ხელი შემახე !
მზის სხივი თვალებში მეცემოდა თითქოს მეუბნებოდა
-გაიღვიძე მეგი ,გაიღვიძეე !
-თანხმობას მოგცემ
გადავტრიალდი, გადმოვტრიალდი და ავდექი ამინდი იმაზე მშვენიერი იყო ვიდრე ოდესმე ..
-რა სილამაზეა მზე როგორც არასდროს ისე ბრწყინავს...გინდა გამომელაპარაკო არა? უეჭველად გავისეირნებ
მზეს თვალი ჩავუკარი მოვსწყდი ადგილს და კიბეები ჩავირბინე
-ამანდააააააა !! გაიღვიძე გავისეირნოთ !
მოგეხსენებათ ამანდა ჩემი დაა .
-კარი გამიღე რა ..
-მაცადე მეგი ძალიან ცუდად ვგრძნობ თავს
-ამანდა კარი გამიღე
ამანდა ადგა და კარი გააღო
-ხომ იცი რომ დღეს არ ვმუშაობ , ერთადერთი დღეა როდესაც შემიძლია დღე შენთან ერთად გავატარო .. ხედავ ? ყველაფერი მშვენივრადაა .. დედაც ისურვებდა ამ უმშვენიერეს ამინდში გარეთ გამოგედგა ფეხი
-მეგიი .. განვიცდი
-რას ?
-მის წასვლას
-ხო მაგრამ ის ხომ დიდი ხნის წინ წავიდა ? მას შემდეგ თითქმის 2 წელი გავიდა
-მე ის ვნახე
-რა ნახე ?
ამანდა წამოხდა ლოგინის ქვეშ შეძვრა და რაღაც თეთრი კონვერტი გამოაცურა
-ეს რა არის ?
-ეს მისი წერილია
თვალებში დამიბნელდა გონება გამიცივდა არა ! არ მინდა
-ამანდა ,ჯერ გავისეირნოთ შემდგომ კი წერილსაც გადავხედოთ
ამანდა მოვიდა ჩამეხუტა და ჩამჩურჩულა
-შენს მეტი არავინ არ მყავს
-მე კი შენს მეტი !ახლა კი ჩაიცვი ვისადილოთ შემდგომ კი გავისეირნოთ იქ სადაც გული მიგვიწევს.
***
ამანდა ხელჩაჭიდებული მომზდევდა ,უხსიათობამ შემიპყრო ვუცქერდი მას ,მის ღიმილს , სიმშვიდეს და ვმშვიდდებოდი ვფიქრობდი -შენ რომ რამე მოგივიდეს ჩემს თავს ვერ ვაპატიებ ჩემო ანგელოზო ..
-მეგიი იქ წავიდეთ რაა
ამანდამ ხელი ტირიფების ბაღისკენ გაიშვირა
-წავიდეთ გაანა ეს ხომ შენ გსურს
ამანდა გაიქცა მე კი უკან მივზდევდი როგორც პატარა ბავშვი ,ვთამაშობდით ძალიან ბევრს , უზომოდ ბევრს ..
მოსაღამოვდა , ცამ გაიჭექა ამანდა მოვარდა
-დაიკოო ძალიან მეშინია
-ძალიან შორს ვართ წამოსულები არაუშავს იმედია წვიმა არ მოგვისწრებს
-იმედიაა
ამანდამ ხელი ჩამჭიდა. გავიქეცით მაგრამ, კოკისპირულმა წვიმამ მოგვისწრო.
-მოდი თავი ამ შენობას შევაფაროთ , გადაიღებს და წავიდეტ ? რას იტყვი ემი?
-კარგი მეგი
სიჩუმე ჩამოვარდა მხოლოდ წვიმის წვეთების და მისი დაცემის ხმა ისმოდა
-ჩამეხუტე !
-მოდი ჩემთან
-მეგი ! ბედნიერი ხარ ?
-კი შენით ვარ ბედნიერი ჩემო ანგელოზო
-მეეც შენით და დედა მენატრება
ცრემლი მაწყდებოდა და სევდით შეპყრობილი უცაბედმა საშინელმა ალიაქოთმა გამომაფხიზლა
-რახდება მეგი ?
-არვიცი შენობაში რაღაც მოხდა
-მოდი ამ ადგილს გავეცალოთ რა მეგიი
-ემიი აქ დამელოდე მალე მოვალ
-არაა რა მეგიი
-მიდი ჩემო კუკლავ ნუ გეშინია
კარები შევაღე , იქ იმდენად სიბნელე იყო არაფერი არ ჩანდა ტელეფონი შევანათე ..მიტოვებული ადგილია მაგრამ ნეტავ რა ხმა იყო ? არა არა უეჭველად უნდა გავეცალო მოვბრუნდი თუ არა , ისევ და ისევ ის ხმა გაისმა .შიშით ვთროლდი და ნელი ნაბიჯებით კარისკენ მივიწევდი
-შეჩერდი ! უცხო ხელის შეხება ვიგრძენი .შემოვტრიალდი თუ არა დავინახე უცნობი მამაკაცი რომელიც აგრესიული მზერით მიმზერდა
შიში გამიქრა და ნდობა მომაწვა. ის იმდენად ლამაზი გარეგნობის მამაკაცი იყო რომ მზერა ვერ მოვაშორე .
-აქ რა გინდა ?
-რაღაც ხმა გავიგონე და .... უკაცრავად მეჩქარება უნდა წავიდე
-ამ წვიმაში ? მანქანით ხარ ?
-არაა ფეხით
გასასვლელისკენ მივიწევდი , ის ამედევნა
-ძალიან გთხოვთ გარეთ ჩემი პატარა და მელოდება და ის საკმაოდ შეშინებულია
-ჩემი შეეშინდება ?
-ალბად . შემოვტრიალდი და მივაშტერდი
-კარგი ვცადოთ
გავედი თუ არა ამანდა ჩემსკენ გამოიქცა
-დაიკოო რა ხდება ?
-არაფერი ემი
ამანდამ მამაკაცს ახედა დაათვარიელა შემდეგ გაიღიმა
-მეგიი ეს ვინ არის ?
-არვიცი ამანდა წავედით !
-მოიცადეთ ,ჩემი მანქანა აქვეა მე წაგიყვანთ
-მადლობთ მაგრამ .. ამანდამ გამაწყვეტია
-კეთილი ბიძია ჩანხარ . გენდობი !
-ოჰ არაა ემი
-ქალბატონო მეგი .. შემომხედა მამააკაცმა დამატყვევებელი მზერით
მე არ ვარ საშიში უნდა მენდოთ !
მე მას მივენდე .. მანქანაში სიჩუმე ჩამოვარდა ,ემიი და მე ვათვარიელებდით მამაკაცს რომელიც თვალით არასდროს მენახა , მისი ახოვანება მიზიდავდა მაგრამ არა !მე ხომ მამაკაცი არასდროს მყოლია და ემის დავპირდი რომ არასდროს მივატოვებ ! ამაზე ფიქრიც არ ღირს!!!
ალექსანდრე დადეშქელიანი-ჩემი ბედნიერება (დასასრული)
როცა ყველა თავის სტიქიაში იყო ნიკოლოზმა შემთხვევით ისარგებლა ლილე იქედან „მოტეხა“ და საძინებელში შეიყვანა
-ნიკოლოზ სად მიგყ- პროტესტს გამოთქვამდა მაგრამ ვინ ადროვა . ხელები მოხვია და იმდენად გააბრუა მისი სიხლოვით ხმა ჩაუვარდა , სუნთქვა გაუხშირდა და გულისცემა აუჩქარდა
-მომენატრე , მინდიხარ და მაგიჟებს შენი სურვილი - შეცვლილი ხმით უთხრა და ველურივით ეძგერა მის ბაგეებს კოცნიდა ერთნაირად უხეშად, მომთხოვნად, ვნებით და უდიდეს სიამოვნებას გვრიდა ლილეს. თითები ყელზე მოხვია და უფრო მოქაჩა ბიჭი თავისკენ ამან სულ გადარია ნიკოლოზი , გოგო კედელს ააკრა და კოცნა გააძლიერა- ჩემი გემრიელი ნუგბარი ხარ შენ რომელსაც ვერ ველვი- ჩამხჩალი ხმით თქვა და ყელზე გადაინაცვლა , ლილე მთლიანად მოდუნდა ხელებს მის მხრებზე დააცოცებდა შემდეგ დაკუნთულ მკლავებს ჩამოუყვა და თითები უდნავ მოუჭირა . ტუჩები სიამოვნებისგან უთრთოდა კბილები ჩაარჭო ქვედა ტუჩს სიამოვნების ამოძახილები რომ ჩაეხრშო , როცა ლავიწს შეეხო მწველი ბაგეები და ისევ ზემოთ იწყეს სვლა მიხვდა რო ნიკოლოზი ღრმად შეტოპვას არ აპირებდა და თავს იკავებდა კმაყოფილმა გაიღიმა და თავად დააცხრა მის ბაგეებს შემდეგ მოშორდა და გაუღიმა მიბნედილი ბრჭყვიალა თვალები მიანათა და ხელებიც მოაშორა
-ჯობია წავიდეთ საკმარისია დღისთვის ზედმეტი მოგივა და ხომ იცი გადაჭარბებული რაოდენობა კოკაინის თუ კლავს ამ შემთხვევაში ჩალურჯებებს იწვევს თვალის არეში - გაიცინა და ისე დაუსხტა ხელებიდან ნიკოლოზი ხახამშრალი დატოვა. უცებ მოვიდა გონს და უკან გაყვა . ლილე ნარნარად მიაბიჯებდა დერეფანში ისეტი მიმზიდველი იყო ყბებზე მოზრდილ წვერზე ჩამოისვა ხელი გამოსაფხიზლებლად შემდეგ თმაზე და სწრაფად დაეწია
-სხვა დროს ასე რო დამტოვო დაგსჯი - ყელში აკოცა და ისე დაიჭირა თავი თითქოს არაფერი მომხდარა რადგან სასტავს შეუერთდნენ.
.....
ლაშიკო გიტარით ხელში იჯდა და სოფოს უმღეროდა ყველა განაბული უსმენდა ბოლოს დაასრულა და გაიკრიჭა
-კოცნა არ მეკუთნის ჩემო ლამაზო?
-ყველა თავისას მიიღებს ლაშიკო - საყელოში მსუბუქად წვდა და თავისკენ მიქაჩა შემდეგ კი დააგემოვნა მისი ბაგეები და ბოლოს დაიჩურჩულა- აბა კიდე იმღერებ
-არა აღარ მახსოვს არაფერი-დაიჩურჩულა ხელი მოხვია და გიჟივით დააცხრა ტუჩებზე
-გიჟია ეს ჩემისა რას გვაკვირვებს ნეტა- სიცილით თქვა ერეკლემ უცებ მოხვია ხელი ეკას კალტაში შაისვა და გიჟივით დააცხრა გამობურცულ ტუჩებზე. მერე გაუცინა-ეე ახლა თავისუფალი ხარ
-მოიცა გავალთ აქედან განახებ მე შენ თავისუფლებას- ეკამ დაუბღვირა ტუჩი მოიკვნიტა ფეხზე წამოდგა და მეორე გიტარა მათეს მიაწოდა- მათიუს გვიმღერე რა
-მე? შანსი არაა რამდენი ხანია არ მიმღერია არა ეკუნა ვერა
-რაა? შენ მღერი? - ეგრევე აზიდა წარბი მაღლა მიამ
-მია ეხლა არ მომთხოვო იმღერეო თორე დაგტოვებ გაუთხოვარს
-ოოჰ რას მაშინებ ნეტა მე თუ დავრცები გაუთხოვარი ნეტა შენ ვინ წამოგყვება ცოლად - ენა გამოუყო და გიტარა მიაწოდა - დაუკარი ეხლა ჩემთვის ტკბილო გთხოვ- ყურში ჩასჩურჩულა და იქვე აკოცა -მათიუს ჩემთვის არ იმღერებ?-ისე გააბრუა ბიჭი უარს ვერ ეტყოდა ვერანაირად
-ბიჭებიც თუ იმრერებენ თანახმა ვარ
-ეე ჩვენთან რა გინდა ეხლა უნდა ჩაგვითრიო შე ჩემა ?
-დამი გთხოვ რაა გთხოვ იმღერე შენს ხმაზე ვგიჟდები დემ გთხოვ- ელენე უცებ წამოდგა და მაზლს მოეხვია. დამიანე სულ არ იყო სიმღერის ხასიათზე საერთოდ მოწყვეტილი იყო სამყაროს მხოლოდ სესილიზე ფიქრობდა რომელიც ვერაფერს ხვდებოდა და ირგვლივ მყფთა ბედნიერებით ტკბებოდა
-დამიანე იმღერე რამე და მიუძღვენი შენს საყვარელ ქალს- ალექსანდრემ ნიშნისმოგებით გახედა და ორივემ დაინახა როგორ შეეცვალა გამომეტყველება სესილის , მხოლოდ წამიერად მაგრამ ალექსანდრემ გაამახვილა ყურადღება და გაიღიმა - აბა დამიანე იმღერებ რამეს? მერე მათე აგყვება
-ჯერ მათემ იმღეროს და მერე მე ვიმღერბ- ბიჭს გახედა მანაც დანებების ნიშნად გიტარა მოიმარჯვა და სასიამოვნო მელოდია გააჟღერა . მია გაბრწყინებული თვალებით უყურებდა ბოლოს მოეხვია და აკოცა .
სესილი კი ჩაფიქრებული იჯდა თითქოს ბრაზობდა, შინაგანად დუღდა როცა ფიქრობდა რო დამიანეს ვიღაც უყვარდა , გრძნობდა ჯერ არ განცდილ ტკივილს იმის დაკარგვისა რაც მართალია არასდროს ეკუთნოდა მაგრამ ჩუმად გულშ თავისად მიაჩნდა . დამიანე უყურებდა თავჩაქინდრულ გოგოს , გიტარა აიღო და სევდიანი, თბილი ხმით დაიწყო „ციდან დაგათვალიერებ „ იმდენად ამაღელვებლად მრეროდა სესილის გულისცემა აუჩქარდა წინ მჯდომს თვალებში უყურებდა თითქოს გრძNობდა მის ტკივილს მაგრამ ვერ ხვდებოდა რით იყო განპირობებული. როცა დაასრულა ყველა ტაშს უკრავდა დემეტრე მოეხვია და თავზე აკოცა
-ყველაფერი კარგად იქნება -თავი თავზე მიადო და მხარზე ხელი მსუბუქად დაკრა
-მე უნდა გავიდე აღარ შემიძლია - სწრაფად წამოდგა და იქაურობა დატოვა. ღამის სამი საათი იყო . ყველა დაღლილ-დაქანცული ავიდა საძინებლებში , მშობლების გასტუმრებამდე მარტო ეძინა მიას შემდეგ მათე გაჩნდა და მასთან ჩახუტებულს ჩაეძინა . ლიზი დაძნებას აპირებდა როცა კარი გაიღო და ჩუმად შევიდა ბატონი ირაკლი, მაშნვე მიხვდა ვინც იყო და გაეღიმა, ბიჭი გვერდით მიუწვა სხეულზე აეკრო და აკოცა არაფერი უთქვიათ ასე გატრუნულებს ჩაეძინათ . დემეტრემ ხელი მოხვია სააბაზანოდან ელენეს და საწოლზე დააწვინა ბევრი აკოცა შემდეგ მოეხვია და მეორე დღის მოლოდინშ ტკბილად ჩაეძინა მისი სურნელით გაბრუებულს . ლილე , მაშო ანა და მარიამი ქვემოთ იყვნენ ნანას მარტო ხო არ აალაგებიებდნენ ახალი წლის ღამეს მაგიდას ამიტო სწრაფად მოეხმარნენ და შემდეგ გამოვიდნენ. რა თქმა უნდა ნიკოლოზი, ალექსანდრე და მიშიკო იქ იყვნენ
-რას აკეთებ ქალბატონო? შენი გადაღლა რომ არ შეიძლება არ იცი? - მიშომ გაბრაზებულმა მოხვია ხელი ცოლს და მუცელზე მოეფერა - ჩემს გოგოს მოფრთხილება სჭირდება რომ ძლიერი გოგო იყოს და მამიკო გაახაროს
-ნუ დარდობ სიძე გატანით არაფერი გაუტანია რაც აალაგა ყველაფერი მუცელში ჩაალაგა- სიცილით თქვა ანამ და მოეხვია წყვილს- ძალიან მიყვარხართ ბავშვებო
-მე მიყვარხარ სიდედრო- გაეკრიჭა მიშიკო და ხმაურით აკოცა ლოყაზე
-ეე მეც მაკოცეთ- გაიბუსხა მაშო და ორივემ აკოცა
-სადაა ჩემი ცოლი ამდენი ხანი? მთვრალ ქმარს არ უნდა მიხედო? შენს გარდა აღარავინ მყავს ქალიშვილებს გამოუჩნდათ უკვე ბიჭები - ანდრეა ჩამოვიდა ცოლს ხელი მოხვია და სხეულზე აიკრა
-შენ სულ გაგიჟდი ხო? მოვდივარ რას ჩამოხვედი ძლივს დგეხარ ფეხზე
-ისე ამბობ ეხლა ვითომ არ იცოდე მთვრალს რისი გაკეთება შემიძლია და რისი არა- ჩურჩულით უთხრა და ანასგან მუჯლუგუნიც მიიღო - მეტკინა გოგონი
-ხოდა ძალიან კარგი ,კაცს შვილიშილი გეყოლება და ჭკუა ვერ ისწავლე კიდე
-ჭკუა მე რათ მინდა სამი შვილი გავზარდეთ სიძემ უნდა ისწავლოს ეხლა ბავშის მოვლა
-იცის ანდრო იცის ჩემი ბავშვები ამის გაზრდილია ნახევრად- მარიამმა თქვა და გაიცინა
-ხოდა მაგიტო წავყევი ცოლად ასეთი საქმიანი და მზრუნველი როა ვის სახლშიც შენ შეხვალ აშენდება ფეხათო ხო გეუბნებოდნენ და დამიმტკიცე ეხლა სიცოცხლე- მაშიკომ უთხრა და გაეკრიჭა
-მამიკოს ფერია ნახე დედიკო ჩემს ნერვებზე თამაშს ცდილობს ის კი არ იცის რო ვერ გამაბრაზებს აწი რაც არ უნდა ქნას- მიშომ დააიგნორა და მუცელს აკოცა მერე ხელი მოხვია და კიბეებისკენ წაიყვანა- ვიძნებტ ჩვენ არ შეიძლება ფეხმძმე ქალისთვის ძალის დახარჯვა და გადაღლა უნდა გამოიძინოს
-ექიმო მიშო როდის დაიცავით დისერტაცია ფეხმძმე ქალთა ქცევაზე
-გოგო ნუ გამაბრაზებ ეხლა გეყოს - ცხვირზე უკბინა და გაიცინა -ვგიჟდები შენზე ჩემო გიჟო ალქაჯო - აკოცა და თვითონ გახადა ტანსაცმელი მერე საცვლების ამარა მყოფ ცოლს შიშელ მუცელზე აკოცა და თავი მიადო - მა ჯერ ვიცი არ გესმის ჩემი მაგრამ როცა ვიცი მანდ ხარ ჯერ კიდევ პატარა , ჩამოუყალიბებელი ემბრიონი გული სიხარულით მევსება , ერთი სული მაქ როდის გაიზრდები , მინდა მალე გავიგო შენი გულისცემა, დავინახო პატარა თითები, ფეხები,ცხვირი, ტუჩები . მაშო სიხარულით ივსებოდა როცა მიშოს ასეთ სხვანაირს ხედავდა უფრო თბილს და მოსიყვარულეს, მის თმებშ შეაცურა თითები და მოფერება დაუწყო შემდეგ დაიხარა და აკოცა
-მიყვარხარ მეც და ჩვენს პატარასაც -გაიღიმა პენუარი გადაიცვა და ეხლა თვითონ გახადა შემთვრალ ქმარს თან რამოდენიმეჯერ აკოცა მერე კი მის გვერდით მოტავსდა მკერდზე აეკრო და ყელშ აკოცა- მე მგონია რომ ბიჭია
-მე ვიცი რომ გოგოა
-წავალთ ექიმთან და გავიგებთ არც ეგაა პრობლემა დავიცდი ცოტას
-აი ასე მომწონს რომ არ მეკამათები დედიკო ნახავ რომ გოგოა მანდ და მალე გაგებერება მუცელი და ჩემი ღიპუცა იქნები- ისეთი თბილი ხმა ჰქონდა რაღაც განსხვავებული მაშოს სიამოვნების ჟრუანტელს გვრიდა.
...
ალექსანდრემ ლილეს და ნიკოლოზს გადახედა და ძმაკაცს დაუბღვირა
-რას ელოდები ეხლა როდის დავავლებ ჩემს ცოლს ხელს გაგეცლები და უფლებას მოგცემ ამაღამ იმატ მსგავსად რომ ჰგონიათ ვერაფერი გაიგეს ანამ და ანდრეამ მიუწვები ჩემს გოგოს გვერდით და ტკბილად დაიძინებ?
-ხო ეგ მგონია ზუსტად რა კარგია შენ თვითონ რო თქვი- ისეთივე მშვიდი ტონით უთხრა და ლილეს მოეხვია . გოგოს ცეცხლი მოეკიდა , ლოყები აუწითლდა, თავი დახარა
-ნიკოლოზ ! -გაბუტულმა თქვა და ხელიდან დაუსხლტა
-ხომ ხედავ ლილეა უარზე თორე მე არ მაქ პრობლემა - უთხრა და მარიამი ხელშ აიტაცა- აბა ჩემო ცოლო როგორც იქნა მარტო დავრჩით - აკოცა მოწყვეტით და ნიკოლოზს ახედა- ვიცი ეხლა მაინც იქ შეხვალ ვერ გაძლებ და ზედმეტად რო შეეხო იცი როგორ მიყვარს თითების დამტვრევა - მკაცრად გადახედა და კიბეებისკენ წავიდა, მარიამი სხეულზე მიიკრო და საძინებელში შევიდა - როგორ გამოთვრა შენი ქმარი ხედავ?
-ძალიან დავიღალე თორე შენი სიმთვრალე ხელს ვერ მიშლის ხო იცი?- მაცდურად გაუცინა და ძირს ჩამოხტა . სწრაფად გაიხადა პენუარი გადაიცვა და საწოლზე ჩამომჯდარ ქმარს მოეხმარა სამოსისგან განთავისუფლებაში
-მხოლოდ დამიანე დარჩა და დიდი ხნით მოვისვენებ სანამ ჩვენი პატარები გაიზრდებიან სადარდებელი აღარ მექნება - ხელი მოხვია წელზე მარიამს და უცებ მოექცა ზემოდან- ტუ არ მოგეფერე ვერ დავიძინებ ხო იცი
-სესილის უყვარს თავს დავდებ თუ ასე არ იყოს - მარიამი მოექცა ზემოდან და მის კუბუკებზე თითებით ტამაშ დაიწყო მერე თავი დაადო და აკოცა- მეძნება ძალიან დავიღალე
-დაიძინე ჩემო სიცოცხლე -ხელები მოხვია და აკოცა .
........
ლილე გაბუსხული იდგა ზურგი აქცია ნიკოლოზს და კიბეებისკენ დაიძრა როცა ჰაერში აღმოჩნდა და იგრძნო ტემპერატურა როგორ მოემატა ნიკოლოზის შეხებისას , სასმელს შერეული სუნამოს სურნელიც კი სასიამოვნოდ ეჩვენა და გაბრუვდა მაგრამ წამით
-ხელი გამიშვი - აფართხალდა მაგრამ რა აზრი ჰქონდა. ნიკოლოზს გაეღიმა უფრო მიიკრა სხეულზე და აკოცა. ჩქარა აირბინა კიბეები და ოთახში შეიყვანა - დამსვი და გადი აქედან არ ვაპირებ მე შენთან ერთად დაძინებას
-კარგი ნუ დავიძინებთ - ტუჩის კუთხე ჩატეხა და განაგრძოთვალებში ჭინკებათამაშებულმა- შენით გაიხდი თუ მე გაგაშიშვლო-ჩურჩულით უთხრა და ყურთან მიაკრა ტუჩები, იგრძNო როგორ გააჟრჟოლა გოგონას , მის კანზე ბუსუსების არმია შენიშნა და კმაყოფილს გაეღიმა
-შენ.. შენ.. რა ეს - ლილე აღშფოთებული იყო უცებ გაინთავისუფლა თავი და ძირს ჩამოხტა - სულ გაგიჟდი ხო? არა რა შენი დათრობაც არ შეიძლება ჭკუა გეკეტება ისედაც არ გამოირჩევი დიდი გენიოსობით და საერთოდ გიჟდები - უცებ მიაყარა
-ამ პატარა ქალბატონს დამიხედეთ ერთი როგორ გამიბრაზდა - ხელი მოხვია ისევ და ცხვირზე აკოცა- ეხლა არა მაგრამ არც დიდი ხნით გადაიდება შენი მთლიანად ჩემს საკუთრებაშ გადმოსვლა - ნაზად აკოცა ლოყაზე შემდეგ ქვემოთ ჩამოყვა, ნიკაპს შეეხო , ქვედა ტუჩი მოიქცია ტუჩებს შორის და ნაზად დაუკოცნა - მალე ჩაიცვი შენი დათუნიებიანი პიჟამა და მომიწექი გვერდით თორე მართლა მე გაგხდი და ისე მოგიწვენ გვერდით
-მე დათუნებიანი პიჟამა არ მაქ
-მარტო ეგ თუ გგონია გასაპროტესტებელი ძალიან კარგია- გაიცინა და ისევ აკოცა
-საზიზღარო - ტუჩები დაბრიცა და ფრატუნით გავიდა სააბაზანოში. ჯიბრზე ჩაიცვა ყველაზე სექსუალური პენუარი და ისე გამოეცხადა უკვე საწოლზე წამოწოლილ ნიკოლოზს რომელმაც თავიდან ფეხებამდე წამში აათვალიერა და ერთანად დაუარა ელექტროდენმა , ვენები დაებერა , ნერწყვი მძიმედ გადააგორა და ღრმად სუნთქვა დაიწყო . ლილე უკვე საწოლში იწვა როცა იგრძნო ენერგიის მოზღვავება, სისხლის მიმოქცევამ საგრძნობლად იმატა უკვე ლავა მიედინებოდა და წვავდა სწრაფად მოექცა გოგოს ზემოდან და გიჟივით დააცხრა მის ბაგეებს. როგორც არ უნდა შეიცვალოს თავის გაკონტროლებას მაინც ვერ მოახერხებს როცა უყურებს ჩვეულ ფორმაშ მაშინ ეკეტება და ეხლა ხო საერთოდ აინთო ვნებისგან . ლილე თავიდან დაძაბული იყო შემდეგ ისეთ სიამოვნებას გრძნობდა მთელი სხეული მოადუნა, თითები მის შიშველ მხრებზე მოათავსა და გაურკვეველი მიმართულებით დაასრიალებდა მის ნავარჯიშებ სხეულზე , ამით უარესად ხდიდა და უკვე გრძNობდა როგორ გაუჭირდებოდა თავის შეკავება რამოდენიმე წამში რომ არ გაჩერებულიყო მაგრამ შეძლო . თავი ლილეს ყელშi ჩარგო , ისევ იგივე პოზაში იწვა , ღრმად სუნთქავდა და ცდილობდა დამშვიდებულიყო , ლილეს წელზე მოხვია ხელი და ისე გადაბრუნდა რომ გოგონა სხეულზე აიკრო, თავზე აკოცა და მისი სურნელი ღრმად შეიგრძნო.
ლილე გატრუნული იწვა ნიკოლოზის მკლავებში მოქცეული , მძაფრად შეიგრძნობდა მის სურნელს, სითბოს, სიახლოვეს, თითების შეხებას რომლების სახეზე და თმაზე ეფერებოდნენ და ჟრუანტელს გვრიდნენ , ესმოდა მისი გულისცემა რომელიც საამოდ ჩაესმოდა და მორფეოსის სამყაროში გზავნიდა. ნიკოლოზი უყურებდა მძინარე ქალბატონს რომელსაც სუნთქვა უკვე დაუმშვიდდა ღრმა გაუხდა რაც მის სიზმრების სამყაროში გადასვლას ადასტურებდა. ფრთხილად შეეხო მის გამობურცულ ბაგეებს კომფორტულად მოეწყო ისე რომ ლილეს არ დაშორებია სანტიმეტრითაც კი და მშიდად დაიძინა.
.......
დილით არავის გაღვიძებია რადგან სამ საათზე დაძინებულებს შვიდზე რა ააყენებდათ. გათიშულებს ეძინათ მითუმეტეს ისეთი სარეცლის გამყოფები ჰყავდათ საერთოდ არ გაიღვიძებდნენ საღამომდე მათი ნება რომ ყოფილიყო .
მშობლების ხვედრი მძიმეა ამიტომ ქალბატონების დედიკოს და მამიკოს ადრე გაეღვიძათ . ბავშვები ტიროდნენ ამიტომ მამიკო წამოდგა ბავშვები აიყვანა და დედიკოს მიუწვინა. მარიამმა ძვლივს დააშორა ქუთუთოები ერთმანეთს მაგრამ მომღიმარ ბავშვებს რომ შეხედა თავადაც გაიღიმა
-დედას პრინცესებო გილოცავთ ახალ წელს - ორივეს აკოცა და ყველაზე ჭუჭყუნა მოღეღილ მკერდთან მიიკრა ბავშვმა არ დააყოვნა და ამობურცულ ძუძუსთავს წაეტანა .
-ახალ წელს გილოცავ ჩემო ლამაზო- ალექსანდრე მიუწვა გვერდით და აკოცა თან ბავში ეჭირა ხელში
-ამათ არ ეყოფათ რძე ფაფა გვჭირდება - კოცნის შემდეგ დააყოლა
-იქნება ფაფა კაპიტანო ეხლავე-ბავში საწოლზე დააწვინა თვითონ ჩაიცვა სპორტული შარვალი, მაისური და მოსაცმელი
-ბავშვების ოთახში შეიხედე არ გაეღვიძოთ თორე შიშვლები ირბენენ სახლში და გაცივდებიან
-არის მოვიტანო ფაფები დავხედო აბვშვებს - გაიცინა ალექსანდრემ და ოთახიდან გავიდა. მოსამსახურეები უკვე სამუშაოს ასრულებდნენ , ალექსმა ფაფა ბავშვების ბოთლებში ჩაასხა და ზემოთ ავიდა ისევ. ამჯერად უფროსების ოთახში შეიხედა ყველას ეძინა , სითბოსგან ლოყები აწითლებული ჰქონდათ გაბრო და გიო ერთმანეთზე იყვნენ მიხუტებულები , ანაბელი კი გადაწოლილი იყო თავის საწოლზე უკანალი ამოეშვირა თავი კი ხელებზე ედო დამხობილს ეძინა . ალექსანდრეს გაეღიმა საბანი გადააფარა აკოცა სამივეს და გაიპარა იქედან. შემდეგ ლილეს ოთახის კარი შეაღო დაინახა მშვიდად მძინარე წყვილი და გაეღიმა მათ შემხედვარესნიკოლოზს მგონი პირველად ხედავდა ასეთი მშვიდი და ბედნიერი იერით .
- დავუბრუნდი ჩემო ქალბატონო ყველა საქმე მოვავარე ბავშვებს ძინავთ , ნიკოლოზი ლილესთანაა
-იქ რაღა გინდოდა კაი რა
-ხო იცი მიჩვეული ვარ ყოველ ახალი წლის დღეს შევდივარ
-მომავალ ახალ წელს გათხოვილი იქნება და სად შეხვალ ძაან საინტერესოა
-ჩავისიძებ რა პრობლემაა ნიკოლოზი უარს არ იტყვის ყველა ვუყვარვართ თან პრობლემა არ გვექნება არანაირი
-კაი რა ახალ დაქორწინებულ წყვის არ აცლი მშიდად ცხოვრებას?
-მოიცა დემეტრე და ელენეც უნდა წავიდნენ ანუ დღეიდან?- უცებ მოტვინა და შეიცხადა თან ბავშვს აჭმევდა და გამოაცალა პირიდან ბოთლი
-ბავში დარჩა მშიერი - უცებ გაეცინა მის ქმედებაზე მაანც დაუბრუნა ბოთლი ბავშვს - მოიცა რაო?რა დღეიდანო?
-ამაღამ ჩემი ვაჟკაცი ცოლს ირთავს ეშველა როგორც იქნა ნუ ელე თუ გაყვა
-ეგ როგორ სად ირთავს აქ?
-არა რა აქ ყაზბეგში ჩვენს დაჩაზე მიდიან იქ დაიწერენ ჯვარს და თაფლობის თვესაც გაატარებენ იმ არაჩვეულებრივ ადგილას მაგრამ არაფერი იცის ელენემ დემეტრემ კი გამაფრთხილა არავინ დამენახოთ იქ მხოლოდ მე და ელენე უნდა ვიყოთ და მეჯვარეები იმ დღეს არ უყვარს ჩემს გოგოს ქორწილები და საერთოდ აღნიშვნა თავიდანვეო და რა გაეწყობა შილის ჯვრისწერას ვერ დავესწრები სამაგიეროდ ხელისმოწერას ჩავატარებ გრანდიოზულად
-რაა? ეგ როდის გადაწყვიტეთ რა გამოდის ეხლა არავინ ვიქნებით? ვერ უნდა ვუყურო მათ ჯვრისწერას? რა წესია რაა
-ვაიმე მარიამ რომანტიკა მოაწვა ჩემს ბიჭს და რა მეთქვა მე და ჩემი ძმაკაცები თუ არ ვიქნებით არ მოგაყვანიებ ცოლსთქო
-იდიოტო - დაებღვირა მარიამი ალექსანდრემ აკოცა
-უყვარხარ მაგ ბიჭს და იმიტო ითმენს თორე განახებდი მე შენ იდიოტს - ჩურჩულით უთხრა რადგან ბავშვებს უკვე ეძინათ
-ბავშვები წაიყვანე და მაცადე დავიძინო როდის წავლენ ?
-მალე მაგრამ ჩვენ ვერც გავაცილებთ მოტყუებით მიჰყავს
-ვაიმე რა მაგარია გაგიჟდება ელენე - სიხარულით აღარ იყო მარიამი ტაში შემოკრა და ალექსანდრეს მოეხვია რადგან ბავშვები უკვე თავიანთ საწოლში იწვნენ - მიყვარხართ ყველა დადეშქელიანი
-მე რომ მიყვარხარ ისე არავის უყვარხარ - ზემოდან მოექცა და აკოცა
-ვიძინებთ ძალები მჭირდება - მარიამი ზურგთ აეკრო მის გულ-მკერდს ხელებს თავისი დაადო და დაიძნა. ალექსანდრემ მის თმაში ჩარგო სახე და სიზმრებში უკან მიჰყვა .
ერეკლე და ეკატერინეც დავითმა გააღვიძა . მუჯლუგუნით წამოაგდო ქალბატონმა ერეკლიუსი და ასე თვალდახუჭულმა მიუყვანა ბავშვი , ისევ დაწვა და გაღიმებული უყურებდა როგორ მიირთმევდა ბატონი დავითი . შემდეგ ბავში შუაში ჩაიწვინეს ორივე მოეხვია და ტკბილად განაგრძეს ძილი.
უმცროსმა დადეშქელიანებმა ერთად გაიღვიძეს ჯერ ტიტინით მიულოცეს ახალი წელი ერთმანეთს უკვე ბიჭებიც ლაპარაკობდნენ იმდენს ვერა რამდენსაც ანაბელი მაგრამ გამოდიოდათ აზრის გამოხატვა , შემდეგ ფეხშიშველები პიჟამოებით გატანტალდნენ მშობლების ოთახში თან თმას იქექდნენ არეული ჰქონდათ, ლოყები დაწითლებული, ტუჩები დაბურცული და ღიპუცები გადმოგდებული რადგან შარვლები ჩაჩაჩული ჰქონდათ . საწოლზე მიფოფხავდნენ როცა გაიღვიძა მარიამმა და ალექსანდრემ . სიხარულით აივსეს სამივე დასვეს საწოლზე და სათითაოდ ჩაკოცნეს
-გეკოფათ დედიტო
-ქო ლა მოლჩა
-უიმე უჟმურები მე მაკოცეთ ალ უნდათ მაგათ - ანაბელმა თქვა და მამიკოს მიეკრა - ჩემი მამიკო - ლოყაზე აკოცა და მერე მეორე მხარეს გადაინაცვლა დედიკოსაც აკოცა მაგრამ მაინც მამიკოს მიეკრა .
-დედას სიხარულები ხართ თქვენ -აკოცა ბიჭებს და გაუღიმა- აბა დე თქვით გილოცავთ ახალ წელს
-გიოცავ აქალ წელც
-აუუ ყოჩაღ მაგრად თქვა უიმეე ლა ბოთეები ქალთ - ანაბელმა დასცინა ძმებს ისე რომ მამიკოს არ მოშორებია . ალექსანდრე კი იცინოდა ბიჭების დაბღვერილ სახეებზე თან ორივე იდენტურები იყვნენ თითქმის და გაორმაგებით უბღვერდნენ
-ალ ვალ მე ბოთე - ორივემ ერტად თქვა და დედიკოს მიეკრა
-ბავჩვები - ისე ქვა ვითომ თითონ დიდი იყო - მეძნება მე და ხმა არ გავიგო -განაცხადა მამიკოს ხელი დაადო ცხვირი მის ყელში ჩარგო ისე რომ სულ დაიმალა მის მკლავებში , თან კოცნიდა მამიკო და უფრო ტკბილად ეძნებოდა. მალე ერთად დაეძნათ ყველას და მართლა არ გაუღვიძიათ შუადღემდე.
......
პირველად იმ ამბით დავიწყებ რომელიც ყველაზე მნიშვნელოვანია რადგან დანარჩენები სიმშვიდით და მდგრადობით გამოირჩევიან გიჟით დავიწყებ. გიჟი ვინაა? დემეტრე დადეშქელაინზე გიჟი არ გვყავს ამ ისტორიაში აბა გავიგოთ როგორ დაიწყო ელეს და დემეს დილა.
ადრე გაიღვიძა მართალია ძვლივს გაახილა თვალები მაგრამ მიზნის მისაღწევად ღირდა. გვერდით მძინარე ელეს დახედა ფრთხილად აკოცა საბანი გაუსწორა და ძალიან ნელა დაიწყო ბარგის ჩალაგება მალევე მორჩა რადგან ბევრი არც ამოუღია თვითონ ელეს კი მალე მოუწესრიგა ისე ჰქონდა დალაგებული . შემდეგ აბაზანაში შევიდა შხაპი მიიღო, მოწესრიგდა და გამოსულს ელე უკვე ფხიზელი დახვდა , მაშინვე გაუღიმა ბიჭს და ისიც მიეჭრა
-ახალ წელს გილოცავ ჩემო გემრიელო - ელენემ ხელები მოხვია ყელზე და ბიჭის ბაგეებს თავისი შეაგება
-მეც გილოცავ ჩემო ფერია -დაიჩურჩულა და კოცნა გააძლიერა - აბა წამოხტი ეხლა ჩაიცვი გავდივართ
-სად გავდივართ ახალი წელია მოიცა რა
-ელენე ნუ მეწინააღმდეგები
-ოო კარგი ხო ვიცი ეხლა რაღაც გინდა კარგი დავყვები ნებასა შენსა - თქვა წამოდგა მოკლე შორტი გაისწორა და კუსკუსით შევიდა სააბაზანოში. მალე გამოვიდა მოწესრიგებული და დემეს შეხედა
-გავდივართ - ხელი მოხვია და ისე ჩავიდნენ ქვემოთ. ბარგი უკვე მანქანაშ ჰქონდა გოგონას კარი გაუღო ისიც დასკუპდა ღვედი შეიკრა და მანქანაც ადგილს მოსწყდა. როცა გავიდნენ და გაშორდნენ კარგად გუდაურს მერე კითხა მაინც
-სად მივდივართ?
-ყაზბეგში
-ავალთ ეხლა? დიდი თოვლი არ იქნება?
-არაა ამინდიც ხელს გვიწყობს -გაიღიმა მისი ხელი თავისაში მოიქცია და აკოცა
-იქ დავრჩებით? აუ მე იმათთან მინდოდაა
-ჩემთან არ გინდა?
-იმათთანაც მინდა და შენთანაც
-ეგრე არ გამოვა ქალბატონო
-რაღაც ჩაიფიქრე დარწმუნებული ვარ გამაგიჟებ იქ ისეთ რამეს დამახვედრებ რამე მიყიდე საახალწლოდ კიდე და იქ არის?- ხმამაღლა ფიქრობდა დემეტრე იცინოდა
-ნაწილობრივ
-აუუ როდის ჩავალთ მაინტერესებს რა მოიფიქრე ამჯერად და საერთოდ მანქანაში რო ვართ ვერ გკოცნი- ეს რო თქვა ეგრევე დაამუხრუჭა დემეტრემ ხელი მოხვია და გიჟივით დააცხრა ტუჩებზე
-წავიდეთ თუ კიდე კოცნა გინდა - ვნებიანი ხმით უთხრა გარინდულ გოგოს და ცხვირი ლოყაზე გადაატარა მისი შეხებისას დნებოდა ეხლაც მოიჭამა ტუჩები და ისე უთხრა
-წ..ავიდეთ ცოტა დარჩა
-ძალია კარგი - მოშორდა გოგოს მანქანა დაძრა და სწრაფად წავიდა ნუ თოვლის საფარი დიდი იყო და როგორც შეეძლო სწრაფად მიდიოდა
-როგორ ახერხებ ასე მშვიდად მომშორდე და განაგრძო სხვა საქმე როცა ზუსტად იგივე გემართება ჩემი შეხებისას რაც პირიქით - ისევ აბუზღუნდა ელენე დემეტრე იცინოდა
-ძლიერი ნებისყოფა მაქ რომელიც ვერა და ვერ გატეხე
-აბა ვინ გატეხა მე ვარ ერთადერთი ვინც გაცნობის პირველივე დღიდან გმართავს ჩემთან იღიმი, გიხარია, ლაპარაკობ და საერთოდ მე გიყვარვარ . შენი ქვის გული ჩემია თითოეული უჯრედი მე მეკუთნის და ამის მერე სხვამ გატეხა შენი ნებისყოფა?
-გაჩუმდი გევედრები თორე თავს მართლა ვერ შევიკავებ და დავილეწებით
-მეთანხმები ესეიგი -გაიცინა და ლოყაზე აკოცა
ყაზბეგში შესვლისთანავე გაეღიმა ელეს რადგან ყველაზე მეტად ეს ადგილი უყვარს . ჯერ სახლში მივიდნენ ბარგი ამოალაგეს ოთახში ჯვრისწერა საღამოსთვის ჰქონდათ დაგეგმილი ამიტო ყველაფერს ასწრებდა . მოსამსახურე მანამ მოამზადებდა ყველაფერს რაც საჭირო იყო. ელეს თეთრი კაბა მიაწოდა თავად შავი შარვალი თეთრი პერანგი და მანტო ეცვა
-თეთრი კაბა რად მინდა სიცივე იქნება შარვალს
-მონასტერში სარვლით ხომ არ წამოხვალ თან მიყვარს ეს კაბა ახალია მე გაჩუქე და მინდა ჩაიცვა
-კარგი ნუ მიყურებ ეგრე ვიცმევ- დემეტრეს მზერას ვერ გაუძლო და აკოცა -ჩავიცმევ და გავიდეთ .
ნახევარ საათში გერგეტის სამებაში იყვნენ როცა თავისი ბიძაშვილი დაინახა გაოცდა , შემდეგ დემეტრეს მეგობარი დაინახა ორივე უკრაინაში იყვნენ და ყაზბეგში როგორ აღმოჩნდნენ ვერ ფიქრობდა მათთან მისვლამდე გააჩერა დემეტრემ და თავისკენ შეაბრუნდა ხელში ბეჭდის ყუთი ეჭირა . მონასტრის შუაგულში იდგნენ დემეტრე თვალებშ უყურებდა ელენეს და მის გაორმაგებულ გულისცემას ისმენდა . გოგო გაოგნებული იყო სიტყვებსაც კი ვერ პოულობდა ყველაფერს ელოდა ხელისთხოვნის გარდა
-ელენე მინდა ამ წმინდა ადგილას გთხოვო ცოლობა ღვთის წინაშე მინდა დამთანხმდე და გახდე ჩემი ცოლი , ჩემი შვილების დედა მინდა იყო , მინდა ყოველ დილით პირველს შენ გხედავდე და ბოლოს შენ კოცნას ვგრძნობდე უზომოდ მიყვარხარ და მინდა სამუდამოდ ჩემი იყო . თანახმა ხარ დღესვე ეხლავე გახდე ჩემი მეუღლე
ეს არაჩვეულებრივი იყო გრძNობდა უზღვევ ემოციას და ჭკუაზე აღარ იყო . ყველაფერი ისე მოხდა როგორც უნდოდა ყოველგვარი ქორწილის ღრეობის და ასობით მოპატიჟებული ადამიანისა. მხოლოდ ის და დემეტრე თავის საყვარელ ადგილას . საფიქრალი არაფერი იყო მაშინვე მოეხვია და აკოცა
-თანახმა ვარ მიყვარხარ ჩემო ბედნიერებავ
დემეტრემ ბრილიანტისთვლიანი ბეჭედი მოარგო აკოცა . შემდეგ მეჯვარეებმა მიულოცეს დამშიდდნენ და მამაომ ცერემონია დაიწყო . ყველაფერმა ამაღელვებელ ნოტაზე ჩაიარა რამოდენიმე წუთში ცოლ-ქმარი იყვნენ და სახლისაკენ მიემართებოდნენ. ელენეს გულმა ბაგაბუგი დაიწყო როცა სახლში შევიდნენ ყველაფერი სანთლებით და ვარდისფურცლებით იყო მოთული გაუკვირდა რადგან დემეტრეს მსგავსი ქმედებები არ ახასიათებს
-მიყვარხარ ჩემო ფერია - დემეტრემ ფრთხილად აკოცა მაგრამ მალევე მოშორდა როცა იგრძნო როგორ თრთოდა ელენე . ხელი ჩაკიდა და მისაღებშ ბუხართან ორ კაცზე გაშლის სუფრასთან მიიყვანა . სკამი გამოუწია ისიც დაჯდა დემეტრე მის წინ მოთავსდა . ჯერ უყურებდა მერე ვეღარ მოითმინა და უთხრა - დამშვიდდი ნუ ცახცახებ ამაღამ არაფერი გვექნება ისეთი რაც აქამდე არ გაგვიკეთებია , ჩავიხუტებ ჩემს უკვე ცოლს და მშვიდად დავიძინებ შენი სურნელით გაჟღენთილი - მისი ხელი თავისაში მოიქცია და აკოცა -ჭამე ეხლა მთელი დღეა არაფერი გიჭამია ცოლს ხო არ ვაშიმშლებ - უცებ გაამხიარულა ელენე, მალე მოდუნდა და ვახშამმა როგორც ჩვევიათ მხიარულად ჩაიარა . მალე შეტყობინება მოუვიდა დამიანესგან“ ანეიტრალებ უკვე ჩემს რძალს თუ შემიძლია დაგირეკო და მოგილოცოთ“ გაეცინა და თვითონ დაურეკა ხმამაღალზე ჩართო
-გილოცაავთ რომ იცოდე როგორ მიხარია თქვენი ამბავი როგორც იქნა რძალი მყავს უკვე კანონიერად
-მადლობა დამი - ელემ გაიცინა -მალე შენც ყოფილიყავი დემეტრეს მდგომარეობაში
-არ გვინდა ეხლა მაგაზე გილოცავთ აბა და ჯერ ნურაფერს დაიწყებთ ოც კაცს აქ დასარეკი ქორწილში რო არ ვიყავით ეგეც საკამრისია ეხლა მილოცვებს გაუძელით ნუ ჩვენ კი ვქეიფობთ მაგრამ
-კაი ხო კაი გეყოფა - დემეტრემ გაიცინა და გაუთიშა . მართლა ერთმანეთის მიყოლებით ურეკავდნენ ულოცავდნენ და ძალიან მხიარულად იყვნენ
-რას წამოვედით დავრჩენილიყავით იქ ან ჩვენც გადაგვეფრინა გუდაურში
-ქალბატონო შენი სურვილი იყო მშვიდ გარემოში ჯვრისწერა მე შევასრულე და ეხლა ნუ წუწუნებ - ხელი მოხვია და სხეულზე აიკრა- ეს ავალაგოთ ეხლა უცებ და დავიძინოთ გვიანია უკვე ხო არ გადავღლი ცოლს - ფრთხილად აკოცა ელეს და დაიწყო მაგიდის ალაგება. შემდეგ ელე რეცხავდა დემე ამშრალებდა რამოდენიმეჯერ შეასხა წყალის წვეთები ერთხელ ქაფიც მოაცხო მოკლედ კარგად იხალისა ქალბატონმა. ბოლოს ისე გააბრაზა გაქცევა მოუხდა დემეტრეც აედევნა და მეორე სართულის დერეფანში დაიჭირა წელზე მოხვია ხელი და სხეულზე აიკრა . ორივეს გაორმაგებული ჰქონდა გულისცემა ბიჭი ვნებიანად უკოცნიდა ბაგეებს და ელენეს გონება საზღვრებს გარეთ მიემართებოდა , ლტოლვა, ვნება და სურვილი რომ მისი გამხდარიყო იზრდებოდა . დემეტრემ იგრზძნო მისი მდგომარეობდა და ვნებას გასაქანი მისცა ......
.........
მაშიკო დილიდანვე ჭირვეულობდა მიშიკო კი ყველა მის სურვილს ასრულებდა . ეხლაც სუფრასთან ისხდნენ დემეტრეს და ელენეს შეუღლებას აღნიშნავდნენ
-აუუ მიშოო მომაწოდე რა კივი ძალიან მინდა- ტუჩები დაბრიცა ისე თითქოს რაღაც სასწაულს ითხოვდა. მიშომ აიო გათალა დაჭრა და თეფში წინ დაუდო მანაც აკოცა და გემრიელად მიირთვა .
-აუ ნუ სვავ რა თორე მერე ღვინის სუნი შემაწუხებს
-აქამდე არ გაწუხებდა და
-ეხლა შემაწუხებს რატო მეკამათები ?
-კარგი წვენი შეიძლება დავლიო ?
-ნუ დამცინი და საერთოდ ეგრე ნუ იცინი ხო იცი ცუდად ვხდები - ტუჩები გაილოკა და სულ გააგიჟა მიშო
-მიწვევ თუ რა ხდება
-საიდან მოიტანე კი არ გიწვევ ფაქტიურად გიბრძანებ ადგე და მოეფერო შენს ცოლს შენი გემრიელი ტუჩებით - ყურში შასჩურჩულა და ოდნავ
1+1=3
შვიდი თვე მთელი შვიდი თვე ვატარე მუცლით პატარა ანგელოზი და ახლა რომ წარმოვიდგინე შეიძლება ის დამეკარგა ჭკუიდან შევიშალე "ნაადრევი ორსულობაო" "შეიძლება ბავშვი ვერ გადარჩესო" და სხვა

მახსოვს როდესაც გავიგე ორსულად ვიყავი თავი ყველაზე ბედნიერი მეგონა ზუსტად იმ დღიდან დავიწყეთ მე და "მამიკომ" მასზე ზრუნვა
მაბედნიერებდა ის ფაქტი რომ ჩემს მუცელში არსებობდა სიცოცხლე როელიც ჩემი სისხლი და ხორცი იყო
მერე გავიგეთ რომ გოგო იყო ამან ყველაზე მეტად გაგვახარა ორივე ძალიან გვინდოდა პატარა პრინცესა გვყოლოდა სახლში
ვამჩნევდი როგორ მეზრდებოდა მუცელი და როგორ მიჭირდა ბოლო თვეებში სიარული ყველანაირად ვუფრთხილდებოდი ყველაფერს ვაკეთებდი რომ ის კარგად ყოფილიყო საერთოდ ძალიან გამხდარი ვიყავი საჭმელსაც კი არ ვჭამდი ნორმალურად მაგრამ იმ დღის მერე ყველაფერი შეიცვალა
რათქმა უნდა უკეთესობისკენ უკეთესად ვიკვებებოდი სუფთა ჰაერზე ვსეირნიბდი და ა. შ

ღამე? ღამე ყველაზე კარგი იყო მარტო ვრჩებოდით ჩვენ სამნი
ყველაფერს ვაკეთებდით ველაპარაკებოდით ჩვენს ისტორიებს ვუყვებოდით სიმღერებს ვასმენინებდით
მახსოვს პირველად რომ გაინძრა ჭკუიდან გადავედი ისეთ ეიფორიაში ვიყავი რომ ვერ ავღწერ

ახლა ახლა კი ის შეიძლებოდა დამეკარგა ბოლო ორი თვე ძალიან გამირთულდა ორსულობა და აი ამის შედეგიც შეიძლებოდა დამეკარგა
ის საშინელი სიტყვები ისევ ჩამესმის ყურში "ძალიან რთული ოპერაციაა და შეიძლება ერთერთმა ვერ გაუძლოსო"
მერე " ოპერაცია თუ გართულდა რომელი გადავარჩინოთო" და ჩემი და მისი ერთად წარმოთქმული სიტყვები "ის და შენ"
ვიცი ზუსტად ვიცი რომ მას არ უნდოდა ბავშვის დაკარგვა მაგრამ ზუსტად ვიცი რომ ჩემს დაკარგვას ვერ გაუძლებდა
საბედნიეროდ საბოლოოდ ექიმებს არ მოუწიათ ამ საშინელი არჩევნის გაკეთება და ორივე გადავრჩით
არ ვიცი რა დამემართა როდესაც პირვლად ავიყვანე ხელში მაშინ უბედნიერესი ვიყავი მაგრამ ერთი ზუსტად ვიცი რომ ცხოვრება არ ემორჩილება არითმეტიკის კანონებს და 1+1=3
ვნება აშლილნი ..13..
-მერე? ... მერე იყო ქორწილი და უმშვენიერესი 859 დღე.
-რამდენი?- აშკარად დააბნია მეგირიცხვებმა?
-ხო, მეგი 859 დღე სრულ ბედნიერებაში გავატარეთ. ერთმანეთის სიყვარულში.
-მერე რა მოხდა?- ძალზედ დააინტრესა მეგი ისტორიამ, წამით სულ დაავიწყდა რომ უცნობის წინ მონუსხული იჯდა და მის სიყვარულის ისტორიას უსმენდა, სულ დაავიწყდა ის რომ უცნობს არ იცნობდა, მაგრამ გული გამალებით ცემდა რაღაცის მოლოდინში რაღაც ამოუხსნელ ამოცანას შეჭიდებოდაო თითქოს, ეს ის მომენტი იყო როცა ცხოვრებაში პირველად გონებას დამორჩილდა და სკამზე კომფორტულად მოეწყო.
-მერე, ცალკე გადავედით, მარტოები ვცხოვრობდით, ის სწავლობდა, მე მუშაობა დავიწყე, ბევრი არ გვქონდა მაგრამ ჩვენს სახლში იდილია სუფევდა, რამოდენიმე თვეში შევიტყვეთ რომ ორსულად იყო, იცი რა დამემართა? ჩემი საყვარელი ქალი შვილს გამიჩენდა, რამე განსაკუთრებული არაფერი უნდოდა, ამაზე ვგიჯდებოდი, ვისაც კი ვიცნობდი ყველა კაცს ცოლი რაღაცას სთხოვდა, მე კი არაფერს მთხოვდა, პატარა ,,მუცულას“ არაფერი უნდებოდა. ,,მუცულა“ , პატარა ციცქნა არსებას დავარქვით ორივემ, მაგრამ საღამოს მაინც მიმქონდა სამსახურიდან სახლში მისულს, ხილი, ტკბილეული და ყვევილები.
ერთხელ ზამთარში გვიან ღამით შრიალმა გამაღვიძა, სამზარეულოს მიაშურა, ეს პირველად ხდებოდა, მეგონა რამე ხომ არ ჭირდებოდა და უკან გავყევი, ჯერ მაგიდაზე დადებულ ვაზას გახედა, მერე მაცივარში შეიხედა, თითქმის ყველა თარო გადასინჯა, მაგრამ რასაც ეძებდა ვერ იპოვა, მე ჩუმად ვუყურებდი უკნიდან, რომ დამინახა გამიღიმა.
-გინდოდა რამე?
-ხომ, ვაშლი მაგრამ იყოს, წამო ჩამეხუტე და გადამივლის-გამიღიმა მან როგორც ჩვეოდა და საძინებელს მიაშურა
-გინდა წავიდე და მოგიტანო?- დავედევნე მე
-არა, სად უნდა წახვიდე, თან შუა ღამეა, ყველაზე მეტად შენი ჩახუტება მინდა- გამიღიმა და მანიშნა ჩემს გვერდით დაწექიო.
ჩავეხუტე როგორც მჩვეოდა, მალე ჩაეძინა, მაგრამ შფოთავდა, მე თვალი ვერ მოვხუჭე, პირველად რაღაც მთხოვა, მოუნდა და მოსატანადაც კი არ გამიშვა, ვიცი რომ წავსულიყავი და სახლში არ დავხვედროდი ინერვიულებდა, ამიტომ როგორც კი ოდნავ აისი გამოჩნდა საწოლიდან გამოვძვერი და სასწრაფოდ ჩავიცვი. სწრაფად დავრბოდი, თითქმის ყველანაირი ხილი ვიყიდე რომელიც შემხვდა და იყო, ქლოშინით ავირბინე კიბეები, იმედი მქონდა რომ ეძინებოდა, მას ისევ ისე ეძინა, ოღონდ ჩემი ბალიში ჩაებღუჯა. ხილი დავრეცხე, ლამაზად დავუჭერი დავალაგე და საწოლთან ტუმბოზე დავუდე, გვერდით მივუწექი, თვალი რომ გაახილა ვიგრძენი როგორ გაჩერდა წამი და როგორ გახდა ის წამი მარადიული, სწორედ მაშინ ვიგრძენი წამის მარადისობა, თვალებში სიხარული, სიყვარული აღფრთოვანება და კიდევ რაღაც ენით აღუწერელი გრძნობა ედგა, მისი თვალები დღემდე მომყვება, დღემდე ვხედავ როგორ იღიმილის, მერე ნაზად მეამბორა და ჩამეხუტა-უცნობს გაეღიმა და დამნაშავესავით დახარა თავი ძირს.
-როდისმე წარსულში დაბრუნებაზე გიოცნებია?- მომლოდინე მზერა მიაპყრო უცნობმა მეგის- მაგრამ არა მგონია ჯერ ახალგაზრდა ქალბატონი ხარ და წარსულის ტკივილები გტანჯავდეს, მე საბედისწერო შეცდომა დავუშვი და დღემდე ვნანობ.
-არავინ იცის სხვას როგორი გზა აქვს გავლილი, ტკივილი, იმედგაცრუება, ადამიანების დაკარგვა, ცხოვრებისეული მწარე გაკვეთილები, ბედნიერი წამები კი ამ ყველაფერში კი ძალიან ცოტა იყო, სხვა სხვის ცხოვრებას ვერ გაიგებს ვერ ჩაწვდება ვერ შეიგრძნობს.-წყნარად მაგრამ გულ ჩაწყვეტილმა უპასუხა მეგიმ
-პატარა ქალბატონი და ესეთი მწუხარე?-უცნობის თვალებში ინტერესი გაკრთა. მეგის გონებაში კი სრული ქაოსი თარეშობდა, ეს ,,პატარა ქალბატონი“ საიდანღაც ეცნობოდა. ფრაზა რამდენჯერმე გაიმეორა გონებაში და მანაც წარსულის გზაზე გაიყვანა.
,,ისევ წარსული“-გაიფიქრა მეგიმ-რატომ მივყავარ ამ კაცის სიტყვებს ჩემს ბავშვობაში? თან ეს ნაცნობი თვალები, ეს ფრაები, ყველაფერი ერთად სრულ არეულობას ქმნის ჩემში, ,,დედა როგორ მჭირდები“ გულმა რეჩხი უყო, ისევ ეტკინა, ისევ მონატრებამ ძლია.“
-ვერ ვხვდები ამ ყველაფერს მე რატომ იყვებით?- ხმამაღლა კი ეს უთხრა, შინაგან ქარ-ცეცხლს უფლებას არ აძლევდა გარეთ გამოსულიყო და ემოციები სახეზე არ დატყობოდა.
- ისტორიაში მთავარი აზრი დასასრულში დევს, განვითარება ყველა ისტორიას თითქმის ერთნაირი აქვს, დასაწყისი შეიძება იყოს ოდნავ განსხვავებული, აი, დასასრული კი ყველას სხვადასხვა აქვს, ზოგი ბედნიერად სრულდება ღიმილით, ზოგი კი ცრემლით, ჩვენი ისტორია კი დღემდე გრძელდება.
-ეგ როგორ?-ჩაეკითხა მეგი.
-რამდენიმე თვეში გოგონა შეგვეძინა, სასწაული თვალებითა და წითელი ტუჩებით, თვალები დედასი გამოყვა, ტუჩები ჩემი, უზომოდ ბედნიერები ვიყავით, განსაკუთრებული იყო, ორივეს სიგიჟემდე გვიყვარდა, ხანდახან მეგონა რომ ასე არანარმალური სიყვარული და ბედნიერება არ არსებობდა და სიზმარში ვიყავით, ასეც გამოვიდა, ოღონდ იმ განსხვავებით რომ ახლა ასე მგონია მძინავს, საშინელ კოშმარს ვდედავ და გაღვიძებას ვერ ვახერხებ. -უცნობმა თავი რომ დახარა და დიდიხნით დუმილი ჩამოწვა მეგიმ მის სიჩუმეში დიდი მწუხარება ამოიკითხა.
-ახლა სად არიან. როგორ არიან? -თბილად კითხა მეგიმ რომელსაც რეალობის შეგრძნება დაკარგული ჰქონდა.- ვინ არიან?
-გოგონას იშვიათი სახელი დავარქვით- მის გახსენებაზე უცნობის თვალებში გრძნობების ქარტეხილი ატყდა, ისეთი სითათუთით მოიხსენიებდა, წამით ეგოიზმმა შემოუტია, მაგრამ მაშინვე მოერია თავს, უცნობმა კი განაგრძო-საწაული იყო როდესაც პირველად მამა დამიძახა, ერთი კვირის მანძილზე სამსახურსა და სახლს შორის დავრბოდი. ჩემი უმშვენიერესი ორი ქალბატონი სულ ელოდნენ, მათი ღიმილის დანახვა ყველა დაღლას მავიწყებდა და ერთიანად ვეშვებოდი. ყველაფერი კარგად მიდიოდა, მანამ სანამ ერთ საბედისწერო დღეს საბედისწერო ქალს არ შევხვდი, სამსახურში დიდი ხელშეკრულება დავდეთ, წარმატებულად განვახორციელეთ პროგრამები და ყველანი აღვნიშნავდით, მინდოდა ყველასთვის გამეცნო ჩემი მშვენიერი ორი ქალბატონი მაგრამ პატარას დილით სიცხე მისცა, მეუღლემ კი უფლება არ მომცა სახლში დავრჩენილიყავი, ,,ბავშვი კარგად არის და რატომ უნდა დარჩეო“ სახლიდან გამომისტუმრა. არც ისეთი პატარა ხარ და გეცოდინება, ორი სამი ჭიქა როგორ ცვლის ადამიანის გონებას - დანანებით გახედა მეგის, ცდილობდა მისგან თანაგრძნობა ეგრძნოო, მეგი კი ჯიუტად დუმდა და თვალს არ უსწორებდა, უცნობმა კი განაგრძო-იმ საღამოს ერთი ქალი გავიცანი სახელად ვერა, ნახევრად რუსი და ნახევრად ქართველი, მშვენივრად გავუგეთ ერთმანეთს, ვმასლაათობდით, ვიცინოდით და ცხოვრებისეულ კურიოზებს ვიხსენებდით. მშვენიერი საღამო გამოვიდა არ დამიმალავს რომ ოჯახი მყავდა, დროთა განმავლობაში ჩვენი შემთხვევით შეხვედრების რიცხვმა იმატა, მერე უკვე ვნიშნავდიდ და განგებ ვხვდებოდით, ახლა რომ ვუფიქრდები ნამდვილი არაკაცივით ვიქცეოდი,-ბოდიში მოუხადა თვალებით- რამდენჯერმე მის ბინაშიც შევხვდით, ჯერ მეგობრებთან ერთად მერე კი მარტო, მეუღლესთან ურთიერთობა დამეძაბა, ბავშვს ყურადღებას არ ვაქცევდი, საყვარელი ადამიანის თვალებში რომ იმედ -გაცრუებას ხედავ ყველაზე მეტად მაშინ გტკივა, ბევრჯერ შევამჩნიე მისი ცრემლიანი თვალები, რომელიც ჯიუტად არ ტყდებოდა და მიმალავდა. მერე სახლშიც აღარ მივდიოდი, საგრძნობლად დაგვეძაბა ურთიერთობა, სახლში იშვიათად ვიყავი და მაშინაც კი ვჩხუბობდით, ერთ დღეს ყველაფერი არეული დამხვდა, ჩვენ ქორწინების ფოტო გადმოვარდნილი თუ გადმოგდებული, ჩემი ნივთები კი ჩალაგებული, ვერა ყოფილა სახლში, ყველაფერი უთქვამს ჩემებისთვის, რომ ორსულად იყო და ბავშვს აუცილებლად გააჩენდა, მას არაფერი უთქვამს მხოლოდ კარისაკენ მანიშნა. ყველაფერს მაშინ დავუსვ წერტილი როდესაც ჩემი ,,პატარა ქალბატონი“ს თვალებში ცრემლი შიში და ტკივილი ერთად დავინახე. მაშინ უკანასკნელად დავინახე და გამოვიხურე ბინის კარები. უკანასკნელად ვიყავი ჩვენს უკვე მის ბინაში ჩემს პატარას შუბლზე ვაკოცე და წამოვედი.-უცნობს უკვე საუბარი უჭირდა, მეგი კი სულგანაბული უსმენდა ისევ.- რომ გითხრა საგონებელში ჩავარდითქო მოგატყუებ, არ ვიცი ვერასთან რა მემართებოდა, მაგრამ ის საშუალებას არ მაძლევდა რომ წამითაც კი საგონებელს მივცემოდი, ერთ კვირაში მის სამშობლოში გავემგზავრეთ, ერთ წელიწადში კი შვილი შეგვეძინა, ბიჭი, დიმიტრი დავარქვით.
-ოჯახთან, შვილთან ან სამეგობროსთან კავშირი გქონდა?- გაოგნებისაგაან ხმა შეცვლოდა მეგის
-არა, არავისთან... ყველა დავი...., ყველა დავივიწყე, ჩემი გოგონაც კი.
-რამდენი ხანია აქ ხართ? რაც დაბრუნდით?
-თითქმის ერთი თვეა.
-მერე- გაოცება ვერ დამალა მეგიმ
-რა მერე?- უფრო გაუკვირდა უცნობს
-რა შუაში ვართ აქ, მე და დედა? რატომ მომიყევი მე ეს ისტორია? რატომ უნდა მცოდნოდა მე ეს ყველაფერი- ხმა გაიმკაცრა მეგიმ
-მე ხომ ბოლომდე არ მომიყოლია ისტორია მე ხომ ბოლომდე არ მითქვამს ყველაფერი?- მშვიდად უთხრა უცნობმა და თავი ჩახარა დამნაშავე ბავშვივით - მერე კი მორიდებით დაიწყო- მე და დედაშენი თავიდან საუკეთესო მეგობრები ვიყავით, შენი დაბადებაც სასწაუაად მახსოვს- ღიმილი გადაეფინა სახეზე- შენ რას იგრძნობდი ჩემი შვილის ადგილას? შენ როგორ მოიქცეოდი? მიმიღებდი თუ გამაგდებდი?
მეგი დიდხანს, საკმარისზე მეტხანსაც კი ფიქრობდა. ყველას ცხოვრებაში გამოჩნდება ისეთი ადამიანი რის შემდეგაც სხვანაირი ხდები. არ აქვს მნიშვნელობა ის დიდ ბედნიერებას მოგიტანს თუ ტკივილს მაგრამ ისეთი როგორიც იყავი ვეღარასდროს იქნები. ყველა და ყველაფერი იცვლება შენს გარშემო, როცა ვინმე ტკივილს გაყენებს ...გულს გტკენს და ამას განიცდი, უბრალოდ თვალები დახუჭე და გაიღიმე ... გაიღიმე,თუნდაც ეს თვალები ტანჯვით, ცრემლით გქონდეს სავსე ... მაშინ მოგეცემა ძალა შენს სულში, ტკივილი სიხარულად გადააქციო ... ადამიანი, მაშინ ხარ,როცა პატიება შეგიძლია...
-არ ვიცი რა უნდა გითხრათ- თავი ჩახარა მეგიმ
-უბრალოდ მითხარი-დააჯინდა უცნობი
-მაშინ თქვენ მეტყვით ეს ყველაფერი რატომ მომიყევით, პატარა არ ვარ და ვხვდები რომ აქ უბრალოდ არ მომიყვანდით, შემთხევივითი არ ყოფილა ჩვენი შეხვედრები.
-შევთანხმდით- ხელი გაუწოდა უცნობმა მეგის.
გაიცინე ისე, რომ სევდასაც გაეღიმოს ... იბრძოლე ისე ძლიერად , რომ ბედისწერამაც აღიაროს შენთან დამარცხება. გიყვარდეს ისე გულწრფელად, რომ სიძულვილმაც გაგეცალოს გზიდან ... იცოცხლე ისე კარგად, რომ სიკვდილსაც დაენანოს შენი წაყვანა.

ბოლოს მეგის ის ახსოვს კაფიდან როგორ გარბოდა, მოსახვევში შემოსულ მანქანას როგორ აცდა და ბექას ნომერს როგორ კრეფდა.
-ბექა მჭირდები მალე მოდი-სწრაფად უთხრა და გაუთიშა, ყურებში მხოლოდ ორი ფრაზა ჩაესმოდა.
-მე მამაშენი ვარ, შენ ჩემი შვილი ხარ.
გაიცინე ისე, რომ სევდასაც გაეღიმოს ... იბრძოლე ისე ძლიერად , რომ ბედისწერამაც აღიაროს შენთან დამარცხება. გიყვარდეს ისე გულწრფელად, რომ სიძულვილმაც გაგეცალოს გზიდან ... იცოცხლე ისე კარგად, რომ სიკვდილსაც დაენანოს შენი წაყვანა.

-----------------------------------
საღამო მშვიდობისა, მგონი არც თუ ისე დიდხანს გალოდინეთ ხომ? არ მინდა იმედები გაგიცრუოთ მაგრამ არ ვიცი შემდეგი თავი როდის იქნება, ალბათ კვირას ან ორშაბათს... მადლობა რომ მამხნევებთ და ჩემთან ხართ...
სიყვარულით თქვენი ტეროოო.......
city that loves you 4
ღალატი > ერთგულება (15 მარტი)

“კაცი ბჭობდა ღმერთი იცინოდაო”
ვინმეს რომ ეთქვა ეს ყველაფერი შენ დაგემართებაო ალბათ 10 თითით დავცინებდი,თურმე ცხოვრებაში ყველაფერი ხდება.
იმ დღეს ზუკა არ შემომხმიანებია და არც მე დამირეკია, უნივერსიტეტიდან სახლში მოვედი უცებ გამოვიცვალე და რედისონში ჩემ კურსელ გოგოს დაბადების დღეზე წავედი,მანქანა სახლთან დავტოვე ნასვამს არ მინდოდა რულზე დაჯდომა, რედისონის ტერასაზე ვისხედით, ნასვამიც ვიყავი, მაღალ ხმაზე იყო სიმღერები ჩართული, ჩემმა კურსელმა ნინიმ გაოცებულმა გადმომილაპარაკა.
-ნიც ეს შენი ზუკა არაა?
ზუკა მისი ძმაკაცები და გოგოები... ვიფიქრე მეგობრები არიან რა მოხდათქო მაგრამ ნეტავ შემდეგ რაც მოხდა არ დამენახა. ზუკას და ვიღაც გოგოს კოცნა!ნინიმ დამიწყო ლაპარაკი მაგრამ სიტყვა არ გამიგონია მისი ნალაპარაკებიდან.თავი ესეთი დამცირებული თავი არასდროს არ მიგვრძვნია. გოგოებს დავემშვიდობე და წამოვედი. არ ვაპირებდი იქ სცენების გამართვას იმის და მიუხედავად რომ მეგონა რომ იქვე ავფეთქდებოდი...მანქანა არ მყავდა ელენესთან მინდოდა დარეკვა მაგრამ უკვე გვიანი იყო და ეძინებოდა. ტელეფონი ამოვიღე და ნიკუშას დავურეკე,ალბათ იმიტომ რომ ყველაზე დალაგებულად ის მომისმენდა ბიჭებს შორის და გუგას ეგრევე არ დაურეკავდა.
-ნიკუშ, გთხოვ რედისონთან მოდი რა.
-რა ხდება მშვიდობაა?
-მოდი გთხოვ
ვკნაკალებდი, სიცივისგანა არა ბრაზიზგან, იმედ გაცრუებისგან, თავს იმდენად იმედგაცრუებულად ვგრძნობდი რომ ეხლა ხალხის წინაშე უფრო მეტად თავს არ დავიმცირებდი და ტირილს არ დავიწყებდი. ჩემი თავი შემზიზღდა ეგ ადამიანი რომ “მიყვარდა”. წინ და უკან დავდიოდი და ერთი სული მქონდა ნიკუშა მოსულიყო და აქაურობას გავცლოდი. არ ვიცი რამდენ ხანში მოვიდა მაგრამ გადმოსვლაც არ ვაცადე მაშინვე ჩავჯექი.
-წადი.
-რა ხდება არ იტყვი?
-წადი და მერე.
მანქანა დაძრა მე თავი ხელებში ჩავრგე,ხმას არ ვიღებდით არცერთი. მანქანა წყნარ ქუჩაზე გააჩერა და ორივენი გადავედით.
-იტყვი რა მოხდა?
-მიღალატა. ვთქვი და ვიგრძენი როგორ გამეჭედა ყელში ბურთი.
-ვინ?! მითხრა დაძაბულმა
-ზუკამ! ზუკამ მიღალატა! ცრემლები წამომივიდა, მანქანას მივეყრდენი და ჩავიკეცე.
-რაა?
პასუხი არ გამიცია არ შემეძლო, ემოციებისგან ვიცლებოდი.
ჩემთან მოვიდა წამომაყენა და ჩამეხუტა,მთელი ძალით ვეხუტებოდი ხმას არცერთი არ ვიღებდით, მეც ნელნელა დავწყნარდი.
იქვე ბორდიურზე ჩამოჯექით.
-სად ნახე?
-რედისონში, ჩემმა კურსელმა მითხრა ზუკა არ არისო,გოგოებთან ერთად იყო და უცებ ერთერთს აკოცა! იდიოტი ვარ. ცხოვრებაში პირველად მქონდა სერიოზული ურთიერთობა და ისიც ნაგავი შემხვდა.
-მესმის შენი და დაწყნარდი არ გიმსახურებს, ვის გამო ტირიხარ ნი, კარგი რა, ანგელოზივით გოგო ხარ ! მაგაზე არ იტირო.წამო სახლში წაგიყვან
-არ მინდა სახლში ესე ვერ მივალ.
-მანქანაში მაინც ჩაჯექი არ შეგცივდეს.
მანქანა დაძრა არც უთქვამს სად მივდიოდით მეც არ მიკითხავს. შარტავაზე მიტოვებულ შენობასთან გაჩერდა, გაკვირვებულმა გავხედე.
ჩემს წინ წავიდა მეც უკან გავყევი, და თბილისის ხედი გადაიშალა.იქვე სკამები იდგა და დავსხედით.
-ეს ადგილი საიდან?
-მარტო ყოფნა რომ მინდა აქ მოვდივარ ხოლმე
-სიგარეტი გაქ?
-კი
-მომე რა
-შენ ხო არ ეწევი?
-დღეს ვეწევი.
-არ გინდა რა ვიღაცა გამო***ებული ტიპის გამო არ დაიწყო მოწევა
-არ დავიწყებ მარტო ეხლა გთხოვ მომე
სიგარეტის ღერი გამომიწოდა და მომიკიდა,ნაპასი დავარტყი და მესიამოვნა. ნიკუშა თვალს არ მაშორებდა,რაც არ მსიამოვნებდა მეგონა რაღაც საშინელებას ვაკეთებდი.
-როდესმე ვინმეს შენთვის უღალატია ? (ვკითხე მე)
შეტრიალდა და ჩემგან ზურგით დადგა
-სერიოზული ურთიერთობა არ მქონია არასდროს.
-ისე მეშლება ნერვები მინდა მანქანაში ჩავჯდე და დაველოდო სანამ გამოვა და დავეჯახო.
-შენ არ ინერვიულო არც მე არ დავაკლებ.
-შენ არ ქნა არაფერი რამე შარი არ აიკიდო
-შარის აკიდებაზე იმან იფიქროს.
-ეს რო გუგამ გაიგოს მოკლავს!მე კიდე მეორეჯერ შეყვარებულზე სიტყვას თუ ამოვიღებ რამე მესროლეთ,ცოვრებაში პირველად მქონდა ეგეთი ურთიერთობა და რა გააკეთა!ნაგავი საზიზღრობა, გულის ამრევია! რა უნდა ვქნა ეხლა? უნივერსიტეტში შანსი არაა რო არ შემხვდეს,გამორიცხულია, მე კიდევ მაგის სახე ახლოს რო დავინახო ალბათ მოვკლავ! მთელი კლასის წინაშე დამამცირა,აზზე მოდი ტიპი რა ნაგავია.
- კაი დაწყნარდი, აზრი არ აქვს დამიჯერე,არცერთი ბიჭი არ ღირს შენი ხასიათის გასასაფუჭებლად.
ისევ შენ..(9)
-ლუკა თქვი რა მოხდა
-ლექსო ავარიაში მოხვდა (ლუკა)
-რაა? როდის? სად? როგორ არის, ლუკა თქვი (მე)
-მაცადე (ლუკა) არაფერი ვიცი
-წავიდეთ სააავადმყოფოში (ნინა)
მანქანაში ჩავსხედით და სააავადმყოფოში წავედით. მისულებს : ბექა, თაკო და გაბო დაგვხდა. ბავშვებისკენ წავედით
-რა მოუვიდა?(მე)
-სად არის?(ნინა)
-თქვით რამე (მე)
-არ ვიცით (ბექა)
-რა არ იცით ბექა?(მე
-მარიამ დაწყნარდი (თაკო)
-პალატაში ყავთ შეყვანილი. შიგნით არ გვიშვებენ (გაბო)
-რა მოუვიდა ?(ნინა)
-არაფერი ვიცით (გაბო)
დავინახეთ ერთ-ერთი პალატიდან ექიმი გამოვიდა და ყველა მისკენ წავედით. ლუკა მივიდა და ექიმს დიდი ხანი ელაპარაკებოდა. ბოლო დროს თავბრუსხვევები მაწუხებდ, თან მკერდში რაღაც მჩხვლეტდა. ეხლაც იგივე დამემართა და სკამზეჩამოვჯექი. თავზე ხელები ავიფარე და თაკოც მოვიდა
-მარიამ? კარად ხარ?(თაკო
-რა გჭირს (ნინაც მოსულა)
-ისევ ცუდად ხარ?(თაკო)
არაფეი ვუთხარი, დავინახე ლუკა წამოვიდა ჩვენსკენ
-როგორ არის (ბექა)
-კარგად არის. მოსაკლავი ხარ რა. ისე დამირეკე ვიფიქრე რაღაც მოუვიდა თქო, იმას კიდევ ფეხი მოუტეხია მხოლოდ (ლუკა)
-რავიცოდი რა ჭირდა (ბექა)
-დაანებე თავიი ეს სულ გამო*ირდა ტასოს მერე (გაბო)
-ეგ რა შუაშია?(ბექა)
-კაი რა იყო არ მცემო (გაბო)
-ვაიმე გაბო ჩემს ნერვებს ნუ ცდი (ბექა)
-გეყოთ ეხლა. (ლუკა ჩაერია ) ლექსოს დღესვე გაწერენ, სახლში ყურადღება ჭირდებაო და რაღაც.
-ხო ? კაი წავიყვანოთ (გაბო)
-მარიამ შენ რა გჭირს ?(ბექამ გამომხედა)
-არაფერიი ბექა /(მე)
-რა ფერი გადევს, კაგად ხარ?(ლუკა)
-ინერვიულა და.... მიდიშედიტ ლექსოსთანდა მოვალთჩვენც (ნინა)
ბიჭები გავიდნენ და ნინა მე მომიტრიალდა
-რა დაგემართა?(ნინა)
-არაფერი უკვე კარგად ვარ (მე)
-რომ არ გიცნობდე რაღაცას ვიფიქრებდი., მაგრამ ეხლაა არ ვიცი რა გითხრა
-რამდენიიმე დღეა ასეა (თაკო)
-მერე?(ნინა)
-რა მერე)(მე)
-აქ ხარ და ექიმთან შედი (ნინა()
-არ მინდა კარგად ვარ (მე_
-მარიამ შევიდეთ (თაკო)
-ნემსის ჩხვლეტის ეშინია (ნინა)
-არაფერიც (მე)
-ხოდა წამოდი (თაკო)
-ჯერ ლექსოს ვნახავ (მე)
-შენ იქ რომ შეხვალ , აღარ გამოხვალ. ამიტმ ჯერ ექიმთან წავალთ (ნინა)
მივედით ექიმთენ. კაბინეტში მარტო მე შემიშვეს. მოვუყევი რაც მემართებოდა და რამდენიმე ანალიზი ამიღო. პასუხები, ხვალ იქნებაო. გამოვედი და ლექსპსთან შევედით
-ვახ მარიამ (ლექსო)
-ვერა ხარ შენ?(მე)
-რა გინდა?> მე რომ არა ის ბავშვი ვერ გადარჩებოდა
-ვინ ბავშვი?(ნინა)
-ვიღაც ბავშვი გადმომიხტა წინ და რომ არ გამეტანა მანქანა ხეს შევაჯახე
-ყოჩაღ შენ (ნინა)
-თავის დროზე მე კარგად გადამიარე(ვუთხარი ხუმრობით )
-თავის დროზე შენ გადაგარჩინე (ლექსო)
-აი ეგეც არის (მე)
-ეხლა სახლში წაგიყვანთ , ნატოსთან (ლექსოს დედა)
-არ არის ნატო სახლში(ლექსო)
-სად არის?(ლუკა)
-დაბადების დღეზე წავიდა წყნეთში და იქ აოირებს დარჩენას(ლექსო)
-ლიზიკო სად არის?(ბექა)
-აუ ლიზიკო (თავზე გადაისვა თავი) დედაჩემს უნდა მოეყვანა, მ ეკიდევ მარიამთან მივდიოდი , რომ ლიზიკოს ერთად დავხვედროდით (ლექსო)
-და ეხლა სად იქნება?(მე)
-შეიძლება კარის მეზობელთან დატოვა(ლექსო)
-კაი წამო წავიდეთ (თაკო)_
-ლექსო ეტლი გინდა?(გაბომ გაააჯავრა)
-ეხლა მოგხვდება (ლექსო)
-კაი წამოდექი და დამეყრდენი შეჩ*მა(ლუკა)
-ხო ეხლა ლიზიკო მომხედავს მე სახლში, სხვა ვინ მყავს რომ მომიაროს (ლექსომ ჩაიბუტბუტა ჩემს გასაგონად)
-კაი ხო დავრჩები შენთან (მე)
-მაგარია (მითხრა და მაკოცა)
-ზედმეტად არ გამითამამდე ძვირფასო (მე)
ჩავსხედით მანქანააში და სახლისკენ წავედით. ლექსოს აყვანაში ლუკა დამეხმარა. ლექსომ ბინის კარები შეაღო და ლიზიკოს დაუძახა
-ლექსო მგონი არ არის სახლში ლიზიკო (მე)
-ხო მართალი ხარ , მომისმენე სახლში შესვლაზე დამეხმარე და შემდეგ პირდაპირ შედი, იქ იქნება ლიზიკოც (ლექსო)
დავეხმარე ლექსოს ბინაში შესვლაში და იქვე სავარძელში დავსვი, შემდეგ კი ლიზიკოს მოსაყვანად წავედი. ლექსოს ბინის პირდაპირ კარზე დავაკაკუნე და კარი შუახნის ქალმა გამიღო
-გისმენთ?
-მე ლიზიკოს წასაყვანად მოვედი (გავუღიმე)
-გამარჯობაა თქვენნ....
-მე ლექსოს შეყვარებული ვარ მარიამი.
-სასიამოვნოა მე ქეთო ვარ (ხელი გამომიწოდა)
-ლიზიკო ხომ თქვენთან არის?(მე)
-კი კი ახლავე ჩემო გოგო, შემოდი და დავუძახებ (ქეთო)
-არა იყოს აქ დაველოდები (მე)
ქალი შევიდა და ლიზიკოს დაუძახა. რამდენიმე წუთში პატარა ქერა გოგო გამოვიდა
-მარიამმმ (დაიყვირა და ხელები შემომხვია )
-როგორ ხარ ლიზიკო?)მე)
-მე ცენ მომენატლე(ლიზიკო)
-ვაიმე მეც ჩემო პატარა, (მე)
-ლექსო სად ალის?(ლლიზიკო)
-ოთახშია, ფეხი ტკივა(მე)
-ლატო?(ლიზიკო)
-გაიქეცი და კითხე (მე, ლიზიკოც წავიდა . შემდეგ მე მივტრიალდი) გმადლობთ
-რას ლკლაპარაკობ შვილო რა პრობლემააა (ქეთო) რა დაემართა ლექსოს?
-ფეხი მოიტეხა (მე)
-ოხ ეგ ბავშვი როგორი ხიფათიანია (ქეთო)
-კარგით შევალ მე , სასიამოვნო იყო თქვენი გაცნობა
-მიდი შვილოო მიდი (ქეთო)
შევედი და ლექსოს ლიზიკო ყავდა გულზე მიხუტებული, ისეთი საყვარლები იყვნენნნ რომ გავგიჟდი. თან ლიზიკოც ისე გავდა ლექსოსსს..... მივედი და ორივეს მივეხუტეე
-მოხვედი მარიამ?(ლექსო)
-აჰჰჰაა კიი (მე)
-მალიამი ცვენთან ჩება, მაგალიაა ა(ლიზიკომ ცეკვა დაიწყოო)
-ესს ბავშვიი საოცრადდ საყვარელია, თან ძალიან გგავს (ლექსო)
-ხო საყვარელი, ერთ დღეს ვილაპარაკებთ ხომ ჩვენ (ლექსო)
--ხო ? და რაზე?(მე)
-ეგ იმ ერთი დღისთვის გადავდოთ (გამიღიმა და მაკოცა.
-ლიზიკო გშია?(მე)
-კიი (ლიზიკო)
-დაა რა გშია ლიზიკოო?(ლექსო)
-შოკოლადის ნამცქვალი (ლიზიკომ გაგვიღიმა)
-დაამუღამე ეგ სიტყვა?(მე)
-როცა მე ვყავარ რას ვერ დაამუღამებს (ლექსო)
-ხო ეგ როგორ გამომჩა (მე)
-წამო ლიზიკო გავაკეთოთ ნამცხვარი(მე)
გავედით მე და ლიზიკო და დავიწყეთ ნამცხვრის გაკეთება. ლიზიკო სულ ფქვილში ამოითხვარა. შემდეგ კოჭლობით ლექსო შემოვიდა, და კრემის ჭამა დაიწყო
-ლექსოო (მე)
-რა იყო?(ლექსო)
-სუულლ შეჭამე (მე)
-ლექსო გადი დლოზე (ლიზიკო გაუჯავრდა)
-შენც ლიზიკო?(ლექსო)
-მეც (წარბები მაღლა აწია)
-აუ მარიამ რა უქენი ბავშვს, შენ რომ გხედავს მე მივიწყებს (ლექსო)
-ლიზიკო გინდა ვიმაიმუნოთ და ლექსო გავამწვალოთ?(მე)
-მარიამ ფეხიი ამტკივდა და გავალ მე ხომ>?(ლექსომ გაპარვა ცადა)
,აგრამ ლიზიკო ისეთი ჭკვიანია , რომ მიეპარა და ფქვილი შეაყარა
-ოხხ ლიზიკო (ლექსომ დაიყვირა)
-ეგცც ცენნ (ლიზიკო დაეჯღანა)
-ჭკვიანი გოგო (მე) მოდი კრემს მოგცემმ (მივედი და ხელში ავიტაცე)
-კრემს არა?(ლექსო)
-ხო კრემს (მე)
-დამაცადეთ (თქვა და კრემით დაგვთხუპნა, ბევრი ვიბინეთ და ერთმანეთი შოკოლადისფრად შევღებეთ, შემდეგ ვიბანავეთ და ოთახში დავსხედით
-დავრჩით უნამცხვროდ (მე)
-მე ბევლი ვიცინე (ლიზიკო)
-და ბევრიც იიმაიმუნე (ლექსო)
-მელე ნამცქვალი კიდევ გავაკეთოთ (ლიზიკო)
-ხვალ წაგიყვანთ და ვჭამოთ (ლექსო)
-ულაააა (ლიზიკო)
-გვიანია და არ დავიძინოთ >(მე)
-ხო აბა თან ლიზიკოს ეძინება, ნახე როგორამთქნარებს (მე)
-მე მეძინება (ლიზიკო)
-ლექსო იმხელა ბინა გაქვს ჩემი ადგილი იქნება აქ სადმე(მე)
-ჩემს ოთახში არის მხოლოდ (ლექსო)
-ჰა?(მე) ეხლავე გავარკვევ
წავედი და ლიზიკო თავის ოთახში შევიყვანე. ოთახი ბავშვის ფერებში იყო გაწყობილი და კარადა სულ ბავშვის ტანსაცმელებით იყო სავსე. მეორე ოთახის კარი გავაღე და სათამაშოებით იყო სავსე. ცოტა კი გამიკვირდა მაგრამ მაინც. ლექსოსთან გავედი
-დიდი ოთახებია მაგრამ ცოტა (მე)
-ცოლად რომ მოგიყვან მერე დიდში გადავალთ (ლექსო)
-ოჰოო და მართლა?(მე)
-რათქმაუნდა (ლექსო) წამო წავიდეთ დავწვეთ
ხელი მომხვია და დასაძინებლად წავედით. ლექსოს გვერდით წოლას მიჩვეული ვიყავი, ამიტომ თავისუფლად ვიწექი.
-ლექსო ლიზიკო აქ ხშირად რჩება ხოლმე?(მე)
-რა იყო?(ლექსო)
-ოთახი სავსე იყო სათამაშოებით (მე)
-ხო აქ ხშირად რჩება ხოლმე (ლექსო)
-უცებ კარები გაიღო და ლიზიკო შმოვიდა
-მოხდა რამე?(ლექსო)
-სეილება აქ დავიძინო?(ლიზიკო)
-როგორ არა ჩემო პრინცესა მოდი (ლექსომ უხმო )
ლიზიკოც მოვიდა და შუუაში ჩაგვიწვა
-მაგალია (ლიზიკო)
-რა ?>(ლექსო)
-მალიამი რომ აქ არის (ლიზიკო)
-მეც ბედნიერი ვარ შენთან რომ ვარ (ვუთხარი და ვაკოცე)
თითქმის ჩაეძინა ლიზიკოს
-ძილინებისა ვუთხარი და ლოყაზევაკოცე
-ძილინებისა დედიკო (მითხრა ჩემსკენ გადმოტრიალდა და ყელზე შემომხვია ხელები)
ლექსოს გავხედე აწყლიანებული თვალებით და მივხვდი რომ მასაც გაუკვირდა, ლიზიკოს საქციელი
-ეს არ მინდა რომ მოხდეს (მე)
-იცი ლიზიკოს ძალიან მოსწონხარ(ლექსო)
-მესმის (მე) მეც ძალიან შემიყვარდა
-ვიცი მარიამ ვხვდები საყვარელო.
მეორე დღეს ადრე გამეღვიძა. ავდექი და მზა საკვების ყიდვა გადავწყვიტე. გარეთ გავედი და გამახსენდა, რომ ანალიზების პასუხები უნდა მენახა. ამიტომ საავადმყოფოში წავედი. ექიმის კაბინეტთან მივედი და ექიმს დაველოდე, ისიც მალე მოვიდა.
-გამარჯობა, თქვენი ანალიზი მზადააა
- და ა ხდება?(მე)
-ქალბატონო, მკერდში წარმონაქმნები გაქვთ., რამდენიმე კვანძი. როომელზეც ოპერაცია გესაჭიროებათ, წინააღმდეგ შემთხვევაში შეიძლება მთელს მკერდს მოედოს
-და რა უნდა გავაკეთოთ?(მე)
-ოპერაცია უნდა დავგეგმოთ (
-კარგით ამ დღეებში შეგატყობინებთ (მე)
გამოვედი და ლიზიკოსთვის შოკოლადის ტორტი ვიყიდე, ამ ყველაფრის თქმას, არავისთან ვაპირებდი . შევაღე ბინის კარები და ლიზიკო შემეგება
-ლიზიკო გაიღვიძე?(მე)
-კი მალიამ, სად იკავი?(ლიზიკო)
-შოკოლადის ტორტი გიყიდე (მე)
-მაგალიაა(ლიზიკო)
-ლექსო სად არის?(მე)
-ძინავს (ლიზიკო)
-წამოდი (ვუთხარი და სამზარეულოში შევიპატიჟე. ტორტის დიდი ნაჭერი დავუდე და წვენი მივაწოდე
-მაგალი გოგო ხარ (ლიზიკო)
საპასუხოდ მხოლოდ გავუღიმე
-მიქალია სენნნაირი დედიკო ლო მეყოლება (ლიზიკო)
ამ სიტყვებზე გულში რაღაც ჩამწყდა
-ლიზიკო მომისმინე მე შენი დედა არ გამოვდივარ......... (მე)
-როგოლ ალა სენ ხომ ლექსოს ცოლი უნდა იყო (ლიზიკო)
-მერე (გავუღიმე)
-მელე თუ ლექსო ჩემი მამიკოა სენ ჩემი დედიკო გამოდიხარ
ვერ გავიგე ამ ბავშმა რა მითხრა
-როგორ? რა თქვილექსოზე?(მე)
-ჩემი მამიკო ხოა ლექსო სენ დედიკო იქნები
არაფერი მითქვამს თვალებში ცრემლები ჩამიდგა და გახევებული ვიდექიი, ამ დროს სამზარეულოში ლექსო შემოვიდა
-აბა არ გავიდეთ სადმე?(ლექსო)
-მე... მე უნდა წავიდე (ვთქვი და ჩქარა წამოვედი

მოგწონთ?
მგონი მართლა ვამპირია  –4–
დამიანს ხანდახან თვალები უწყლიანდებოდა ისე თითქოს სადაცაა ცრემლი გადმოვარდებაო მაგრამ მალევე წყნარდებოდა.თითქოს ტირილი უნდოდა მაგრამ ვერ ტიროდა.
ამბობდა ერთ დღესაც ყველაფერს გაიგებ და შემიძულებო.მე ვამშვიდებდი და გუში მაგრად ვიხუტებდი.
დამიანთან ურთიერთობამ სემცვალა აღარ ვიყავი ის გოგო რომელიც ყველას შხამავდა.
ერთ დღესაც ძალიან უცნაურად იქცეოდა მითხრა სიმართლე უნდა გაიგოო და მაგრად ჩამეხუტა თითქოს მემშვიდობებოდა.გული მეტკინა მეგონა მართლა მიდიოდა და თვალები ამიცრემლიანდა.
მან მითხრა არ იტირო ჩემო პატარაო და მეც არ მიტირია შემდეგ სადღაც წამიყვანა ძველებური სახლი იყო.
შიგნით შევედით.
-ქეით გთხოვ არ შეგეშინდეს
ეს თქვა და ძალიან სწრაფად თვალის დახამხამებაში მომიახლოვდა.
გავვოცდი.
-ქეით მე ვამპირი ვარ. ამდენი ხანი ამას გიმალავდი.ადრე ბევრი ხალხი დავხოცე .მაგრამ ახლა გამოვსწორდი.გთხოვ ჩემგან არ წახვიდე არ დამტოვო.
დამაცადა რომ გამეანალიზებინა.
-ხომ არ მიკბენ?
მხოლოდ ეს ვთქვი
-შენ არასდროს არაფერს დაგიშავებ ჩემო პატარა.
-იცი რაც არ უნდა გიჯურად ჟღერდეს მე მაინც მიყვარხარ.ჩემი ერთადერთი სიყვარული ხარ.
-არ გეშინია?
-არა შენი ვერასდროს შემეშინდება.მიყვარხარ
-იცი ეს პირველად მითხარი
-მართლა?ყურადღება არ გამიწევია.
დავსხედით და ვისაუბრეთ აღმოჩნდა რომ ნიორი და სარკე ასევე ჯვარი და წყალი მითები იყო.
მზე მართლა მოქმედებდა უბრალოდ ჯადოქრების შელოცვების გამო აღარ იწვებოდნენ.
მათ ჰქონდათ იდიალური ყნოსვა და სმენა ასევე მხედველობა.იყვნენ მიმზიდველები რომ მსხვერპლი მათთან მისულიყო და შემდეგ თავიანთი შხამით მოეკლათ.
თურმე ამიტომაც მიზიდავდა მისი ხმა,სურნელი და გარეგნობა მასთან ასე.
მე ეს ყველაფერი მოვისმინე და ვუთხარი შენნაირი ლამაზი ამ ქვეყანაზე არ არსებობს თქო
-დარწმუნებული ხარ?? (დამიანი)
-სრულებით(ქეითი)
-იმედი უნდა გაგიცრუო
და ამ დროს კარისკენ მიმატრიალა ზუსტად დამიანის ასლი დავინახე.უკან მოვიხედე და იქ მედგა.
-ეე იმას რომ სწრაფად დარბიხარ ჩემს გასაგიჟებლად ნუ იყენებ
მან ამოიოხრა.
-კარგი თუ არ გჯერა უკან დაიწიე და ორივეს შემოგვხედე.
დავიწიწე და ორი დამიანი დავინახე.
-ვაა დამიან მემგონი გავრეკე ხო იცი შენ ორად მეჩვენები (ქეითი)
ორივე დამიანმა გაიცინა.
-ოჰ კარგი რრა ქეით ჩემს ძმაზე სიმპატიური ვარ.
თქვა მეორემ.
-გაიცანი ეს ჩემი ძმა ალეკია.და იმ ხესთან ზუსტად მას შეხვდი.
-გამარჯობა.
ეს თქვა ალეკმა და დამიანის ღიმილით გაიღიმა.
-შე შე შე კინაღამ სახე აგახიე ისე გამაბრაზე და კნაღამ შენი ძმა გამოვლანზღე კაფეში.(ქეითი)
-მოდი ეგ შემთხვევა დავივიწყოთ ხომ? (ალეკი)
არაფერი არ მითქვამს.
-ძმაო უკვე ყველაფერი უთხარი??
-კი
-ემილის და ბრის ჩათვლით?
-არა
-მან ყველაფერი უნდა იცოდეს (ალეკი)
-კარგი მოვუყვები
-მოგეხმარები ძმაო ბოლოსდაბოლოს ამ ამბავში ორივე ვართ გარეული.
-კაი დაიწყე
-ხოო ნუ მოკლედ შუა საუკუნეებში დამიანი ერთ ჯადოქარს შეხვდა იმ ჯადოქარს შეუყვარდა.ხოდა ამას (დამიანისკენ მიმითითა) სხვა უყვარდა ბრი ერქვა.
ემილიმ ეს გაიგო და გაბრაზდა ჯადო გაგვიკეთა მეც და დამიანსაც ერთი გოგო გვიყვარდა ანუ ბრი გვიყვარდა მერე თავი გამოვიჩინე და ბრის ვუკბინე ზედმეტი მომივიდა და მოკვდა.
ასე მოვკალი ჩვენი სიყვარული.
ბრი მოკვდა თუ არა აღარ მიყვარდა.მერე შევამჩნიე რომ ჩემს გემოვნებაში არ ჯდებოდა და მეც მივხვდი რომ მომაჯადოვს.
მერე დამიანი გადამემტერრა ბრი შენსგამო მოკვდაო.რა გინდა მართალი იყო მე შემომაკვდა და.
ცოტახნის შემდეგ ჩემი ცხოვრების სიყვარული ქეთნისი ვიპოვე და ახლა ვცხოვრობთ ტკბილად და ბედნიერად.აჰა ესეც შენი ჰეფი ენდი.
ხო და დამავიწყდა ცოტახნისწინ შევრიგდით(ამ დროს მივიდა და ხელი გადახვია
-აჰაა ესეიგი სენ ხარ მხიარული ძმა (ქეითი)
-წარმოგიდგენტ ჩემს თავს მისტერ ალეკ ჯონსი
და თავი დამიკრა.
მეც და დამიანსაც გაგვეცინა.
ყველაფერი გავიგე.და გაავანალიზე კიდეც.
მთლიანობაში დამიანი და მისი ძმა სულ არ ჰგავდნენ ვამპირებს ისინი მხიარული ადამიანები იყვნენ
ბნელი დღეები V (დასასრული)
ბნელი დღეები V
ყველაფერი რთულად იყო, მაგრამ ჩემი ცხოვრება ძირფესვიანად უნდა შემეცვალა, რასაც მარტო ნამდვილად ვერ გაუმკვლავდებოდი, გადავწყვიტე მეპოვნა სამსახური და ჩვეულებრივ განმენაგრძა ცხოვრება.
გავიდა რამოდენიმე დღე და თანაც ძალიან დამღლელად, საღამო იყო ასე დაახლოებით 7-8 საათი როდესაც სახლში დავბრუნდი, არაფრის ხასიათზე არ ვიყავი და უბრალოდ ტახტზე დავწექი, როგორც ჩანს ჩამეძინა რადგან ტელეფონის ხმა მაღვიძებს, არც კი დამიხედავს ნომერზე ისე ავიღე.
-ნიკუშ რას შვრები როგორ ხარ?
-გიო შენ ხარ?
-კი ტო ვერ მიცანი?
-ეხლა ისეთ დღეში ვარ შენ კი არა ჩემ თავს ვერ ვცნობ.
-კაი რა შენ კიდე სულ ეგრე უაზროდ როგორ ხარ?
-რავიცი აბა.
ხო რატო დაგირეკე, მოკლედ მე, შენ, ანი, ნინი და კიდე რამოდენიმე მივდივართ სალაშქროდ.
-რა მე,? მეღადავები ან რა ლაშქრობა ეხლა? წინა როგორი იყო დაგავიწყდა?
-მოიცა რა, შენს გარეშე არ წავალ ხო იცი ძმაო და თან საკაიფო დროსაც გავატარებთ!!!!!
-არ ვიცი, რა გითხრა არადა ძაან მაგრად მეზარება.
-მოკლედ ხვალ გავდივართ რა 1 დღის სავალზეა, მანქანას მეზობელ სოფელში დავტოვებთ და 5 დღით წავალთ სალაშქროდ რა.
-კაი კაი.
-ჯიგარი ხარ 7-ისთვის გელოდებით.
და ტელეფონი გამოვრთე საერთოდ. მთელი საღამო ლუდს ვსვავდი, რატომღაც უჩვეულო სიჩუმე ჩამოვარდა, გადავწყვიტე გარეთ გავსულიყავი და ასეც მოვიქეცი.
ცოტახნის შემდეგ იქ მივედი სადაც ძალიან მიყვარდა ყოფნა, იქ ისევ ისეთი სიჩუმე ვარსკვლავებით სავსე ცა იყო, როგორც ადრე მაგრამ დიდ სიცარიელეს ვგრძნობდი, ალბათ იმიტო რო ადრე მარტო არასდროს მოვსულვარ აქ, გამახსენდა რო აქვე გვერდით ხეზე ინიციალებს ვკაწრავდით ხოლმე, რაც ისევ შერჩენოდა ისევ ბებერ ხეს, რომელიც თითქოს აქაურობას დარაჯობდა ნ.ნ. სწორედ ამ დროს გამახსენდა ძველი მოგონებები და რატომღაც თავი დამნაშავედ ვიგრძენი, ღამის 12 საათი იყო თითქმის, მაგრამ მაინც დავრეკე.
-გაგაღვიძე?
-არა, რა ხდება?
-შეგიძლია მოხვიდე?
-თავი დამანებე!
და გამითიშა, ისევ დაურეკე.
-ნათია მორჩი სისულელეებს რა.
-სისულელეს?
-უბრალოდ გთხოვ რო მოხვიდე.
-სად?
-იქ სადაც ყოველთვის ერთად ვიყავით ხოლმე, მთვარესთან ერთად.
-კარგი.
დაახლოებით 20 წუთი გავიდა და ნათიაც მოვიდა.
-როგორ ხარ?
-კარგად, მაგრამ რა გინდა რისთვის დამირეკე?
-მინდა რომ ბოდიში მოგიხადო, და მინდა ყველაფერი ძველებურად იყოს.
-ბოდიში რისთვის?
-ცუდად გამომივიდა შენთან, წასვლის ნება არ უნდა მომეცა მაშინ, ხო იცი ერთადერთი ვისთვისაც სიცოცხლეს დავთმობ ეს შენ ხარ და არ მინდა რო დაგკარგო, გამიგე!
-ხოო, შეიძლება მაგრამ ყველაფერი ძველებურად ვერ იქნება და იცი რატომაც.
-რატომ?
-იმიტომ რო მიყვარხარ, და შენ ეს იცი!
-კაი დაწყნარდი და უბრალოდ დაივიწყე ეგ სისულელე.
-სისულელე, ეს შეიძლება შენთვისაა მაგრამ ჩემთვის მნიშვნელოვანია.
ეს თქვა და გადავეხვი, მანაც ჩამეხუტა და ამ დროს თავი ძალიან კარგად ვიგრძენი, ალბათ იმიტომ რომ მან ის სიცარიელე შემივსო რაც მაკლდა.
იქვე დავსხედით და რაღაცეებზე ვლაპარაკობდით, მისი თითოეული ღიმილი ჩემთვის ბევრს ნიშნავს.
-მოდი წავიდეთ სახლში უკვე გვიანია.(ნათია)
-კარგი როგორც გინდა, მაგრამ ჯერ ცოტახნით ბარში შევიაროთ.(მე)
-აჰამ კარგი.
გარეთ ციოდა და ამიტომ ჩემი ქურთუკი მას მოვაფარე და გზა ისე გავნაგრძეთ.
ბარში შევედით, დავსხედით და ოფიციანტიც მოვიდა.
-1 ტეკილა და 1 წვენი ალუბლის ნამცხვართან ერთად.(მე)
-კარგით, ეხლავე მოგართმევთ (ოფიციანტი)
აქაც კარგა ხანი დავყავით მაგრამ უკვე ღამის 2 საათი იყო თითქმის, ამიტომ ....
-მოკლედ წასვლის დროა, უკვე გვიანია.(მე)
-კი ნამდვილად.(ნათია)
გადავიხადე და ბარიდანაც გამოვედით.
-კარგი იყო.(ნათია)
-ალუბლის ნამცხვარი ხო?(მე)
-არა სულელო, შენთან ერთად ყოფნა იყო კარგი.
-რავიცი აბა.
ეს იყო და წავიყვანე თავის სახლში, როცა მივედით შუქები ჩამქვრალი იყო, როგორც ჩანს უკვე ყველას ეძინა.
მან მომეხვია და ცრემლები წამოუვიდა.
-კარგი დაწყნარდი ეხლა.
და შუბლე ვაკოცე. მას გაეღიმა.
-კარგათ.(ნათია)
-დროებით.(მე)
მეც კარგ განწყობაზე დავდექი, სახლში როცა მივედი დავწექი და მალევე ჩამეძინა.
დილით ადრე გამეღვიძა და მაშინვე შხაპი მივიღე, შემდეგ საუზმობა დავაპირე როცა ტელეფონმა დარეკა, ნომერს დავხედე და ნათია იყო!
-რას შვრები როგორ ხაე?(ნათია)
-რავიცი ეხლა არაფერს, შენ?
-ხო არ გაგაღვიძე?
-არა, რა გამაღვიძე რახანია მღვიძავს.
-აბა მე ისევ მეძინება, მაგრამ ვემზადები უნდა წავიდეთ.
-სად უნდა წახვიდეთ, რა ხდება?
-არაფერი ისეთი, მშობლებმა გადაწყვიტეს რომ სამოგზაუროდ წავიდნენ 1 კვირით და დაისვენონ და მეც მათ უნდა გავყვე.
-მაგარია.
-რავიცი აბა.
-ხო, მეც მივდივარ დღეს მეგობრებთან ერთად სალაშქროდ და მეც 1 კვირაში ვბრუნდები უკან.
-ეგეც მაგარია.
-წამოდი, ჩვენთან ერთად არ გინდა?
-კი მინდა მაგრამ ვერ შევძლებ, დან რაღაც საქმეები მაქვს და.
-კარგი როგორც გინდა, კარგი დროის გატარებას გისურვებ.
-აგრეთვე.
-კარგი დროებით.
-დროებით.
საუბარს რო მოვრჩი, რაღაცეები ჩავალაგე ზურგჩანთაში რაც საჭირო იყო და ერთი სიტყვით მოვემზადე რა.
საღამოც მალე მოვიდა და მეც წავედი მათთან. როცა მივედი უკვე ყველა შეკრებილიყო და მე მელოდებოდნენ.
-ნიკა როგორ ხარ?(ანი)
-კარგად შენ როგორ ხარ?(მე)
-მეც რავიცი აბა, იმედია რამე არ მომივა ეხლაც.
-ხო ამიტომ ფრთიხალ იყავი.
ყველა ვნახე და მერე მანქანაში ჩავსხედით. გზაში ცოტა მოსაწყენი იყო ამიტომაც, ფანჯარას გავცქეროდი და უყურებდი შორს მთებს რომლებიც თოვლს გაეთეთრებინა, გატიტვლებულ ხეებს რაც სემოდგომის ნახელავია და ტბებს რომლებიც ამ ყველაფერს სარკესავით ირეკლავდა. სწორედ ამ ფიქრებში ჩამეძინა.
როგორც ჩანს დიდ ხანს მეძინა, რადგან ანის ხმა სიზმარშიც კი ჩამესმოდა, და ამ დროს გამომეღვიძა.
-გაიღვიძე, მოვედით(ანი)
-ვაა უკვე?(მე)
-მთელი გზა გეძინა და აბა როგორ?!(გიო)
-კაი ყოფილა ძილი ხო იცი შენ(მე)
-მოკლედ დღეს ყველა ამ სასტუმროში მოვკალათდებით და ხვალ დილით წავალთ.
დავბინავდით, გოგოებმა რაღაცეები მოგვიმზადეს, ვჭამეთ, ცოტა დავლიეთ კიდეც და ბევრი ვიხალისეთ, მალე ყველას ჩაეძინა მხოლოდ მე და ანი ვიყავით ფხიზლად,
თანაც მე როგორ დავიძინებდი ეხლა?!
მთელი ღამე რაღაცეებზე ვსაუბრობდით, ერთმანეთი უკეთ გავიცანით და ბოლოს ანიმ თავი მხარზე მომადო და ჩაეძინა, ცოტახანში ავიყვანე ხელში და საწოლში ჩავაწვინე, რამოდენიმე საათში გათენდა კიდეც, ყველა გამოფხიზლდა და მოემზადნენ წასასვლელად, ყველანი შევიკრიბეთ და წავედით.
ირგვლივ ყველაფერი უსასრულოდ მოსჩანდა და სწორედ ამ უსასრულობაში იყო ხიბლი. ირგვლივ ლამაზი ბუნება და ვრცელი გზა.
-მორჩა დავიღალე(ნინი)
-ხო, ცოტა დავისვენოთ რა.(ანი)
-კარგი მაგრამ თუ ასე გავაგრძელებთ 5 დღეზე ბევრად მეტი დაგვჭირდება.(გიო)
-აი მაგაში კი გეთანხმები.
დაახლოებით 20 წუთით დავისვენეთ და შემდეგ გზა გავნაგრძეთ, მალე ბინდი ჩამოწვა და მოსაღამოვდა შევჩერდით და კარვების გაშლა დავიწყეთ, როცა ამას მოვრჩით ცეცხლის დასანთებად ფიჩხები იყო მოსატანი.
-ჰეი, მე და ნიკა წავალთ.(ანი)
-არა რა თქვენ, ისევ დაიკარგებით.(გიო)
და ამაზე ყველას გაეცინა.
-მოდი მე და ნინი წავალთ, ყველას ჯობია.(გიო)
-აჰამ კარგი აზრია, ოღონდ მალე დაბრუნდით.(ანი)
-დანარჩენებმა უბრალოდ მოკალათდით.(გიო)
ზურგჩანთიდან რაღაცეები ამოვალაგეთ, დაახლოებით 10 წუთში გიო და ნინიც მოვიდნენ.
შემდეგ ცეცხლი დავანთეთ და სახალისო თემებზე ვლაპარაკობდით.
-ცოტახნით გავალ მე.(ანი)
-კარგი მიდი(მე)
-შეგიძლია შენც გამომყვე?
-კარგი.
ტბასთან მივედით და იქვე დავსხედით კარგა ხანი ვიყავით ეგრე, მაგრამ ანის ხმა არ ამოუღია.
-ანი რა ხდება?
-არაფერი უბრალოდ შენთან ერთად მინდოდა მარტო ყოფნა.
ის ჩემსკენ შემოტრიალდა და ტანით ჩემსკენ მოიწია მე მას ვაკოცე, სწორედ ამ დროს მოისმა გიოს ხმა.
-ანი, ნიკა სად ხართ? ისევ დაიკარგეთ?
ამაზე ანის გაეღიმა, ავდექი და თან ანის გაუწოდე ხელი ...
-აქ ვართ, მოვდივართ.(ანი)
-კიდე კარგი გიპოვეთ თორე ვნერვიულობდით უკვე.(ნინო)
-ხო მთავარია ვიპოვეთ ერთმანეთი!(მე)
-არა, რა თქვენი მარტო წასვლა არაფრით არ შეიძლება.(გიო)
ამ ნათქვამზე ყველას გულიანად გაეცინა რადგან უკვე იცოდნენ რაც წინა ლაშქრობაზე მოხდა.
-კარგით ეხლა ყველამ წავედით და დავიძინოთ ხვალ დილით დიდი გზა გვაქვს გასავლელი.(გიო)
-ხოო, ეგ კი ნამდვილად არ არის კარგი ამბავი.(ნინო)
ყველას მალე ჩაეძინა და სიჩუმე ჩამოვარდა, მეორე დილით ყველა კარგ ხასიათზე იყო და პოზიტიური განწყობა ბევრს ნიშნავს მსგავს შემთხვევაში, გზასაც მალევე გაუდექით, რამოდენიმე საათიანი ხეტიალის შემდეგ ჩანჩქერი შეგვხვდა, დიდი არა მაგრამ ლამაზი იყო, ბევრი საინტერესო რამ ვნახეთ ამ დღეს, დანარჩენი სხვა ისევ ისე იყო თითქმის, ნინი ისევ წუწუნებდა დავიღალეო და ანიც ჩაერეოდა ხოლმე რათქმაუნდა, მაგრამ ყველაზე სახალისო ღამით იყო ხოლმე. მეორე ღამისთვის როდესაც უკვე კარვები გავშალეთ და ფიჩხებიც მოტანილი იყო, ცეცხლის დანთება გაჭირდა, რადგან ქარი იყო. მაგრამ მოგვიანებით დავანთეთ, უკვე ფიჩხები ილეოდა და კოცონი უნდა ჩაგვექრო, ბეღურა მოფრინდა...
-არააა
-მომაშორეთ ვინმემ
კიოდნენ გოგონები, და სწორედ ამ დროს ბეღურამ ანის ქუდზე მოკალათდა, ანი კიდე ცდილობდა მოეშორებინა მაგრამ ამაოდ.
-მოიცა ეხლავე. (მე)
და დანით მოვაჭერი კაპიშონი, რათქმაუნდა ბეღურაც მას გავაყოლეთ.
ამაზე ერთიანად აგვიტყდა სიცილი...
-რა გაცინებს სულელო?(ანი)
-კარგი ხო, ყველაფერი კარგადაა, ხო ხედავ წავიდა.
ამ ღამით ანიმ ძვლივს მოახერხა დაძინება და სანამ მან არ დაიძინა იქამდე მეც არ დამაძინა.
მომდევნო დღეებმაც სახალისოდ ჩაიარა, ხოლო მეხუთე დღეს გავიცანით ერთი წყვილი რომლებიც როგორც ჩანს ჩვენივე მსგავსი მარშრუტით სარგებლობდნენ.
ერთმანეთს კარგათ შევეწყვეთ ამიტომაც კარგადათ გავერთეთ.
დაახლოებით 5 საათი იქნებოდა ცაზე შავი ღრუბლების კოლონა გამოჩნდა და წვიმა დაიწყო, კარვის გაშლას რათქმაუნდა ესეთ დროს ვერ მოვასწრებდით და ირგვლივ არც ისეთ რამ იყო თავი რო შეგვეფარებინა, ამიტომ ყველანი კარგად დავსველდით,
წვიმასაც თავისი ძაან მაგარი ხიბლი აქვს.
კიდევ კარგი მალევე გადაიღო, და მაშინვე კარვები გავშალეთ.
-აუ ძაან სველი ვარ რა ვქნა.(ანი)
-არაუშავს ყველანი ეგრე ვართ.(ნინი)
-მცივა.(ანი)
-მეც თან მაკანკალებს.(ნინი)
ზურგჩანთაშიქურთუკი მქონდა, რათქმაუნდა მშრალი.
-აი ეს აიღეთ, ცოტათი გათბებით.
რათქმაუნდა მოგვიანებით სამოსი ყველამ გამოიცვალა. გამოვიძინეთ და დილით მალევე წავედით, 3 საათში უკვე სასტუმროსთან ვიყავით.
-ეხლა ყველამ ავიღეთ ნივთები და წავედით ეგრევე.(ნინი)
-მოიცა დღეს აქ არ ვრჩებით?(გიო)
-არა რაღა გვინდა წავედით რა მართლა.(ანი)
-კარგი როგორც იტყვით.(გიო)
გზაში ანი ჩემს გვერდით იყო, და ამ ჯერად მთელი გზა მას ეძინა მე კიდე მასზე ვფიქრობდი.
როგორც იქნა ჩავედით, და ყველანი გიო სახლში დავიშალეთ.
-აბა კიდე როდის მივდივართ სალაშქროდ.(გიო)
-უახლოეს მომავალში არასდროს.(ნინო)
ყველას გაგვეცინა და სწორედ ამ დროს მე და ანი ერთად წავედით, ანი სახლამდე მივიყვანე.
-კარგი დრო გავატარე შენთან ერთად.(ანი)
-მეც აგრეთვე. (მე)
და ისევ ვაკოცეთ ერთმანეთს.
-დროებით....
როდესაც სახლში მივედი ნათიას დაურეკე, ისიც რამოდენიმე საათის წინ ჩამოფრინდა და ეხლა სახლში იყო.
ამ ყველაფრის შემდეგ მე და ანი ერთმანეთს ვხვდებოდით. 1 თვეში კი ჩემთან საცხოვრებლად გადმოვიდა. ვიცოდი რომ ამაზე ნათიას ცუდი რეაქცია ექნებოდა, მაგრამ მერჩივნა ეს ჩემსგან გაეგო, იმიტომ რო მე თუ არა ამას სხვა ეტყოდა.
ამიტომაც დაურეკე ნათიას და ვთხოვე ბარში მოსულიყო, ის ასეც მოიქცა.
-როგორ ხარ?(მე)
-კარგად შენ?(ნათია)
-რავიცი ვარ რა.
-რისთვის დამირეკე რა მოხდა?
როდესაც ყველაფერი აუხსენი, მას ცრემლები წამოუვიდა მე მაშინვე მასთან მივედი და ჩავეხუტე.
-გამიგე გთხოვ, არ მინდა შენი დაკარგვა.
-მე არანაირი უფლება არ მაქვს გითხრა, ჩემს გამო შენს ბედნიერებაზე უარი თქვი თქო.
-კარგი ეხლა დაწყნარდი.
ცრემლები მოვწმინდე და სახლში წავიყვანე.
-ნათია შემომხედე თვალებში, დამიჯერე ჩემზე მეტად არავის უყვარხარ, მაგრამ იმ სიყვარულით ვერ გიპასუხებ რომელსაც შენ მოელი.
-ვიცი, მესმის არ არის მაგის ახსნა საჭირო.
მას შუბლზე ვაკოცე, კიდევ ერთხელ ჩავეხუტე და შემდეგ ის სახლში შევიდა, და მეც წავედი სახლში.
5დღის შემდეგ.
-დღეს რაღაც ძალიან ცივა, და თან გარეთაც მოყინულია გზები მოდი ბუხარი დავანთოთ რა.
-კარგი.
და ამ დროს ტელეფონმა დარეკა.
-უკაცრავად ნიკა თქვენ ბრძანდებით?!
-დიახ მე ვარ, რა მოხდა ნათია სად არის მისი ტელეფონით რატო რეკავთ?
-მე ექთანი ვარ, ნათია ავტო-ავარიაში მოხდა და არც თუ ისე მძიმედ იყო დაშავებული, ეხლა მდგომარეობა სტაბილურია, შეგიძლიათ მოხვიდეთ?
-რათქმაუნდა, რომელ სავაადმყოფოში?
-ცენტრალურში.
-კარგით.
და ეგრევე დაურეკე გიოს.
-გიო შეგიძლია მანქანა მათხოვო დღეს?!
-კი როგორ არა, მე არ ვარ სახლში და გასაღები იცი სადაც დევს.
-კაი!
მაშინვე მივედი და წამოვიყვანე მანქანა, ძალიან სწრაფად დავდიოდი დაახლოებით 160-180 გზაში ძაღლმა გადამირბინა წინ და შევეცადე ამეცილებინა, მაგრამ გაყინულ ტრასაზე მოცურდა და ხრამში გადავარდი....
-არაააააა....
როდესაც გონზე მოვედი, ჩემსკენ სასწრაფო დახმარების ხალხი მოდიოდნენ ჩემსკენ და მთლიანად სისხლიანი ვიყავი, და გონება ისევ გავითიშე, შემდეგ როცა აზრზე მოვედი, ვხედავ კაშკაშა შუქს მაგრამ ირგვლივ სულ ბნელა, წარმოიდგინეთ დღე რომელიც ბნელია, ბნელი დღეები მალევე მივხვდი რომ ეს შუქი დღის სინათლე კი არა სიკვდილი იყო!

The And )))))))))
შოკოლადისფერი “ნაწილი მეორე“ თავი 16
-ყოველდღე უნდა მოხვიდე და ლექციები მიკითხო,თუ როგორ გიჟდები ჩემზე და უჩემოდ სიცოცხლე არ შეგიძლია,-შევხედე ცინიკური ღიმილით და მაგიდას მივუჯექი,გაბრიელი კი გაუნძრევლად იდგა და თავზე დამშტერებოდა.
-ალბათ, ძალიან გაგიხარდება,-მითხრა და გაჩუმდა
-რა?-ვკითხე მისი ნათქვამით დაინტერესებულმა და წამოვდექი,ხელის გულებით დავეყრდენი მაგიდას და თვალებში შევხედე.
-დემეტრე ჩამოვიდა,-გამცრა,გაბრუებული ჩავესვენე სავარძელში და ხელები ავიფარე სახეზე,ვიგრძენი როგორ ამეწვა თვალები და ცრემლებიც მომადგა,დემეტრესთან შეხვედრის არანაირი სურვილი არ მქონდა და მხოლოდ შიშს ვგრძნობდი,მე შემეშინდა იმ ადამიანის ვინც საკუთარ ძმას ამტყუვნებდა ჩემს წინაეშე და მხარს მიბავდა.რა პირით ვნახო და ვუთხრა რომ მის ძმას ყველაფერი ვაპატიე,იქნებ მას ჩემი ნახვა არც უნდა,სინამდვილეში ხომ მას არანაირი გრძობა არ გააჩნია და გრძნობა,რომელიც არსებობს გაბრიელია,-რას ფიქრობ ამდენს?,-მომიახლოვდა შეშინებულს,-დავიჯერო არ გაგიხარდა?,-ამას რაღა უნდა,სიამოვნებს ალბათ,ყოველვის რომ მანადგურებს და მის წინაშე ტირილი მინდება,-ასე რამ აგაღელვა,შენი მამაკაცი საქართველოშია თანაც უცოლო,-თქვა ოდნავ გაღიზიანებული ტონით,-უ ცო ლო,-დამიმარცვლა,-რატომღაც სიხარული არ გეტყობა,შენ რა აღარ გიყვარს?
-მეთამაშები?,-წამოვხტი გაბრაზებული,-რას ნიშნავს უცოლო,გამაგებინე რა გინდა?
-მისი ცოლი მოკვდა,-ისე უგულოდ თქვა,ცივად რომ დახრჩობა მომინდა
-ვწუხვარ,-ენის ბორძიკით ვთქვი და ვიგრძენი რომ მეც უგულოდ გამომივიდა და ჩემი თავის შემრცხვა.
-ამის სათქმელად მოვედი,დანარჩენი შენ იცი,დღეის მერე ვეღარ მნახავ,-მისი არ მჯერა,დავიჯერო ასე იოლად მომშორდება?იმის და მიუხედავად რომ მისი სიყვარული მეც შემომეპარა მაინც ჯანდაბაში გავგზავნი?ესეც გაივლის.
-იმედია,-ვუთხარი გაბადრული მზერით.
-ალბათ როგორ გაგიხარდა,-თქვა და შებრუნდა,-მგონი დავიღალე შენთან ბრძოლით და შენს თავს ჩემს ძმას ვუთმობ,-თითქოს ამოიოხრა და მშვიდი ნაბიჯებით წავიდა.
არ მჯერა მისი,ასე იოლად გაბრიელი არ დამთმობს,მგონია რომ კიდევ ახალ გეგმას ადგენს ჩემი გამწარებისათვის,მას ხომ კარგად გამოზდის ადამიანების ნერვებზე თამაში.წამიერი სისუსტით მეგონა რომ შემიყვარდა,მაგრამ როგორც ჩანს შევცდი,ისევ დემეტრეზე მეფიქრება,ვინმე რომ ისმენდეს ცემს ფიქრებს გაოცებული მკითხავდა,საერთოდ რა მინდა,რითი ვიქნები კმაყოფილი და ბედნიერი,მეც არ ვიცი,საეროდ არსებობს ბედნიერება?ბედნიერება წვრილმანებშია,მაგრამ მე ის წვრილმანიც არ გამაჩნია,რომ ბედნიერება ვუწოდო.ყოველდღიური რუტინა მომაბეზრებელია და იმის თავიც არ მაქვს ყოველდღიურობაში ვეძებო ის რაც გამხდის ბედნიერს.
* * *
სახლში გვიან ღამით დავბრუნდი საშინლად დაღლილი და ძილის მეტი არაფერი მინდოდა,აბაზანაში შევედი და წყალი გადავივლე,რომ გამოვედი ჩაის გასაკეთებლად სამზარეულოში შევედი პირსახოცის ამარა,სახლში მარტო ყოფნას ერთი კარგი პლიუსი აქვს,ჩემს ნებაზე ვარ,მგონი მთელი ცხოვრება ასე ვიქნები და ჩემი ძმა მართალია,ჩემს კერას ვერავის გავუყობ.ქურა ავანთე და ჩაიდანი შემოვდგი,მიყვარს ადუღებისას შტვენას და ფუხფუხს რომ იწყებს,სანამ ადუღდებოდა ჭიქა ავიღე და ჩაის პაკეტი ჩავდე შიგ,საშაქრიდან ორი კოვზი შაქარი ამოვიღე და ჩავყარე.მგონი უჯრაში პეჩენიაც უნდა მქონდეს,უჯრა გამოვაღე და პარკი ამოვიღე,შოკოლადის კრუასანების თეფშზე დავაწყე და მაგიდაზე დავდე,მერე მაცივარი გამოვაღე და მანდარინები ამოვიღე,თბილი წყალი გადავავლე და კრუასანებს მივულაგე გარშემო,ამასობაში აფუხფუხდა ჩემი წყალი და დავასხი,როცა გაფერადდა პაკეტი სხვა ჭიქაში გადავიტანე და მაგიდას მივუჯექი,ნელ-ნელა მოვურიე რომ შაქარი მალე გამღვალიყო,სული შევუბერე და მოვსვი,კრუასანიც მივაყოლე, სრული ნეტარება სუფევს ჩემთან,თვალებ დახუჭული ვირებ მეორე კრუასანს თეფშიდან და პირში ვიდებ,როდესაც კარის ხმა მესმის და მე პირსახოცის ამარა ოთახში შევრბივარ,საღამურს ვიცვამ,საგულდაგულოდ ვიკოჭავ და კარისკენ მივდივარ.
-რომელი ხარ?-ვეკითხები.
-მე ვარ,-მპასუხობს.
-ვინ შენ?-ისევ ვეკითხები.
-ცივა,შემომიშვი სითბო მიწილადე,-ხმის კანკალით მეუბნება.
-უცხოებს სახლში არ ვუშვებ,-არადა უცხო არაა.
-ხმაზე ვერ მცნობ?-ცოტა გამწყრალი ხმით მეკითხება
-აკი გავქრებიო?-კითხვას ვუბრუნებ
-შემომიშვი და გავქრები სამუდამოდ.
-მპირდები?
-გპირდები!,-ვაღებ კარს და მხვდება ერთიანად სველი გაბრიელი,მის თმას წურწური გააქ,-საშინლად წვიმს.
-ხო ვხედავ,-სიცილს ძლივს ვიკავებ,-ასეთი ბოროტიც არ ვარ რომ ამ მდგომარეობაში სითბო არ გიწილადო,თუ შეიძლება მალე შემოდი სახლი გაიყინა,-ჭყაპა-ჭყუპით შემოვიდა სახლში,საწყალი,კანკალებდა და აცემინებდა,-უეჭველი გაცივდები,-ვუთხარი და კარადიდან პირსახოცი გამოვიღე,-გამომართვი,შედი აბაზანაში წყალი გადაივლე,-პირსახოცი გამომართვა და ჩემი მზრუნველობით გაკვირვებული აბაზანაში რგორღაც შელასლასდა,სველი ტანსაცმლით დამძიმებულს,ეტყობოდა სიარულის თავი აღარ ჰქონდა.მე ფხუკუნით შევედი სამზარეულოში და ხელმეორედ ავადუღე წყალი და ჩაის გასაკეებლად ახალი პაკეტი ავიღე,კარადიდან ის ჭიქა გამოვიღე,რომელსაც არასოდეს ვიყენებ.ისე დავიწყე ფუსფუსი თავი ცოლი მეგონა გაბრიელი კი ქმარი,რომელიც დაღლილი დაბრუნდა სამსახურიდან და წყალს ივლებს მე კი ჩაის ვუდუღებ,ნეტავ რატომ შემოვუშვი,სახლი არ აქვს?.
-რაო რას ამბობდი?,-მესმის მისი ხმა და ვტრიალდები,დგას პირსახოც შემოხვეული და სველ თმაზე ისვამს ხელს.ტანი კი აქვს შოკოლადივით,ნერწყვები მომადგა.
-რა ვთქვი?,-ვკითხე გაკვირვებულმა და ქურა გამოვრთე.
-სახლში რატომ არ წავედი?დღეიდან უსახლკარო ვარ
-რატომ?-გაოცებული ვეკითხები და ცხელ ჩაის ვაწვდი,ისიც მართმევს და ჯდება.
-მელოდებოდი?,-მეკითხება და კრუასანს იღებს,-როგორ მოგიწყია
-დადე ეგ შენ არ გეკუთვნის.
-ვითომ რატომ?არ შემერგება?-უკვე ჩაუძახა მუცელში და კაი დროს მეკითხება
-არა,ჩემია.
-უკვე ჩემია,-ასუფთავებს მთელ თეფშს.
-ღორო!
-გმადლობ,-ჰაეროვან კოცნას გზავნის და ჩაის სვამს,მე უკვე სურვილი დავკარგე ჩაის დალევის და მისაღებში შევედი,დივანზე ჩამოვჯექი და ტელევიზორი ჩავრთე,-რა სასიამოვნოა,-შემოვიდა ჭიქით ხელში,-ჩემი ცოლი ტელევიზორს უყურებს,მე ცხელ ჩაის ვსვამ.ასევე ჩემი ცოლის გაკეთებულს და ყველაფერი ზედმეტად ტკბილად მეჩვენება.
-ხო გეჩვენება,მე შენი ცოლი არ ვარ და არც ეს კერაა შენი,არც ეგ ჩაი მომიმზადებია სიყვარულით.
-არადა,როგორ იგრძნობა შენი სიყვარული ამ ჩაიში,ამას მარტო მე ვგრძნობ.
-რომ დალევ წადი.
-ასე სად წავიდე?
-მე რა გიყო?
-გაშრება და წავალ,შიშველს ხოარ გამაგდებ.
-რატომაც არა,ტანსაცმელი მაინც არ დაგისველდება და რა გიჭირს.
-გავცივდები.
-არაფერი გიშავს,მოიცა,-ახლაღა გამახსენდა რომ კარადაში დაჩის ძველი სვიტერები და შარვლები ეწყო,წამოვდექი და გაბრიელის შესაფერისის საძებნელად კარადასთან მივედი,დაჩის ჩვევა იყო ყველაფერი ძველი ჩემთან შეენახა.რაღაც ვიპოვე და გაბრიელს მივაჩეჩე.-ჩაიცვი და აორთქლდი.
-საცვალი?-მის ნათქვამზე თვალები გამიფართოვდა.
-სამწუხაროდ მამაკაცის საცვლებს არ ვინახავ,-ვამბობ და ვხარხარებ.
-რა გაეწყობა,ისევ გაშრობას დაველოდები.
-რა პრობლემა ხარ რაა,არ უნდა შემომეშვი,-ბუზღუნით დავჯექი დივნაზე.
რა ავირჩიო სიკვდილი თუ სიცოცხლე?(თავი 24)
-განგა-
დილით, მზის სინათლით შეწუხებულმა, ფრუტუნით გავიღვიძე. თვალები ძლივს გავახილე და ფანჯარას გავხედე. ფარდები გადაწეული იყო, მზის სხივებიც თამამად ეცემოდა მთელ ოთახს და ანათებდა.
სხეული დაბუჟებული მქონდა. ცოტნეს ხელი ჩემს მუცელზე გადმოედო, სახე კი ჩემს ყელთან ედო, მისი ყოველი ამოსუნთქვა კანზე მეცემოდა და მწვავდა. ხელი მის ხელს ნაზად დავუსვი და ზევიდან ნელა მოვათავსე, რომ არ გაღვიძებოდა. თვალები დავხუჭე თუ არა, წინა ღამის სცენები ამომიტივტივდა თავში.
ჩემი ინიციატივით ვაკოცე. ცოტნეც ამყვა კოცნაში. ისეთ თავისუფლებას და ბედნიერებას განვიცდიდი სიყვარულთან და „მოვარდნილ“ ვნებასთან ერთად, აღარაფერზე ვფიქრობდი, ცოტნეს მოფერების გარდა. ხელები კისერზე მოვხვიე, მან კი წელზე შემიცურა ხელი და სხეულზე ავეკარი. თავს ვერ ვიკავებდი, მუცელში რაღაც მიხურდა, მეკუმშებოდა და სიამოვნების ხმებს გამოვცემდი ჯრუანტელ დავლილი. მის მაიკას წავეტანე და აცახცახებული ხელებით, თავს ზემოდან მოუხერხებლად გადავაძრე. ცოტნემაც ჩაავლო ხელები და წამში გამხადა თხელი მაიკა.
შემაბრუნა და ყელზე დამაკვდა ცხელი ტუჩებით. თავი გადავწიე და ყელისკენ გავუხსენი გზა. ხელები შიშველ მუცელზე დამისრიალა და შორტის ღილი და ელვა გამიხსნა. წამით ჩემს ყელს მოწყდა და ბიუსჰალტერის შესაკრავი მოქაჩა გასახსნელად.
მხოლოს წამის მეასედი დამჭირდა იმისთვის, რომ აზროვნების უნარი დამბრუნებოდა. გამახსენდა ჩემი ერთდროულად „ბედნიერ-უბედური“ დღე. ჩემი ქორწილის ღამე ამომიტივტივდა თავში. ბიუჰალტერის მოქაჩვამ ის მომენტი გამახსენდა, როცა ლადომ კაბის თასმები გაქაჩა და კაბა შემომახია. როგორც ჩანს ჩემი ქვეცნიბიერი ამ შემზარავ ამბავს არ ივიწყებდა. დამავიწყდა წინა წამებში განცდილი სიამოვნება, დამავიწყდა ცოტნეს ვნებიანი ტუჩები და ყრუ წამოკივლებით განზე გავხტი.
-არა! არ შემიძლია. მაპატიე, არ შემიძლია.- ხელებით მოშიშვლებულ მკერდს ვიფარავდი და შიშს და ნერვებს აყოლილი, ცოტნეს მიშტერებული ვბუტბუტებდი.
-განგა... - ჩემსკენ ერთ ნაბიჯი გადმოდგა, მე კი ინსტიქტურად ისევ უკან დავიხიე. არ ვიცი მიხვდა თუ არა რა მჭირდა, მაგრამ ისეთი სევდიანი და ტკივილ ჩამდგარი თვალებით მიყურებდა, მომინდა ყველაფერი ამეხსნა. არ მინდოდა მისთვის გული მეტკინა.
-მაპატიე. მე... უბრალოდ ვერ ვივიწყებ... არ შემიძლია... ისევ მტკივა, ცოტნე...ვერ ვივიწყებ, მაპატიე.-ავტირდი.
-ჩუმად, დაწყნარდი... -ხელი ჩემსკენ გამოიწოდა და ძალიან ნელა წამოვიდა ჩემსკენ, არ ვიცი, ალბათ იმიტომ, რომ არ შევეშინებინე. მომიახლობდა და ძლიერად მიმიხუტა.
-მე...გამიგე გთხოვ... არ შემიძლია. ის ღამე ჩემთვის ჯოჯოხეთი იყო, რომელმაც მხოლოდ ერთი სიხარული დამიტოვა, შვილი და მე ისიც დავკარგე. -თავში უკვე ყველაფერი მერეოდა. ამ ღამის გახსენებას ყოველთვის ვერიდებოდი. უფრო მეტიც, მთელი ძალით ვცდილობდი, მაგრამ იმაზე ღრმა კვალი დამიტოვა, ვიდრე მეგონა.
-მესმის, დაწყნარდი. არაა საჭირო ამიხსნა. ღრმად ისუნთქე და იმაზე იფიქრე, რომ მიყვარხარ და იქამდე დაგელოდები, სანამ საჭირო იქნება.-ცოტნემ საწოლზე ჩამომსვა და მანამდე ვყავდი ასე აკრული, სანამ არ შევწყვიტე ტირილი და მისი შემდგომი სპაზმებიც არ შემიჩერდა.
მე სახე ცოტნეს ყელში, მას კი ჩემს თმაში ჰქონდა ჩარგული და ასე ვისხედით გაუნძრევლად. მხოლოდ მისი ხელი მოძრაობდა, თმაზე მეფერებოდა გაუჩერებლად. მისგან იმდენ სითბოს, სიყვარულს და მზრუნველობას ვიღებდი, რომ სულით ხორცამდე მათბობდა.
-მიყვარხარ. -ამოვიჩურჩულე თავაუწევლად და ყელზე ვაკოცე.
-მეც, უსაზღვროდ, უზომოდ...-მითხრა ხელი ნიკაპზე მომკიდა, თავი ამაწევინა და ტუჩებზე წამიერი კოცნის კვალი დამიტოვა.
ფეხზე წამოდგა, კარადასთან მივიდა და იქიდან თავისი მაიკა მომიტანა.მე ხელებით ისევ მკერდს ვიფარავდი. თავზე გადამაცვა და ხელები სწრაფად გამაყოფინა მკლავების ჭრილში.
-დაწექი მიდი. მე ახლავე მოვალ. თავით საწოლისკენ მიმითითა, იატაკზე დაგდებულ მაიკას წამოავლო ხელი და გავიდა, ისე რომ ხმის ამოღებაც არ მაცალა. ალბათ ორი წუთი ვიჯექი გაუნძრევლად და ვფიქრობდი რა მექნა. მის ოთახში, მის საწოლში ჩავწოლილიყავი და დავლოდებოდი, თუ ჩემს ოთახში გავსულიყავი?
რამდენიმე წუთში ცოტნე ლანგრით ხელში შემობრუნდა, რომელზეც ვახშამი დაელაგებინა ორი კაცისთვის და თან ერთ თეფშზე წითელი, ნახევრად გაშლილი ვარდი იდო. მის საწოლში მწოლიარე რომ დამინახა, სახე ისეთმა ლაღმა ღიმილმა გაუნათა, წამით ბედნიერ მოზარდს დაემსგავსა. ასეთი არასოდეს მენახა.
საწოლში წამოვჯექი. ცოტნე ახლოს ჩამომიჯდა და ლანგარი ჩვენს შორის ჩადგა. ვარდი აიღო და ლოყაზე ჩამომისვა. გამაჟრჟოლა.
-რაზე ფიქრობ?- მკითხა თავადაც ჩაფიქრებულმა.პასუხი შევაგვიანე თუ არა მაშინვე მკითხა.-განგა, ნანობ რაც მოხდა?
-არა, არ ვნანობ არც ერთ წამს. პირიქით ახლა ისეთი ბედნიერი ვარ, ძალების ისეთ მოზღვავებას ვგრძნობ, რომ მგონია ნებისმიერ დაბრკოლებას წამში გადავლახავ.-სულელივით გავიღიმე. ცოტნესაც ღიმილმა გაუნათა სახე.
-მინდა, რომ სულ იღიმოდე განგა. მინდა რომ მომენდო. ვიცი რაც გამოიარე და გეფიცები არასოდეს გატკენ. ვიცი რასაც ნერვიულობ ახლა, მაგრამ ყველაფერს გადავლახავთ,ყველაფერს დავძლევთ ჩემო პატარავ. იმდენი ხანი დაგელოდები, რამდენიც დაგჭირდება. გთხოვ, ხელს ნუ მკრავ და შენთან ყოფნის უფლება მომეცი.-ლოყაზე თითები ნაზად დამისვა, გავინაბე, მისი შეხებისგან ეკალმა დამაყარა და თვალები დავხუჭე. რა ჯანდაბა მჭირდა? ასეთი უბრალო ჟესტითაც კი როგორ მერევა თავგზა? -განგა. -ისევ მომესმა ცოტნეს ხმა და გამოვფხიზლდი. თვალებში შევხედე. მოლოდინით ჰქონდა სავსე. მე კი არ ვიცოდი რა მეპასუხა.
-მე შენ გენდო, ცოტნე. შენი მჯერა და ვიცი რომ არასოდეს მატკენ. -მთელი გულით გავუღიმე.
-ძალიან კარგი. -გადმოიწია და მოწყვეტით მაკოცა.- ახლა კი ვჭამოთ, მგელივით მშია და მერე დავიძინოთ. ხვალ მძიმე დღეა და კარგი იქნება გამოძინებულები თუ ვიქნებით.

ვივახშმეთ. თან ვსაუბრობდით თან ვიცინოდით. ასეთი ლაღი როდის ვიყავი ბოლოს აღარ მახსოვდა. ისე უპრობლემოდ ვეხებიდით და ვკოცნიდით ერთმანეთს, აშკარა იყო რომ ჩვენს შორის არსებული ყველა კედელი დაიმსხვრა.
ვახშამი რომ დავამთავრეთ, ლანგარი ისევ ჩაიტანა სამზარეულოში და უკან ამობრუნდა. ოთახში შემოსულს ფეხზე მდგარი დავხვდი.
-რატომ ადექი?-გაუკვირდა.
-ოთახში გავალ. ხომ მითხარი დავიძნოთო?- მეც არანაკლებ გაკვირვებული ვუყურებდი.
-მერე სად მიდიხარ? შეძვერი ახლავე საწოლში და მეც მოვალ ორ წუთში. -მითხრა და სააბაზანოს კარები მიიხურა.
დამტოვა ასე გაშეშებული და არ ვიცოდი სად წავსულიყავი. მის საწომში დაწოლა კი მერიდებოდა. უკან რომ შემობრუნდა ჯერ ისევ ფეხზე ვიდექი. საზაფზულო შორტი ეცვა წელს ზევით კი შიშველი იყო. გაშტერებული და ენა შავარდნილი ვუყურებდი. ისეთი სექსუალური იყო...
-განგა. დაწექი მოდი.-ძლივს შეკავებული ღიმილით მითხრა, მას შემდეგ რაც თვითონ დაწვა და ჩემთვის განკუთვნილ ადგილზე დამიტყაპუნა ხელი. აშკარად ამჩნევდა ჩემს დადებილებულ მზერას.
დაპროგრამებულივით წავედი მისკენ და გვერდით მივუწექი. საწოლის კუთხეში ისე მოვთავსდი, ცოტაც და გადმოვვარდებოდი. ეს მართლაც ცოტა უცნაური იყო ჩემთვის და საოცრად უხერხული შეგრძნება მქონდა. მიუხედავად იმისა რომ ლადოსთან ქორწილის შემდეგ 2 თვე მასთან ერთად ვიცხოვრე, არც ერთი ღამე ნორმალურად არ გამითევია საწოლში.
-ჩემსთან მოიწიე განგა. -მომესმა ცოტნეს ხმა. რომ არ გავინძერი, თვითონ გადმოიწია ჩემსკენ, წელზე ხელი მომხვია და თავისკენ მიმწია. თავი მის მკერდზე მომათავსებინა და თვითონ მჭიდროდ მომხვია ხელები.- ასე არ ჯობია?-თავზე მაკოცა და ცხვირი ჩემს თმაში ჩარგო.- საოცარი სურნელი გაქვს.
-ძილი ნების ცოტნე.- საოცარი სიმშვიდე დამეუფლა.
-დაიძინე პატარავ. მიყვარხარ.-ჩამჩურჩულა და მეც სიზმრების სამყაროში გადავეშვი.



-ცოტნე-

მთელი ღამე გაგნას ყურებაში გავლიე. მინდოდა ეს წუთი არასდროს დასრულებულიყო. მინდოდა მთელი ცხოვრება ამ ქალისთვის მიმეძღვნა. ისეთი მშვიდი სახე ჰქონდა, როგორც არასდროს. ჩუმად ვუკოცნიდი ყოველ ნაკვთს და სიხარულით ვივსებოდი. მთელი ჩემი გული და გონება მისით იყო ავსილი და ეს უზარმარ ბედნიერებას მანიჭებდა. ალბათ გამთენიისას ჩამეძინა.
ხელზე შეხებამ გამაღვიძა, მაგრამ თვალები არ გამიხელია. ხელზე ნაზად მისვამდა ხელს და მანამდე არ გავნძრეულვარ, სანამ ადგომა არ დააპირა.
-სად მიიპარები? -ხმა დაბოხებულმა ვიკითხე და თვალები გავახილე. გამეღიმა. თმა აბურდული და ზილისგან თვალები დასიებული ჰქონდა.
-გაგაღვიძე?-დამორცხვებულმა გამიღიმა. -დილა მშვიდობის.
-დილა მშვიდობის.- გადავწყდი და დაბურცულ ტუჩებზე ვაკოცე.
-ავდგეთ? დღეს სასამართლოა და ორ საათში იქ უნდა ვიყოთ.-აშკარად ვნერვიულობდა.
-ცოტა ხანს ვიყოთ რა ასე...-ხელი მოვხვიე და მივიხუტე. ისიც მოხერხებულად მოთავსდა ჩემს მკლავებში. -არ ინერვიულო გესმის? ყველაფერი ისე დამთავრდება, როგორც ჩვენ გვინდა.
თავი უხმოდ დამიქნია და ყელში მაკოცა. იმ წამსვე გამიხურდა ნაკოცნი ადგილი, კანი დამეხორკლა და განგას ხელი გავუშვი. ჩემს რეაქციაზე ჩუმად ჩაიცინა.
-ახლავე წამოხტი და გაიქეცი შენს ოთახში სანამ გადავრეულვარ.-ჩავიღრინე.
სიცილით წამოხტა, შორტი ამოიცვა, ჩემსკენ დაიხარა მოწყვეტით მაკოცა და ოთახიდან განარნარდა.


სასამართლოს დარბაზიდან კმაყოფილი სახეებით დავტოვეთ, გამართლდა ადვოკატის ნათქვამი და დღეს დასრულდა ლადოს სასამართლო. 35 წლით თავისუფლების აღკვეთა მიესაჯა. სასჯელს კი ქსნის ციხეში მოიხდიდა.
ერთ კვირაში ვატოს სასამართლო პროცესიც დამთავრდა და 17 წელი მიესაჯა. ის გლდანის ციხეში გადაიყვანეს.

1 თვის შემდეგ.
განგას დედა და და თავის სახლში დაბრუნდნენ. განგაც აპირებდა დაბრუნებას, მაგრამ ამის უფლებას არ მივეცი. არ ვიცოდი რა მოხდებოდა მომავალში. მეშინოდა მისი დაკარგვის, ვფიქრობდი, რომ თვალს თუ მოვაშორებდი შეიძლებოდა გადაეფიქრებინა ჩემთან ყოფნა. მეშინოდა, რომ საფრთხისგან ვეღარ დავიცავდი.
თიკო და მიშო ძალიან დაახლოვდნენ. გაოცებული მიყურებდა თიკო, როცა არაფერს ვამბობდი, როცა გამოპრანჭული მასთან მიდიოდა პაემანზე. არც ვაპირებდი რაიმეს აკრძალვას. მიშო ძალიან კარგი ადამიანი იყო და ვიცოდი, რომ თიკო სიგიჟემდე უყვარდა და არასოდეს აწყენინებდა. თუმცა მაინც დავემუქრე ძვლების გადამტყვევით, თიკოს თვალზე ცრემლის დანახვის შემთხვევაში.
როგორც იქნა დააყენა ჯონიმ საშველი და ეკას სიყვარულში გამოუტყდა. მათ ნიშნობაზე დაპატიჯებულები ვიყავით მე და განგა. რა თქმა უნდა თიკო და მიშოც იქ იქნებოდნენ. ასევე ბაჩანა და ნანკა. რომლებიც ამ ბოლო დროს საშინლად კინკლაობდნენ ყველა წვრილმანზე.
რაც ლადოს ამბავი დავამთავრეთ, მას შემდეგ გაორმაგებული ძალებით ვცდილობდი, ეკატერინეს პოვნას. დავივიწყე ის მიზნები, რისთვისაც აქამდე ვეძებდი. მისგან ახლა მხოლოდ გამქორწინების საბუთებზე ხელის მოწერა მჭირდებოდა, მეტი არაფერი. მინდოდა თავისუფალი ვყოფილიყავი და თავი და სიცოცხლე განგასთვის მიმეძღვნა. მიყვარდა უსაშველოდ, უსაზღვროდ, უზომოდ. მის იქით ვერც ერთ ქალს ვეღარ აღვიქვამდი ქალად.


ჯონის ნიშნობის წინა დღეს განგას გავყევი კაბის საყიდლად. უნდოდა ნანკასთან და თიკოსთან ერთად წამოსულიყო, მაგრამ გოგონებს რაღაც საქმე გამოუჩნდათ და მათი ადგილი სიამოვნებით დავიკავე.
მაღაზიაში შესულებდა ბევრი კაბა ავარჩიეთ. მე სავარძელში ვიჯექი და ველოდებოდი როდის გამართავდა „ჩვენებას“ განგა. რამდენიმე კაბა უკვე მოისინჯა. ყველა კაბაში გასაოცარი იყო, მაგრამ თვითონ რაღაცეებს იწუნებდა, ერთს სიგრზე დაუწუნა, ერთს ფერი...
რაღაც სხვას ეძებდა და მეც სიამოვნებით ვატარებდი დროს მასთან ერთად. ვუყურებდი და ვხედავდი, როგორ შეიცვალა ამ ერთ თვეში. თვალებში ისევ აუკიაფდა ის სხივი, რომელსაც ჯონის მოცემულ სურათში ვხედავდი. საგრძნობლად გამოუკეთდა ხასიათი, ხშირად იცინოდა... ბედნიერი იყო და მეც მისი ბედნიერებით ვსულდგმულობდი.
სავარძელში ვიჯექი და ხელში 1 კვირის წინ განგასთვის ნაყიდ ნიშნობის ბეჭედს ვატრიალებდი.
-ახლავე გამოვალ ცოტნე. აბა ამ კაბასაც შეხედე.- განგა გასახდელიდან კაბის სწორებით გამოვიდა და მზერა მომაპყრო
-შესანიშნავია პატარავ. ძალიან გიხდება.-ვუთხარი წითელ, წელიდან გაშვებულ კაბაზე.
-შენ წინა ოთხ კაბაზეც ასე თქვი. -მობეზრებულმა აატრიალა თვალები და გაიბუსხა.
-განგა, ტუჩებს ნუ ბუსხავ, რამდენჯერ გითხარი? ხომ იცი რას მმართებ ასე?-ხმა დამიბოხდა და გულმა ორმაგ რიტმში დამიწყო ძგერა.
-შენ კი ნერვებს მიშლი.-ფეხები ააბაკუნა. -არ შეგიძლია ნორმალურად ამარჩევინო კაბა? ყველა კაბაზე ერთი და იგივეს მეუბნები.
-იმიტომ რომ ყველა გიხდებოდა.- ახლოს მივედი და ხელი წელზე მოვხვიე.
-გეყოფა, ხალხს ვერ ხედავ? სირცხვილია.- მომიშორა.- ერთი კაბა დამრჩა, წავალ იმასაც მოვიზომებ და რომელიმეს ავარჩევ.
მე ისევ სავარძელში ჩავჯექი და დაველოდე. როცა გამოვიდა განგა და ჩემს წინ ხორცისფერი, ტანზე მომდგარი ულამაზესი კაბით დატრიალდა, სუნთქვა შემეკრა ყბაჩამოვარდნილს. ჩემს წინ ნამდვილი აფროდიტე იდგა.
-როგორია? მკითხა და დაღლილი სახით გამომხედა.
-შენ... განგა... წარმოუდგენლად ლამაზი ხარ. ეს კაბა შენთვისაა შექმნილი. ძალიან გიხდება. -ძლივს მოვაბი თავი რომ რამე მეთქვა.
-მართლა?-თვალები გაუპრწყინდა. -მართლა მოგწონს?
-მომწონს? მომწონს კი არა ძალიან მომწონს. განგა, ღვთაებრივი ხარ.-წამოვდექი და ახლოს მივედი, ჩემსკენ მოვიზიდე და ვნებიანად წავეტანე ბაგეებზე.
-გეყოფა, სირცხვილია. -სუნთქვა გახშირებული მომცილდა და თვალებში შემომხედა. ძალიან მიყვარხარ.
-მე უფრო მეტად. ავიღოთ რა ეს კაბაც. თუ ამის ჩაცმა არ გინდა ხვალ, სხვაც შევარჩიოთ, მაგრამ ეს კაბაც ავიღოთ.
-არა ამას ჩავიცვამ. გამოვიცვლი, ახლა აქსესუარებიც ვიყიდოთ და მოვრჩებით მალე.- მოწყვეტით მაკოცა და გასახდელში გაქანდა. მე კი ტელეფონის ზარმა გამომარკვია და ისე ვუპასუხე არც დამიხედავს ნომრისთვის.
-ცოტნე. -მომესმა ჯონის ხმა.- ვიპოვეთ ეკატერინე და ბაჩანა.
-რა? სად? სად არიან?- ვერ ავღწერ რა ემოციები მომეძალა. თან სიხარული იმის გამო რომ მივიღებდი განქორწინებას, თან ბრაზი-განვლილი ორი წლის განმავლობაში დაგროვილი.
-აეროპორტში ვიპოვეთ. საქართველოში დაბრუნდნენ. ამერიკიდან დეფორტაცია გაუკეთეს. როგორც სჩანს არალეგალურად ცხოვრობდნენ იქ.
-რა? -ამას მართლა არ ველოდი.
-გრძელი ამბავია ცოტნე. როდის გნახო? ბაჩანამ რაღაცეები გაარკვია და მოდი მის სარდაფში შევხვდეთ.
-ერთ საათში ვიქნები დაახლოებით. მანამდე მოძებნოს ახლანდელი ადგილსამყოფელი ბაჩანამ. დღესვე უნდა ვნახო ეკატერინე. -ვუთხარი და გავუთიშე.

***
ჩემო კარგები მოვედი დაგვიანებული თავით, ისევ...
ვაპირებდი ამ თავით დამესრულებინა, მაგრამ თქვენი თხოვით კიდევ ერთ თავს ვამატებ.
შეფასებებს ველი სულმოუთქმელად და ნუ დაიზარებთ რა...
მიყვარხართ ყველა და უღრმესი მადლობა რომ კითხულობთ.
სიყვარულით, თქვენი მარიამი
პოპულალური ვიდეოები