მთებს იქით სიყვარულია! 2
მე და ლელა, დიდრონი მთების წინ ვდგავართ, სიამაყით და სილამაზით, რომ არიან ბოძებულნი. ,,თეთრი საბანი", რომ გადაუხურავთ და კიდევ ერთი ლამაზი სამკაული შეუმატიათ. მართლაც, რომ დაგვადუმა მე და ჩემი მეგობარი, მშვენიერმა და სანატრელმა ბუნებამ. სულიერ თუ უსულო არსებებს, რომ უწევს დედობას.
-თუ ასე დადუმდებოდით, აქამდე წამოგიყვანდით მთაში და თქვენც დაისვენებდით და მეც.-გვეუბნება თორნიკე და მანქანისკენ მიიწევს. -სამაგიეროდ ორი კვირა ჩევნს გარეშე ბედნიერი იქნები.-გაბუსხული ეუბნება ლელა და ისევ მთას შესცქერის.
-კარგი, წავედი და ჭკვიანად იყავით თქვენ აქ.-საჩვენებელ თითს გვიწევს და ორივეს გვიხუტებს.
-კარგად, ნელა ატარე მაქანა!-ვეუბნები და ხელს ვუქნევ.
მე და თორნიკე ბავშობიდან ერთად ვიზრდებით და და-ძმასავით გვიყვარს ერთმანეთი.
-წამოდი, სახლი დავათვალიეროთ.-მეუბნება ლელა და ხის, პატარა სახლში შევდივართ.
-რა სიმყუდროვეა. -ბედნიერებით აღსავსე ვამბობ მე.
-ზუსტად ისეთია, როგორიც წარმოდგენილი გვქონდა.-მეუბნება ლელა და თან ტანსაცმელს ალაგებს ჩანთიდან.
-მივალაგოთ და მალე გავიდეთ.-ვეუბენბი და მილაგებაში ვეხმარები.
***
ნინა, ნახე ჩვენს გვერდზე თითქმის ჩვენნაირი სახლია, ისიც მყუდროა როგორიც ჩვენი. შეიძლება ვინმე ცხოვრობდეს და გავიცნობთ ახლო მომავალში. -ლელა იცინის და თოვლში ჩვენს ნაკვალევს უყურებს.
-წამოდი ჯერ გერგეტის
სამების ეკლესიაში წავიდეთ.-ვეუბენები და წინ მივიწევთ.
სანთელს ვანთებთ და პირჯვარს ვიწერთ. ღმერთს მადლობას ვუხდით, ასეთი სილამაზის ნახვა რომ შევძელით.
-ლელა, გერგეტის სამების სიტორია იცი? თურმე ,,ადრე გერგეტის სამების ტაძრის ადგილას, როგორც თეიმურაზ ბატონიშვილის „ივერიის ისტორია“ მოწმობს, მანამდე სამების მთაზე ჯვარი ყოფილა აღმართული.
გიორგი ბრწყინვალემ ტაძრის მოვლა-პატრონობა გერგეტელებს დააკისრა, რომლებიც „სამების საყდრისშვილებად“, მის ყმებად ითვლებოდნენ. ამ პატივს გერგეტელებს მომდევნო საუკუნებში საქართველოს სხვა მეფეებიც უმტკიცებდნენ. გერგეტის სამება „მცხეთის სამკაულის“ სახიზარს წარმოადგენდა. ხანგრძლივი დროის მანძილზე აქ ესვენა ქართველი ქრისტიანების ერთ-ერთი უწმინდესი რელიკვია – წმინდა ნინოს ჯვარი, რომლის ფლობის პატივს ტაძარი სვეტიცხოველთან და თბილისის სიონთან ერთად ინაწილებდა. აქვე, გერგეტში იწერებოდა მატიანე „მოსახსენებელი სულთაი“ – დოკუმენტების კრებული, რომელიც საინტერესო ცნობებს შეიცავს ხევის და აგრეთვე საქართველოს ისტორიის შესახებ." (ვიკიპედია) -ვეუბნები და თოვლზე ვჯდებით.
-ნეტავ, აქაურები ვიყოთ, ამ ადგილს ხომ აღარ მოვცილდებოდით.-მეუბნება და თვალებს ხუჭავს.
-ნეტავ.- მეც ლელას ვბაძავ და თვალებს ვხუჭავ.
ჩვენ ამ სამყაროში, აღარ ვარსებობდით, ჩვენ მხოლოთ სამოთხეში ვიყავით, სადაც არავის აინეტრესებდა ცივილიზაცია. ორივე ბუნებამ გაგვიტაცა და მის სილამაზეში ვიკარგებოდით. მისით მოხიბლულები, მხოლოდ მის ნარ-ნარა სიოს შევიგრძნობდით.
-მოგესალმებით გოგონებო!-ჩვენს ფიქრებს, ცხენის ჭიხვინის ხმა და მამაკაცის, თბილი ბარიტონი შემოესმა.
მე და ლელა თვალებს ვახელთ და წინ ასვეტილ ახალგაზრდა მხედრებს ვხედავთ
-გამარჯობა!- მე და ლელა ერთ ხმაში ვეუბნებით და მიწაზე ხელებ დაყრდნობილიი ვდგებით.
-ბოდიშს გიხდით ხელი თუ შეგიშალეთ, მაგრამ უკვე ბნელდება და საშიშია. ზამთარია და ნადირი შეიძლება ამოვიდეს.-დაიწყო მეორემ. მასაც ისეთივე თბილი ხმა ქონდა, როგორც პირველს.
-რა? ნადირი?-სუსტი ხმით წარმოთქვა ლელამ.
-ამ სილამაზით გატაცებულებს, აღარც გვიფიქრია, რომ...-მხრებს ვიჩეჩ და ლელას საწყალი თვალებით ვუყურებ.
-მობრძანდით, ჩვენ წაგიყვანთ. მანდილოსანის დატოვება სიბნელეში, ცუდი საქციელი იქნება. -გვეუბნება და ორივე ყავისფერი ცხენებიდან ჩამოდინ.
-ცხენზე დაბრძანდით. - ხელს გვაშველიებს და მე და ლელაც ცხენზე ვკალათდებით.
სკოლიდან ექსკურსიაზე, რომ მივყავდით მასწავლებელს მე და ლელა ცხენისკენ გავრბოდით, რომ დავმჯდარიყავით.
-თქვები სახელი ქალბატონებო?-გვეკითხება ერთ-ერთი და თან ცხენი მიჰყავს.
-ნინა! -ვპასუხობ მე და რამდენიმე წამში ჩემი მეგობრის მორცხვი ხმაც ისმის.
-ლელა!
-სასიამოვნოა, მე ალექსანდრე მქვია.-გვეუბენბა ის, რომელიც მისი ცხენი დავიკავე.
-მე ვაჟა!-ეს კი, რომელიც ლელამ დაიკავა მისი ცხენი.
ჩვენი სახლი დავინახეთ და ჩემს გვერდზე მდგომ ალექსანდრეს შევხედე.
-უკვე მოვედით, უღრმესი მადლობა! -თავს ვუკრავ და ცხენიდან ჩამოვდივარ.
-აქ ცხოვრობთ? ჩევნ კი მის გვრდზე სახლში.- გვეუბნება ვაჟა.
-აქ არ ვცხოვრობთ, უბრალოდ დასასვენებლად ჩამოვედით.-მიუგო ლელამ და ისიც ცხენიდან ჩამოდის.
-რათქმაუნდა, აქ არასდროს შევხვედრივართ.-პასუხობს ალექსანდრე.
წინ მოხუცი კაცი გამოგვეგება და ბიჭებს მიუბრუნნდა.
-ჩემო ვაჟკაცებო, გელოდით. ეს ლამაზი ქალბატონები ვინები არიან?-გაიღიმა პაპამ და ჩვენ შემოგვხედა.
-გერგეტის სამების ეკლესიასთან იყვნენ და წამოვიყვანეთ.-პასუხობს ალექსანდრე.
-ჩამოსულები ხართ ხომ? კარგია, აქ აღარავინ ჩამოდის. ალექსანდრეს და ვაჟასაც ეხვეწებიან თავის მშბლები, ოცდახუთი წლის ბიჭები ხართ და ჩამოდით, ქალაქში იცხოვრეთო, მაგრამ ესენი არ მიდიან, მთა ურჩევნიათ ტყუპეპს.
ტყუპები ყოფილან, მართლაც, რომ ძალიან გვანან ერთმანეთს. ორივე მაღალი, მხარ-ბეჭიანი, შავგვრემანი და შავი თვალებით არიან დამშვენებულნი.
-ამ სანახაობის შემყურე, მეც არ წავიდოდი არსად!-ვეუბნები მოხუცს და ვიღიმი.
-ნამდვილად!- მეთანხმება ლელა.
-შემოდით, ერთად ვივახშმოთ!-გევუნება ალექსანდრე.
-შემოდით, გავიცნობთ ერთმანეთს!-ვაჟა ხელს იშვერს სახლისკენ.
-იყოს არ შეგაწუხებთ!-ეუბნება ლელა.
-სხვა დროს იყოს!-მორცხვად ვპასუხობ მეც.
-რის შეწუხება, შემოდით! -მოხუცი კაცი ხელს გვკიდებს და მათ მყუდრო სახლში შევყავართ.
---------------------------------------------------------
გუშნ ვერ დავდე და ბოდიშს გიხდით! ველი თქვენს შეფასებას!
ჩემს  ქორწილში შენ იქნები პატარძალი! -14-
მაკა ულამაზესი იყო,სპილოსძვლისფერი ვიწრო კაბა ეცვა ზურგი ღრმად ჰქონდა ამოჭრილი,წინიდან კი ულამაზესი დეკოლტე იწონებდა თავს .ყველაზე ბოლოს მე დავიწყე მომზადება.ვერცხკისფერი ბრჭყვიალა ნაჭრისგან შეკერილი ვიწრო კაბა მეცვა ქალთევზას კუდის ტიპის.წელი ღრმად შეჭრილი წინიდან კი სულ დახურული.თმები დახვეული მქონდა და უკან შეკრული რამდენიმე კულული კი წინ ჩამოყრილი,მსუბუქად დავიდე თვალზე ჩრდილები,მუქი შინდისფერი ტუჩსაცხი და მზად ვიყავი.ტელეფონს და პატრა ე.გ "კაჩს" ხელი დავავლე და ოთახი დავტოვე.
ყველაფე მხოლოდ ვატო მიშლიდა ხელს რომელიც აჩრდილივით დამყვებოდა ყველგან.მაკა ბადნიერებას ასხივებდა მისი შემყურე ცრემლებს ძლივს ვიკავებდი.მალევე გადავინაცვლეთ რესტორანში და იქ განვაგრძეთ მხიარულება.
ჩაბნელებულ დარბაზში,წყნარ მელოდიას აყოლებდა ტანს სიძე-პატარძალი.უკნიდან შეხება ვიგრძენი,უცებ მეცნო მისი სურნელი.ყელში მაკოცა გამაჟრჟოლა...
-მიშო?-ამოვიჩურჩულე და მისკენ შევბრუნდი.
-სიურპრიზი-გულში ჩამიკრა მან.
-რატომ არ მითხარი-ამოვიჩურჩულე და ხელები შემოვხვიე.
-მაშინ არ გამოვიდოდა სიურპრიზი-გამიღიმა და სიძე-პატარძლის მაგიდასკენ წამიყვანა.
ქორწილმა გადასარევად ჩაიარა!განა ცუდად ჩაივლიდა როცა გვერდით მიშო მყავდა?ბედნიერებისგან დავფრინავდი,როცა მიშომ ჩემი ოჯახის წევრები გაიცნო.მამამ ვახშამზეც კი დაპატიჟა და მეგობრულად დაუტყაოუნა მხარზე ხელი.
სრულყოფილად ვგრძნობდი თავს მიშოს გვერდით,არმაინტერესებდა რა ერქვა ჩვენს ამ ურთიერთობას მეგობრობა თუ სხვა რამ... თუმცა არცისეთი სულელი ვიყავი რომ ჩვენს. ურთიერთობაზე "მეგობრობა" დამრექვა ეს უფრო მეტი იყო...
არ მინდოდა ზედმეტი სიტყვები ყველაფერს მისი თვალები ააშკარავებდა სადაც ბედნიერების ნაპერწკლებს ვხედავდი.
ქორწილი სამსაათზე დასრულდა.პატარძლის ყვავილი ანამ დაიჭირა და გაბუსული დადიოდა.შეყვარებული მე არ მყავს და ვის გავყვეო მედამიშო კი მის გაბრაზებულ სახეზე ბევრს ვხალისობდით.


***
სახლში ნამდვილი ქაოსი იყო!მზიკო ხაჭაპურებს აცხობდა,ბაბუა ღვინოს ასხამდა მამა კი კაბინეტში იყო და მდივანს ტეკწფონით აძლევდა მითითებებს.მიკვირა ამდენი რამ რასაჭირო იყო მაგრამ ბებიაჩემმა ისეთი მითხრა მომაკეტინა ხელში ხახვი მომაჩეჩა რათა კანი გამეცალა მეც ბუზღუნით დავიწყე მისი გასუბთავება.ცრემლები ღვარად მომდიოდა ლამის თითიც მივაყოლე დანას როცა სამზარეულოში ანა შემოვიდა ქოთქოთით.
-სიძეს ველიდრბითო?-გაიკრიჭა ანა.
-ახლა გამასწარი!-თვალები დავუბრიალე ანას და დანა მოვუქნიე.
-კაი კაი ჩუმადვარ.-ხელები აწია ანამ და გამიღიმა.სალათების მზადებას როცა მოვრჩი სამზარულო დავტოვე და ჩემს ოთახში შევედი.
-აბა რას იცვამ?-გარდერობის კარებიგამოაღო ანამ და თვალმოჭუტულმა გამომხედა.
-შარვალს და აი იმ ზედატანს-თითით მივანიშნე ანას თეთრ ჯინსზე და ყვითელ მაისურზე.ანამ უკმაყოფიკოდ გააწლაპუნა პირი და საწოლზე გაწვა.საჭიროდ არ ჩავთვალე ზედმეტი გაპრანჭვა მერჩვნა ბუნებრივი ვყოფიკიყავი,არც მაკიაჟი გამიკეთებია თმები უბრალოდ ჩავიწვენი და მიშოს დაველოდე.
-ევა კარზე ზარია-დამიძახა ბებომ.სარკეში ჩავიხედე ერთი დავტრილდი ანამ ერთი ჩაიფხუკუნა და ტელეფონში გააგრძელა ძრომიალი მე კი კარის გასაღებად წავედი.
-ბექაა-ჩავეხუტე მიშოს ძმას.-როგორ ხარ?რაკარგია რომ მოხვედი!-გავუღიმე მე.
-ნახე აბა თუ შემამჩნევს?-მოჩვენებით გამიწყრა მიშო და გულზე მიმიკრა მერე კი ყვავილები მომაწოდა.სტუმრები შინ შევიპატიჟე საუბარი მალევე ააწყვეს მამაჩემთან მეკი სამზარეულოში გავედი მზიკოს დასახმარებლად.
-ანაააა-გავძახე ანას რომელიც ჩემს ოთახში დავტოვე.
-მოვდივარ-ყურებამდე გაღიმებული ანა გამოვიდა მისაღებში მიშოს მიესალმა და ჩემს გვერდით დაჯდა დივანზე.
-ბექა-ხელი გაუწოდა ბექამ ანას.
-ანა-ხელი ჩამოართვა ანამ და კითხვისნიშით გადმომხედა.
-მიშოს ძმა ვარ-გაუღიმა ბექამ ანას.საღამომ ძალიან კარგად ჩაიარა.ჩემებს მოეწონათ მიშო და ძალიან გამიხარდა როცა ერთმანეთს შეეწყვნენ.



დილას ისევ დამხვდა კარებთან ვარდები.ლარნაკში ჩავაწყვე და მასწავლებელთან წავედი შემდეგ მიშოს უნდა შეხვედროდი.
ძლივს მოვრჩი მეცადინეობას და მიშოს მივაკითხე სახლში.
-აბა სად წავიდეთ?-ვკითხე და საჭეზე თითები ავათამაშე.
-სადაც სიმშვიდე გეგულება-მითხრა და გამიღიმა.კმაყოფილმა დავძარი მანქანა და საყვარელი ადგიკისკენ დავიძარი.მალევე მივადექით თბილისის ზღვას და მანქანიდან გადავედით.
-რაღაც უნდა გითხრა-მითხრა მიშომ და უკნიდან მომეხუტა.
მთვრალი ალუბალი 7
როგორც იქნა! მგონი გაერკვა სიტუაციაში. რა ვქნა რომ გაბრაზებულიც ასეთი სიმპათიურია. არა! რაც კარგი აქვს, აქვს! და საერთოდ ვითომ რატომ არის ცუდი? იმიტომ რომ ასე პროფესიონალურად მპარავს კოცნას? თუ იმიტომ რომ მიუხვედრელი მუტრუკია... ალტერეგოც აღელვებულია და გაყუჩებული ელის როდის ჩავა ბოლოში ონიანი.
-ეს რა არის?-ისე კითხულობს, თითქოს თავად არ ეხებოდეს ეს ამბავი. მინდა უემოციო ნიღაბი ჩამოვგლიჯო, რათა მაშინ მაინც დავინახო, როგორია ეს უჯიშო. იქნებ ლამაზი ნაკვთებიც არ არის მისი საკუთრება...
-რა უნდა იყოს? ნუთუ ასე გაუგებრად წერია...-ენა წინ მისწრებს და მეც ფრთებს ვშლი. უკვე დავიღალე ამდენი ბრძოლისგან.
-და შენ ეს როგორ გაიგე?-თავისას აგრძელებს დემნა და პატარა ბავშვივით უაზროდ მაცდენს.
-უკაცრავად, მეთამაშებით?-ვუკადრისობ მე და მაგიდას ხელებით ვებჯინები.
-კარგი რა ლილია, რა საჭიროა თვალთმაქცობა, ჩვენი ურთიერთობა მგონი არ კრძალავს "შენობით" საუბარს.
-ნუთუ ამის ნებას მაძლევთ?-სარკაზმს ვაქსოვ კითხვაში და კისერს ვიღერებ.-უწინ ასე არ ჭიკჭიკებდით?
-უწინ არც ასე ახლოს ვყოფილვართ ერთმანეთთან!-დამიკონკრეტა მან და ჩემი კბილების კრაჭუნი მეც კი გავიგონე.
-ესე იგი იცოდი! იცოდი და...-ბულგარულივით ვწითლდები, დემნა კი სიტყვას თავხედურად მაწყვეტინებს და ფეხზე დგება.
-წინასწარ დასკვნებს ნუ გამოიტან, ლილია! ელენეს შესახებ აქ მოსვლისთანავე გავიგე. არც ისეთი სულელი ვარ, როგორც გგონია...
მთლად ვირევი... შიგნიდან რაღაც ამოუცნობი ძალა მჭამს და მე უკვე აღარ ვიცი როგორ დავილაგო ნერვები და სიმშვიდე ვპოვო. -ჭკუიდან შევიშლები! მგონი შენ ჩემი გაგიჟება გინდა...-თმების სწორებით ვემართები კარისკენ და მოულოდნელობისგან ხმამაღლა ვკივი, დემნა თავისკენ რომ მატრიალებს და ტუჩებზე მოწყვეტით მკოცნის.
-საღამომდე ვიმყოფინებ!-ხელს მიქნევს და მანიშნებს, რომ შემიძლია გავიდე.
"საღამოს გაჩვენებ შენ!"-ვფიქრობ ეშმაკურად და მიკვირს, საიდან ვარ ასეთი ნიჭიერი...

ეს საღამოც მოვიდა და მზემ ჩვეულად დაუთმო ადგილი მთვარეს. მე აუღელვებლად ვწყვეტ საქმეს და კალამს წიგნაკის იმ ადგილას ვდებ, სადაც შევჩერდი. ვამბობ, რომ მაკიაჟის შესასწორებლად გავდივარ საპირფარეშოში და ყველაფერი მიადვილდება.
დემნას ავტომობილს შორიდანვე ვცნობ. მართალია დილას იმ 'საღამომდე სამყოფითაც' ძლიერ მასიამოვნა, მაგრამ ამას არ დავუკმაყოფილებივარ, მე კი ვერ ვიტან როცა უპასუხისმგებლოდ იქცევიან და ბოლომდე არაფერს არ აკეთებენ. ამიტომაც არჩევანს მკაცრ დასჯის მეთოდზე ვაკეთებ, ნაქსოვ მოსაცმელზე დამაგრებულ ქინძისთავს ვიხსნი და წინა ბორბლებს მორიგეობით ვარჭობ. ახლა ვნახოთ, უფროსი ჩემ მდგომარეობაში რომ ჩავარდება, მაშინ თუ ისწავლის ჭკუას. ისე მოხერხებულად 'მოვაკვარიხჭინე' ეს ოპერაცია, რომ მეც კი გაკვირვებული ვარ. ისევ კაბინეტში ავდივარ და ფანჯრარას არ ვაშორებ თვალს. როგორც იქნა ცხრა საათამდე მიბობღდა დიდი ისარი. ჯერ გოგონებს ვისტუმრებ, მერე აუჩქარებლად გავდივარ ქუჩაში. ზუსტ დროს ვადგები თავზე გაჯავრებულ უფლისწულს. მანქანას დასტრიალებს და თან რაღაცას ბუტბუტებს.
–შეგიძლია სახლში გამიყვანო? მშვენივრად ვიმგზავრე იმ დღეს და მადლობელი ვიქნები თუ ნამდვილი ჯენტლმენივით მოიქცევი და დახმარების ხელს გამომიწვდი.–ვცდილობ მშვიდად ვუთხრა, მაგრამ მის დაღრეჯილ, მოქუფრულ სახეზე ღიმილს ვერ ვიკავებ.
–სად არის შენი გესლიანი ენა, ქალბატონო ლილია? ჩემი მოტყუება არც გაბედო, აღიარე რომ ეს შენ ჩაიდინე!–გრგვინავს ის და ხელები ზურგსუკან მიაქვს.
–ვაღიარებ!–ალბათ სულ სხვა პასუხს ელოდა, რადგან ამის გაგონებაზე მერსედესის ცხვირს მუშტს არტყამს და ჩემკენ იწევს..
–რას ჰქვია აღიარებ? შენ... შენ სრულ ჭკუაზე ხარ?–გამოდის წონასწორობიდან და ისევ ბორბალს დაჰყურებს.
–შენ არ მითხარი სიმართლე თქვიო? ხოდა მეც ასე მოვიქეცი.–შარვალს ვისწორებ და თვალებს ვხრი. რატომ? არ მინდა დამინახოს, რომ ვიცინი.–ისე ბარი–ბარში ვართ, ახლა არც მე მაქვს მანქანა, არც შენ!
–დღეს რაღაც ზედმეტად მორჩილი ხარ, ლილია! კარგად იყავით შენ და შენი ფანტაზიები...–რამდენიმე ნაბიჯს დგამს თუ არა, უკან ვედევნები და ჩემებურად ვტიკტიკებ.
–ღამით ათასი გზააცდენილი დადის, მე მარტო ვერ წავალ! არ გენანები, მანიაკების ხელში ჩასაგდებად? გეხვეწები გამაცილე რა... უკვე ათი საათია და ტრანსპორტიც საათში ერთხელ დადის. იქნებ ფეხით წავიდეთ?
დემნა თავს უკან აგდებს და ხელს მკიდებს. საშინელ წვას ვგრძნობ მის შეხებაზე, მაგრამ არ მავიწყდება, რომ თავაზიანი უნდა ვიყო, ტკივილი პიკს რომ აღწევს მორიდებით ვუხახუნებ მხარს და ვიბუზები.
–რა იყო?–მობეზრებული მეკითხება.
–ასე არ მომიახლოვდე ხოლმე, კარგი? და თუ მომიახლოვდები მაშინ...
დემნა წინადადებებს არ მასრულებინებს, ყველაფერს ხვდება. ღიმილით მეამბორება ტუჩებისგან ოდნავ დაშორებით და თან ამატებს.
–მეგონა წინაამღდეგი იყავი ასეთი ურთიერთობისა...–უხარია, რომ გამომტეხა და გამომცდელად მიმზერს.
–ვარ კიდეც, მაგრამ...–ვჩურჩულებ შერცხვენილი და თავს მკერდზე ვადებ. მგონია რომ ვარსკვლავები მხოლოდ ჩვენთვის ანათებენ და მტკვარიც თავის მხრივ გვიმღერის იავნანას. მუცელში პეპლების არსებობას ვგრძნობ. ნეტავ, რა სახელი შეიძლება დავარქვა ამ ფორიაქს და მიზიდულობას?

...............................................................
ადმინისტრაციას მივმართავ!
გუშინ, ჩემ ისტორიაზე გვიან დადებული სიახლეები უფრო ადრე დაიდო, ვიდრე ჩემი და მაინტერესებს, რისი ბრალია ეს. ამავე დროს დადებისთანავე რამდენიმე სიახლის ქვეშ მოექცა, რაც არა მგონია სწორი იყოს.
* * *
ახლა კი თქვენ, ჩემო მკითხველებო!
იმედია მოგწონთ მოვლენების ასე განვითარება. ველოდები შეფასებებს. მინდა გითხრათ, რომ შემდეგი დასასრული იქნება.
სიყვარულით სოფიკო <3
სხვა ხარ
შენ რომ ტკივილებს უძლებდი
ის ტკივილი მე ვარ..
შენ რომ ბავშვს უმღერდი
მისი მამა მე ვარ..
აწი ნუღარ ღელავ
ახლა სხვა ვარ..
სავალ ბილიკებს ვთელავ
ახლა შენც სხვა ხარ..
არადა გეგმებს ვაწყობდით
რა უცბათ ჩამოიყარა
სიზმრად ენძელებს ვათრობდით
ოცნება წყალში გადამეყარა..
ტყულია ახლა ამ ოცნების ახდენა
როცა ყველაფერი დამჭკნარია
მხოლოდ მონდომება რას გახდება
თუკი სიყვარული გამქრალია..
მეგობრობა და სიყვარული (21)
ყველამ შეასრულა მისია და დარჩა მხოლოდ მარიამი,მაგრამ უკვე საკმაოდ გვიანი იყო,ამიტომ გადაწყვიტეს,რომ ის თავის მისიას სახლში შეასრულებდა.დაახლოებით თერტმეტი საათი იყო როცა ბავშვები სახლში დაბრუნდნენ,გეგა და ანა ერტად დაწვნენ სავარძელზე,მარიამი დივანზე მიწვა,ხოლო უდრეკელი სანდრო და დამიანე სკამებზე ჩამოსხდნენ.მარიამმა თავი წამოყო და ერეკლეს ძებნა დაიწყო.
-ბავშვებო,ხომ არ იცით ჩემი ტრამპლინა მოვიდა?
-სად წავიდა რო?-თქვა სანდრომ.
-თავისი სურვილი გამოიყენა და ტანსაცმლის საყიდლად გავიდა.რას აკეთებს ამდენი ხანი რაა!-თქვა მარიამმა
-ვაიმე იქნება და ვინმე ლამაზი გოგო გაიცნო?-თქვა ანამ მარიამის გასამწარებლად და ხითხითი დაიწყო.მარიამს ამის გაგონებაზე გამომეტყველება შეეცვალა და ანას მკვლელი სახით გახედა,ცოტაც და მზერით დააგდებდა.მაგრამ ცოტა ხანში თვალებში ჭინკები აუთამაშდა და თქვა:
-ჰაჰ,ეკეს მარტო მე ვუყვარვარ.-ნიშნის მოგებით ჩაიცინა.
-კარგი ერთი,ამხელა ამბიციები საიდან?-ნაგლი ღიმილით იკითხა ანამ
-ჩემი ტრამპლინჩიკასგან-ასევე ღიმილით თქვა მარიამმაც.
ნეტა გენახათ დამიანეს და სანდროს სახე ,ორივე კი იყო მიჩვეული ამათ ჩხუბს,მაგრამ ეს რაღაც სასწაუული იყო.
ეს ორი ისე ჩხუბობდა,თითქოს მოსისხლე მტრები ყოფილიყვნენ ერთმანეთისათვის,გეგამ ანა დააწყნარა მაგრამ მარიამი უკვე სასტიკად გამწარდა და როგორც ყოველთვის ტირილი დაიწყო.ანა მარიამი დანახვაზე წამოხტა და დაწყნარება დაუწყო,უთხრა რომ ერეკლე ასეთ რამეს არ გააკეთებდა და ის რომ მან უბრალოდ იხუმრა.სანამ ანა მარიამს აწყნარებდა სახლში ერეკლე შემოვარდა უამრავი პარკით ხელში და დივანზე დაემხო. ისეთი დაღლილი იყო დაჟე მომტირალი მარიამიც კი ვერ შეამჩნია, თითქოს ამ ქვეყანაზე არ იყო . მარიამმაც ვერ შეამჩნია ერეკლე და უფრო უმატა ტირილს რამაც ერეკლე გამოაფხიზლა და გამოიყვანა იმ დაღლილობის ბურუსიდან. უცბად წამოხტა, ანა გზიდან გადააგდო და მარიამს მივარდა
-მარუუ, ჩემო პრინცესა რატომ ტირი? ვინ გამიბრაზა ჩემი გოგო ?! -ტონს აუწია ერეკლემ და ირგვლივ მყოფებს გახედა მკვლელი მზერით
-რა გაყვირებს ვერ გავიგე ?! მე გავეხუმრე და ჯღავილი დაიწყო ასე რომ ხმას დაუწიე -გაღიზიანებულმა თქვა ანამ და ერეკლეს გახედა
-მართლა რა გაღრიალებს ბიჭო -ასევე გაღიზიანებულმა თქვა გეგამ
-რა რა მაღრიალებს?! რატომ ტირის ჩემი პრინცესა
-მე მგონი უკვე გითხრა ანამ, რომ გაეხუმრა რაზეც მარიამმა ტირილი დაიწყო - შედარებით წყნარად გასცა პასუხი გეგამ, ერეკლე მარიამს მიუტრიალდა და გულში ჩაიკრა მონატრებული სხეული, მარიამმაც მოჰხვია ხელები, გაიტრუნა და ტირილი შეწყვიტა (ალილუია, მადლობა ღმერთს :დ). ცოტა ხნის შემდეგ კარებზე კაკუნი გაისმა, ანა კარის გასაღებად გავიდა, თან ისეთი სახე ჰქონდა გეგონებოდათ პირველივე შემხვედრს მოკლავდა, თავი ხელში აიყვანა და მშვიდად გააღო კარები.ხელში კი მთელი სოფლის ბირჟა შერჩა
-ვაა, თქვენ აქ საიდან ? რამე მოხდა ? -გაკვირვებულმა იკითხა ანამ და კარებთან ატუზულ ხალხს გადახედა
-მარიამმს მისია აქვს შესასრულებელი, ხომ არ გავიწყდება ?
-შეასრულებს კაცო
-ჰო და ჩვენც უნდა ვიხილოთ
-კაი შემოდით შემოდით -თქვა ანამ და გამოატარა ხალხი
ერეკლე და მარიამი ისევ ჩახუტებულები ისხდნენ, სანდრო და დამიანე სამზარეულოში იყვნენ გასულები დასანაყრებლად, გეგა სავარძელში იჯდა და ჩაფიქრებული იყო, როცა ოთახში მთელი სოფლის ბირჟა შემოერეკა და ადგილებზე გდანაწილება დაიწყეს. გეგა გაოგნებული იყურებოდა და ახალ შემოსულ ანას ხელებს უქნევდა იმისათვის, რომ აეხსნა ესენი აქ რას აკეთებდნენ
-აბა ხალხნო სმენა იყოს, გულისყურით მისმინეთ, ესბავშვები აქ მარიამის მისიის შესრულების სანახავად მოვიდნენ, რაც იმას ნიშნავს რომ მარიამმა ახლავე უნდა შეასრულოს,რათა განთავისუფლდეს მისიისგან, ამიტომ მე ახლავე გავალ და ჩამოვწერ სიას -დაამთავრა სათქმელი ანამ და ოთახიდან გავიდა. ერეკლემ ანას სიტყვებზე ყურები დაცქვიტა და ყურადღებით მოუსმინა. როგორც კი ანა ოთახიდან გაქრა ერეკლემ თავი წამოყო
-რა მისია აქვს შესასრულებელი მარიამს ?
-ახლა ნახავ რაც უნდა გააკეთოს -წამოიყვირა ერთ-ერთმა
-დროზე მითხარით
-მოკლედ, დღეს ვითამაშეთ კარტი ბირჟაზე, სადაც ყველას დაეკისრა გარკვეული რაღაცებიის შესრულება, ყველამ შევასრულეთ, მხოლოდ მარიამი დარჩა რომელმაც ყველა იმ პიროვნებასთან უნდა დაურეკოს და სიყვარული აუხსნას, ვისაც ვერ იტანს -დინჯად აუხსნა გეგამ სიტუაცია. მარიამმა ამის გაგონებაზე ადგილიდან ახევა დაიწყო მაგრამ ყველამ დაინახა და 20 კაცმა თავზე დახედა, მარიამი უკვე ძირს მიფოფხავდა,როდესაც შეამჩნია, რომ ამდენი ხალხი მას უყურებდა, უცბად დაატორმუზა, გარშემო მყოფებს დაღრეჭილმა დახედა და ფორთხვაფორთვით მოხია ოთახიდან, მეორე ოთახში გავარდა სადაც მაგიდასთან მჯდომი ანა დახვდა რომელიც გაცხარებული არღაცას წერდა და როგორც მარიამმა შენიშნა საკმაოდ ბევრი რამ ჩამოეწერა ფურცელზე. მარიამი ანას მიუახლოვდა და ეცადა ფურცლისთვის თვალი მოკეკრა, როგორც კი ანამ შეამჩნია, რომ ვიღაც შემოვიდა ოთახში სწრაფად ასწია თავი და მარიამი შერჩა ხელში რომელსაც ცოტაც და კისერი მოსწყდებოდა
-რას იჭაჭები? -იკითხა ანამ, მარიამი არ ელოდა რის გამოც შეხტა
-აუ რასს წეერ ? -ინტერესით იკითხა მარიამმა
-მაგას როცა საჭიროა მაშინ გაიგებ -გაღიზიანებულმა თქვა ანამ
-აუ მითხარიიიი -საწყალი სახით უთხრა მარიამმა
-მარიამ, შემეშვი, როცა საჭიროა მაშინ გაიგებ რას ვწერ, წადი შენი ე.წ ტრამპლინცხვინა დააწყნარე
-რას იკბინები ერთი უფ -განაწყენიანებულმა თქვა მარიამმა და იქვე დაჯდა, ცოტა ხანში ანა ფეხზე ადგა, უზარმაზარი ფურცელი ლამაზად დაკეცა, კარისკენ წავიდა და მარიამს უთხრა
-წამოდი , ადექი ადექი
-ოო, ძლივს გამოვიძურწე იქიდან, შენ გადი
-წამოდი მალეე ოო
-ჰო კაი, მოვდივარ
მარიამი და ანა ერთად გავიდნენ ოთახიდან და ისევ მისაღებში შევიდნენ სადაც უამრავი ხალხი იყო. ანა შუაში დადგა
-სია ჩამოწერილია ახლა მარიამმა ყველაფერი უნდა აასრულოს გეგმის მიხედვით
-მოიცა, მოიცა კიდევ მაქვს სახელები -თქვა დამაინემ, ანასთან მივიდა და ტელეფონი მისცა. ანამ დინჯად დახედა ტელეფონს და განაგრძო
-აბა მარიამ მობრძანდი
-აუ არ მინდა, ეკე უთხარი რამეე -თხოვნით გახედა მარიამმა ერეკლეს
-სამწუხაროდ ვალდებული ხარ -თქვა სანდრომ და დაიწყეს მოლოდინით ცქერა. მარიამმა დაიწყო რეკვა, ჯერ ერთს ელაპარაკა მეორეს, მესამეს, მეოთხეს ბოლოს უკვე მეასე კაცს ელაპარაკებოდა, სახეზე ფერი აღარ ედო, იმდენად დაღლილი იყო უკვე ლაპარაკისგან. ბოლოს როგორც იქნა დაამთავრა და ბოლო ორი ადამიანის ჯერიც მოვიდა და ესენი ელენე და თეონა იყვნენ, მარიამმა ბოლო ძალებიც მოიკრიბა და რა დონეზეც მათ ვერ იტანდა იმ დონეზე აუხსნა სიყვარული ბოლოს კი მკვდარივით დაეგდო დივანზე. გარშემო ყველა ღადაობდა, ხანში კი ყველა წავიდა და მხოლოდ ამ სახლის მობინადრეები დარჩნენ. უკვე ისეთი დაღლილები იყვნენ , რომ არცერთს ფერი აღარ ედო განსაკუთრებით ერეკლეს და მარიამს. მარიამი ერეკლესთან მიცუცქდა და ჩაეხუტა, ანა გეგასთან მივიდა და მიეხუტა
-გვრიტებო ხვალ დილით მივდივართ, ამიტომ წადით დაიძინეთ -თქვა დამიანემ და ოთახი დატოვა
-ჰაა მიდით მიდით გაფრინდით თქვენი ოთახებისკენ -თქვა სანდრომ და ისიც გავიდა ოთახიდან
გვრიტები აბობღდნენ დივნიდან და ძლივს გაბობღდნენ თავიანთი ოთახებისკენ. ექვსივეს მკვდარივით ეძინათ. დილით ყველაზე ადრე დამიანემ გაიღვიძა, ახალმა გამოსულმა სახლი შეათვალიერა და დარწმუნდა, რომ მარტო მას ეღვიძა ამის შემდეგ სამზარეულოდან ორი ტაფა გამოიტანა და გვრიტების ოთახების წინ დაიწყო ერთმანეთზე რახუნი. 15 წუთიანი ხმაურის შემდეგ გვრიტებიც და სანდროც მობეზრებული გამოვიდნენ ოთახებიდან თავისი ბარგითურთ და პირველ სართულზე ჩავიდნენ, დარჩენილი ბარგიც ჩააწყვეს მანქანაში, ნინა ბებოს დაემშვიდობნენ და თბილისისკენ გააბორბლეს.....

---------------------
შეგეჩვიე... (10)
სახლში გვიან წავედი , იმ საუბრის მერე ანა შემოვიდა და აღარ გაგვიგრძელებია , წამოსვლა დავაპირე მაგრამ ანამ არ გამომიშვა , მერე გიორგის ჩაეძინა და ანამ იმდენი ვეხვეწე გამიშვითქო სახლიდან გამაგდო
********
-დე მოვედი - გავძახე დედაჩემს რომელიც ტელევიზორს უყურებდა
-მოიცა დე მოგხედავ ცოტახანში - მითხრა ისე რომც არ გამოუხედავს
-რას უყურებ? - ტელევიზორთან მივედი და იქვე მივუჯექი - აუ კაი რა ისევ იჩა
-მაცადე მარიამ
-აგდებენ ამას? - გამეცინა
-ჰო
-აუ ეს ტაპასია მაგარი გველი ვინმეა , ეგრე უნდა მოვექცე მეც სოფოს - სიცილს არ ვწყვეტდი
-რეებს ბოდიალობ გოგო?
-ვხუმრობ დედი ჩვენ არ გვყავს უირი
-წამოდი წამოდი გაჭამო
-მიდი მე ვუყურებ - ვუთხარი და ტელევიზორის ყურება განვაგრძე
თავი გააქნია და სამზარეულოსკენ წავიდა
-რა ხდება დე?
-გააგდეს რა - ვუთხარი სიცილოთ და მისკენ წავედით
-საწყალია ეგ გოგო რა
-მე არ შეგეცოდები შენ ისე როგორც იჩუკა გეცოდება დე
-შენ მსგავსი რამე არასოდეს მოგივა - ლოყაზე მაკოცა , კარტოფილი წინ დამიდო და ტელევიზორთან დაბრუნდა
-და რა იცი იქნებ უარესი მომდის? - ჩავიბუტბუტე და ჭამა დავიწყე
-აბა ჩემი სიცოცხლეები რას შვებით? - შემოვიდა სახლში ცოტნე
მოვიდა თავზე მაკოცა და კატოსკენ გაემართა
-უი უი დედაშენს ჩემთვის არ სცალია - გაეცინა და ისევ ჩემთან დაბრუნდა - როგორ ხარ მამი შენ?
-ძალიან მაგრად მა - გავუღიმე
-აღარ გტკივა თავი?
-არა აღარ
-ხვალ რას იზავ მა?
-წამოვალ რა
-კარგი მაშინ ადრე ადექი
-აჰა კარგი - ჭურჭელი გავრეცხე და ოთახისკენ წავედი - ტკბილი ძილი - გავძახე და კარები ჩავკეტე
საწოლზე დავხტი და გამეცინა
დღევანდელ დღეზე გამეცინა
ტელეფონი ამოვიღე და ნიკუშასგან იამრავი შეტყობინება იყო
არც გამიხსნია ისე მოვისროლე ტელეფონი
გიოგი თუ ნიკუშა?
ეს კითხვა ჩემს თავში დიდი ხანია ზის დღეს დილოთ გეტყოდით რომ ნიკუშა ყველაზე კარგია მაგრამ დღეს არაფერი ვიცოდი , გიორგის სიტყვებს ვიხსენებდი და ვცდილობდი ამ ყველაფრისგან აზრი გამეტანა
რთ რაღაცას ვფოქრობდი მაგრამ ეგ უბრალოდ არარეალური იყო
გადავწყვიტე რომ ხვალ ნიკუშას ვნახავდი და დაველაპარაკებოდი
მაგრამ რამ შემცვალა ?! მეტრეველის სიტყვებმა?!
ვერც სოფომ , ვერც დედაჩემმა და ვერც ლუკამ ვერ გააკეთა ვერაფერი ჩემი აზრის შესაცვლელად და მეტრეველის სიტყვებმა გაჭრა?!
რა ჯანდაბა გჭირს ანჯაფარიძე რა?!
****************
დილით როგორც მამაჩემაა მითხრა დილით ავდექი და "სამსახურში" წავედი
უკვე ყველა ისე თბილად მექცეოდა , როდესაც მხედავდნენ ჩემსკენ მორბოდნენ და მეხუტებოდნენ , მეც ძალიამ მიხაროდა ეს და მამაჩემს განსაკუთრებით , უკვე შინაური გახდა ჩემთვის ეს ყველაფერი
-აუ მა მუშაობა დამაწყებინე რა - გავხედე ცოტნეს რომელიც საბუთებში რაღაცას აკეთებდა
-აბა რას აკეთებ ეხლა? - ინტერესით გამომხედა
-არა ესე არ ვამბობ , ჩემი საქმე რომ მქონდეს ხელფასი...
-ხელფასი? - გაეცინა
-ხო ჩემი შემოსავალი მინდა
-რა გჭირს მარიამ?
-არაფერი უბრალოდ დავფიქრდი და მინდა ვიმუშაორა გთხოვ მა
-არვიცი ვნახოთ მარიამ
-აუუ მამა გთხოვ რა!
-არ გყოფნის გოგო ეს? რა ხელფასი მოგინდა
-ხელფასი არააფერ შუაშია მამა უბრალოდ მინდა რაღაც საქმე მქონდეს და მაგაზე ვიყო კომცენტრირებული და მარტო მე ვიყო მოვალე მაკეთო და არა უბრალოდ შენ დაგეხმარო , ვაბშე არც გეხმარები უბრალოდ ორი წლის ბავშვივით დაგყვები... ხვდები მა?
-ესეთი უფრო მომწონხარ მარიამ - ცოტნეს გაეღიმა
-ხოდა დამეხმარე რა
-ჯერ შენ დამეხმარე
-რაშიც გინდა
-გიორგისთან გადი და უთხარი ნახევარ საათში ჩემთან იყოს შალვა მოდისთქო
-ეეე შალვას მეც ვიცნობ
-ვიცი - გაეციმა - მიდი ეხლა
-კარგი - ვუთხარი მხიარულად და გიორგისკენ წავედი
კარი უნდა შემეღო მაგრამ მისი საუბარი გავიგონე და გადავწყვიტე მომესმინა
აშკარად შეყვარებულს ელაპარაკები
-დღეს?... არა რა.. ხვალ გნახავ საქმე მაქვს დღეს... მეც მომენატრე მაგრამ... კაირა
წასვლას ვაპირებდი მაგრამ ჩემი მაისური კარის სახელურს გამოედო და როდესაც გავიწიე კინაღამ კარიც წავიღე
-მოიცა დაგირეკავ მერე - გავიგე გიორგის ხმა და თვალები დავხუჭე
აი პატარა ბავშვები რომ აკეთებ ხოლმე ისე , მეგონა ეს გადამარჩენდა
მაგრამ გიორგის სიცილი რომ გავიგე თვალები ნელა გავახილე
-შენთვის არ უსწავლებიათ რომ სხვისი საუბრის ჩუმად მოსმენა არ შეიძლება?
-არა მე... - დავინები და ვერაფერი ვერ ვთქვი
-შემოდი - ხელი მომკიდა და ოთახში შემიყვანა - ეხლა გისმენ - მადიგას დაეყრდნო და მე მის წინ დამაყენა
-ცოტნემ გამომაგზავნა და ხმა რომ გავიგე ვიფიქრე მერე შევალთქო და წასვლას რომ ვაპირებდი მაისური სახელურს გამოედო და - ჩავილაპარაკე პატარა ბავშვივით
-ვსიო?
-ვსიო
-ანუ არ მოგისმენია?
-არა
-კაი რა უნდოდა აბა ცოტნეს?
-რადა შალვა მოდისო და ნახევარ საათში გამოვიდესო
-კარგი გასაგებია
შევტრიალდი მაგრამ ნაბიჯი აღარ გადამიდგს
ისევ მას გავხედე
-როგორ ხარ შენ ? - გავუღიმე
მასაც გაეღიმა
-ნუ იმას თუ არ ჩავთვლოთ რომ ლოყა ოდნავ მტკივა კარგად ვარ - გამიღიმა
-კარგია
-ხოო , რომ გავიღვიძე გიკითხე მაგრამ არ დამხვდი
-უნდა დაგხვედროდი? - გამეცინა
-ახალი წასული იყავი
-იქ ვერ დავრჩებოდი
გამიღიმა
-რაღაცას გთხოვ რა
-აბა გისმენ
-მოკლედ მუშაოვბის დაწყება მინდა და მე მარტო ცოტნე ვერ დავითანხმე და იქნებ დამეხმაროსთქო?
-ვთხოვო ანუ?
-გვერდით დამიდექი რა მეორე ხმა არ მაწყენდა
-ძალიან გინდა?
-კი ძალიან
-და შეძლებ შენ რომ?
-კი!
-კარგი
გავუღიმე და ოთახიდან გავედი
ტელეფონზე ესემესი მომივიდა
ნიკუშა იყო
და მწერდა
"დღეს ვერ გნახავ რაღაც საქმე მაქვს და ხვალ საღამოს სახლში დამხვდი უეჭველი გთხოვ რაღავ მაქვს სათქმელი"..
**
-გამარჯობა მარიამ როგორ ხარ? - მკითხა შალვამ და გადამკოცნა
-კარგად თქვენ? - გავუღიმე
-მეც კარგად - მითხრა და გიორგის გახედა - აბა როგორ გაქვთ საქმე?
-არაფერი არ ხდება - გავუღიმე
-შალვა არ მოდიხარ? - გამოსძახა ცოტნემ
-წამოდი მარიამ - ხელი მომკიდა და ოთახში შემიყვანა
სამნი იჯდნენ მხოოლოდ ის მამაჩემი და გიორგი
ჰო და მე
მამაჩემს გვერდით მივუჯექი
-ხვალ იწყება მშენებლობა შესაძლოა წასვლა დაგვჭირდეს - დაიწყო საუბარი შალვამ და მას გავხედე
-მოიცა შესაძლოა თუ აუცილებელია ეგ ? - ეხლა ცოტნეს გავხედე
-მე მივდივარ და არცვიცი თქვენი წამოსვლა აუცილებელია თუ არა
-როგორ არა მე მინდა წამოსვლა და სიტუაციის ნახვა - უთხრა გიორგიმ
-მარიამ შენ ? - მე გამომხედა შალვამ და გამიცინა
დამცინა თუ რა ქნა ეხლა?!
-მე მუშაობა მინდა! - ვუთხარი სერიოზულად და ცოტნეს გავხედე
-მარიამ! - დამიბღვირა მამაჩემმა
-რა გინდა გააკეთო მარიამ? - მკითხა შალვამ
-ეგ არვიცი მაგრამ მინდა დაგეხმაროთ და ჩემი საქმე მქონეს
-ჰო და ამუშავეთ ეს ბავშვი!
-ჰო ცოტნე ერ იქნება კიდევ ერთი ხელი ზედმეტი - დაეთანხმა გიორგიც და გამიღიმა
-გთხოვ მა
-გიორგი შენ მოუძებნე რამე საქმე კარგი? - ცოტნემ გიორგის გახედა
-ჩემს მოადგილეობაზე რას იტყვი? - ღიმილით გამომხედა
ხველება ამიტყდა
-ესეთი განათლებულიც კი არაა ეს - გაეცინა მამაჩემს
-მე მჭირდება მოადგილე
-კარგი მარიამ კითხე - მე გამომხედა
ჯერ კიდევ გაოგნებული ვიყავი
რატომ არ მშორდებოდა ეს ბიჭი?! ეხლა ამის მოადგილეობაღა მაკლდა!
-თანახმა ვარ! - მაგრამ მაინც დავთანხმდი
-მოკლედ დღეიდან ჩემი მოადგილე ხარ - ხელი გამომიწოდა
მეც ღიმილით გავუწოდე ხელი
-მაშინ გიორგი შენ თუ წამოხვალ მარიამიც წამოიყვანე - უთხა შალვამ
-კარგით ბატობო შალვა - გაუღიმა
ტელეფონზე ზარი გაისმა
გიორგის ურეკავდენენ
-დიახ.. გისმენ... ძალიან კარგი გამოვდივარ... - ტელეფონი გათიშა და სკამიდან წამოდგა - ბოდიშით მაგრამ უნდა დაგტოვოთ
-სად მიდიხარ?
-რაღაც საქმე მაქვს და როცა შევძლებ მოვალ , მარიამი გააკეთებს ჩემს საქმეებს
-მე? - ვიკითხე გაოცებულმა
-ჰო შენ და ასწავლეთ რა
-წადი წადი - სიცილით უთხრა ცოტნემ
-კარგად - თქვა და ოთახიდან აჩქარებული ნაბიჯებით გავიდა
ნეტავ რა მოხდა? - გამიელვა თავში კითხვამ მაგრამ რომ მივხვდი ეს ჩემი საქმე არ იყო თავი გავაქნიე და მამაჩემს გავხედე
-აბა რას ვშვებით?
-შენ ჯერჯერობით არაფერს გვიყურე თუ გინდა
-მამა! რატომ გგონია რომ ვერაფერს გავაკეთებ?!
-არაფერია გასაკეთებუყლი ჯერ მარიამ - გამიღიმა შალვამ
-აბა რა ვქნა მე?
-რამე გააკეთე
-ჩემი ოთახი სად იქნება?
-ჯერ არვიცით
-მაშინ გიორგის ოთახში ვიქნები მე - სკამიდან წამოვედქი - თუ რამე იქ მომძებნეთ
-ქექვა არ დაიწყო ეხლა იქ!
-როგორ არ მენდობი რა - დავუბღვირე და ოთახიდან გავედი
მე რომ გიუორგის ადგილას ვიყო კებინეტის კარს ჩავკეტავდი
მაგრამ ჩაკეტილი არ დამხვდა
ოთახში გაბედულად შევაბიჯე
სკამზე მოვკალათდი და კომპიუტერი ჩავრთე
ანას სურათი
გამეღიმა და სურათების თვალიერება დავიწყე
-ეს ალბათ შეყვარებული - ვთქვი როდესაც ვიღაც ქერა გოგოს სურათი ვნახე - არა მშვენიერი გოგოა , კი
ჩახველების ხმა გავიგე და თვალები კარისკენ გამექცა
-შენ აქ რა გინდა? - გიორგი იდგა და მიყურებდა
-მოადგილეო და - გავუღიმე
-მერე ჩემს კაბინეტში კი არ უნდა დაჯდე
-ვაიმე ბოდიში
-მანქანის გასაღებია იქ და მესროლე რა - ხელი გასაღებისკენ გაიშვირა
მეც ავიღე და ვესროლე
-ჭკვიანად - დამიბარა და გავიდა
-მოიცა არ მიშლი აქ ყოფნას? - გავძახე სანამ გავიდოდა
-იყავი პროსტა არაფერი გამიფუჭო - გავიგე მისი ყვირილი და გამეღიმა
******************************************
-მოვედი - სოფოს ოთახის კარი შემომიღო და გევრდით მომიწვა
-დღს ნიკასთან უნდა მელაპარაკა მაგრამ ნახე რა მომწერა - ტელეფონი გავუწოდე და ესემესი ვანახე
-აუ რა უნდა ნეტა?
-არვიცი მაგრამ დარწყმუნებული ვარ მაგრად არ მომეწონება
-ჰო? რავიცი
-იცი მუშაობა დავიწყე - მხიარულად ვუთხარი დაქალს
-სააად? - მკითხა და გამიღიმა
-გიორგის მოადგილე ვარ
-რა გოგო? - სახე აელეწა
-ჰო
-აუუუ რეებს ჩალიჩობ შენ?
-მე არაფერს თვითონ შემომთავაზა
-და რატომ დათანხმდი?!
-რაღაც უნდა მოგიყვე კიდე
-კიდევ რა გააკეთე?
სოფოს გუშინდელი ამბები მოვუყევი და პირი დააღო
-შენ ბოლოს ცუდად დაამთავრებ და მე არ დაგეხმარები ეს იცოდე ! რეებს აკეთებ გოგო? ერთმანეთს გადაკიდებ ამათ შენ და მერე ნახავ
-აუუ დამშვიდდი
-მარიამ არ გინდა რა
-ნიკას დავშორდები და ყველაფერი დამთავრდება
-და გიორგის შეეტენები ხო?
-არა არც გიორგის
-მაგასთან მუშაობ და
-ნუ ეგ ხო მაგრამ მხოლოდ თანამშრომლები ვიქნებით
-დამპირდი რომ რამე სისულელეეს არ გააკეთე!
-გპირდები
-ხვალ რას შვები?
-სამუშაოზე წავალ და მერე ნიკას დაველოდები
-მეც გამოვდივარ
-ჰო აბა შენ აქ მჭირდები
-რატომღაც გული ცუდს მიგრძნობს
-აუუ შენ რა ხარ რა არაფერი არ მოხდება ცუდი!
-გოგო შაკომ ანას სიყვარული აუხსნა
-ხოო არ ღადაობთ? - ვიყვირე - რაო მერე ანამ
-რაო და მეც მიყვარხარო
-რძალია ანუ ? - გამეცინა
-კი ცოლობას თხოვს ის იდიოტი ალბათ მალე
-აუ იმედნი ხანია უყვარს რომ კი უნდა თხოვოს
-ჩვენ როდის გვეშველება ჰა? - გაეცინა სოფოს და თავი მხარზე დამადო
-გვეშველება!
*******************************
დილით ადრე გავიღვიძე და "სამსახრში" წავედი , გიორგი მთელი დღე არ გამოჩენილა
რაღაც საქმეები მომცა შალვამ და მთელი დღე დაკავებული ვიყავი , ერთ რამეზე კონცენტრირებული და არც ნიკუშა გამხსენებია და არც გიორგი
სახლში გვიან დავბრუნდი და ჩემსდა გასაკვირად მთელი სამეგობრო იქ დამხვდა
ანიც აქ იყო
-ხდება რამე?
-არვიცით ნიკამ გვითხრა მოდითო (სალომე)
-დედი რა ხდება? - ინტერესით მკითხა კატომ
-გგონია მე ვიცი?
-კი გითხრათ ნიკამ მოდითო მაგრამ თვითონ სადაა? - იკითხა ცოტნემ
-ეგ არავინ არ იცის
ლუკასკენ წავედი
-რა ხდება მარიამ?
-ლუკა გგონია ვიცი?
-რას აპირებს ის .. - გაჩერდა
-არვიცი არვიცი !
-გამარჯობა - კარი შემოაღო ნიკამ
-რა ხდება შე*ემა? - კითხა ძიმკამ
-გაიგებთ - თქვა და ჩემსკენ წამოვიდა - ჩემო სიცოცხლე - ხელი გადამხვია
-მთვრალი ხარ?
-ცოტა დავლიე?
-რა ხდება ნიკა? - ვკითხე ინეტერსით
-მოკლედ ჩემო საყვარელო ბევრი ვიფიქრე და ბოლოს მაინც ამ გადაწყვეტილებამდე მივედი
ჩემს წინ დაიჩოქა
ყველა ყველაფერს მიხვდა
ყველაზე მეტად არ მინდოდა ეს სიტყვები გამეგო
-მარიამ ცოლად გამომყვები?
იმედნად დიდი იყო გაოცება ხმას ვერ ვიღებდი
ყველა ეგრე იყო
არვიცოდი რა მეთქვა
მამაჩემს სახე აელეწა და როდესაც მისი სახე დავინახე შემეშინდა
-მოიცათ მოიცათ მე რატომ არ დამელოდეთ? - გავიგეთ გიორგის ხმა და ყველამ მისკენ გავიხედეთ
-შენ აქ რა გინდა?! - დაუბღვირა ნიკუშამ და მისკენ წავიდა
-მოკეტე ეხლა შენ და გამატარე თორემ აქედაც ცოცხალი არ გახვალ! - ნიკას ხელი კრა და მამაჩემის წინ დაჯდა - ბატონო ცოტნე გეცნობათ გვარი სიხარულიძე? მამუკა სიხარულიძე?
მამაჩემს სახე შეეცვალა...
როცა ქარია გარეთ (პროლოგი)
პროლოგი
ჩარლზ ვესტვიკს სიკვდილზე არასდროს უფიქრია, თუმცა მისთვის თვალებში ბევრჯერ ჩაუხედავს. უზრუნველი ცხოვრება მოჰბეზრდა. შეეძლოჰქონოდა ყველაფერი, მაგრამ მან აირჩია არაფერი. მისი ცხოვრება ჭადრაკის თამაშს ჰგავდა: მეფე იყო, თუმცა ბევრი არაფრის გაკეთება არ შეეძლო მანამდე, სანამ დედოფალი არ მოუკლეს. იმაზე გაცილებით უფრო სასტიკად, მაგრამ სამართლიანად მოექცა ცხოვრება, ვიდრე თქვენ შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ.
სულიერი მდგომარეობის უეცარი ცვილილება? მისთვის ეს ჩვეულებრივი მოველენა იყო; შეიძლება ითქვას ყოველდღიურობას წარმოადგენდა. გიჟური დღეები, უცნობებთან თუ ნაცნობებთან ერთად გატარებული დავიწყებას მიცემული ღამეები, ადრენალინის ჭარბი დოზა, ექსტაზი და სხვა მრავალი მისი რეჟიმის განუყოფელი ნაწილი იყო. თავშესაქცევად მუზებს უხმობდა დილაობით, რათა მარტოობაში არ გაეფლანგა დრო. ემოციურ სცენას როდესაც უყურებდნენ, სხვები აღფრთოვანებას ვერ მალავდნენ, ხოლო იგი განსაკუთრებულ, უნდილ სიმშვიდეს აეტანა.
ჩაკს არაერთხელ აღუძრია გარშემომყოფებში განცვიფრება, თუმცა პირიქით არასდროს ყოფილა: იგი ვერავინ ვერაფრით გააოცა. ყოველთვის ცდილობდა თავისი გრძნობები სხვების თანდასწრებით დაემალა. ერჩია დინჯი და თავდაჭერილი ყოფილიყო, ვიდრე თავქარიანი და ყველასთვის ხელმისაწვდომის სახელი ჰქონოდა. მის ქალაქში აფასებდნენ გავლენიან პირებს, ხოლო ვესტვიკის მსგავს პიროვნებებს აღმერთებდნენ. მას შეეძლო ერთი ნახვით ადამიანში ის გრძნობა გამოეწვია რაც მოესურვებოდა. პუბლიკის ხელში დაჭერაც შეეძლო. კარგი ორატორი იყო, მაგრამ ამ ნიჭს ფლანგავდა სულელურ მონოლოგებში მაშინ, როდესაც შეეძლო მთელი ნიუ-იორკი ხელში დაეჭირა. ეზარებოდა სწავლა. ანდა ვინ იცის, იქნებ სულაც არ თვლიდა საჭიროდ განათლების მიღებას: მას ხომ ისედაც ყველაფერი ჰქონდა რისი მიღწევაც ადამიანებს სურთ. მაშასადამე სწავლის მოტივი არ გააჩნდა.ნებისმიერი გამოუვალი სიტუაციიდან თავს იძვრენდა. იშვიათად თუ შეხვდებოდით ამ ახალგაზრდისნაირ მოხერხებულ ადამიანს.
ცხოვრება დიდ სიურპრიზს უმზადებდა ჩაკ ვესტვიკს, რომლის შესახებ მან არაფერი იცოდა. მის სიცოცხლეში ყველაფერს თვითონ გეგმავდა და ასრულებდა კიდეც. ვერ წარმოედგინა მისგან დამოუკიდებლად რაიმე როგორ უნდა მომხდარიყო. სწორედ ჭკუის სასწავლებლად განგებამ ისე გაამწარა, რომ თავ-ბედი აწყევლინა ჩვენს უცნაურ, მაგრამ ამავდროულად „ოქროს ბიჭუნას“.
ხუთი წლის შემდეგ...
ხუთი წლის შემდეგ როგორ ხვდებიან,
ამომიკითხავს შავად ფურცლებზე,
მიოცნებია ხუთი წლის შემდეგ,
მასთან შეხვედრის ლამაზ წუთებზე.
ეს ხუთი წელი ისე გავიდა,
არ დამიკარგავს იმედი ამის,
უფალს შევთხოვდი გამთენიისას
და ვლოცულობდი ამისთვის ღამით!
თუმც უშედეგო აღმოჩნდა თურმე,
ჩემი იმედი, ლოდინი ჩემი,
და კვლავ დაიწყო ისევ თავიდან,
უკვე ლოდინი იმ ათი წელის.
რაზეც მე ხშირად გადამიკითხავს
შავად ნაწერი ლამაზ ფურცლებზე,
მაგრამ ვიცი რომ უშედეგოა,
და აღარ მინდა ლექსებს ვუსმენდე!
ხუთი წლის შემდეგ როგორ ხვდებიან,
ათი წლის შემდეგ, ოცი წლის შემდეგ?!
ეს ყველაფერი სისულელეა,
რეალობაში არ ხდება ეგრე!
მე დღემდე მიყვარს, ვაღმერთებ ახლაც,
თუმცა არ მოდის ის ჩემთან დღემდე,
ეს ასე იყო ხუთი წლის წინათ,
ასე იქნება ხუთი წლის შემდეგ!
თ.ჯ
აღარ მიყვარხარ
გგონია რომ მელანდებია? გგონია რომ ღამე ვტირი ?
არა არა შვიცვალე,აღარ ვტირი გავიზარდე!
დეპრესიის დრო გავიდა!ახლა სწავლის დრო მოვიდა!
გამოცდები ჩავაბარე! ექსტერნები აღარ მინდა!
აღარ ვდარდობ შენზე უკვე არ მანაღვლებს რა მოგივა!
თუნდაც თავში ქვა იხალო არ მადარდებს რა მოგივა!
შატალოზე წასვლა მინდა! შკოლნიკობა აღარ მინდა
შვიცვალე გავიზარდე! სხვანაირი დრო დამიდგა
დამინახე, დამიძახე! ყურადაც კი არ მივიღე!
ავდექი და გაგიარე არაფერი გავაკეთ
ჩემკენ ჩქარა წამოხვედი! ვაგრძელებდი გზას მე ისევ!
შემაბრუნე მაგრამ მაიც შევტრიალდი ისევ ისევ!
გგონია რომ გაპატიებ?
არა არა ცდები უკვე!
როგორია შეაფასეთ
თქვენ ხართ ჩემი სალოცავი წმინდა.
წმინდა მთაო მთაო მახათაო
გულზე ჯვარი ვინ მოგაქარგაო
მთელი ერი ერთად დამდგარაო
სიყვარულით გული გამთბარაო.
ღვთისმშობელი მოიჩქარის შორით
გაიმზადა თავი წილხვედრ მიწამ
ელოდება იმედით და თრთოლით
გადარჩენა მოდის სამხრეთიდან.
შენ ხვთისმშობელს დაუდექი მონად
მე ორივეს დაგემონოთ მინდა
თქვენზე მინდა რომ ვილოცო მუდამ
თქვენ ხართ ჩემი სალოცავი წმინდა...
პოპულალური ვიდეოები