჩვენ სხვადასხვა სიყვარულზე ვსაუბრობთ, – ვუპასუხე და ჩემს თითებში მოქცეულ მის ხელს დავხედე.
– ვიცი, – მიპასუხა სუსტი, მიკნავებული ხმით. ნამტირალევი ოდნავ სრუტუნებდა.
– მე მასთან არც არასდროს ვყოფილვარ, – გულწრფელად ვუპასუხე. ვცდილობდი მისთვის არ მეყურა და თვალი ამერიდებინა. მაინც ვგრძნობდი სახეზე მის მზერას.
– რა უფრო ძნელია, თომა? იმ ადამიანს რომ დაკარგავ, რომელიც შენი ყოველდღიურობის ნაწილი იყო თუ იმ ადამიანის, რომელიც გიყვარდა, მაგრამ მასთან არ იყავი?
– ალბათ, უფრო პირველი... არ ვიცი...
აღარაფერი მიპასუხა და ჯიუტი მზერა ამარიდა. ისეთი შეგრძნება გამიჩნდა, თითქოს უზარმაზარი ხელბორკილისგან გამათავისუფლეს.
ოდნავ წამოიწია. შავი, მოკლემკლავება მაისურიდან თეთრი ყელი გამოუჩნდა. არამიწიერად ლამაზი იყო იმ წამს. ტირილისა და სიცხისგან გაბრწყინებული თვალები, ჩაწითლებული, დასიებული ქუთუთოები; გამომშრალი, ოდავ გაპობილი ბაგეები, ფერმკრთალი კანი ლოყებზე... სუნთქვა მეკვროდა ამის დანახვაზე. ყოველთვის ასე ვიყავი, მაგრამ იმ მომენტში ისეთი გაუსაძლისი იყო მის გვერდით ყოფნა...
– ეცადე, დაიძინო, – სწრაფად ვუთხარი და ოთახიდან გავედი. მიხურულ კარს მიღმა მაინც შემომესმა მისი ჩუმი ქვითინი.



* * *
დაკრძალვის შემდეგ მარიტა დედამ წაიყვანა თავისთან. მე ჩემს ბინაში დავბრუნდი...
ერთი კვირა გაძლო დეიდასთან, მერე კი აიჩემა, სახლში მინდა დაბრუნებაო. ვერაფერი გააწყო ნონამ. თვითონაც გრძნობდა, რომ მარიტა მათთან თავს უბედნურად გრძნობდა. ცოტა დამუკიდებლობა და თავისუფლება სჭირდებოდა, ეს პერიოდი რომ გადაეტანა.
ერთი შეხედვით ყველაფერი კალაპოტში ჩადგა. დაობლებულმა მარიტამ ახალი ცხოვრება დაიწყო. ფინანსურად ისე არ უჭირდა, რომ ერთხანს თავი ვერ გაეტანა, ჩვენც დავეხმარებოდით. რატომღაც დარწმუნებული ვიყავი, რომ ზურას დედა მასთან გადავიდოდა საცხოვრებლად. ასეც მოხდა. რამდენიმე დღეში მარიტამ საკუთარი სურვილით დაპატიჟა ბებია იქ საცოვრებლად. ქალი მარტო ცხოვრობდა და სიხარულით დათანხმდა.
დედაჩემი ცუდად იყო. თითქმის ყოველდღე იდგა ჩემს ძველ კორპუსთან სასწრაფო დახმარების მანქანა. ვცდილობდი, ხშირად ვყოფილიყავი მის გვერდით, მაგრამ დაბრუნებაზე სასტიკი უარი ვთქვი. ჩემზეც ხელი ჩაიქნია და ამასაც ისე უხმოდ შეეგუა, როგორც მარიტას ცალკე ცხოვრებას.
მე კი... მე საერთოდ არ ვიცოდი, რას განვიცდიდი. რაც დრო გადიოდა, მით უფრო მიჭირდა სიმართლის თქმის სურვილთან გამკლავება. რამდენადაც ძლიერი იყო ამის გაკეთების სურვილი, იმდენად რეალურად ვხედავდი, რომ ეს შეცდომა იქნებოდა. არ მქონდა უფლება ისედაც უბედური გოგოსთვის ცხოვრება დამენგრია... მაგრამ... იყო კიდევ ერთი მაგრამ... დარწმუნებული ვიყავი, რომ სიმართლის გაგების შემთხვევაში მარიტა თავისი ბიოლოგიური მშობლების მოძებნას გადაწყვეტდა. ვიმედოვნებდი, რომ ამას მაინც გადააყოლებდა გულს და ასე მწარდაც აღარ აღიქვამდა რეალობას... მიჭირდა იმის ყურება, როგორ მეცლებოდა ყოველდღიურად ხელიდან. გახდა, ისედაც თეთრს სახეზე ავადმყოფული იერი დაედო, თვალები ჩაუცვივდა. როგორღაც უნდა დამებრუნებინა ძველი მარიტა. პირველ რიგში მისთვის, მისი ბედნიერებისთვის და შემდეგ ჩემთვის... თორემ მასთან ერთად მეც ვკვდებოდი.


* * *
სექტემბერში სწავლის დაწყებამ სასიკეთოდ იმოქმედა მასზე. უნივერსიტეტმა საგრძნობლად გამოაცოცხლა. თვალებში ძველებური ჭინკები აუთამაშდა, მაგრამ ძალიან იშვიათად იღიმოდა. შეუმჩნევლად დავდევდი კუდუკან, მისი ყოველი ფეხის ნაბიჯი ვიცოდი. შორიდან ვუყურებდი, როგორ უბრუნდებოდა ძველი სახე. მიხაროდა... მაბედნიერებდა... მაცოცხლებდა... უცნაური ის იყო, რომ მისი გახშირებული იშვიათი გაღიმებები გულს საშინლად მისერავდა. მტკიოდა, რომ მე არ ვიყავი მისი ღიმილის მიზეზი; მტკიოდა, რომ ძველი მარიტას დაბრუნების პროცესში მე ვერ ვიღებდი მონაწილეობას. ძალიან პესიმისტი გავხდი. აღარაფერი მიხაროდა. უბედური ვიყავი, მაგრამ ვცდილობდი, თავი არ შემცოდებოდა. უნვერსიტეტში აღარ ვსწავლობდი, ამისთვის მაინც რომ გადამეყოლებინა გული. დოქტორანტურა კი ჯერ ჩემს გეგმებში არ შედიოდა, საამისოდ არც სახსრები გამაჩნდა. სამსახურიც აღარ მანიჭებდა სიამოვნებას, მაგრამ მაინც ჯიუტად "ვებრძოდი" ყოველდღიურობას: დილით, თუკი მარიტას ლექციები 9 საათზე ეწყებოდა, უთენია გავდიოდი სახლიდან, რომ დამენახა, როგორ მიდიოდა უნივერსიტეტში, მერე სამსახურში მივიჩქაროდი და უინტერესოდ ვარჩევდი გამოსაქვეყნებელ მოთხრობებს. ადრე თუ ამ მოთხრობებით აღფრთოვანებული მთელო დღე მათზე ვფიქრობდი, ახლა ყოველგვარი ინტერესი დავკარგე... იმ დროისთვის, როცა ლექციები უმთავრდებოდა, უკანმმოუხედავად გავრბოდი სამსახურიდან და მას ველოდი... იმის გამო, რომ სამსახურში უფროსი ჩემი მეგობარი იყო და ვერაფერს მეუბნებოდა, მეც თავხედურად ვსარგებლობდი ამით.
ასეთი იყო ჩემი ყოველდღიური ცხოვრება. მონატრება მკლავდა, მაგიჟებდა, მაგრამ მაინც ვუძლებდი. მისი შეხებისა და ჩახუტების, მოფერების სურვილს ჩემში მანამდე ვიხშობდი, სანამ ფიქრები და ფანტაზიები გონებამდე მიაღწევდა. ვხვდებოდი, რომ ასე გაგრძელება აღარ შეიძლებოდა. ჩემი მდგომარეობა უკვე აღარ ჰგავდა სიყვარულს. თითქოს მე მისით ვიყავი შეპყრობილი, თითქოს უაზრო აკვიატებად იყო ქცეული. ხანდახან ვოცნებობდი, რომ მისდამი გრძნობები ისევე სწრაფად გამქრალიყო, როგორც გამიჩნდა... ორ წამში... არადა არ დგებოდა ეს სანატრელი ორი წამი... თითქოს, რაც უფრო გადიოდა დრო, მით უფრო ვშორდებოდი სანუკვარ მომენტს...
ნელ–ნელა შევეგუე, რომ მთელ ცხოვრებას ასე გავატარებდი. შინაგანი მე მიჩუმდა, ჩაკვდა. ისე მქონდა ყოველდღიურობა სისხლში გამჯდარი, უკვე გათიშული გონებითაც ინსტუნქტირად ვასრულებდი დღის განრიგს. მართლა მეგონა, რომ სიცოცხლის ბოლომდე ასე გაგრძელდებოდა... და გრძელდებოდა კიდეც... ირმასა და ზურას ორმოცამდე... დღემდე, რომელმაც ჩემს ერთფეროვან ცხოვრებას ახალი ბიძგი და ახალი მიმართულება მისცა.


* * *
დილიდან ემზადებოდნენ ორმოცისთვის. ხალხი ნელ–ნელა თავს იყრიდა. კიდევ კარგი, რომ უახლოესი სანათესაო შეიკრიბა. მეზიზღებოდა ასეთი პროცესები...
სასაფლაოზე მეც მათთან ერთად წავედი. ის ხომ დეიდაჩემი იყო... მიყვარდა... მისი გაზრდილი ვიყავი.
ასლუკუნებული, ისტრიკაში ჩავარდნილი მარიტა ძალით ჩასვეს ტაქსიში და სახლში დააბრუნეს. მეც მაიძულეს, გავყოლოდი. არადა, არ მინდოდა... მართლა არ მინდოდა დისტანციის დარღვევა. რაც უფრო ახლოს ვიყავი მასთან, მერე უფრო მიჭირდა რეალობასთან შეგუება.
ტაქსის მძღოლმა მანქანა შუქნიშანზე გააჩერა. მე კიდევ ერთხელ გავხედე ჩემ გვერდით მჯდარ მობუზულ გოგონას. თვალები ერთი წერტილისთვის გაეშტერებინდა და ისევ ტიროდა. მანქანის დაძვირსას საგრძნობლად შეკრთა. მაშინ პირველად გამიელვა თავში, რომ მშობლების სიკვდილის შემდეგ ავტომობილებით მგზავრობის ეშინოდა. სასაფლაოზე თუ მშობლებს დასტიროდა, ახლა შიშისგან იყო აღელვებული. შეუმჩნევლად მივიწიე მისკენ და მხარზე ხელი გადავხვიე. აცრემლებული თვალებით ამომხედა, ჩემკან მოიწია და მომეხუტა. გული შემიქანდა, სუნთქვა ამერია... სხეულში ჟრუანტელმა დამიარა. ვიგრძენი, როგორ მიზიდავდა ეს პატარა გოგონა... ჩემი მარიტა... მაინც ჩემი "ნათესაობით" დაღდასმული მარიტა...
უცებ მანქანა მკვეთრად მოსრიალდა გზაზე. შეშინებულმა გოგონამ შეჰკივლა და ძლიერად მომხვია ხელები. მძღოლმა ვიღაცის მიმართულებით შეიგინა. საბურავების ღრჭალისა და მანქანის სიგნალების გამაყრუებელი ხმა გაისმა. დავინახე, როგორ მოემართებოდა ჩვენკენ უზარმაზარი, შავი მანქანა. შეჯახებამდე მხოლოდ ის მოვახერხე, რომ აკანკალებული გოგონასთვის ორივე ხელი მომეხვია და მთელი ტანით გადავფარებოდი...
თვალები რომ გავახილე, უკიდეგანო ცის დანახვამ დამაფრთხო. მერე კი თავის ტკივილი ვიგრძენი და ყველაფერი გამახსენდა...
ავარია... მარიტა... მარიტა... სიკვდილი...
ნუთუ...
ისიც მოკვდა, როგორც მისი მშობლები...
ის მოხდა, რისიც ყველაზე მეტად ეშინოდა...
სწრაფად წამოვხტი მიწიდან და ირგვლივ მიმოვიხედე. ჯერ კიდევ არ შეგროვებულიყო ხალხი... როგორც ჩანს, ჯერ კიდევ ვერ იაზრებდნენ მომხდარს. ეს კარგი იყო... გამიხარდა... არავის მივცემდი მარიტას უსიცოცხლო სხეულთან მიახლოების უფლებას... არავის მივცემდი მის სულამოხდილ სხეულთან შეხების უფლებას... პირველს მე უნდა მეპოვა... მე...
ამოტრიალებული მანქანა ჩემს მარჯვნივ ეგდო... მძღოლი არ ჩანდა, მაგრამ სულ არ მაინტერესებდა მისი ბედი. ჩემ გარშემო ხალხი მატულობდა. ვიღაცამ დაიყვირა, სასრწაფოში დარეკეთო.
შეშლილი, გამოუფხიზლებელი თვალები მოვატარე ირგვლივ.
ხიმშო აღიარე რომ  მოგარჯულე  !
გამთენიისას ამღერდა სესილის მობილური . თვალებდახუჭულმა ამოყო ხელი საბნიდან იქვე დადებული მობილური აიღო და უპასუხა ნამძინარევი ხმით
-გისმენთ
-სესილია ხუთ წუთში ჩემთან იყავი- „სესილია“ ასე მხოლოდ ერთი ადამიანი მიმართავს „ბატონი დემონი“ რომელსაც სულ რაღაც ხუთი საათის წინ დაემშვიდობა და ფიქრობდა ცოტახანს მოისვენებდა , მაგრამ ოდესმე აძლევს მოსვენების საშუალებას? ამ ფიქრებში გართული წამოდგა , თვალები ისევ არ გაუხელია გაიაზრა მისი სიტყვები, გაიხსენა ტონალობა და უცებ ჭყიტა თვალები „იჩხუბა“ გონებამ განგაშის ხმა გამოსცა წამებში ჩაიცვა თმა შეიკრა და სახლიდან ელვისისწრაფით გავარდა. თხუთმეტ წუთში ბატონის ბინის კარი გააღო და პირდაპირ საძინებლისკენ წავიდა გზად სისხლის წვეთები დაინახა იატაკზე ოთახში კი გუბე იდგა . თვალები გაუფარტოვდა როცა საწოლზე ფერდაკარგული, თვალებდახუჭული , სისხლში ამოსვრილი უფროსი დაინახა. ტვინმა აზროვნება შეწყვიტა მხოლოდ მოქმედება დაიწყო რასაც უკვე შეჩვეული იყო მერამდენედ უწევდა მისი ამ მდგომარეობაში ხილვა . ჭრილობას სპირტიანი საფენი დააჭირა და სუსტ მაჯაში წვდა კიდეც ბატონი
-მტკივა !
-მაპატიეთ უბრალ..
-კარგი ცოტა ფრთხილად .. - ძლივს თქვა და ისევ დახუჭა თვალები . შემდეგ აღარაფერი უთქვია არც სესილის უკითხავს არაფერი. როგორ კითხავდა რა უფლება ჰქონდა . ისე კი იცოდა ვისი დამსახურება იქნებოდა . რამე იყო კი ისეთი რაც ბატონის შესახებ არ იცოდა? გასაკვირი ისაა როგორ მოახერხა ამდენი ინფორმაციის შეგროვება როცა თავად ერთ სიტყვასაც არ ეტყოდა . ზოგჯერ ისეთი შეგრძნება რჩებოდა რომ ვერც ამჩნევდა ბატონი მის არსებობას მხოლოდ საქმის შესრულებას ითხოვდა .
დაასრულა საჭირო პროცედურები და ღრმად ამოისუნთქა. სისხლში დასვრილი ხელებს დახედა , სავარძელში ჩაესვენა და მშვიდად სუნთქვა დაიწყო . უკვე რვა საათი ხდებოდა, მზე ანათებდა ოთახშიც და აშკარად აწუხებდა მძინარე ბატონს. წამოდგა ფარდები გადასწია . შემდეგ მილაგება დაიწყო , ყველაფერი დაასუფთავა, სისხლიანი ტანსაცმელი , ნაჭრები, ბამბები სანაგვეში ჩაყარა , შემდეგ თავადაც გამოიცვალა ტანსაცმელი იქაც ჰქონდა ხშირად უწევდა დარჩენა ამიტომ ბატონის სახლში მისთვის საჭირო ნივთებსაც ინახავდა .
ავადმყოფის მდგომარეობა შეამოწმა , წვეთოვანი ნახა , სიცხე და პულსი გაუსინჯა , ოთახის კარი გამოიხურა და საუზმის მზადება დაიწყო . მართლაც დროულად შეუტანა წვნიანი ახლად გამოღვიძებულ ბატონს
-დილამშვიდობის- წკრიალა ხმა გააჟღერა რომელსაც დაღლილობა შეჰპარვოდა - როგორ გრძნობთ თავს?
-ამას მალე მომხსნი? ხო იცი ვერ ვიტან - მხოლოდ ეს უთხრა და წვეთოვანზე მიუთითა
-დაახლოებით ნახევარ საათში დასრულდება . მანამდე ეს მიირთვით - საწოლის გვერდით მდგომ სავარძელში ჩაჯდა და ლანგარი მუხლებზე დაიდო
-ეგ უნდა ვჭამო?
-არ აქვს ისეთი ბოსტნეული რომელსაც ვერ იტანთ ასე რომ გემრიელად მიირთვით
-ერთ ხელზე ჭრილობა მაქ მეორეზე ნემსი მაქ და
-მე გაჭმევთ - ბალიშები გაუსწორა და პირველი კოვზი წვნიანიც მიაწოდა . ვინაიდან მოეწონა ბოლომდე მიირთვა შემდეგ კი ისევ მკაცრი მაგრამ დასუსტებული ხმით გასცა ბრძანება
-გაიტანე ესენი და მერე დაიძინე ყველა შეხვედრა გააუქმე დღეისთვის
-უკვე გავაუქმე და გადავანაწილე სხვადასხვა დროს ისე რომ შეძლოთ მისვა . ესენი დალიეთ რამოდენიმე წამის შუალედებით
-კარგი დაიძინე თუ რამე დაგიძახებ- სესილი გავიდა სამზარეულოში იქაურობა მოაწესრიგა და ისევ დაბრუნდა- რა გითხარი მე?
-დაგალევინებთ წამლებს წვეთოვანსაც მოგხსნით და თქვენც დაიძინებთ - წამლები აიღო და თვითონ დაალევინა. რამოდენიმე წუთში ვენიდან ნემსიც მოაშორა და ოთახი დატოვა. მეორე საძინებელში შევიდა საწოლზე წამოწვა და მაშინვე დაეძინა.
სამი დღე მასთან გაატარა , რადგან შეუძლოდ იყო . შემდეგ საკუთარ ბინაში დაბრუნდა დაღლილი დაწვა და დაიძინა.
მეორე დღეს ჩვეულ დროს მივიდა უფროსის სახლში. სამზარეულოს მიაშურა და საუზმის მზადება დაიწყო . ლანგარზე აპირებდა დალაგებას როცა ოთახში „ბატონი დემონი „ შევიდა. ჩვეულ ფორმაში კლასიკური შარვალი, ფეხსაცმელი, თეთრი პერანგი რომელსაც ორი ღილი გახსნილი ჰქონდა ვერ იტანს ჰალსტუხებს და ხელში პიჯაკი
-დილამშვიდობის
-დილამშვიდობის... მე არ მეგონა ასე მალე თუ წავიდოდით სამსახურში
-ბევრი საქმე გვაქ ამიტო არაა წოლის დრო ჩემმა ძმამ რაო როდის ჩამოვალთო?
-ქალბატონი მაკრინე შვებულებას აიღებს კლინიკაში და წამოვლენ ორ კვირაში -საუბრობდა თან მაგიდას აწყობდა. უფროსი იჯდა და მიირთმევდა ის კი აცნობდა დღის გეგმას ჩვეულებისამებრ თითოეული ნაბიჯი იცოდა მისი.
-კარგი წავედით - ბინა დატოვეს და კომპანიისკენ გაემართნენ. ეს იმპერია საკუთარი ძალისხმევით შექმნა ოჯახური ბიზნესიდან რომელსაც მამამისი ფლობდა დღეს არა მხოლოდ შეძლებული ოჯახი ჰქონდათ არამედ ერთ-ერთი ცნობილი, გავლენიანი და შეძლებული.
ჩვეული მოხდენილი ნაბიჯებით მიდიოდა ესალმებოდა ყველას მსუბუქი თავის დაკვრით თან სესილის უსმენდა რომელიც პლანშეტით და ჩანთით ხელში უკან მიყვებოდა. კაბინეტში ერთად შევიდნენ რაღაც საკითხები კიდევ დააზუსტეს შემდეგ კი გოგონამ თავის სამფლობელოში გადაინაცვლა.
დღემ მშვიდად ჩაიარა როგორც ყოველთვის უამრავი შეხვედრის და საბუთების დასტების მოგვარების შემდეგ სახლებში წავიდნენ.
......
-შეუთანხმდი ჩემებს?
-დიახ ბატონო ირაკლი ქალბატონ მარიამს დავურეკე და მითხრა რომ აეროპორტში ხვდებიან ერთ საათში ჩამოფრინდებიან , შემდეგ რესტორანში წახვალთ და საღამო ამით დასრულდება-გზაში გააცნო გეგმა დაღლილ უფროსს რომელსაც თავი მანქანის სავარძელზე ჰქონდა მიდებული თვალები კი დაეხუჭა და მშვიდად სუნთქავდა
-ლევან სესილი სახლში წავიყვანოთ ჯერ და შემდეგ აეროპორტში -მძღოლს მიმართა და შემდეგ სესილის ისე რომ არც კი გაუხედავს მისკენ- ხვალ თავისუფალი ხარ მტელი დღით თუ რაიმე განსაკუთრებული არ მოხდება . სესილის არაფერი უთქვია იცის რომ ვერ იტანს ბატონი ირაკლი ზედმეტ საუბარს და სიმშვიდეში ყოფნის მოყვარულია. მანქანიდან გადასვლის დროს დაემშვიდობა და სადარბაზოში შევიდა. ირაკლი კი აეროპორტში წავიდა . მთელი ჯგუფი დახვდა შესასვლელთან
-ხიმშო გვიკადრე? სად ხარ ამდენი ხანი შე ჩემა შენი ძმა ჩამოდის ბოლო ბოლო- ეგრევე შეტევაზე გადავიდა დუდა
-არ ცალია რა გააკეთოს - ალექსანდრემ დაუჭირა მხარი როგორც ყოველთვის და მოეხვია ძმაკაცს
-როგორ ხართ?- ყველას მოეხვია და უკვე ძმის და მისი ოჯახის დასახვედრად მოემზადნენ.
პირველები ბავშვები მორბოდნენ შემდეგ მშობლები ორ გიჟს ჭკვიანი ბავშვები როგორ ეყოლებოდათ.
-ჩემიი გოგოოო- მაკრინე მოეხვია ბიძაშილს -მომენატრე პატარა ქალბატონო
-რაღა პატარა გოგო დავბერდი ქალი სამი შვილის დედა ვარ -მარიამმა სიცილით თქვა და კიდე აკოცა მაკრინეს მერე ლიკუნა შეუერთდდათ
-ძლივს ისევ სამივე ერთად ვართ რა იყო შენ კიდე დაბრუნდი საქართველოში იკადრე აქაური კლინიკები რო წაგვართვი ერეკლეც
-მომენატრეთ ისე რო მართლა ვფიქრობ მაგაზე
-წავედით ეხლა ყველა რესტორანში იქ გველოდებიან ჩვენები - ალექსანდრემ თქვა და ყველანი გაემართნენ საყვარელი ადგილისკენ. იქ უკვე მშობლები დახვდნენ სხვა მეგობრები და წავიდა გრიალი. გოგოები ერთად ისხდნენ ბავშვები უკვე მოზრდილები არიან და დამოუკიდებლად იყვნენ თამაშობდნენ და დარბაზში დარბოდნენ.
-მოყევი ეხლა რა ხდება ისეთი რაც არ ვიცი
-არაფერი დავამთავრე სწავლა მუშაობით კი ვმუშაობ , ალექსანდრე უფრო ხშირათაა ბავშვებთან ვიდრე მე ეხლა მიძახის ბავშვების გაკეთება არ უნდა შემეწყვიტა მაშინ მაინც გხედავდნენ ბავშვებიო - მარიამმა თქვა და ტუჩები დაბრიცა- რა ვქნა ეხლა 26 წლის ქალს სამი შვილი მყავს უკვე თან როგორი გიჟები ყველა გიოს და ტასოს რატო გავს ვერ ვხვდები ჩემი დებიც კი დაჭკვიანდნენ უკვე და ამათ არაფერი ეშველათ
-აბა რა ტასოო? რა თქვი რძალო ეხლა რა - ანასტასია მივიდა და ჩაეხუტა ზურგიდან მერ ეგვერდით დაუსკუპდა
-ის რო ჩემი სამივე ბავშვი შენ გგავს
-დიდი მადლობა ჩემებიც მე მგვანან და მიხარია
-სულაც არა გარეგნულად ორივე დათას გავს მესამეზე უნდა იმუშაო - ლიკუნამ უთხრა სიცილით- აბა ჩვენ ნარევი გვყავს უფროსი მე მგავს უმცროსი დემეს მაინც ეს გაუცინარი ხელმწიფეა მგონი დემეტრესაც გადააჭარბებს
-კაით ეხლა ვინმეს სისულელეზე რო საუბრობთ ჩემთან არ გრცხვენიათ? დუდას გავს ორივე და სისხლი გამიშრეს გაიანე გუშინ მაცივარში შეძვრა და რძის მთელი მარაგი თავზე გადაივლო მერე დარბოდა სახლში და ყველგან ნაკვალევი იყო გიორგიმ დაიჭირა მეგონა უფროსია ჭკუას დაარიგებსთქო და თურმე კაკაოს შეკვრა ეჭირა და გადააყარა ზემოდან ამ დროს ბოლო ხმაზე ვკიოდი უკვე ვერც დავიჭირე და ბოლოს მე თვითონ შევასკდი დუდას
-ვაიმე ჩემი გიჟი ბავშვები ეგ რამ მოაფიქრებიათ
-გიომ მე კაკაო მიყვარს რძეს ვერ ვიტანო , განომ მე კაკაო არ მიყვარს მარტო რძეა კარგი დიდი გოგო რო გავიზარდო მალე და დავემსგავსო დედიკოს იმიტო გადავივლე მარა გიომ ჩამიკალა წკალჩი კველაფელიო - ბოლოს ბავშვს მიბაძა და მის მსგავსად თქვა სიტყვები.
ასე გაატარეს საღამო მხიარულად ბავშვების ამბების მოყოლაში , ძველი დროც გაიხსენეს მოკლედ ათას ამბავს შეეხნენ . ბიჭები სვამდნენ, მერე ცოლებს ეცეკვნენ გიო და ხიმშო იჯდნენ და უყურებდნე
-მე კიდე ხო ჯანდაბას მყავს საცოლე არ მომყვება ჯერ მაწამებს მაგრამ ბოლოს ხო გამომყვება და შენ რას აპირებ ხიმშო?- გიომ უთხრა და სიცილით გახედა
-მე არ ვაპირებ ცოლის შერთვას
-ეგრე ვამბობდი მეც მაგრამ რო მეწვია მისი აღმატებულება სიყვარული კი ველოდები სამი წელია იმ გიჟს
-რატო არაა დღეს აქ?
-სოფელში წავიდა და ვერ მოახერხა მოსვლა
-მერე როგორ ძლებ შენ მის გარეშე
-რას ვძლებ ხვალ მეც მივდივარ -გაიცინა და სასმელი მოსვა
.....
-დავიღალე ნიკოლოზ მოდი გაგხადო დაწექი და დაიძინე- მარიამმა გაბრაზებულმა შეუბღვირა შვილს რომელიც ოთახში დარბოდა და არ ჩერდებოდა
-არ მინდა დაძინება ესენი დააძინე
-აუუ ჩვენ რატო იმან დაიძინოს უფროსი ეგ არაა?- ერთ-ერთმა ტყუპმა წარბები შეკრა და საწოლიდან კარადებზე გადაბობღდა
-ჩამოდი ძირს რა გინდა მანდ ჩამოდი
-არააა - დაიყვირა და გაიქცა ალექსანდრეს ჩაუვარდა პირდაპირ ხელებშ რომელმაც ხელშ აიტაცა და აკოცა
-აბა ვინ გაბედა ჩემი ცოლის გაბრაზება დროზე წინ დამიდგეს
-მამააა
-ხმაა წინ დადექით დროზე - ბავშვები მარიამისდა გასაოცრად ალექსანდრეს წინ დადგნენ ხელშ რომელიც ეჭირა ისიც დასვა და სამ საყვარელ არსებას დააკვირდა რომელთა შორის სულ მცირე განსხვავება იყო ყველას შავი თვალები ჰქონდა მამიკოს მსგავსად . გოგონები დედიკოს ასლები იყვნენ თავად კი ისევ ვერ არჩევთ ვერავინ
-მამა კაი რა
-ხმა რატო არ აცლით მარიამს მოგხედოთ?
-არ გვინდა დაძნება -ისევ ნიკოლოზი საუბრობდა
-აბა რა გავაკეთოთ ბატონო ნიკოლოზ ?
-ვითამაშოთ
-მამა სკოლაში შედიხარ წელს რა დროს თამაშია არ უნდა იცოდე ღამე რო უნდა გეძნოს ?
-ოო პატარები ვართ ჩვენ
-როცა უნდატ დიდები არიან-ნიკოლოზმა თქვა ჩურჩულით და დებს გადახედა
-გაიხადეთ ეხლა თვითონ და დედიკოსთან მიდით რომ დაბანოთ და ჩაგაცვათ
-რაა? არ მინდა დაბანა თველები მეწვის მერე-ნიკოლოზმა შეიცხადა
-ასეთი არაფერი მინახია აბა არ დაგბანო და ჭუჭყიანი დაგაძნო?
-არა უბრალოდ თავი არ დამბანო ისედაც არ მაქ თმა ტყუილად მისმევ შამპუნს და მეწვის მერე თვალები
-საბავშვო შამპუნი როგორ გიწვავს თვალებს
-მიწვავს
-რა ვქნათ ეხლა ვიკამათოთ? მე რა გითხარი დედას არ უნდა ეკამათო რომ გეუბნება უნდა დაუჯერო
-შენ რო არ უჯერებ ნატა ბებიას?
-მე მარიამს ვუჯერებ სამაგიეროდ - ალექსანდრემ გაიცინა და ცოლი აიკრა სხეულზე ბავშვებმა გაიცინეს- რა იყოთ თქვენ არ ხართ დასჯილები?-ალექსანდრე ვითომ გაბრაზდა მათაც მოიშორეს ღიმილი და ღიპუცები წინ გამოწიეს თან ერთ ადგილას ტრიალებდნენ და ფეხები წინ ჰქონდათ გაწეული ხელები უკან გადაჯვარედინებული და საყვარლად იყურებოდნენ
-აუ ამათ შევჭამ ეხლა დროზე მოაწესრიგე და მოიყვანე აქ - მარიამს უჩურჩულა და როგორც იქნა ყველა შეუშვა აბაზანაში. თვითონაც მიიღო მათ მოწესრიგებაშ მონაწილეობა დაბანით არა რადგან ქალბატონებმა თქვეს ჩვენ დიდები ვართ და არ უნდა დაგვბანოს მამიკომო და გააგდეს აი ნიკოლოზმა მე დიდი ვარ მე თვითონ დავიბანო და ყველა გაყარა მერე თვითონ შევიდა რადგან მარიამზე სულ გაგიჟდებოდა და თავი დაბანა მაინც . ბოლოს პიჟამოები ჩააცვეს , მერე გოგოები დააყენა მამიკომ და ორივეს თვითონ გაუშრო თმა, მარიამმა ჩაუწნა გრძელი თმა და საწოლში შეაწვინა . ბოლოს დაღლილებმა გადახედეს სამივეს როგორ საყვარლად იყურებოდნენ თავიანთი საწოლებიდან უკვე ძილმორეულები . მამიკომ გოგოები მიიწვინა ერთად დედიკო ნიკუშასთან დაწვა . მამიკომ ზღაპრის კითხვა დაიწყო და ათ წუთში სამივეს ეძინა .
-წავედით ეხლა ჩემი დროა- ალექსანდრემ ხელი დაავლო ცოლს აიტაცა და თავიანთ საძნებელში შეიყვანა
-გეყოს ეხლა დამსვი მეძინებ..
-აღარ დაგეძინება დამიჯერე- საწოლზე დააგდო და ზედა მოაშორა სხეულიდან სამაგიეროდ შიშველ კანზე ტუჩები მიაკრა და მთელი სხეულის შესწავლას შეუდგა....
ირაკლი მშობლების სახლში წავიდა იმ ღამით , თავის ოთახში შევიდა და დაწვა რამოდენიმე წამში ოთახშ გიჟი ბავშები შეცვივდნენ და თავზე დაახტნენ
-ბიძიაა დავწვებით რა შენთან
-მეკითხებით კი? რო დამახტით თავზე რა წესია
-აუუ ნუ ხარ ჯუჯღუნა- ბავშვმა აკოცა და მიეხუტა
-ჩემი ლამაზი გოგო-ნინიას მოეფერა და აკოცა
-მე არ ვარ ლამაზი? - ნოდო დაიჭყანა და თვალები დააწვრილა
-ლამაზები გოგოები არიან იდიოტო შენ სიმპატიური ხარ
-გეყოფათ ეხლა დაწექით და დავიძნოთ- ორივეს მხვია ხელი აკოცა და დაიძინა.
დილით ერეკლე რო მიუწვა გვერდით მანდ გაჭედა
-შენ რა ჩემი ფ.. გინდა აქ
-მომენატრე ხიმშოოო
-მაკრინეეე - დაიღრიალა და შემოვარდა კიდეც მაკო
-რა ხდება მაზლო?- მაკრინე იცინოდა თან ბავშებს უყურებდა
-შენი ქმარი მაბრაზებს-სიცილით უთხრა და ჩაეხუტა
-ჩემი ბიჭები აქ ყოფილან იდექი ახლა და კოცნე ლოყაზე რძალს და დაქალებს ცოლი არ მოიყვანო არა ეს გიჟი თუ მოგასწრებდა ცოლის შერთვას ვიფიქრებდი - შემოვიდა ქოთქოთით მაკა -ასეთ სასწაულს აღარ დავეძებ ოღონდ მოიყვანე 28 წლის გახდები ერთ კვირაში დედა შენს ასაკში უკვე შენზე ვიყავი ფეხმძიმედ
-დედიკო მერე ამის მერე ტასოზე როგორ იფიქრე
-ერეკლე - მაკრინემ თვალები დაუბრიალა და თვითონაც მოეხვია დედამთილს- მართლა ტასო როდის ჩამოდის ?
-რას გაიგებ შვილო მაგ გოგოს ამბავს სწავლობს სულ რა აღარ დაელია კიდევ ვერ გავიგე ორი კვირის წინ დასრულდა სწავდა და ის კიდე ტრეინინგებზე და დამატებით გაკვეთილებზე დადის. ერთი კვირა არ მოვა კიდე ისიც ირაკლის დაბადების დღე როა თორე ისე სულ არ ჩამოვიდოდა
-კაი დედიკო რა აცადე ბავშვს არის თავისთვის და სწავლობს
-შენ რა იცი ნეტა რას გებულობ იქნებ და აწუხებს ვინმე გავიგებ აქედან მე თუ რა . ვეუბნებოდი მამაშენს არ გვინდა ნუ გავუშვებთ მაკრინემ და ლიკუნამ აქ თუ დაამთავრეს ვერ გახდნენ ექიმები თუ ვერ მუშაობენთქო მარა არა შეჯდა ვირზე ორივე მამა შვილი და ექვსი წელია ერთი კვირა მოდის საქართველოშ მარტო ისიც სახლში არაა არასდროს
-კაი მაკა რა იყო რა სულ როგორ წუწუნებ როდის მოისვენებ ნეტა - ირაკლი სააბაზანოში შევიდა მოწესრიგდა და სასაუზმოთ ჩავიდა ვინაიდან კვირა იყო დასვენება გადაწყვიტა და მთელი დღე მათთან დარჩა შეიკრიბა სასტავი და იყო მხიარულება. საღამოს ავშვები მაკას დაუტოვეს და კლუბში წავიდნენ .
.....
სესილიმ ისარგებლა თავისუფლებით და მონატრებულ მეგობრებს დაურეკა
-თვით ქალბატონი სესილი ბრძანდებით?- გაბრიელის გაბრაზებული ხმა გაისმა მაშნვე და სესიმ დაიწყო მობოდიშება
-აუუ გაბრო ბოდიში რა ხო იცი არაა
-კაი ხო რა იყო გოგო შენ კიდე რა ბავში ხარ, ვიცი ხო მონსტრი უფროსი რო გყავს მომენატრე ჩემო თოჯინა
-სად ხართ სადმე გავიდეთ უთხარი შენს დაიკოს
-შენ ვერ ეტყვი?
-ვურეკავ არ იღებს რა ხმაა კლუბში ხართ?
-აბა სად ვიქნებით გენაცვალე შენსავით 24 საატი კი არ ვმუშაობთ მოხვალ გცალია?
-ხუთ წუთში მანდ ვარ
-ისე მიეჩვიე მალე ჩაცმას და მომზადებას ვიცი ხუთ წუთში აქ იქნები
-ბუზღუნა ნუ ხარ შენ- სიცილით გამორთო მობილური უცებ გადაიცვა მუხლამდე ერთიანი კაბა ფეხზე მაღლები მოირგო თმა ჩამოივარცხნა მაგრამ მის ხვეულ თმას არაფერი ეშველა მაინც ჩანთა აიღო გასაღებს დასწვდა და წავიდა.
მალევე დაინახა მეგობრები და მათკენ წავიდა. სუფრასთან გაბრო მისი დაიკო გვანცა , გურო გვანცუს საქმრო და ერთი უცნობი ყმაწვილი ისხდნენ . სესილი მოეხვია მონატრებულ მეგობრებს და დასკუპდა
-სეს გაიცანი ჩვენი მეგობარი გიგი
-სასიამოვნოა
-ჩემთვისაც- გოგომ მსუბუქად გაუღიმა უცნობს და ჩაეხუტა ისევ გაბრიელს
საუბრობდნენ, ცოტა დალია კიდეც სადღაც წელიწადში ორჯერ უწევს ასე თავისუფლად ყოფნა და ცდილობს გამოიყენოს. გიგი აშკარად ელირტავებოდა მაგრამ ცდილობნა დაეიგნორებინა . უცებ ვიღაც მოეხვია ფეხზე წაოაყენა და სხეულზე აიკრა
-ჩემი სესილი როგორ მომენატრე გოგოო
-ერეკლე?- მაშინვე იცნო და თვითონაც ჩაეხუტა- როგორ ხარ?
-კარგად ქალბატონო თავად ?- დაატრიალა ერემ და მერე ისევ ჩაეხუტა - მალადეც შენს გაძლებას ჩემი ძმის ხელშ კიდე რო კარგად ხარ მიკვირს
-ოო კაი ეხლა ნუ ხუმრობ ეგრე . მაკრინე სადაა?
-აქ ვარ სეს- მოეხვია მაკრინე და აკოცა . შემდეგ დანარჩენებმაც ნახეს . ხო ყველას იცნობს და ყველასთან კარგი ურთიერთობა აქვს ნუ როცა ნახვას ახერხებს მხოლოდ ირაკლია ჯუჯღუნა და არ აქცევს ყურადღებას თორე ესენი ვის ვერ გაიცნობენ . ირაკლი სამაგიეროდ ბიჭებს უყურებდა ვისთან ერთადაც იჯდა სესილი .
-კაი დავსხდეთ ეხლა ჩვენს ადგილას - ყველა მეზობელ მაგიდასთან დასხდნენ ისე რომ ირაკლი კარგად უყურებდა სესის, თან ერთობოდა თან ვალს ადევნებდა როცა გიგის ეცეკვებოდა და ხედავდა როგორ დააცოცებდა მის სხეულზე თითებს ცოტა გაბრაზდა მაგრამ მერე გადაავიწყდა ვიღაც გოგო შეაბა და გაქრა იქედან .
მეორე დღე ჩვეულებრივად დაიწყო , სიღნაღში წასვლა უწევდათ და მგავრობას იმდენად ვერ იტანს წინასწარ გლოვობდა . მანქანაში ჩაჯდა მძღოლი ნელა ატარებდა მაგრამ ეს უფრო ღლიდა. გზაში დაგეგმის თათბირთან დაკავშირებით საუბრობდნენ როცა მობილურზე დაურეკეს უცხო ნომერი იყო
-გისმენთ
-სესილი გამარჯობა გიგი ვარ
-გიგი? გამარჯობა როგორ ხარ? ხო ყველაფერი რიგზეა?
-კი კი უბრალოდ მინდოდა სადმე დამეპატიჟებიე მაგალიტად ყავაზე და
-იცი ძალიან დაკავებული ვარ ამიტომ ვერანაირად ვერ მოვახერხებ
-ხოო ცუდია იქნებ ხვალ ან როცა შეძლებ
-არამგონია შევძლო ძალიან მნიშვნელოვანი საქმეები მაქვს სამსახურში ასე რომ მაპატიე -მაშინვე გადაწყვიტა მოეჭრა ყველა გზა მაგრამ ბიჭი მაინც არ ისვენებდა
-კარგი რა სეს დარწმუნებული ვარ ჩემთვის დროს გამონახავ- ეს რო უთხრა მოუნდა იქვე ჰყოლოდა და მოეხრჩო როგორ ვერ იტანს ადამიანებს თავის თავზე დიდი წარმოდგენა რომ აქვთ და არ ესმით რასაც ეუბნებიან . ირაკლის მზერა იგრძNო იცოდა ბრაზდებოდა და ცოტა აკლდა აფეთქებამდე ამიტო დაიძაბა
-გიგი მომისმინე უკვე დროს ვკარგავ უკაცრავად მაგრამ უნდა გავთიშო
-ესე როგორ არ მეტყვი როდის შევძლებ შენს ნახვას?
-ვერა ვერ გეტყვი -გაუთიშა და მობილური გადადო -მაპატიეთ მე ვიცი რო არ გიყ
-გაჩუმდი და სხვა დროს ამდენი აღარ ელაპარაკო თაყვანისმცემლებს თუ შაყვარლებს ძაან გთხოვ არ მსიამოვნებს შენი პირადი საუბრების მოსმენა- როგორც ყოველთვის უხეშად მიუგო და სიტყვის თქმაც არ დააცადა.
შემდეგ ისეთი შეკრება იყო სულ დაავიწყდა გიგიც და საკუთარი ტავიც უამრავი საქმე ჰქონდა .
უნდა გითხრათ რომ ხუთი წლის მანძლზე ისაა ხიმშოს პირადი მდივანი, მარჯენა ხელი, ზოგჯერ ბარგის ჩამლაგებელი, სახლის დამლაგებელი, მზარეული. მის შესახებ ყველაფერი იცის და მხოლოდ სესილის გაკეთებული მოსწონს ყველაფერი. ერთხელ ავად იყო ძალიან და ვერანაირად მოახერხებდა სამსახურშ მისვლას ამიტომ შემცვლელი აიყვანეს მის ნაცვლად ერთ კვირაში ხუთი გოგო გამოიცვალა და ბოლოს საავადმყოფოდან სახლში გადაიყვანა დაწოლილი მომეხმარები სამსახურში არ წავალ მეც და აქ მოვაგვარებ საქმეებსო.
კი ვამბობ ირაკლი არ აქცევს ყურადღებასთქო მაგრამ არც ეგრეა აფასებს მის შრომას და ამ ხუთი წლის მანძილზე მანქანის ჩუქებით დაიწყო მას მოჰყვა ბინა ახალა აშენებულ კორპუსში კეთილმოწყობილი და რაც მთავარია ორივესთვის ეს ყველაფერი იმიტომ გაკეთდდა რომ ირაკლისთან მაქსიმალური სისწრაფით გაჩენილიყო ქალბატონი სესილი რომელმაც ამ ხნის მანძილზე ექიმის ფუნქციებიც შეითვისა იმის გამო რომ ირაკლი საავადმყოფოებს ვერ იტანს და რომ არ მოუკვდეს დემონი უფროსი თვითონ უვლის სხვას არც იკარებს ავადმყოფობის ჟამს .
სესილის მოვალეობებზე თუ ვსაუბრობთ იმასაც ვიტყვი როგორი სამოსით დადის სამსახურში. ზოგადად მდივნებს მოკლე კაბები და დეკოლტე ზედები აცვიათ უმრავლეს შემთხვევაში მაინც . აი სესილი კი აქაც განსხვავებული იყო მაგრამ არა თავისი ნებით ირაკლიმ თავიდანვე განუცხადა რომ პრაქტიკული ყოფილიყო ჩაეცვა მუხლზე კაბა, ყელამდე შეკრული პერანგი და პიჯაკი ამათთან ერთად, რაც მთავარია არავითარ შემთხვევაშ არ უნდა ცმოდა მაღლები რადგან მათი იატაკზე შეხების დროს გამოცემულ ხმაზე ალექრგია აქ ბატონს თან ვერ იტანს როცა მისი თანამშრომლები გოგოების შებმას იწყებენ და სულაც არ უნდოდა მის მდივანსაც დამატებითი საქმე გამოეჩინა სამსახურში . ისე შეფუთა ეს ანგელოზივით გოგო თვითონაც ვერ ამჩნევდა მის გარეგნობას .
საღამოს სავახშმოდ უნდა წასულიყვნენ კომპანიონებთან ერთად , რა თქმა უნდა სესილიც მათთან ერთად უნდა ყოფილიყო. რატომღაც საკმაოდ გულამოღებული კაბა მოყვა ხელში ან უბრალოდ თავად ჰქონდა დიდი მკერდი და მაინც მადისაღმძვრელად ჩანდა ბაბნიკი ბიჭისთვის . როცა მაგიდასთან მსხდომებს შეუერთდდა დაიწყო კიდეც ერთ-ერთი მათგანის თავხედობა
-როგორი ლამაზი მდივანი გყოლია ირა და იმ სამოსით გვიმალავდი?
-სავახშმოდ ვართ აქ თუ ჩემს თანაშემწეზე სასაუბროდ- ჯერ მშვიდად უთხრა მხოლოდ სესილიმ იცოდა ცოტა რომ აკლდა გაგიჟებამდე და აღელდა , შეიშმუშნა, ჭამის მადაც დაკარგა და რამოდენიმე წამში მათი საუბრიდან წამოდგა იმდენად უხერხული გარემო შეიქმნა აქამდე არც კი გაუხედავს მისკენ ირაკლის ეხლა კი ახედა და ხმადაბლა დაიჩურჩულა
-ბატონო ირაკლი თქვენის ნებართვით მე დაგტოვებთ . გემრიელად მიირთვით - თქვა და შებრუნდა მაგრამ მაინც იგრძNო მზერა და გაიგონა კომენტარი
-ოჰოო აი ეს მესმის რა სხეული აქ შენ კიდე მდივნად გყავს ამას შენს ადგილას რომ ვიყო სახლიდან არ გავუშვებდი და ყველა პოზ..- კიდევ გააგრძელებდა ალბათ ყბედობას ირაკლი რომ არ წამოვარდნილიყო მაგიდაზე მუჭი დაარტყა და გაავებულმა გამოსცრა
- ეხლავე ადექი და წამოდი სანამ აქვე დაგილეწავ ძვლებს - ისე თქვა ბიჭს ხმა ჩაუწყდა მაგრამ წამოდგა დიდ გულზე იყო კიდე ერთი ჭიქა დაამატა და უკან გაჰყვა .
-კარგი რა ირაკლი რა დაგემართა- ერთ-ერთმა მეგობარმა უთხრა ეგონა გააჩერებდა მაგრამ ამაოდ . ბოლოს ისღა მოიფიქრა სესილისთან დაერეკა რომელიც უკვე წვებოდა და საერთოდ ვერ წარმოიდგენდა ამხელა ამაბვი თუ მოჰყვებოდა ამ ამბავს
-გისმენ გიორგი რამე მოხდა?-ნომერი იცნო ჩაწერილი ჰქონდა
-სესილი ეხლავე გამოდი ხიმშო და ის გიჟი წავიდნენ სადღაც ალბათ აქვე ახლოში და ჩხუბობენ შენ თუ გააჩერებ თორე ხო იცი რას..-დამთავრებაც არ აცადა ისე გავარდა სწრაფად ჩაირბინა სასტუმროს კიბეები მანქანაში ჩაჯდა და გავარდა იქედან. მალევე შენიშნა მათი მანქანები სწრაფად გააჩერა და გადავიდა. რამდენჯერ უნახავს გაგიჯებული ხიმშო მხეცს რომ ემსგავსებოდა და თავს ვერ აკონტროლებდა მაგრამ მაინც ვერ შეეჩვია და შიშისგან წამოიკივლა
-გეყოფა გთხოვ მოკლავ ეგრე
-აი შენი ფისოც მოვიდა ნახე ღელავს მგონი დავევასე რა იყო ვერ აკმაყოფილებ შე ჩემა?
-შენ კიდე ლაპარაკობ ეხლა მართლა მოგკლავ - ისე გლიჯა სულ გაითიშა - ფუ შენი იმის ტრ.. აქ გაქ იჩხუბო დ.. შ..- წამოდგა გადააფურთხა და აცახცახებულ სესილის შეხედა რომელსაც პიჟამოს შარვალზე და მაისურზე რამის მოცმაც დავიწყებოდა და იდგა ეხლა მობუზული და თვალებიდან ცრემლები მოდიოდა. კი გადაეკეტა ასე რო შეხედა უფრო მაგრამ არაფერი უთქვია დამამშვიდებელი- აქ რას აკეთებ ვინმემ გიბრძანა მოსვლა და ამ ს.. გამოსარჩლება?
-მე.. მე.. შემეშინდა
-ჩაჯექი დროზე და წამოდი ხმა არ გავიგო
-ის
-რა გინდა ეხლა უნდა მოუარო?
ამის მერე აღარაფერი უთქვია ჩაჯდა მანქანაშ და უკან დაბრუნდა. ერთად გააჩერეს მანქანები ორივე შევიდა შენობაში და ლიფტში შემდგომ . სესილი კანკალებდა კიდე ახსენდებოდა ის კადრები და ცრემლები მოდიოდა
-რატო ტირიხარ ამიხსნი?
-უბრალოდ ისე სცემდით შემეშინდა
-პირველად ნახე თუ უკანასკნელად მსგავსი ფაქტი და რატო ბრაზდები ვერ ვგებულობ
-იმის უფლებაც არ მაქ გავბრაზდე? ჩემს გამო იჩხუბეთ და ლამის შემოგაკვდათ
-ტონს ნუ უწევ და დაფიქრდი ვის და რის გამო ეკამათები- ირაკლიმ ხელი დაარტყა მაგიდას და თვალები დაუბრიალა სესილსი რომელიც თან თავს ვერ იკავებდა თან სპირტით ასველებდა ბამბას . ცრემლები შეიმშრალა და დივანთან მივიდა
-გაბრაზებული არ ხარ?
-კი ! მაგრამ ასე ვერ დავტოვებ შენს თითებს - გაბუსხულმა თქვა და ირაკლის გაეცინა მაგრამ არ დაუნახავს სესილის . ხელები გაუწმინდა და წამოდგა - ძილინებისა
-ხვალ აქ ვრჩებით და შეგიძლია დილაადრიან არ დამადგე
-რატომ ?
-რა ხდება შენ დღეს ძაან გაბლატავდი ჯერ მომივარდი იქ მერე მიყვირე და ეხლა კითხვებსაც სვავ?
სესილის არაფერი უთქვია ზურგი აქცია და გავიდა. ასე ელაპარაკება რამდენი წელია და ისე შეეჩვია თავის დემონ უფროსს აღარც ბრაზდება ადრე კი ცეცხლი ეკიდებოდა და უნდოდა მიეხრჩო . მშვიდად დაწვა და დაიძნა . ასე გიჟურად ჟღერს ჯერ ტიროდე, იყვირო და მერე მშვიდად დაწვე და ისე დაიძნო სულ არ გაინტერესებდეს არაფერი .
კიდევ გავიდა რამოდენიმე დამღლელი დღე უკვე ირაკლის დაბადებისდღე ახლოვდებოდა და იცოდა ორი დღე მშვიდად იქნებოდა . სახლში დაღლილი დაბრუნდა დაიძინა , დილით ჩვეულებისამებრ მივიდა ირაკლისთან კარი მიხურა და მისაღებში შევიდა ირაკლი დივანზე იჯდა და რაღაცაზე ფიქრობდა . სესილი ვერ მიხვდა რა ხდებოდა და ვერც ის გადაწყვიტა ეკითხა რამე თუ გასულიყო უბრალოდ
-შენი დახმარება მჭირდება - თითქოს რაღაც დასკვნამდე მივიდა ისე თქვა -დაჯექი
-გისმენთ
-საცოლე უნდა მიპოვო ჩემს დაბადებისდღემდე
მე ავანტიურიტი
_მე ავანტიურიტი ვარ ხო და ყველაფერიც ასე ხდება
სიტუაცის გააჩნია
და ხარისხს
ხო დავიწყოთ იმით, რომ მე ისეთივარ როგორსაც მოითხოვენ ჩემგან!
ცნობადობის პაქტი არაფრისდიდებით გამომდინარეობს კანონმდებლობიდან .
და მეც ღია და თავისუფალი ვცდილობ ბედნიერება მივანიჭო სამყაროს !
მამაკაცები, კაცები, არაკაცები და კიდევ უამრავი, იმდეჯერ შეგიძლია შეაბრუნო სიტყვა კაცი რომ საბოლო ჯამში დედამიწასავით თავბრუ დაგვეხვევა ამდენი ტრიალით და საბოლოდ არც კვეცა, კუმშვას „დანაყრებული“ კაცი დაგრჩება ...
და დავიწყოთ არ დაგავიწყდეთ მე რომ ავანტიურისტი ვარ და კატეგორია:
1. კაცები რომლებსაც გვერდით ჭირდებათ ქალები აი ასე კაცები ქალები არანაირი კუმშვა კვეცა პირდაპირ კაცი–ქალი , და მსგავსი „თანაცხოვრება“ არის საოცრად დამღლელი, დამქანცველი, რადგან შეგიძლია დაკავდეთ: ვახშმით, ძილით და ზოგჯერ სექსით ...

2. აი მეორეზეც გადავედით ეს არის ფრიად ლაკონური კავშრი ცოტა კვეცით, ცოტა კუმშვით, როცა როგორც კაცი ისე ქალი მოითხოვს ერთმანეთისგან „დასაყრდენს “ ეს აი ისეთია სულიერი მეგობრობა, სულიერი პარტიორობა და აშშ კუმშვებით და კვეცებით სიტყვა „სულიერი“ , მაგრამ ამ ურთერთობას აქვს ერთი კი არა და ბევრი „მსხვილი“ ნაკლი, რადგან ამ შემთხვევაში : ვახშმობ, გძინავს და გაქვს სექსი არა ყოველთვის პარტიორთან არამნედ ზოგჯერ მეგობართანაც, ეს უკანასკნელი კი უმარილო საჭმლის ჭამას გავს..
3. შემდეგია კავშირი „მოჩვენება „ და ეს ყველაზე გასართობია იმიტომ, რომ ურთიერთობა მთავრდება არა ჩხუბით, არა ღალატით, ან სცენენბით არამედ არც მეტი არც ნაკლები „არევით“ აი უფრო გასაგები, რომ იყოს პარტიორთა „ნიღბები“ იმდენად ბევრია „კუბში“ რომ ბოლოს ერთმანეთის წინ დგანან გვერძე გადაწყობილი ფერად ნიღბებეს უყურებენ და ხვდებიან რომ უკვე აზრი არა აქვს „დაავიწყდათ“ უბრალოდ თანმიმდევრობა აერიათ და ერთმანეთშიც აირივნენ რაღაც მიქსი შექმნეს, რომელიც ღმერთმა უწყის რა გემოსია
4. მეოთხე ცოტა ისეთია ფსევდო ინტელექტვალური, როცა მამაკაცები მოითხოვენ კავშირს და ეს კავშირი სრულებით არ ექვევმდებარება პირველ კატეგორიას, რადგან ამ შემთქვევაში მსგავსებასთან გვაქვს საქმე აი მაგალითად: თენგო თამარისგან მოითხოვს, რომ უსმენდეს „ჯაზს“ და კითხულობდეს „კოელიოს“ .. უკვე წვიმს ამ ურთერთობაში და კიდევ წვიმას აღარ დავაფრქვევ არ გაჭექდეს და ქუხილის სახით არ მომიბრუნდეს
5. მეხუთე იცით როგორია აი, რომ წვიმს და წყვილი, რომ ერთი ქოლგის ქვეშ არაინ შეყუჟული ქოლგა პატარა და ორივეს თითქმის მთელი სხეული უსველედება, მაგრამ მერე რა მთავარია ერთად არიან, ხელები ერთმანეთის ხელეში აქვთ გადაზდილი და ერთ–ერთს, რომელიც გაწირავს თავს წითლად „აუკასკასდეს“ ხელები სიცივისგან ქოლგა უჭირვას, ეს არის კატეგორია წყვილები ფსევდო რომატიზმით , და რეალობას სასტიკად აცდენილი, მათი გაწუწული სხეულებიანად
6. შემდეგია წყვილები სიამის კავშირით აი მაგალითად თეოს აცვია იმ ფერის პიჯაკი რასაც იცმევს თომა და პირირქით თეოს აქვს ცხვირზე პირსინგი და უსმენს „ფლოიდს“ როგორც თომა , მშვენიერი კავშირია ერთი ნაკლი, რომ არ ქონდეს კიდევ არიან თეოსნაირები, ან თომასნაირები. ფერადი პიჯაკით და ბაბაოჩკით და ჰოპ ვიღაცამ ვიღაცას გახედა
7. აი მეშვიდეთი დავამთავრებ „არასასიამოვნო“ „დამღლეი “ და „ვერვეშვები “ კავშირი როცა მამაკაცები ფიქრობენ, რომ ქალებს იცნობენ და მეტიც ლექსოს მოსწონს ისეთი ანა როგორიც არის ის სინამდვილეში, მაგრამ ანას ვერ გაურკვევია როგორია სინამდვილეში....

ხო და გამარჯობათ მე ლეა ვარ ავანტიურისტი , სხვის ცხოვრებაში მქექავი და ათასი გასართობის პატრონი , კაცმა არიცცის რომელ კატეგორიაში რომ უნდა დაბინავება და საბოლო ჯამში ყველა ამ კატეგორიას რომ „ეპირფერება“ .... ცხოვრება ხანმოკლე და მაგიტომ ადამანები კი ძალიან ბევრი ...
მერე რა რომ ბევრი კატეგორია ამოვაგდე
მერე რა რომ ვიღაცეებზე და რაღაცეებზე ვიფქრე
მე მაინც ავანტიურისტი ვარ
ბორიტი თუ საყვარელი
კაცმა რომ არ იცის
მთვარია ლეა მქვია
33 წლის ვარ
და
ის დროა
ვენეციაში ვცხოვრობდე
!!!
ოთხი საბუთი იმისა, რომ თქვენ უკვე ბევრჯერ დაიბადეთ ამქვეყნად
ასტროლოგია რთული, საინტერესო და იდუმალებით მოცული მეცნიერებაა. მისი სწავლა დიდ დროს, შემართებასა და ერთგულებას მოითხოვს, თუმცა ბევრი წელიც რომ სწავლობდეთ ასტროლოგიას, ის როგორც ცოცხალი ორგანიზმი გამუდმებით ვითარდება და თავს მუდამ სტუდენტად იგრძნობთ მის ხვეულებში ჩაკარგული. თუკი ასე თუ ისე ერკვევით ასტროლოგიურ ლაბირინთებში, ისიც გაგებული გექნებათ, რომ ასტროლოგები ე.წ. "ინკარნაციის" პრინციპს აღიარებენ და მიაჩნიათ, რომ ადამიანებს არაერთგზის უწევთ ამქვეყნად დაბადება საიმისოდ, რომ მათმა სულმა ევლუციის ხანგრძლივი გზა განვლოს, განვითარდეს, წარსული შეცდომები გამოისყიდოს და ახალი ცოდნა შეიძინოს სამომავლოდ. ამიტომაც არის, რომ ზოგიერთი ჩვენგანი დიდი შინაგანი ინტელექტითა და სიბრძნით იბადება, ზოგს კი ზემოხსენებული გამოცდილება დიდი შრომისა და გამოცდების ფასი უღირს. მაინც როგორ უნდა ამოვიცნოთ მერამდენე დაბადებაა ჩვენი ამქვეყნად ამ სხეულსა და ფორმაში? საამისოდ ოთხო უტყუარი საბუთი არსებობს.

1. თქვენ კარგად "კითხულობთ" ადამიანებს - თუკი ბავშვობის ასაკიდან დააკვირდით იმას, რომ გარშემო მყოფების მიმართ საკუთარი, სპეციფიკური დამოკიდებულება გიმუშავდებათ გაცნობისას, თუკი პირველივე შეხვედრაზე თითქოსდა "რენტგენზე" ატარებთ ახალ გაცნობილს და ინტუიციურად ხვდებით რას ტიპის ადამიანია იგი, რა საფრთხე გელოდებათ მისგან ე.ი. წინა ინკარნაციაში სოლიდური სულიერი გამოცდილება გაქვთ დაგროვილი და დაახლოებით ათასი ან მეტი წლისაა თქვენი სული რეალურად.

2. გიყვართ და გსიამოვნებთ მარტოობა - ადამიანების დიდ ნაწილს მარტოობა აშინებს და ძაბავს. თუკი თქვენ იმ ხალხის კატეგორიას განეკუთვნებით, ვისაც მარტოდ დარჩენა თავისებურ ადრენალინად, სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვან დოპინგად მიაჩნია, თუკი მარტოობაში უკეთ სწავლობთ, ფიქრობთ ან აანალიზებთ მოვლენებს, ეს იმას ნიშნავს, რომ თქვენი სული რამდენიმე ინკარნაციაშია ნამყოფი და მიეჩვია იმას, რომ ყველა კითხვაზე პასუხი საკუთარ თავში მოიძებნება.

3. ძნელად უგებთ ან საერთოდ ვერ ადაპტირებთ თანამედროვე ტექნიკასთან - კომპიუტერის საუკუნეში, ალბათ ცოტა მოიძებნება ადამიანი, ვინც ელემენტარულ დონეზე მაინც არ ფლობს ამა თუ იმ ტექნიკასთან მუშაობის გამოცდილებას. თუმცა, თუკი მიუხედავად ამისა, თქვენ გამუდმებით გიფუჭდებათ ტექნიკა, ვერა და ვერ გაუგეთ კომპიუტერს, ზედმეტ ტვირთად მიგაჩნიათ მობილური ტელეფონი ეს იმას ნიშნავს, რომ ე.წ. "ბებერი სული" ხართ. ზუსტად ამიტომ მოიშორეთ სახლიდან ტელევიზორი და ცხოველთა უფლებების დაცვას, იოგას ან ფსიქოლოგიის შესწავლას უფრო მეტ დროს უთმობთ ვიდრე მესიჯების წერას.

4. თქვენ ადამიანებზე გავლენის მოხდენის ნიჭი გაქვთ - ალბათ თქვენთვისაც უცნაურია ის ფაქტი, რომ გარშემო მყოფები ხშირად მოგმართავენ რჩევის სათხოვნელად ანდა უბრალოდ დასამშვიდებლად გებაასებიან. თქვენნაირ ადამიანებს სხვებზე გავლენის დიდი უნარი აქვთ იმიტომ, რომ სული, რომელიც თქვენში სახლობს, მრავალათასწლის მანძილზე სხვადასხვა ტიპის, ფსიქოლოგიის და წეს-ჩვეულებების მქონე ხალხთან თანაარსებობდა. ზუსტად ამიტომ არ გიკვირთ არაფერი და თქვენთვის უცხო ან გასაკიცხი არანაირი სახის ადამიანური ცოდვა არაა.
პოპულალური ვიდეოები