ძალით გათხოვილის დაკარგული და ისევ დაბრუნებული სიყვარული(თავი მეექვსე)
გზაში მოვდიოდი და თან მეღიმებოდა,ძალიან მიხაროდა ილიას ყველაფერი რომ უთხარი და მისგანაც იგივე პასუხი მივიგე.სახლში შევედი.
-რა ხდება ლიზა?.მკითხა დედამ
-არაფერი დეე.
-ძალიან ბედნიერი სახე გაქვს.
-კარგ ხასიათზე ვარ და მაგიტომ
-მიზეზი რა არის?
-დედა სულ ასე ჩაძიება რატომ იცი?უბრალოდ კარგ ხასიათზე ვარ და მორჩა
-ნუ უხეშობ და რაც გინდა ის ქენი,მე ბებიაშენთან მივდივარ სოფელში და აბა შენ იცი როგორ დამახვედრებ აქაურობას.
-როდის მიდიხარ?
-დღეს მივდივარ და 3-4 დღე დავრჩები.
-რატომ რა ხდება?ხომ კარგადა ბებო?
-ცოტა შეუძლოთაა და მაგიტომაც მივდივარ,მამაშენს შენ გაბარებ იცოდე..ხოიცი ყოველ დილით ადრე უნდა ადგე?საუზმე მოუმზადო ტანსაცმელები დააუთოვო და სამსახურში ისე უნდა გაუშვა?
-კარგი დედა ყველაფერს გავაკეთებ.
-კარგი ჩემო გოგო.აბა მე წავალ მაშინ შენს მოსვლას ველოდებოდი.
-კარგი დე წადი და ბებო მომიკითხე.
დედა გავაცილე და სახლში მარტო დავრჩი.მამა საღამოს გვიან ბრუნდება შინ.უეცრად ტელეფონმა დამირეკა ილია იყო.
-გისმენ ილია.
-ლიზა მისმინე სასწრაფო საქმე მაქვს და შეგიძლია შემხვდე?
-აუ ილია არ შემიძლია.დედა სოფელში წავიდა და მამას ვახშამი უნდა მოუმზადო რამე.ხო მშვიდობა?
-კი მშვიდობაა უბარლოდ, რაღაცის თქმა მინდოდა შენთვის.
-მართლა არ შემიძლია თორემ გამოვიდოდი.
-თუ მარტო ხარ,იქნებ მე მოვიდე შენთან?
-გაგიჟდი სად უნდა მოხვიდე?
-კარგი ლიზა არ მოვალ.ოღონდ შენ არ ინერვიულო.
-რომ იცოდე რა კარგი ბიჭი ხარ.
-თავადაც ვიცი რომ, კარგი ვარ. მითხრა ილიამ და სიცილი დაიწყო.
-იცი ძალიან საყვარელი სიცილი გაქვს?
-კი ეგეც ვიცი..კიდევ გაიცინა
-უკვე შენი სიცილი შემიყვარდა.
-მე კი შენ შემიყვარდი.მითხრა ილიამ
-კი მაგრამ ასე უცებ?
-ხო ლიზა ასე უცებ.
-არ მჯერაა.იქნებ ჩემს გარდა კიდევ გყავს ვინმე.
ახლავე გათიშე ტელეფონი მიყვირა უცებ მამაჩემმა.ასე ადრე არასდროს დაბრუნებულა სახლში და ამხელა არასდროს უყვირია.ტელეფონი ხელიდან გამოგლიჯა და ძირს ისროლა
-ვინ იყო?მკითხა განრისხებულმა
-მამა ის ჩემი მეგობარი იყო.
-ვინ მეგობარი?მეგობარი რომელსაც სიყვარულს უხსნიდი?
-საიდან მოიტანე?
-ხმა ჩაიკმინდე და დედაშენს დაუძახე.
-დედა სახლში არაა, ბებიასთან წავიდა.
-აჰა მაგიტომაც ხარ შნ ჩკუაზე?
-მამა გეფიცები არავის არ ვუხსნიდი სიყვარულს.
-ყველაფერი გავიგონე ლიზა და ნუ მეწიმააღმდეგები.ახლავე ოთახში შედი და გერეთ გასული არ გნახო.
-მამა ასე რატო იქცევი?მთვრალი ხარ?
-ხმას ნუ იღებ და ენას ნუ მიბრუნებ.
-არ მინდა შენთან გაჩეერება..ნასვამი ხარ გეტყობა.
-აბა სად გინდა?იმ ბიჭთან ვისაც ელაპარაკებოდი.ახლავე დარეკე დედაშენთან და უთხარი ჩამოვიდეს ხვალევე ერთი საქმე უნდა მოვაგვარო.
ტელეფონი ავიღე და ოთახში გავიქეცი.ტელეფონი ჩავრთე უამრავი გამოტოვებული ზარები მოვიდა ილიასგან.ვერ გავბედე გადარეკვა არ ვიცოდი რა უნდა მეთქვა მისთვის,მაგრამ თვითონ არ დააყოვნა და დარეკა.ძალა მოვიკრიბე და აუღე
-გისმენ ილია.
-ლიზა რამოხდა?ვინ გიყვიროდა იმხელაზე?ტელეფონი რატო გათიშე?კარგად ხარ?.უამრავი კითხვა დამაყარა ილიამ
-კი კარგად ვარ.ვუთხარი და ტირილი დავიწყე.
-ტირი?
-არა არ ვტირი.
-კი,ლიზა შენ ტირი რამოხდა?
-არაფერი.
-მითხარიი ახლავე.
-მამა ნასვამი მოვიდა და მეჩხუბა.გაიგონა რომ გელაპარაკებოდი
-გეჩხუბა?რამე ხომ არ დაგიშავა?იცოდე ჩემი ხელით მოვკლავ.
-ილია დაწყნარდი.ის მამაცემია.
-არ მაინტერესებს ვინაა.მეე შენს გამო სამყაროს დავუპირისპირდები.შენი ნახვა მინდა
-ახლა ვერ გამოვალ.არ მინდა უარესად გაცაღიზიანო
-რამე რომ დაგიშავოს?
-რა უნდა დამიშაოს მამაჩემია.ახლა წავედი მე და რომ დავწვები მოგწერ.
-კარგი ლიზა
ილიას რომ გავუთიშე დედას გადაურეკე და ყველაფერი მოვუყევი
შემდეგ ოთახიდან გავედი და დავინახე როგორ ეძინა მამაჩემს დივანზე.არც გამიღვიძებია უბრალოდ პლედი გადავაფარე და ისევ ოტახში დავბრუნდი.უკვე ღამე იყო და დავწექი.ილიას როგორც დაავპირდი მივწერე ოღონდ, ვუთხარი რომ ,ძალიან დაღლილი ვიყავი და მეძინებოდა.
დილას ადრე გამეღვიძა.მამაჩემი უკვე ამდგარი დამხვდა
-დედაშენი როდის ჩAმოვა.მკითხა მამამ
-დღეს მოვა დილით წამოვალო მითხრა.
-ძალიან კარგი,დედაშენი რომ მოვა ერთი იდია უნდა მოგახსენოთ,მე შენი ზდევის თავი არ მაქვს.
-რას გულისხმობ მამა.?
დეადშენი რომ მოვა ყველაფერს გეტყვით.ერთი სული მქონდა დედა როდის მოვიდოდა და ისიც გამოჩნდა.
-რამოხდა ასეთი რომ ვერ გამაჩერედ 2 დღით დედაჩემთან?იკკითხა დედაჩემმა
-რა მოხდა და შენი ქალიშვილი თხოვდება.თან რაც შეიძლება მალე.
-მამა გაგიჟდი?წამოვიყვირე მე.
-ჩუმად ლიზა.მითხრა მამაჩემა.
-როგორი აზრია ჩემო ცოლო?
-რათქმაუნდა ცუდი.ვის მიყვება?
-დღეს ჩემთან ერთი კაცი მოვიდა მითხრა ჩემი შVილსთვის,შენი გოგონა მომწონსო.ანუ მისი ხელი მთხოვა და მეც დავთანხმდი.
-კი მაგრამ მეე.. ვთქვი საწყალი ხმით
-შენ შეწინააღმდეგებას არ გაბედავ,რასც ვიტყვი იმას გგაკეთებ ....მითხრა მამაჩემმა
-არა მე მას ცოლად ვერ გავყვებიი.არვიცი ვინაა..
- დღეს მოვა და გაიცნობ.
-არ მინდა არვის გაცნობა.არ გავთხოვდები.თავი დამანებეთ.
-ჭკუიდან ნუ გადამიყვან ლიზა..გათხოვდები და მორჩა.
-არ მინდა მამა.გესმის?არ მინდა გათხოვება თანაც ისეთ ადამიანზე ვისაც არ ვიცნობ.
-მე ასე გადავწყვიტე და ასე იქნება.იმ კაცს ვერ მოვატყუებ.
-ვიღაც კაცის გამო შვილს წირავ?დედა რამე უთხარი..
დედაჩემი დუმდა.
-ის ძალიან გამოჩენილი კაცია,ბევრი ფული აქვს,ხელის გულზე გატარებს
-არ მჭირდება მისი ფული.
-ლიზა ტონს დაუწიე.
-მამა არ გიყვარვარ?სულ ოდნავ მაინც?
-კი მიყვარხარ როგორ არა.
-მაშინ ასე რატომ მექცევი?
-შEნ კეთილ დღეობისთვის შვილო..
-შვილოს ნუ მეძახი..დღეიდან შენი შVილ აღარ ვარ,ჩათვალე მოვკვდი,ვუთხარი და სახლიდან ტირილით გამოვარდი.ტელეფონი ამოვიღე და ილიას მივწერე,ვთხოვე შემხვედროდა..დანიშნულების ადგილას მალევე მოვიდა
-რამოხდა ლიზა კარგად ხარ?
-არა ილია კარგად არ ვარ.
-რამოხდა მითხარი?
-აღარ დამირეკო,არც მომწერო,საერთოდ დამივიწყე.
-რატომ?
-იმიტომ რომ ვთხოვდები.
-რაა?რას ამბობ ლიზა?ჩემს გრძნობებზე ითამაშე?
-რას გულისხმობ ილია?
-იმას რომ,მითხარი მჭირდები.ახლა მეუბნები რომ თხოვდები.
-მამაჩემი მათხოვებს ვიღაცაზე.
-მამაშენი სულ გაგიჟდა ხოო?გუშინ გეჩხუბა, დღეს გათხოვებს.მსიხიატრი სჭირდება ალბათ.
-მოკლედ ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ,უნდა დაგემშვიდობო.-ტირილი ამივარდა
-დაწყნარდი ლიზა..მე ასე ადვილად არ დაგთმობ მითხრა და თბილად მომეხვია.
-მემენატრება ეს ჩახუტება,ძალიან მომენატრება.
-არ მოგანატრებ.შენ სულ ჩემთან მეყოლები.ბევრი შვილი გვეყოლება,სახელებს ერთად შევურჩევთ,გავასეირნებთ,მოვეფერებით და ბედნიერად ვიცხოვრბთ.
-ნუ მპირდები ილია გთხოვ,ნუ მპირდები.
-ლიზა მისმინე,ძAლიან მიყვარხარ!
-მეც მიყვარხარ.
-ხოდა არ დაგთმობ.მმოდი მე და შენ გავიპაროთ მითხრა ილია
-არ შემიძლია.
-რატომ?
-მამაჩემა რომ გვიპოვოს მოგკვლავს.
-წამომყევი გთხოვ მამაშენის არ მეშინია.შენს გამო სიკვდილსაც ავიტან,ბედნიერი მოვკვდები.წამოდი გთხოვ.
-გამიგე გემუდარები,ვერ წამოვალ.
-კარგი ლიზა მაშინ მე რაგაავაკეტო მითხარი?
-უბრალოდ დამივიწყე.
-ვერ შევძლებ ვერა.
-მინდა ცოლი მოიყვანო და ბედნიერი იყო.
-არ შემიძლია ლიზა.
-უნდა შეძლო.მე ხვალ უკვე სხვისი ცოლი ვიქნები.
-გაჩუმდი ლიზა,მზარავს იმის წარმოდგენა რომ სხვა უნდა შეგეხოს.სხვამ უნდა მოგეფეროს და მოგეალერსოს ჩემ მაგიერ.
ვერ შევეგუები ლიზა ამას.
-რავქნა მითხარი?მამაჩემა ასე მოინდომა მის წინააღმდეგ ვერ წავალ.
-ლიზა მოგეფერები.მითხრა ჩურჩულით და ნაძად მაკოცა.
-ილია გაჩერდი გთხოვ,არ შემიძლია,ამას ვერ გავაკეთებ
-კარგი არ გაძაალებ.უბრალოდ მინდოდა ჩემი გამხდარიყავი პირველი.
-ვერ შევძლებ ამას არ ვარ მზად.
-მე არ დაგაძალებ მაგრამ ის?ის ვინ ცოლად წაგიყავს,რას იზამს ნეტა?
-არც მას დავნებდები.არ მივცემ უფლებას შემეხოს
-ის ხომ შენი ქმარი იქნება.
-მერე რა?ახლოსაც არ მივიკარებ გპირდები
-ლიზა მე შენთვის ვიპრძოლებ.შენს თავს წავართმევ იმ კაცს ვისაც ცოლად გავყვები.
-დაგელოდები..ვუთხარი ტირილით-
--------------------------------------
არ ვიცი როგორი გამოვიდა იმედია მოგეწონებათ.
შემოდგომას გაუცვივდა ფოთლები. და ამ სულშიც არაფერი არ ხდება.. (სრულად)
იმ საღამოს განსაკუთრებულად ციოდა,ზამთრის სუსხმა თავისი გააკეთა..თითქოს ცაც გოგონას მხარეს იყო, და ისიც უჩუმრად ტიროდა..
ჰო მაგრამ,მათ შორის ერთი განსხვავება იყო..გოგონას ტირილს ვერავინ ამჩნევდა..ცის ტირილს კი ყველა. ჰო საშინელი ამინდი იყო, ხალხი სწრაფი ტემპით მიიჩქაროდა სახლისაკენ,თავზე კაპიუშონწამოფარებული და მრავლისმთქმელი თვალებით.
ის გოგო, წეღან რომ ვახსენე, ელენე ერქვა..ელენე მამალაძე, განებივრებული გოგო იყო,მაგრამ არა თავში ავარდნილი.სილამაზით ვარსკვლავებს ვერ წყვეტდა მაგრამ არც უშნო იყო..
ჩაბელებულ ოთახში იჯდა და წერილს ელოდებოდა..ან რატომ ელოდებოდა,კაციშვილმა არ იცის. იქნებ არც მოსვლოდა?! ჰო მაგრამ,ის მაინც ჯიუტად იჯდა და ელოდებოდა..
ბევრი სწერდა, მაგრამ პასუხს არავის უბრუნებდა. ჰო,გასაკვირია არა? არც მე ვიცი,იქნებ ასეც იყო საჭირო..
ის ბიჭი რომ გაიცნო 12 წლის იყო,თუ ამას გაცნობა ჰქვია რა თქმა უნდა. რომ ჰკითხოთ რა შეგიყვარდა მასში,ან რა მოგეწონა-თქო, დარწმუნებული ვარ ვერ გიპასუხებთ,რადგან თავადაც არ იცის რა გადატრიალება მოხდა მასში.
უყვარდა,მაგრამ მთელი გულით და სულით.იმ გოგონებს არ გავდა ნასკებივით რომ იცვლიდნენ შეყვარებულებს,თანაც მცირე ასაკში.
უყვარდა მაგრამ,უანგაროდ. იცოდა რა ტკივილის გადატანა მოუწევდა, და უწევდა კიდეც ყოველ დღე.მაგრამ მაინც უყვარდა.
თქვენ ვერ მიხვდებით რას გრძნობდა იგი ყოველ დილით,როდესაც სარკეში იხედებოდა და საკუთარ თავს უსვამდა კითხვას "რაღა მაინც და მაინც ის?" სწორედ ეს არის სიყვარული.
სამწუხაროა,როდესაც ის ადამიანი გიყვარს ვისაც ფეხებზე ჰკიდიხარ.
სამწუხაროა,რომ დღესდღეობით ასე ხდება,და არაფრის შეცვლა არ შეგვიძლია.
მაგრამ ის მაინც ბრძოლობდა,ბრძოლობდა თავისი სიყვარულისთვის და არ აინტერესებდა სხვისი აზრი. მორცხვი არ იყო,მაგრამ არც დიდად გადიდგულებული ქალიშვილი გახლდათ..
მასაც ჰქონდა გრძნობები და მასაც სტკიოდა.
აი,ბიჭის კი რა მოგახსენოთ..ავარდნილი იყო, და პოპულარობის ზენიტში..
სულ ცალ ფეხზე ეკიდა ეგ გოგოც,და სხვა დანარჩენიც..
მას ხომ ყოველ კვირას ახალი შეყვარებული ჰყავდა და გოგოებს ნასკივით იცვლიდა.

როდემდე ელოდა,კაცმა არ იცის..მაგრამ ბოლოსდაბოლოს ორი სიტყვის თქმა მაინც გაიმეტა ბიჭმა.. მაგრამ ნეტავ არაფერი ეთქვა..ნეტავ ისევ ისე ყოფილიყო ყველაფერი როგორც იყო..
მისმა მოწერილმა სიტყვებმა გოგონა მთლად გაანადგურა.
თითო ოროლა ცრემლი გადმოგორდა მის თვალზე და აწითლებული ლოყები დაასველა.
ოჰ,როგორ სტკიოდა გული! ღმერთმა იცის.. როგორ უნდოდა ახლა მიწა გასკდომოდა და შიგ ჩავარდნილიყო.
თვალები დასიებული ჰქონდა,ცხვირი აწითლებული. ფეხშიშველი წამოდგა ლოგინიდან და სადარბაზოს კარი გამოაღო..ნელა ჩადიოდა კიბეებზე, და არ აინტერესებდა რომ გაცივდებოდა.

თავსხმა წვიმა იყო..გოგონა კი თამამად მიაბიჯებდა ქუჩაში.ყველა მას უყურებდა,მაგრამ ეს სულაც არ აინტერესებდა.
ელენე კვლავაც ნელა აგრძელებდა სიარულს და საბოლოოდ არც მან იცის როგორ,სახურავზე აღმოჩნდა.
ნეტავ გენახათ რა ლამაზი და საოცარი ხედი იშლებოდა იქიდან! ნეტავ გენახათ,როგორ იღიმოდა ელენე მის დანახვისას..
იღიმოდა..იღიმოდა..

შემოდგომის ბოლო იყო..ციოდა,მაგრამ მზის სხივი მკრთალად ანათებდა არემარეს..

***
ნამდვილი სიყვარული მოჩვენებას ჰგავს.ყველა საუბრობს მასზე,თუმცა მხოლოდ რჩეულებს შეუძლიათ მათი დანახვა.

***

ღრმად ჩაისუნთქა ელენემ და ლოცვა დაიწყო..ღმერთს ევედრებოდა რომ ბედნეირება მოეტანა მისი საყვარელი ადამიანებისთვის..
ბოლოს იქვე მიგდებული ცარცის ნამსხვრევი აიღო და წერას შეუდგა..
"მკერდიდან გული ამომაცალეთ სპირტში ჩადეთ და მიეცით..უთხარით რომ ნაზად მიყვარდა"
ნაპოლეონის სიტყვები გაიხსენა ელენემ და კვლავაც გადმოუგორდა ცრემლი თვალიდან.

ღრმად ამოისუნთქა და ფეხები მიაჩოჩა კიდესთან..
ეჰ,ერთ დროს როგორ სისულელედ ეჩვენებოდა ეს ბანალურობები..სხვებს დასცინოდა ხოლმე,სხვის გამო რა სისულელეაო..მაგრამ ახლა დრო დაუდგა ისეთი..
თვალები დახუჭა და ოცნებებით დატვირთული თამამად შეუერთდა ჰაერს!

***
შემოდგომას გაუცვივდა ფოთლები,
და ამ სულშიც არაფერი არ ხდება,
თუ ასრულდა ჩემი ყველა ოცნება,
იცოდეთ რომ ერთიანად ახდება!
***

კაციშვილმა არ იცის ბიჭისგან მოსულ შეტყობინებაში რა ეწერა..
მაგრამ რაც მთავარია,გოგონამ ოცნება აისრულა და მან იწამა სიყვარულის..
***

ჰაერმა ნელა,ფარფატით დასვა მიწაზე..
მისი თვალები ბნელმა მოიცვა.
საშიში (თავი4-5)
გაბრიელი

ხუთივე მისაღებში ვიჟექით და საინტერესო ამბებს ვყვებოდით, როცა რეზიმ კითხვა დამისვა
-რა ქენი გაბო გუშინ?
-რა უნდა მექნა? ადვილი დასამორჩილებელია, ნუ პირადად ჩემთვის
-დადიან შეეშვი ამ "თამაშს"-შემომიბღვირა მათემ
-რააა მათე? შევეშვა? როცა ასე ახლოს ვარ ყველაფერთან, წყალში ჩავყარო ყველაფერი? არა მათე არც შენ და არცერთმა თქვენგანმა არ იცით ეს კონვერტი ჩემთვის რამდენს ნიშნავს, არ იცით რამდენს ვაკეთებდი ამისთვის, ის ჩემი საკუთრებაა-ვყვიროდი ბოლო ხმაზე
-იმ კონვერტს ხელში თუ ვერ ჩავიგდებ დედაჩემის ბეჭედს დავკარგავ...
არ ვიცი იქ რა წერია, არ ვიცი რა დაწერა წყეულმა ბებიაჩემმა,
იმ კონვერტს ხელში ჩავიგდებ და ბეჭედს დედაჩემის საფლავზე მივიტან!
დავიფიცე და ამას აუცილებლად ავასრულებ!!!-ბოლო ხმაზე ვიღრიალე , არავის პასუხს არ დავლოდებივარ ისე გამოვვარდი სახლიდან, საერთოდაც რა უნდა ეთქვათ? როგორც ყოველთვის ერთი და იგივე -ვიცით, ვიცით გვესმის შენი...
მაგრამ მათ არაფერი იციან, არ ესმით ჩემი, ბაიკზე დავჯექი, ჩაფხუტი დავიფარე და გაზს მთელი ძალით მოვუჭირე, კლუბისკენ წავედი თან გამწარებული ბაიკს ხელებს მაგრად ვუჭერდი.
კლუბში შესვლისას ბარისკენ გავემართე და გიოს დავუძახე რომ ჩემთან მოსულიყო
-გიო შეგიძლია რაღაც შემისრულო?
-მითხარი-ინტერესით შემომხედა
-ელენა ქალდანი, გეცნობა ეს სახელი და გვარი?
-კი როგორ არა რა დამავიწყებს მაგ ლამაზ გოგოს, აქ დადის-ჩაიცინა მაგრამ მე სულაც არ მეცინებოდა, პირიქით მინდოდა აქვე მეცემა ეს იდიოტი და მისი სიფათი ჩამომეხია, მუშტები შევკარი, სუნთქვა გამიხშირდა, გულმა ბაგა-ბუგით დაიწყო ფეთქვა, არ ვიცი ასე რატომ გავბრაზდი, ალბათ იმიტომ რომ ის მე უნდა " გამოვიყენო"
-შეგიძლია გამირკვიო რამდენად ხშირად დადის აქ და რას სვამს? ან როგორ იქცევა...
-რათქმაუნდა, მაგრამ ძმაო გაფრთხილებ სახიფათო გოგოა, არ გირჩევ მასთან თამაშს-დასერიოზულდა
-სახიფათოს მასში ვერაფერს ვხედავ-ჩავილაპარაკე ჩემთვის და ჩუმად ჩავიცინე,
თვალწინ გუშინდელი ღამე დამიდგა, გამახსენდა როგორი შეშინებული თვალებით მიყურებდა, გამახსენდა როგორ შემომაყარა სახეში ფული...
-ისე აქ დიდი ხანია დადის
-რააა? -სასმელი უკან დავდე და გაკვირვებული მივაჩერდი
-ჰოო დაახლოებით 2 თვეა, თითქმის ყოველ დღე აქ არის, და აი ახლაც მოვიდა-გაიცინა და გასასვლელისკენ გაიხედა, მის მზერას თვალი გავაყოლე, ჩავიცინე და გიოს მივუტრიალდი
-აქამდე რატომ არ მითხარი?...
-რავიცი არ გიკითხავს -მხრები აიჩეჩა, წამებში კი ვიგრძელი როგორ ჩამოჯდა ოდნავ მოშორებით ელენა, ყურადღება არც მიმიქცევია უბრალოდ შემომხედა მე კი დავუბღვირე და სმა განვაგრძე...

ელენა
სულ ცოტა მანძილი მაშორებდა მას, მიკვირდა რომ არაფერი მოიმოქმედა, ისიც გამიკვირდა რომ მხოლოდ შემომიბღვირა, ვერ ვხვდებოდი რას აკეთებდა, წინა ღამეს გაცოფებული მომვარდა ახლა კი ყურადღებასაც არ მაქცევს
*რა სულელი ხარ* "თავი მე-მ შემახსენა,
-ჰო სულელი ვარ, რატომ უნდა მომაქციოს ყურადღება ვიღაც თვითდაჯერებულმა გაბრიელმა მაგრამ ძალიან სიმპატურია, ღმერთო როგორ უხდება აპასრული თმა, როგორ უხდება შავი ტანსაცმელი, მისი პროფილი ისეთი ლამაზი იყოო, მმმ ....
გვერდიდან მისი ტუჩები და გრძელი წამწამები საოცრად ჩანდა, სიცილიც კი არაჩვეულებრივი ჰქონდა, ისდა ბენი ლაპარაკობდნენ როდესაც ფეხზე წამოდგა და უკანმოუხედავად გარეთ გავიდა, გაკვირვებული დავრჩი მისი ასეთი ქცევებით...
-ღმერთო რა მჭირს მე ის უნდა მძულდეს, აღარ უნდა ვფიქრო მასზე...-შევუბღვირე ჩემს თავს
წამოვდექი და საცეკვაო მოედნისკენ გავემართე, ცეკვა დავიწყე როცა შემთხვევით ვიღაცას დავეჯახე და მალევე მისი ხმაც მომესმა
-წინ არ იყურები ლაწირაკო?-საშუალო აღნაგობის ქერა გოგო, მტკიცე გამომეტყველებით წინ დამიდგა
-შეგიძლია გაიაროო...-მივუგე მობეზრებულმა
-არა შენ მე დამეჯახე და ამისთვის პასუხი უნდა აგო!-ხელი თმაში წამავლო, მის ხელს ფრჩხილები ჩავარჭე სიმწრისგან კი მან დაიყვირა, ხალხი გარშემო გაიფანტა, მუსიკაც გამოირთო, მერამდენედ ვხდებოდი უკვე ასეთ სიტუაციაში...
ხალხი მოგვაშტერდა ზოგი იცინოდა ზოგი კი "ამხნევებდა"
-შე ლაწირაკო-ხელი თმაზე უფრო მაგრად მომიჭირა და ჩემი წრეზე ტარება დაიწყო(ნუ ხო მიხვდით რა)
ერთ ერთ "ნაპირას" გაბრიელი დავინახე, ისევ არანაირი რეაქცია არ ჰქონია, მხოლოდ დაბღვერილი აშტერდებოდა ამ "სანახაობას" და გულის სიღრმეში ალბათ უხაროდა კიდეც ჩემი ამ მდგომარეობაში დანახვა...
ძალა მოვიკრიბე და იმ ძუკნას ფეხი მუცელში ჩავარტყი, მასთან მივედი, ხელი თმაში მჭიდროდ ჩავავლე, თავი ავაწევინე დამთელს ხმაზე დავუყვირე
-მიფრთხილდი ამის შემდეგ - თავი ავაწევინე და კიდევ ერთხელ დავუყვირე
-კარგად დამიმახსოვრე ძუკნა... -უცებ გარშემო ყვირილის ხმა გაისმა
-გააშველეთ... ვიღაც მომადგა და ჩემი უკან გაწევა სცადა, მაგრამ გავუძალიანდი
-ვერ ვაკავებ...ისევ დაიყვირა უცნობმა, ხელი გამიშვა... ის ის იყო უნდა გავწეულიყავი როცა უფრო მჭიდროდ შემომხვიეს ხელები.
ფართხალი დავიწყე, ხელები მუცელზე ისე მჭიდროს ჰქონდა შემოხვეული რომ ძლივს ვსუნთქავდი,
-გამიშვი -დავუყვირე უცნობს, მან კი ჰაერში ამწია და მხარზე გადამიკიდა, ხელებს ზურგზე ვურტყამდი, ფეხებს ვიქნევდი და ვყვიროდი...
კლუბიდან გამომიყვანა და თუ არ ვცედი ჩიხში შეუხვია,
არ ვიცოდი ვინ იყო, მაგრამ ვიცოდი რომ გამწარებულზე მასაც დიდი სიამოვნებით ვცემდი...
მოულოდნელად ერთი მარტივი მოძრაობით ძირს ჩამომსვა, მე კი სახეზე ჩამოყრილი თმა გადავიწიე და პირი გავაღე რომ მისი ლანძღვა დამეწყო როცა თვითონ მიღრიალა
-რა ჯანდაბა გჭირს?-მთელს ხმაზე დაიყვირა გაბრიელმა, ღმერთო გაბრიელი იყო შეშფოთებულმა თვალები ვჭყიტე, ახლა მივხვდი ვინ გამაშველა, ვინ მომიყვანა აქ და ვინ მიღრიალა მთელს ხმაზე... ნერვებმოშლილს უკვე აღარ მაინტერესებდა ვინ იყო ის, მაშინებდა თუ არა, გადავწყვიტე ჩემი სათქმელი ბოლომდე მეთქვა,
-რატომ გამაშველე ცხვირ-პირი უნდა დამენგრია იმ ძუკნასთვის.
მივვარდი და მკერდძე ხელების "რტყმა" (აუ რაღაცნაირად გამოვიდა ;დ) დავუწყე...
ის კი ადგილიდანაც არ იძვროდა, უცებ ხელები ჩემს ხელებს მაგრად მოუჭირა და "გამაშვებინა",
-მეეე? მე რა მჭირს? მე თუ შენ რა გჭირს გაბრიელ, გუშინ ღამით ლამის მომკალი, დღეს კი ყურადღებასაც არ მაქცევ, დაბღვერილი მიყურებ ისე იქცევი თითქოს გუშინ არაფერი მომხდარიყოს...-გამწარებულმა დავიკივლე, სახეზე სულ ავხურდი, სხეულის თითოეული უჯრედი გარეთ გამოსვლას ითხოვდა... მისი თვალები უემოციოდ მაშტერდებოდნენ, არაფრის მთქმელი გამომეტყველება ჰქონდა...
-კარგად დაგიმახსოვრებია ჩემი სახელი-ეს თქვა და უკან გაბრუნდა
-მხოლოდ ეს გაიგე ჩემი სიტყვებიდან? -დავიყვირე
შეჩერდა, და უკან ნელა მოტრიალდა, სწრაფი ნაბიჯებით წამოვიდა ჩემსკენ, მე კი უკავ დავიხიე და აი აქ "გავიჭედე" კედელს ავეკარი, და თვალებს შეშინებული ვაცეცებდი, ნუთუ რამე უნდა დამიშავოს? სულ ეს კითხვა ტრიალებდა თავში...
გაბრიელი ამასობაში ჩემთან მოვიდა, მცირე მანძილი გვაშორებდა ერთმანეთს, ფეხები მიცახცახებდა, ვკანკალებდი არ ვიცოდი რას აკეთებდა, თვალებში ჩამაშტერდა და ცალი ხელი ლოყაზე მომკიდა, მინდოდა მისი ხელი მომეშორებინა მაგრამ წინააღმდეგობას ვერ ვუწევდი, სუნთქვასაც კი ვიკავებდი რათა ჩვენს შორის მანძილი გამეზარდა, თვალებიდან ტუჩებზე გადავიდა და ახლა ჩემს ბაგეებს დაუწყო ცქერა, შემდეგ კი მას ველურად დააცხრა...

"ღმერთო მე ის მკოცნიდა" ტვინში სულ ეს ფრაზა მეორდებოდა,
წინააღმდეგობის გაწევა ვცადე მაგრამ მისი ბაგეები იმდენად ტკბილი და სასიამოვნო იყო რომ მალევე მოვდუნდი,კოცნაში კი მეც ავყევი... თავისი დიდი ხელები წელზე შემომხვია, ხელები მალევე გამიშვა და ისევ კედელს ამაკრა, ისიც მჭიდროდ მომაწვა ცდილობდა თავისი ენა ჩემს პირში შემოესრიალებინა, მაგრამ ამის უფლება მე არ მივეცი, ტუჩები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე!!!
მან კი ერთი ხელი ბარძაყზე ამისრიალა, მეორე კი მაიკის ქვეშ შემოაცურა, მისი შეხებისას ბეწვი ამეშალა, სულ დამბურძგლა და უეცრად კვნესა აღმომხდა, მან კი ამით ისარგებლა და აი მიღწია თავისას, თავისი ენა ჩემს პირში აღმოჩნდა.. ღმერთო ეს ისეთი შეგრძნება იყო, ისეთი რომ სიტყვებით ვერც ავღწერ ეს უნდა შეიგრძნო, ის ისეთი ვნებიანი იყო მმმ..მეგონა სიზმარში ვიყავი ან მალე მიწა გაიხსნებოდა და ჩავვარდებოდი,

უკვე ნელ-ნელა მშორდებოდა, და აი ბოლოჯერ დატოვა ტკბილი კოცნა ჩემს ტუჩებზე, მომშორდა და წამებში გაუჩინარდა, გაბრუებული ვიყავი იმდენად რომ თვალებში ძლივს ვიყურებოდი, ტუჩები დასიებული და გაბრუჟებული მქონდა.
თავში მხოლოდ ის მიტრიალებდა რომ მან მე მაკოცა და მე ეს მომეწონა...

დიახ მე ეს მომეწონა!!!

სახში მისულსღა გამახსენდა რომ დღეს ირაკლის უნდა შევხვედროდი, ღმერთო რა არეული ვარ... ტელეფონი ავიღე სასწრაფოდ და გამოტოვებული ზარები შევამოწმე, მის ნომერსაც მივაგენი და სწრაფად დავრეკე,
-ჰეი ირაკლი ბოდიში მინდა მოგიხადო დღეისათვის,-აქეთ-იქით მოუსვენრად დავდიოდი
-ამმ ჰო არაუშავს ალბათ არ გეცალა
-ჰო მართალიხარ, თუ გინდა ხვალ აუცილებლად გნახავ-მეც არ ვიცი ეს რატომ ვუთხარი
-კარგი პატარავ
რაოო? პატარავო?
-ირაკლი გთხოვ ასე აღარ მომმართო
-ამ ჰო კარგი...
-ხვალამდე...-ტელეფონი საწოლზე მივაგდე და მეც მშვიდად მივესვენე, ჭერს მივაშტერდი და ვიხსენებდი დღევანდელ "ამბავს", რატომ ვერ ვუწევდი წინააღმდეგობას? ნუთუ ის ჩემზე მოქმედებს? რატომ გამაგიჟა მისმა შეხებამ?
რატომ გამიჩნდა დაუკმაყოფილებლობის გრძნობა?, თავში ათასი კითხვა მიტრიალებდა მაგრამ პასუხის გაცემა რთული იყო... დასაფარებელი გადავწიე და საწოლში ჩავწექი, დიდი წვალების შემდეგ კი ჩამეძინა...

დილით მაღვიძარის გამაყრუებელმა ხმამ გამაღვიძა, სწრაფად ავდექი და გავემზადე, დაბლა ჩავედი და საათს დავხედე, საუზმობის დრო აღარ იყო ამიტომ პირდაპირ სკოლისკენ გავემართე.
მანქანა პარკინგზე დავტოვე მე კი სკოლისკენ წავედი, საინტერესო არაფერი მომხდარა, მაგრამ შენიშვნაც კი მომცეს რომ უყურადღებოდ ვიჯექი...
-სკოლაში გამოგივლი-ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდა ტომისგან,
ჩემი სკოლა საიდანღა იცის? ღმერთო ასე სწრაფად ვითარდება მოვლენები თუ მე ჩამოვრჩი?
სკოლის ეზოში მალევე დავლანდე ირაკლი და მისკენ წავედი, მთელი სკოლი ყურადღება მე მივიქიე, ისევე როგორც ყოველთვის ... რათქმაუნდა მე ხომ სიმპატიურ ბიჭთან ერთად ვიყავი, რაც არავის უნახავს მე ხომ ყველას გავურბოდი, მაგრამ არა ირაკლის, და არ ვიცოდი რატომ...
-როგორ ხარ?
-კარგად შენ იკა?-გავუღიმე
-არამიშავს, წამოდი სადმე გავისეირნოთ,
-კარგი როგორც გინდა-ამ ჩემი მანქანა აქვეა, წამოდი

კაფეში ვიჯექით, ირაკლი ძალიან მხიარული ადამიანი იყო, ამასთან ჩემი ხასიათზე მოყვანაც შეძლო, თავის სასაცილო ამბებს მიყვებოდა, რა გადახდა ბავშვობაში,
მეც კი გულიანად ვიცინოდი,
-ახლა შენ მომიყევი, შენი ბავშვობის წლები
-ამმ არ მინდა ამაზე ლაპარაკი ძალიან გთხოვ,-საწყალი თვალებით შევხედე,-უბრალოდ რთული ბავშვობა მქოდა,
-კარგი არაუშავს, ...

მესამე პირი

ანასტასია გოგოა რომელმაც დაკარგა ძვირფასი ადამიანი, დაბადებისთანავე დაკარგა დედა... არ ჰყავს მეგობრები, არ ჰყავს შეყვარებული, იგი ძალიან ჭირვეული, ჯიუტი და ამასთან ულამაზესია,... იგი ხომ გოგოა რომელსაც ყველა "კოლეჯის ბიჭის" გული აქვს მოგებული, მასთან მეგობრობაზეც კი ოცნებობენ... მას კი არ სჭირდება მეგობრები...
წლების შემდეგ მის ცხოვრებაში ყველაფერი რადიკალურად იცვლება, ჩნდება 2 ადამიანი რომელიც 1 გოგოსთვის "იბრძვის"!!! ანასტასია არჩევნის წინაშეა.!
გაბრიელი თუ ირაკლი?


გაბრიელი ბიჭია რომელმაც ასევე დაკარგა მისთვის ძვირფასი ადამიანები,
ის შეიცვალა!!!
აღარ არის თინეიჯერი უდარდელი ბიჭი, მისი ცხოვრება ჯოჯოხეთად აქციეს, მისი ცხოვრება მოწამლეს, მისი ცხოვრება გააშავეს...
ახლა მისი ყველა გოგოსა თუ ბიჭს "ეშინია"
ფიქრობენ რომ მასში ადამიანური აღარაფერია, ფიქრობენ რომ ის მკვლელია მაგრამ ნამდვილი დამნაშავე მისი ბიძაა...
მის ფერად და ლამაზ ცხოვრებას მაშინ დაესვა წერტილი როცა მშობლები დაეღუპა, მისთის აღარ არსებობს ფერადი სამყარო, მისთვის აღარ არსებობს საყვარელი ადამიანი, და ბოლოს მისთვის აღარ არსებობს სიყვარული!!!
დრო გადის და მის ცხოვრებაშიც იცვლება თითქმის ყველაფერი...

დრო თავისას შვება!!!

ყველას გიჩნდებათ კითხვა: რა წერილზეა ლაპარაკი? რა საერთო აქვთ ირაკლის და გაბრიელს?

*წარსული*
#თხრობას აგრძელებს გაბრიელი

-როდესაც 16 წლის ვიყავი ერთ დღეს დედამ მომიყვა მისი და მამას სიყვარულის "ისტორია" როგორ გაიცნეს ერთმანეთი, როგორ შეუყვარდათ, როგორ დაქორწინდნენ,
აქამდეც მქონდა მოსმენილი ეს ისტორია მაგრამ ასე დაწვრილებითაც არა.
მეც დიდი ინტერესით ვუსმენდი და თან ვიღიმოდი...
გავიდა რამდენიმე დღე, კვირა, თვე და ერთ დღეს შინ დაბრუნებულმა დედა იატაკზე, სისხლში ამოსვრილი დავინახე, უგონოდ იყო, ვყვიროდი შველას ვითხოვდი მაგრამ არავინ იყო ვინც დამეხმარებოდა, ვერავინ მიშველიდა და ვერავინ მომიშუშებდა ამ იარებს, მაშინ გაშავდა ჩემთვის ყველაფერი, მაშინ დაეკარგა ყველაფერს აზრი, მინდოდა თავი მომეკლა მაგრამ არა მე დავიფიცე რომ ამის გამკეთებელზე შურს ვიძიებდი!!!

გადიოდა დღეები, თვეები სკოლაში როგორც ყოველთვის ისევ დამცინოდნენ, დამცინოდნენ იმიტომ რომ მარტო ვიყავი, იმიტომ რომ მათ წინაშე უძლური ვიყავი, "მახინჯი" აი ეს იყო ჩემი ზედმეტ სახელი ...

როდესაც 19 წლის გავხდი მივეჩვიე ხშირად დალევას და გართობას,
სულ თავში მიტრიალებდა დედის სიტყვები: ქალი სათუთია, ნაზია, მას ფრთხილად უნდა მოებყრო...
მოგრამ აზრი აღარ ჰქონდა რადგან მე გავხდი უხეში, საშიში, დაუნდობელი, არ ჰქონდა ჩემთვის მნიშვნელობა გოგო იყო თუ ბიჭი ვინც გზაზე გადამეღობებოდა უნდა გამენადგურებინა,
სექსი და გართობა აი ეს იყო ჩემი საქმე...

გაინტერესებთ ვინ არის ირაკლი ჩემთვის?
ჰაჰ ირაკლი ჩემთვის არაფერია, უფრო სწორედ აღარაფერი...
იმის შემდეგ რაც მამამისმა დედა მომიკლა...
ის ჩემი ბიძაშვილი იყო, მაგრამ ველაფერი შეიცვალა, ახლა მხოლოდ ზიზღს და აუტანელ სიძულვილს ვგრძნობ მის და მისი ოჯახის მიმართ...
მე მათ გავანადგურებ!!!

წერილი? რა წერილია ის რომლისთვისაც ვიბრძვი?

როდესაც ბებია ცოცხალი იყო ერთი მთლიანი ოჯახი ვიყავით,
გარკვეული დროის მერე ბებიასა და დედას შორის ჩხუბი დაიწყო
ერთხელაც ბებიამ(ბებუშკო :დ) დედას მისი ნიშნობის ბეჭედი მოჰპარა,
და საიდუმლო ადგილას გადამალა, არ ვიცი ეს რატომ გააკეთა, როდესაც ბებია გარდაიცვალა, დედამ და მე მისი ოთახი " გავჩხრიკეთ " მაგრამ ვერაფერი ვიპოვეთ
დედასთვის ეს ბეჭედი ძალიან ძვირფასი იყო, ერთადერთი ნივთი იყო რომელიც მამასგან დარჩა, მას კი მისი დაკარგვა არ უნდოდა, მთელ ღამეებს ტირილში ატარებდა ამ ბეჭდის გამო, ერთ დღესაც კი დედამ მითხრა:
-გაბრიელ ჩემო ბიჭო დამპირდი რომ მე თუ მოვკვდები ჩემი ნიშნობის ბეჭედს იპოვი და ჩემს საფლავზე მოიტან...
-რააა დედა? რა ლაპარაკობ-შევშშფოთდი,
-გაბრიელ ძალიან გთხოვ დამპირდი-მის ლამაზ სახეზე ცრემლები ურცხვად ჩამოგორდა,
-დედა რა უნდა დაგპირდე, შენ რა თავს იკლავ?-უკვე ტვინარეულმა ვკითხე
-არა ჩემო ბიჭო უბრალოდ მინდა დამპირდე-დაიჟინა
-კარგი, გპირდები მაგრამ შენ არ მოკვდები, შენ მე გყავარ, მე კი შენ...

ბებიამ სიკვდილის წინ წერილი დატოვა მაგრამ ის დედაჩემის მკვლელმა ჯონმა მოიპარა, სავარაუდოდ ამ წერილში წერია ბეჭდის "ადგილმდებარეობა"
ჯონი ირაკლის მამაა.. დიახ ბიძაჩემი მაგრამ ის ჩემი მტერია!!!
ყველაფერს გავაკეთებ იმისთვის რომ ის წერილი ხელში ჩავიგდრო, თუნდ ვინმეს გამოყენება დამჭირდეს, თუნდ მოკვლა ან სხვა...
ის წერილი მე მეკუთვნის, მისი დაბრუნება ჩემი ვალია...!!!
რამდენიმე დღე გავიდა იმ ამბიდან როცა გაბრიელმა მაკოცა, ამ რამდენიმე დღეში კი ის საერთოდ არ "გამოჩენილა", თითქოს ვღელავდი კიდეც მაგრამ როგორც კი მისი ბინძური საქციელები მახსენდებოდა მაშინვე მეცვლებოდა წარმოდგენა... მოუსვენრად ვიყავი თითქოსდა რაღაც მაკლდა, სკოლაშიც კი დაბნეული დავდიოდი, ამის გამო კი დირექტორთან გამისტუმრეს!!!
-ელენა-ჩემი სახელი ბოხმა ხმამ წარმოსთქვა, მცირე პაუზის შემდეგ კი განაგრძო-ამ ბოლო დროს ისედაც არ მომწონხარ, სულ დაბნეული დადიხარ? რამე ხდება პირად ცხოვრებაში? ვინმე გყაავს?
-რააა? არა რას ამბობთ -თავი გავაქნიე უარის ნიშნად,
-შენმა ნიშნებმა საგრძნობლად დაიკლო, ნება იბოძე და ეს ყველაფერი გამოასწორე!!!-ოდნავ ხმამაღლა და მტკიცედ თქვა, თავი დამნაშავედ დავხარე და თმები ჩამოვიფხატე რათა სიწითლე არ დამტყობოდა,
-შედიძლია წახვიდე-ცივად მომაძახა
სკამიდან ავდექი ჩემი წიგნები ხელში მყარად დავიჭირე და კარისკენ წავედი,
რამდენიმე წამში კი ის თვითონ გაიღო,ოთახში ის ადამიანი შემოვიდა ვისაც ყველაზე ნაკლებად ველოდი აქ,
გაბრიელი ოოო ღმერთო
ერთ ადგილს მივეყინე და თვალები გავაფართოვე, ჩემი გაკვირვებითა და დაბნეულობით კი წიგნები იატაკზე გაიშალა,
გაბრიელმა ჩაიცინა და მასწავლებლისკენ წავიდა... წიგნები სწრაფად ავკრიფე და კაბინეტიდანაც სწრაფად, უკანმოუხედავად გამოვედი, გრძელ კოლიდორს სწრაფი ნაბიჯებით გავუყევი, არ ვიცოდი რა მჭირდა, ძალიან დაბნეული ვიყავი, თავს ვერ ვაკონტროლებდი, ნუთუ მის გამო? ან აქ რა უნდოდა გაბრიელს? -ჩემს თავს მრავალ კითხვას ვუსვამდი მაგრამ პასუხი არც ერთზე მქონდა...
ჩანთა მხარზე გადავიკიდე და როდესაც გასასვლელისკენ წავედი შევამჩნიე კაბინეტიდან გამომავალი გაბრიელი, გადავწყვიტე ყველაფერი გამერკვია რა უნდოდა იქ და საერთოდაც ჩემგან რა უნდოდა, რატომ მაკოცა...რატომ იქცეოდა ისე თითქოს არაფერი მომხდარა. ნაბიჯს უფრო ავუჩქარე რათა მას დავწეოდი,
მალევე კი გვერდით ამოვუდექი და მასთან ერთად გავაგრძელე გზა
-რატომ იქცევი ასე?-ჩახლეჩილი ხმით მივმართე
-როგორ ასე? -ისე მკითხა რომ ზედაც არ შემოუხედავს.. სკოლის კარი გააღო და გარეთ გავიდა, მეც უკან მივყევი და ლაპარაკი განვაგრძე
-აი ასე, ისე იქცევი თითქოს არაფერი მომხდარა ჩვენს შორის
-ჰიჰიჰ(ჩაცინება, აი ისე მაია ასათიანი რომ იცინის :დ :დ) რა მოხდა ანასტასია?-ისევ მისი ირონია "გამოხტა", მისი მომღიმარი სახე მე მომშტერებოდა და პასუხს ელოდა...
-არ უნდა მოვსულიყავი-ჩავიბურტყუნე და სხვა გზას დავადექი... მეგონა უკან გამომყვებოდა მაგრამ გამახსენდა; ის ხომ არ მიეკუთნება ისეთი კატეგორიის ბიჭებს როგორიც თუნდაც ირაკლია...
დაღლილმა მანქანამდე როგორღაც მივაღწიე, სანამ აქამდე მოვიდოდი კი ვფიქრობდი ჩემს სულელურ საქციელზე და ვიაზრებდი გაბრიელის კითხვას "რა მოხდა ანასტასია?"
-ღმერთო ჩემოო...-გავშეშდი და მის მიერ წარმოთქმული სიტყვები ტვინში კიდევ ერთხელ გადავხარშე...
-ღმერთო ჩემო მან მე ანასტასია დამიძახა...-გაყუჩებული ვიდექი მანქანასთან, გული საგრძნობლად ამიჩქარდა, სისხლი გაიყინა, ხელები ამიკანკალდა ალბათ სახეზე ფერიც სულ დავკარგე, ტუჩს ნერვულად "ვიკვნეტდი", თითებს ვატკაცუნებდი და ვცდილობდი მეპოვნა პასუხი თუ საიდან იცის მან ჩემი "ნამდვილი" სახელი
როგორც იქნა მოვახერხე მანქანაში ჩაჯდომა და მისი დაძვრა,
გზაში ვერ ვისვენებდი, უკვე ინტერესი მახრჩობდა... ვერ გავიგე სახლამდე როგორ მივედი, სახლის კარის გაღებას ვცდილობდი მაგრამ გასაღები დამივარდა და დიდი წვალების შემდეგ როგორც იქნა სახლში შევედი, ჩანთა იქვე მივაგდე და ჩემს ოთახში სწრაფად ავირბინე,
უჯრები გადმოვყარე, ყველაფერი გადავქექე, ბევრიც კი გავტეხე, ხელები მიკანკალებდა და ვგრძნობდი როგორ ტრიალებდა ყელაფერი, საწოლის გვერდძე მდგარ ტუმბოსთან მივირბინე და უჯრა გამოვხსენი, იქაც ყველაფერი გადავქექე და ბოლოს მივაგენი...
ფურცელი ხელში ავიღე (არადა სხვა რაღაც რომ გეგონათ :::დდდდ)
ტელეფონი ჯიბიდან ამოვაცურე და ნომრის აკრეფა ვცადე როდესაც ტელეფონი გამივარდა, მთლიანად ვკანკალებდი, სუნთქვაც კი მიჭირდა, როგორც იქნა ნომერი ავკრიფე და დავრეკე
--------------
ზარი გადიოდა ის კი არ იღებდა
------------------
უკვე უნდა გამეთიშა რომ ბოხი სექსუალური ხმა მომესმა
-ხომ გითხარი ერეკლე როცა სექსით ვარ დაკავებული არ შემაწუხო!!!-დაიყვირა
მოიცა რაო? სექსითო? ოოო ღმერთო.. მაგამ ეს სულ არ მაინტერესებს...
-გაბრიელ-ამოვიკნავლე
-ელენა?-ამ სახელის ხსენებაზე კიდევ უფრო ავნერვიულდი, ამიტომ სწრაფად მივაყარე
-უნდა შეგხვდე მისამართს გამოგიგზავნი, ნახევარ საათში იქ იყავი...!!!-სწრაფად გავთიშე

#ზეინი

-გამეცალე!!!-ვუთხარი ჩემს მკერდზე მოკალათებულ ქერა თმიან გოგონას
-კი მაგრ...
-არავითარი მაგრამ გადი ოთახიდან შეგიძლია წახვიდე, ფული ტუმბოზე დევს...-მკაცრი ტონით მივმართე და აბაზანაში შევედი...

მალევე გამოვედი და ტანსაცმლის ჩაცმას შევუდექი, უცებ თავში ერთმა იდეამ გამკრა და ტელეფონი სწრაფად ავიღე,
მესიჯის წერა დავიწყე: * ძვირფასო ********* მიტოვებული სახლია იქ შეგხვდები*
*რაა გაგიჟდი? იქ არ მოვალ*-პასუხი მალევე მივიღე
*როგორც სჩანს მნიშვნელოვანი საქმე გაქვს ან იქ მოხვალ ან მოგიწევს მთელი დღე კაფეში მელოდო, სადაც ნამდვილად არ მოვალ*
*ჯანდაბას კარგი*

--------------------------
უკნიდან მივეპარე და პირზე ხელი ავაფარე მეორე ხელი კი მუცელზე შემოვხვიე, ფართხალი და კივილი დაიწყო ბოლოს კი ნანგრევებში შევიყვანე და ხელი გავუშვი,
შემოტრიალდა და სილა გამარტყა!!!


გაბრიელი

ხელები გავუშვი, მოტრიალდა და სილა გამარტყა, თვალები ერთიანად წამომენთო
არ ვაპირებდი ვიღაც ჭირვეული გოგოსთვის თავი დამეხარა, მისკენ ნელი ნაბიჯით წავედი და ხელი მაჯაში ჩავავლე, ერთი მოძრაობით შემოვატრიალე და მისი ზურგი ჩემს გულ-მკერდს ავაკარი, ხელები მაგრად გავუკავე პასუხად კი მისი კივილი მივიღე... მეორე ხელი პირზე ავაფარე და ყურთან ჩავჩურჩულე: მშვიდად პატარავ, იცოდე ძალიან ბრაზიანი ვარ ამიტომ არც კი შეეცადო ჩემს გაბრაზებას -ხმადაბლა ამოვიჩურჩულე -უფრო,- დავამატე...

ანასტასია
ხელები შემიშვა, მეც დრო ვიხელთე და თავი გავინთავისუფლე,
-საიდან იცი ჩემი სახელი?-წამსვე ვკითხე...
-კარგი რა.. სერიოზულად? ამისთვის მთხოვე შეხვედრა?..ამ თუმცა არაა ურიგო...-თვალები გადაატრიალა და ცინიკურად ჩაიცინა...
-შენი სახელი ხომ ყველამ იცის.. შენ ხომ სკოლის განთქმული გოგო ხარ, რომელიც არავის ეკარება :)-ღრმად ამოიხვნეშა...
-არა-თავი გავაქნიე,- შენ მე ანასტასია დამიძახე!
-ჰაჰაჰ, მერე რა? შენი სახელი ხომ სწორედ ანასტასიაა?-მსახიობობა კარგად გამოსდის
-კიი...მაგრამ არაა... შენ საიდან იცი?
-მოდი ზედმეტი კითხვებისაგან თავ შეიკავე ფისო-ჩემთან ახლოს მოვიდა, სულ სანტიმეტრები გვაშორებდა ერთმანეთს, თითი ცხვირზე ჩამომისვა.
-იდიოტი ხარ
-ვიცი ბევრც უთქვამს, მადლობ.-თუჩი გაილოკა და მისი "საფირმო" ღიმილი აიკრო,
რატომღაც მისი კოცნა გამახსენდა, ამან კი სურვილი გამიჩინა კიდევ ერთხელ შევხებოდი მის ტუჩებს...
*რაგჭირს? გაგიჟდი?*
*არვიცი*-ვუპასუხე მე-ს
-არაფერს-უკან გამოვტრიალდი, უნდა გამოვსულიყავი მაგრამ შევჩერდი
, გაბრიელისკენ ნელა შევტრიალდი მისკენ ნელი ნაბიჯით წავედი, გაკვირვებული მიყურებდა, ახლოს მივიწიე და ყურში ჩავჩურჩულე(არადა სხვარაღაც გეგონათ...ბუჰეჰეჰეჰ რა ბოროტი ვარ)

-ფისოს დამიძახებ და ჩემი ხელით გცემ...გადაიხარხარა, მე კი სულაც არ მეცინებოდა, სულაც არ მაინტერესებდა რომ მე მისი მეშინია... დიახ მეშინია!!!
-კარგი ფისო...-გამოკვეთით სთქვა
მასთან ახლოს მივიწიე სილა გავარტყი შემდეგ კი ხელები დავუშნინე, ვურტყავდი მაგრამ ის ადგილიდანაც არ იძვროდა, მხოლოდ იცინოდა მე კი უფრო ვცოფდებოდი ალბათ ქუჩაში მოწანწალე ძაღლს ვგავდი, ვერ ვჩერდებოდი მინდოდა რამე მაინც სტკენოდა, ბოლოს ბიჭების ღირსება გამახსენდა, აი მათი სუსტი წერტილიც,
დაუფიქრებლად ფეხი ფეხებსშუა ამოვარტყი, სიმწრისგან სახე დაემანჭა, ახლა მე ვუყურებდი კმაყოფილი, გული ვიჯერე მისი გამწარებით უკან გამოვტრიალდი რომ გარეთ გავსულიყავი მაგრამ რაღაც ძალამ შემაჩერა ეს კი გაბრიელის ხელი იყო, სწრაფი მოძრაობით შემაბრუნა მისკენ და კედელს მთელი ძალით მიმაჯახა, ხელები ჩემს გარშემო შემოაწყო ერთი ხელით მუშტი შეკრა, მეგონა დამარტყამდა მაგრამ კედელს მიარტყა, ასეთი გამწარებული ჯერ არავინ მინახავს, მის სახეზე მხოლოს გაბრაზება გამოისახებოდა, თვალები ჩაშავებოდა და სახე ერთიანად წამონთებოდა, ერთი ხელი მკლავში მომკიდა იმდენად მაგრად მომიჭირა რომ წამოვიკივლე კიდეც, მეორე ხელი კედელს მოაშორა და სწრაფი მოძრაობით ჯიბიდან რაღაც ამოიღო, მალევე კი ცივი საგანი ჩემს ყელს შეეხო
-ნუ მაიძულებ ეს გავაკეთო-კბილებში გამოსცრა, -სულაც არ შემეცოდები!!!-დაიღრიალა და წამებში გაუჩინარდა...
იქვე ჩავიკეცე და თავი ხელებში ჩავრგე, წამების წინ დანა ისე მაგრად მიაბჯინა ჩემს ყელს რომ ეს ადგილი ახლაც მტკივა,
-მძულსსსსსს-დავიყვირე და ოდნავი შვებაც ვიგრძენი, თვალებში მიბნელდებოდა, თითქმის ვერაფერს ვხედავდი, ავდექი და ხელები კედელს მივაბჯინე, კედელ-კედელ მივედი გასასვლელამდე და როგორც იქნა მანქანაში ჩავჯექი, თავი უკან გადავწიე და ღრმად ამოვიხვნეშე, თავბრუ მეხვეოდა, არ ვიცი რატომ შეიძლება ეს შიშისაგან იყო გამოწვეული
ახლა საბოლოოდ დავრწმუნდი რომ ის ჩემთვის საფრთხეს წარმოადგენს, რომ მას შეუძლია ხელის აუკანკალებლად მომკლას, რომ მასთან საქმე არ უნდა დავიჭირო,
და მეტიც მე მან არ უნდა მომატყუოს,...!!!
"პარასკეი დილა" ოჰ როგორ მიყვარს ეს დღე, ხვალ ხომ დასვენებაა,
სწრაფად წამოვდექი საწოლიდან, კარადასთან დავდექი და ტანსაცმის არჩევას შევუდექი...
თითქოს დაბლიდან რაღაცის ხმა მომესმა, ფეხის წვერებზე ოთახის კართან მივირბინე და სახელური ჩამოვწიე, მალვე კი კარგად გავიგე მამაჩემისა და ვიღაც კაცის ხმა, ყურადღება აღარ მივაქციე უკან გამოვბრუნდი და ისევ კაადას მივადექი, რატომღაც გაავწყვიტე სკოლის ფორმა ჩამეცვა ოღონდ ჩემებურად...
წითელი მოკლე, გაშლილი, ნაკეცებიანი კაბა საწოლზე მივაფინე, თეთრი ფერანგიც მასთან ერთად მივდე, წითელი თქელძირიანი კეტებიც საწოლთან მივასწყვე, ტილო ავიღე და სააბაზანოში შევედი
როდესაც გამოვედი ჩავიცვი, უჯრიდან შავი მუხლებამდე "კოლგოტი" ამოვიღე და ფეხზე მოვირგე, სარკეში ჩავიხედე და ოდნავ სველი თმა ერთ მხარეს გადავიყარე, ჩანთას ხელი დავტაცე შემდეგ კი ოთახი დავტოვე.... კიბებზე როგორც კი ჩავედი კობამ დამიძახა და მეც მისაღებში შევიჭერი, გაკვირვებამ ერთიანად მომიცვა, არ მეგონა თუ აქ ირაკლი და მამამისი დამხვდებოდა,
-გგგააამაარჯობაა-წარმოვსთქვი გაოცებულმა
-ჰეიი მარისა-ფეხზე წამოდგა ირაკლი, ჩემთან ახლოს მოვიდა და გადამკოცნა
-დაჯექი-მითხრა მამამ
-არა იყოს, სკოლაში მაგვიანდება უნდა წავიდე-გავიღიმე
-გინდა? წაგიყვან-შემომთავაზა ვინ თუ არა ირაკლიმ
-აჰჰ იყოს იკა ნუ შეწუხდები ჩემს გამო.
-რა შეწუხებაა, პირიქით, წამოდი წავიდეთ-ხელი ჩამკიდა, ხელს დავხედე,
-შეხვედრამდე-დავემშვიდობე, სახლიდან გამოვედით ასე ხელ ჩაკიდებულები, მანქანასთან მივედით, კარი გამიღო მეც არ დავაყოვნე და ჩავჯექი,
-აბა როგორ ხარ?-გამიღიმა, რასაყვარელი ღიმილი აქვს, ჩემს ფიქრებზე ჩამეღიმა, მანქანა დაქოქა, წამებში კი ადგილს მოსწყდა,
-შენ როგორ ხარ? -მისი კითხვა "დავაიგნორე"
-რავიცი არამიშავს-მხრები აიჩეჩა...
ამის მერე ხმა არცერთს ამოგვიღია, ფანჯარაში ვიხედებოდი და უკვე ნაცნობ გზებს უაზროდ ვაშტერდებოდი, მალევე კი ჰორიზონტზე სკოლაც გამოჩნდა,
მადლობის ნიშნად ტომი უნდა გადამეკოცნა, ის კი ზუსთად ამ დროს შემოტრიალდა და შემთხვევით ჩვენი ტუჩები ერთმანეთ მიეკრო, ცალი თვლით დავინახე რომ მანქანის წინ ვიღაციდგა, შემდეგ კი გაუჩინარდა,
თვალები გაოგნებულმა ვჭყიტე და თავი სწრაფადვე გამოვწიე, ეს ყველაფერი ისე სწრაფად მოხდა რომ გააზრებაც ვერ მოვასწარი, ირგვლივ მივიხედ-მოვიხედე მაგრამ ვერავინ დავლანდე,
-ბბბბ...ბბოოოო...ბბოოოოდდდიიიში-დარცხვენილმა წარმოვსთქვი და ალბათ ავწითლდი,
-არა ჩემი ბრალია ელენა, მე გიხდი ბოდიშს...-თავი ოდნავ დავუქნიე
-მეეე წავალ-კარი გავაღე და სწრაფად გადმოვედი, უკან არც მომიხედავს ისე შევედი სკოლაში, ტუჩემზე ხელი ნაზად მოვისვი და ჩაციღიმე
ზარი დაირეკა ყველა კლასებში შეცვივდა , მე ჩემს მერხზე დავჯექი , განსაკუთრებული არაფერი მომხდარა უბრალოდ მთელი დღე მის კოცნაზე ვფიქრობდი შემდეგ კი გაბრიელისას ვადარებდი, ეს მეც არ ვიცი რატომ
სკოლიდან როცა გამოვედი გზას ფეხით გავუყევი, ერთ-ერთი ჩიხი უნდა გამევლო, აქ კი ნაბიჯს ავუჩქარე და გარშემო ყურება დავიწყე, უკან გავიხედე როდესაც მკლავში ვიღაცამ ხელი მაგრად მომიჭირა და კედელს მიმაჯახა, თავი მოვატრიალე და გაბრიელი დავინახე რომელსაც ხ
მინდა მიყვარდეს
ერთი უბრალო გოგო ვარ,ჩვეულებრივ ოჯახში გავიზარდე,ერთი დამახასიათებელი ის მქონდა სულ რომ არასოდეს ვემორჩილებოდი მამას,ძალიან მეგობრული ურთიერთობა გვონდა ყოველთვის და ეს ორივეს ძლიან მოგვწონდა.ყოველთვის შემეძლო მასთან შეწინაღმდეგება და კამათი,ბოლოს გამარჯვებული მაინც მე გამოვდიოდი,არ ვიცი მამა ძალით მითმობდა თუ რა იყო ჩემთვის მთავარი ის იყო რომ ვიმარჯვებდი და ჩემი ბოლომდე გამყავდა.დედა ამაზე სულ ბრაზდებოდა მაგრამ რა მექნა მე ასეთი ხასიათის ვიყავი...მამაჩემი სხვებთან ძალიან მკაცრი იყო ოღონდ ჩემთან ეს სიმკაცრე არ ჭრიდა.დედისერთა ვარ,დედაჩემს სურვილი არასოდეს გასჩენია რომ მეორე შვილი გაეჩინა, ,,ერთიც საკმარისიაო,, სულ ამას გაიძახოდა ხოდა მამაჩემიც დაჰყვა მის ნებას და აღარ დაუძალებია არასოდეს მეორე შვილის გაჩენა.არ ვიტყვი რომ მაქვს გრძრლი ფეხები და ლამაზი ტანი ისეთი როგორიც მოდელებს,მაგრამ არც არაფერს ვუჩივი,ვარ საშუალოზე ოდნავ მაღალი,ხუჭუჭა თმებით და ყავისფერი თვალებით.ძალიან მიყვარს კითხვა და წერა,ეს ჩემი სუსტი წერტილია,თავისუფალ დროს ყოველთვის ვკითხულობ ან ვწერ ამისათვის ჩემი მეგობრები სულ მეჩხუბებიან ჩვენ თავს ეგ წიგნები გირჩევნიაო.ხო სულ დამავიწყდა მე ანა მქვია,მაგრამ მოფერებით მეგობრები ანუკის მეძახიან.
აი მეგობრები ახსენე და დამირეკეს კიდეც.ტელეფონის ზარმა ფიქრებიდან გამომიყვანა და აწმყოში დამაბრუნა.თეკო მირეკავდა,ტელეფონს დავწვდი და სანამ ის ხმას ამოიგებდა იმხელაზე ჩავყვირე ლამის ყურის ბარაბნები გავუხვრიტე.
-თეკოოოოოოოოოოოო...-სიცილს ძლივს ვიკავებდი.
-რა იყო არანორმალურო დამაყრუე ლამის,რა ჯანდაბა გაყვირებს?-არც თეკომ დამაკლო ლამაზი სიტყვებით შემკობა,მე კიდევ სიცილს ძლივს ვიკავებდი ისეთ დგეში ვიყავი.
-გოგო შენ რა არ იცი?-უცებ რაღაც ეშმაკურმა აზრმა გამიელვა თავში,მომინდა თეკო გამეგიჟებინა.
-რა უნდა ვიცოდე არანორმალურო?-თეკო ისევ გაბრაზებული იყო ჩემზე ყვირილის გამო და სასხვათაშორისოდ მკითხა ისე უინტერესოდ.
-რა და ლექსო თურმე გუშინ ღამით ავარიაში მოყოლილა და ეხლა საავადმყოფოში წევს.-უკვე ვიცოდი რა რეაქციაც ექნებოდა თეკოს ამის თქმაზე და მივხვდი რომ კარგი დღე არ დამადგებოდა.ლექსო ის ბიჭი იყო ვისზეც აგერ უკვე ორი წელი იყო რაც თეკო გიჟდებოდა.
-რააააააააააააააააააა???-იმხელაზე იწივლა თეკომ მეგონა იქვე მოკვდა მეთქი და ძალიან შემეცოდა რომ ესე მოვატყუე.-რა მოუვიდა?რანაირად მოყვა ავარიაში?კარგადაა?ეხლა სად წევს?იმდენი კითხვბი მომაყარა აღარ ვიცოდი რომელ ერთზე მეპასუხა.
-კაი ხო გოგო რა დაგემართა გაგეხუმრე.-ამის თქმა მოვასწარი და თეკო ლამის გამოძვრა ტელეფონში ისეთები მიყვირა და გამლანძღა,სრული ამ სიტყვის მნიშვნელობით,ისე კი ვიყაავი ღირსი რას ვერჩოდი ხომ ვიცოდი როგორ უყვარდა და როგორ ინერვიულებდა მაგრამ რას ვიზამთ,ადამიანი როწა წერას ყავხარ ატანილი ეგრეც მოგივა ბოლომდე.თეკომ სიტყვის თქმაც არ დამაცადა ისე გამითიშა ტელეფონი,ძალიან გავბრაზდი საკუთარ თავზე,მაგრამ რას ვიზამდი სიტყვა უკვე ნათქვამი მქონდა და უკან ვეღარ დავაბრუნებდი დროს გამოსასწორებლად. ეხლა მე დავურეკე თეკოს მაგრამ არ მიპასუხა,ათასჯერ დავრეკე მააგრამ აზრი არ ჰქონდა თეკო არ მპასუხობდა.მერე უცებ გამახსენდა რომ როცა თეკო ცუდ ხასიათზე იყო ჩვენ საყვარელ ადგილას მიდიოდა.უცებ წამოვხტი ლოგინიდან, ტანზე ჩავიცვი და გარეთ გამოვვარდი,სახლში არავინ იყო ამიტომ გასაღებით ჩავკეტე კარი და ჩემს მანქანაში ჩავხტი.მამამ მანქანა 18 წელი რომ შემისრულდა მაშინ მაჩუქა.მამქანა დავქოქე და ნაცნობ ადგილს მივაშურე.ნარიყალის ნანგრევები ჩვენი სყვარელი ადგილი იყო გვტკიოდა თუ გვიხაროდა ყოველთვის იქ ავდიოდით და იქიდან გადავყურებდით ღამის თბილისს,გზაში უკვე კარგად შემომაღამდა.მანქანა იქვე კუთხეში გავაჩერე და ნანგრევებს ავუყევი.ვიცოდი თეკო იქ დამხვდებოდა მაგრამ ის სცენა რაც მე იქ დმხვდა მართლა არ მოველოდი.თეკო ჩამომჯდარა ნანგრევებზე და ცრემლად იღვრებოდა,იმდენი ეტირა რომ გული ამოვარდნას ჰქონდა,გვერდით მივუჯექი და ჩავეხუტე ჩემსკენ არც კი გამოუხედია მაგრამ ვიცოდი რომ იგრძნო მე რომ ვიყავი უბრალოდ ჯერ კიდევ გაბრაზებული იყო ჩემზე.ცოტა ვაცალე სანამ საბოლოოდ დაწყნარდებოდა და მერე დავიწყე თავის მართლება.
-თეკ,მაპატიე რა ძალიან გთხოვ,მართლა არ მინდოდა შენი წყენინება,არ მეგონა თუ ესე ძალიან გატკენდი გულს.ხომ იცი შენ ჩემთვის ძალიან ძვირფასი ადამიანი ხარ და მართლა არ მინდოდა შენთვის გულის ტკენა.თეკომ ცოტა მიყურა და რომ დაინახა მართლა როგორ განვიცდიდი მის ასეთ მდგომარეობას შემობრუნდაა და გულში მაგრად ჩამეხუტა,მეც ხელები შემოვხვიე მაგრად და ასე ვიჯექით დიდხანს სიტყვის უთქმელად.მერე ისევ თეკო მოვიდაა გონს შემომხედა და მითხრა:
-მეორედ ასე აღარ მეხუმრო ანუკი,თორემ ჩავთვლი რომ შენ ჩემი მეგობარი აღარ ხარ და ცხოვრებბაში აღარ დაგელაპარაკები. სანდროს თავს გეფიცები აღარასოდეს გაგცემ ხმას-ისეთი სახით მითხრა ეს ყველაფერი თეკომ ვიცოდი რომ მართლა აასრულებდა და მე კიდევ ჩემი სულელური ხუმრობის გამო მეგობარს ვერ დავკარგავდი.
-არა თეკ შენ თავს ვფიცავარ მეორედ ეგრე აღარ გაგეხუმრებიი,ხო იცი როგორ მიყვარხარ და ვერ დაგკარგავ ვერასოდეს.
-კარგი შევრიგდით მაშინ ჩემო გადარეულოო გოგო.-გამიცინა თეკომ და მეც გავმხიარულდი. სახლში წასვლა არც ერთს არ გვინდოდა მაგრამ უკვე გვიანი იყო და მშობლები ინერვიულებდნენ.თეკო ჩემი მანქანით მივაცილე სახლამდე და მეც სახლისკენ წამოვედი. ეზოში მანქანა რომ გავაჩერე იქვე ბიჭების ხმა მომესმა.ყურადღება არ მივაქციე მაგრამ როცა თეკოს სახელი გავიგონე ძალაუნებურად გავჩერდი და ყური მივიგდე.
-შენ სართოდ ვინ ხარ ძმაო რომ მე რამე ამიკრძალო?-ჰკითხა ერთმა მეორეს. სახეებს კარგად ვერ ვხედავდი რადგან ბნელოდა და არც მინდოდა ახლოს მისვლა ესე ხომ დამინახავდნენ.
-ჯერ ერთი მე შენი ძმა არ ვარ მეორეც კი არ გიკრძალვ არამედ მოვითხოვ რომ თეკოს ახლოსაც კი არ გაეკარო, ლაპარაკზე ხომ თქმაც ზედმეტია.-ეს ხმა ძალიან მეცნობოდა მაგრამ ვერ ვხვდებოდი საიდან ან ორივე ბიჭს რა უნდოდა თეკოსგან ერთი თავის დანებებას სთხოვდა მეორე კი ჯიუტობდა.
-შენ მე ვერაფერს მიბრძანებ გასაგებია ბიჭოო?-იმხელაზე იგრიალა ერთმა ლამის გული გამისკდა და დავიკივლე ცოტა ხმამაღლა კი მომივიდა,ბიჭებმა ჩემი ხმა გაიგეს და წამით მიყუჩნდნენ.ერთ ერთი ბიჭი გამოეყო მათ და ჩემსკენ წამოვიდა,ნამდვილად არ მეცნობოდა ჩემი უბნელი ნაღდად არ იყო.მე არც გავნძრეულვარ ისე ველოდებოდი როდის მომიხლოვდებოდა.სანამ თვითონ მოვიდოდა ჩემამდე მისმა სუნამოს სურნელმა მოაღწია,რაღაც ძალიან სასიამოვნო სუნამო იყო იმდენად მომეწონა ვერც გავიგე როდის მომიახლოვდა მხოლოდ მისმა გახშირებულმა სუნთქვამ გამომარკვია და მაშინ გავახილე თვალები,ის უკვე ჩემს წინ იდგა მიყურებდა,ისეთი ლამაზი თვალები ჰქონდა მაშინვე დამატყვევა,უძირო თაფლისფერი თვალებით.მისი შემხედვარე მასში ვიძირებოდი და გზას ვეღარ ვპოულობდი გამოსაღწევად.
-გამარჯობა.-მისმა ხმამ საბოლოოდ მომიყვანა გონს და ვერ მივხვდი რა მითხრა.ისეთი გაიოცებული სახით ვუყურებდი მიხვდა რომ არფერი გამიგია.
-გამარჯობა.-ისევ იმ ტონით გამიმეორა.
-გაგიმარჯოს.-მეც მივესალმე
-ამ დროს პატარა გოგოს გარეთ რა უნდა?-ისე დამცინაცვად მკითხა ნერვები მომეშალა.
-ჯერ ერთი მე პატარა გოგო არ ვარ და მეორეც რა თქვენი საქმეა მე სად და როდის ვიქნები?-არც მე ჩამოვრჩი.
-შენ რა ენა მოსწრებული ყოფილხარ?-ცინიზმით მკითხა ისევ.
-აბა როგორ...-ეშმაკურად ჩავიღიმე ტუჩის კუთხეში.
-მოდი ეხლა ამ უაზრო ლაპარაკს თავი დავანებოთ და იმას გკითხავ რისთვისაც აქ მოვედი.აეეტყო რომ ძაან დასერიოზულდა,სახის მიმიკები შეეცვალა და უფრო მრისხანე გამომეტყველება აესახა სახეზე. ერთი წუთით შემეშინდა მისი ასეთი სახის დანახვაზე,მიხვდა რომ მეშინოდა ოდნავ ჩაეღიმა მაგრამ გამომეტყველება არ შეუცვლია.
-გისმენ.-შიშნარევი ხმით ვუპასუხე.
-დიდიხანია რაც აქ დგახარ და ჩვენს საუბარს ისმენ?-მივხვდი რომ გამომიჩირეს,უარყოფას აზრი არ ჰქონდა მაგრამ მეშინოდა სიმართლის თქმაც.პასუხი რომ დავიგვიანე ისევ გამიმეორა კითხვა.
-დიდი ხანია მეთქი აქ დგახარ და გვისმენ?-ეხლა მართლა ძაან შემეშინდა მისი ხმის და პასუხის გაცემა ვიკადრე.
-არც ისე,ეხლა მოვედი და შემთხვევით გავიგონე ჩემი მეგობრის სახელს რომ ახსენებდით და ამიტომ შევჩერდი სხვა არაფერი.
ვვუთხარი მეც სიმართლე.
-და მაინც რა გაიგონე შენს მეგობარზე ან საერთოდ ვინაა ეს შენი მეგობარი?-ისე მკითხა თითქოს არ იცოდა ვისზე ლაპარაკობდნენ რამდენიმე წუთის ცინ იქ კუთხეში.
-ჩემი მეგობარი თეკოა.-ჩემს სიმართლეზე გულიანად გაეცინა.მის სიცილზე ძალაინ გავბრაზდი და უხეშად ვკითხე.
-რა გაცინებს ერთი ძალიან მაინტერესებს?-ისე გავბრაზდი ლამის თვალებიდან ნაპერწკლები გადმომეყარა,ის მე დამცინოდა.
-არა ისეთი არაფერი,უბრალოდ შენს მიამიტობაზე გამეცინა ატარა ბავშვივით ჩამომირაკრაკე ყველაფერი არც დაგიმალია და არც მოგიტყუებივარ.-მითხრა გულწრფელად.
-რატომ უნდა დამემალა რამე ან მომეტყუებინე ამაში აზრს ვერ ვხედავ მე რაც გავიგონე ის გითხარი სხვა არაფერი.
-ხო და ზუსტად ეგ გამიკვირად ასეთი მართალი ბავშვი რომ ხარ.-მითხრა ისევ გამომწვევად და ,,ბავშვზე,, გაამახვილა ყურადღება. უკვე ნერვები მეშლებოდა სულ ბავშვს რომ მეძახდა და უკვე მოთმინება დაკარგულმა მივახალე პირში.
-მე ბავვშვი არ ვარ საკმაოდ დიდი ვარ იმისთვის რომ ბავშვი აგარ მეძახონ.-ვუთხარი გაგულისებულმა
-ხო კარგი დაწყნარდი რა ჩემი ბრალია რომ ბავშვის შეხედულება გაქვს და ბავშვს გავხარ?-თან ამის თქმაზე ეგიმებოდა ტუჩის კუთხეში ისე საყვარლად რომ კოცნა მოგინდებოდა.
-იდიოტი ხარ.-მივახალე პირში და სადარბაზოში შევიმალე.მისი სიცილი მესმოდა იქამდე სანამ სახლის კარი არ გავაღე და გაბრაზებულმა არ მივაჯახუნე.დედაჩემი სამზარეულოდან გამოვარდა და დამიყვირა.
- რა იყო ცა ჩამოიქცა თუ რა მოხდა ისეთი რომ კარი ლამის ჩამოიღე?
-კაი რა დეე,ეხლა შენი თავი ნამდვილად არ მაქვს და თავი დამანებე რა გთხოვ.ვუთხარი გაბრაზებულმა და ჩემს ოთახში შევარდი.
-გოგო წესიერად მელაპარაკე თორემ ენას ამოგაგლიჯავ.მომაძახა გაცოფებულმა დედაჩემმა მაგრამ მე მისი სიტყვებისთვის ყურადრება აღარ მიმიქცევია.ლოგინზე წამოვწექი და იმ უცნობზე ვფიქრობდი.ნეტავ რა ჰქონდა ისეთი განსაკუთრებული რომ ჩემი ყურადღება სულ რამდენიმე წუთში დაიმსახურა.თითქოს არც არაფრით იყო სხვებისგან გამორჩეული მაგრამ მაინც რაღაცით განსხვავდებოდა და რითი ამას ვერ ვხვდებოდე.მერე იმაზე დავფიქრდი თეკოზე რატომ საუბრობდნენ.მინდოდა ეს ყველფერი თეკოსთვის მომეყოლა მაგრამ ვიFიქრე დღეს სედაც ბევრი ვანერვიულე და ჯობია ამ ყველაფერზე ხვალ დაველაპარაკები მეთქი,ამიტომ აგარ დავურეკე.ამ ფიქრებში ისე ტკბილად ჩამეძინა ვერაფერი ვერ გავიგე.
....
მე და ლექსო სოლოლაკში ავედით ერთ ბიჭს უნდა შევხვედროდით,იქ სოლოლაკში ლექსოს ერთი გოგო მოსწონდა გაიგო რომ კიდევ ვიღაც ტიპს მოსწონდა თეკო და მასთან დასალაპარაკებლად მივდიოდით.საღამო ხანი იყო,როცა იქ ავედით,თეკო იქვე მოშორებით კორპუსში ცხოვრობდა.მე და ლექსო მანქანიდან გადმოვედით და ის ბიჭი იქვე სკამზე მჯდარი დავინახეთ,მისკენ გავემართეთ ორივე.ლექსოს ხელი ჩამოართვა და გაეცნო.
-გამარჯობა ძმებო,მე ირაკლი ვარ.-ხელი გაუწოდა ბექასაც ირაკლიმ.
-გაგიმარჯოს.-ორივემ ერთხმად უთხრეს გამარჯობა.
-აბა გისმენთ ძმებო რა საქმე გქონდათ ჩემთან?-იკითხა ირაკლიმ.
-ერთ გოგოზე უნდა დაგელაპარაკო რომელიც მიყვარს და არ მინდა რომ ახლოს გაეკარო.სერიოზული სახით დაიწყო ლექსომ საუბარი.
-რომელ გოგოზე მელაპარაკები ძმა აქ ბევრი გოგო დადის ძაან.-ირონია შეურია სიტყვებში ირაკლიმ.
-ლექსოს უკვე ტვინში სისხლი ასხამდა ისე იყო უკვე მაგრამ თავი მაინც მოთოკა და მშვიდად უთხრა.
-თეკოზე გეუბნები,მე სხვა გოგოები სულ არ მაინტერესებს.უთხრა ამაყად ლექსომ და გულში გაეღიმა რომ მისთვის თეკოს გარდა სხვა გოგო არ არსებობდა.
-მაინც რა უნდა მითხრაა ძმაა?-ირონიას არ იშორებდა ირაკლი.
-ის რომ დღეის იქით თეკოს ახლოსაც არ გაეკარები,გასაგებია შენთვის?უთხრა კოპებშეკრულმა ლექსოსმ და ირაკლის პასუხს დაელოდა.
-შენ სართოდ ვინ ხარ ძმაო რომ მე რამე ამიკრძალო?-უთხრა არანაკლებ გაგიჟებულმა ირაკლიმ.
-ჯერ ერთი მე შენი ძმა არ ვარ მეორეც კი არ გიკრძალვ არამედ მოვითხოვ რომ თეკოს ახლოსაც კი არ გაეკარო, ლაპარაკზე ხომ თქმაც ზედმეტია.-უკვე ცოფებს ყრიდა ლექსო დ თავს ძლივს იკავებდა რომ არ დაერტყა ირაკლისთვის.
-შენ მე ვერაფერს მიბრძანებ გასაგებია ბიჭოო?-იმხელაზე იღრიალა ირაკლიმ რომ მეგონა ლექსო სახეში გაუკანებდა მუშტს მაგრამ ამ ყვვირილს გოგოს დაკივლება მოჰყვა და ყველას ყურადღება იქით გადავიდა,იკვე ახლოს მანქანასთან გოგო დავინახე და გადავყვიტე მივსულიყავი და გამეგო ვინ იყო.როცა ნაბიჯი გადავდგი ლექსომ მკლავში ხელი მომკიდა და მკითხა.
-ბექა სად მიდიხარ?
-მოვალ ეხლავე მინდა გავიგო,გაიგო იმ გოგომ რამე თუ არა თქვენი საუბრიდან?-ვუპასუხე უცებ და ნაბიჯი ისევ გადავდგი მაგრამ ლექსომ ისევ შემაჩერა.
-ეგ გოგო თეკოს დაქალია და რამე ზედმეტი არ აკადრო ან არ ეუხეშო ბექა გესმის ძმაო?-დამისერიოზულა ლექსომ.
-ხოო?ძაან კაია თუ თეკოს დაქალია ხოდა გავიცნობ.-ტუჩის კუთხეში ჩამეღიმა და გზა განვაგრძე.გოგონამ რმ დამინახა აშკარად ეტყობოდა რომ დაიბნა და გაოცებული მიყურებდა,თვალს არ მაშორებდა და მაკვირდებოდა,ისეთი პატარა და საყვარელი იყო,პატარა ბავშვივით მობუზულიყო და ჩემს მისვლას ელოდებოდა.ახლოს რომ მივუახლოვდი თვალები დახუჭული ჰქონდა.
-გამარჯობა.-ახლოს მისვლისთანავე მივესალმე მაგრამ ისეთი გაიოცებული სახით მიყურებდა მივხვდი რომ არფერი გაუგია.
-გამარჯობა.-ისევ გავუმეორე.
-გაგიმარჯოს.-მომესალმა ისიც,ისეთი ლამაზი ხმის ტემბრი ჰქონდა რომ წამში გამაბრუა.
-ამ დროს პატარა გოგოს გარეთ რა უნდა?-პატარა გოგოს ხსენებაზე ისე აწიატლდა მეგონა სადაცაა გასკდებბა თქო.
-ჯერ ერთი მე პატარა გოგო არ ვარ და მეორეც რა თქვენი საქმეა მე სად და როდის ვიქნები?-მომახალა გაცეცხლებულმა.მე კიდევ გულში მეცინებოდა მის ბავშვურ ქცევებზე.
-შენ რა ენა მოსწრებული ყოფილხარ?-არც მე დავაკელი მის დამცინავ ტონს.
-აბა როგორ...-მხოლოდ ეს მითხრა და ეშმაკურად ჩაიღიმა ტუჩის კუთხეში.ამ დროს ძალიან ლამაზი იყო,ღვთაებას გავდა,პატარა ვარდისფერი ტუჩები ოდნავ სიცივისგან დალურჯებოდა,ცხვირი ცოტა აცითლებოდა დალამაზი ხავისფერი თვალები უფრო მუქი გახდომოდა,ისეთი ლამაზი იყო ამ დროს მინდოდა გულში ჩამეკრა ეს პატარა არსება და აღარასოდეს გამეშვა ჩემგან.
-მოდი ეხლა ამ უაზრო ლაპარაკს თავი დავანებოთ და იმას გკითხავ რისთვისაც აქ მოვედი.ისევ მე დავიწყე საუბარი.
-გისმენ.-შიშნარევი ხმით მიპასუხა.
-დიდიხანია რაც აქ დგახარ და ჩვენს საუბარს ისმენ?-დავუსვი კითხვა და პასუხის მოლოდინში სუნთქვა შემეკრა.მაგრამ პასუხს ძაან აგვიანებდა ამიტომ ისევ გავუმეორე კითხვა.
-არც ისე,ეხლა მოვედი და შემთხვევით გავიგონე ჩემი მეგობრის სახელს რომ ახსენებდით და ამიტომ შევჩერდი სხვა არაფერი.
ჩამომირაკრაკა უცებ და მივხვდი რომ სიმართლეს მეუბნებოდა და არ იტყუებოდა.
-და მაინც რა გაიგონე შენს მეგობარზე ან საერთოდ ვინაა ეს შენი მეგობარი?-ვკითხე ისევ რომ იქნებ და მეტი გამეგო მის შესახებ,ეს პატარა გოგ ისე მომექონა მინდოდა მეტი მცოდნოდა და თავს არ ვანებებდი,მისგან წასვლა არ მინდოდა.
-ჩემი მეგობარი თეკოა.-ისეთი ბავშვური სახით მითხრა რომ სიცილი ვეღარ შევიკავე და გულიანად გამეცინა.ამაზე ძააინ გაბრაზდა და უხეშად დამელაპარაკა.
-რა გაცინებს ერთი ძალიან მაინტერესებს?
-არა ისეთი არაფერი,უბრალოდ შენს მიამიტობაზე გამეცინა პატარა ბავშვივით ჩამომირაკრაკე ყველაფერი არც დაგიმალია და არც მოგიტყუებივარ.-ვუთხარი გულწრფელად.
-რატომ უნდა დამემალა რამე ან მომეტყუებინე ამაში აზრს ვერ ვხედავ მე რაც გავიგონე ის გითხარი სხვა არაფერი.ისევ ისე ალალად მელაპარაკებიდა ბავშვური მიამიტობით და სისუფთავით სავსე.
-ხო და ზუსტად ეგ გამიკვირად ასეთი მართალი ბავშვი რომ ხარ.-ბავშვი ვუთხარი იმ იმედით ეომ ვიცოდი გაბრაზდებოდა მე კიდევ მომწონდა როცაა ის ცითლდებოდა მაგ დროს რაგაც საოცარი იყო მისი სილამაზე.
-მე ბავვშვი არ ვარ საკმაოდ დიდი ვარ იმისთვის რომ ბავშვი აგარ მეძახონ.-ისეთი დამიყვირა მივხვდი რომ მიზანში უკვე დიდხნის გარტყმული მქონდა.
-ხო კარგი დაწყნარდი რა ჩემი ბრალია რომ ბავშვის შეხედულება გაქვს და ბავშვს გავხარ?-უცებ დავიძვრინე თავი.
-იდიოტი ხარ.-მომაძახა ძაან გაბრაზეულმა და სადარბაზოში შევარდა.მე კი ვიდექი და გულიანად ვიცინოდი უკვე მუცელი მტკიოდა ისე ვიცინე სანამ ლექსო ჩემთან არ მოვიდა და ხელით არ შემეხო ვერ გავჩერდი.
-რა იყო შე ჩე.. რა გაცინებს გიჯივით?მკითხა გაოცებული სახით. მე კიდევ მის სახეზე ისევ გამეცინა და სული ძლივს მოვითქვი.
-არაფერი შე ჩე.. არაფერი.უბრალოდ ის პატარა გოგო გავაბრაზე და იმაზე მეცინება..ვუთხარი სიცილნარევი ხმით.
-კაი რა ტოო რა დროს სიცილია ხო არ დაგავიწყდა აქ რა საქმეზეც ამოვედით?-მითხრა დაღონებულმა ლექსომ.და თან მე შენ ხომ გაგაფრთხილე რამე ზედმეტი არ უთხრა მაგ გოგოს თეკოს დაქალია თქო.
-არა ტო ზედმეტი არაფერი მითქვია მართლა.უბრალოდ ძალიან გულუპრტყვილოა და მაგაზე მეცინება.
-ანუკი ძალიან საყვარელი და კარგი გოგოა, შენ სხვებში არ შეგეშალოს თავს არავის დააჩაგვრინებს და არც თვითოინ დაჩაგრავს ვინმეს.-მითხრა ლექსომ.წამით დავფიქრდი მართლაც საოცარი გოგო იყო.თან სახელიც წამოსცდა ლექსოს,ეს მაგრად გამიხარდა რომ მისი სახელი გავიგე არ მინდოდა ლექსოსთვის მეკითხა მან კი უნებურად გამიმხილა მისი სახელი.
-ხო კაი რაში მაინტერესებს ტო როგორი და რანაირი გოგოა,გოგოა რაა ეგეც სხვებივით სხვა ხო არაფერი.-ვუთხარი სხვათაშორისად რომ ეჭვები არ გასჩენოდა ლექსოს და არ მიმხვდარიყო რომ ანუკი მომეწონა თორემ რა გაუძლებდა მერე მაგის დაკითხვებს.
-ხო კაი არ გაინტერესებს და ნუ გაინტერესებსს მაგრამ დაიმახსოვრე რომ მაგ გოგოს ზედმეტი არ უნდა უთხრა და ეხლა კიდევ წავედით ეს საქმე მოვაგვაროთ თორემ ვატყობ ეს ტიპი უნდა შემომაკვდეს ცემაში თუ ჩკუას არ ისწავლის.
-კაი ხო გასაგებია არაპერსაც არ ვეუბნები.ნუ გამიხურე რა საქმე.ხოო წამო.წამო მივხდოთ და მოვაგვაროთ ეს საქმეც.მხარზე ხელი დავკარი ლექსოს და ბიჭებისკენ გავემართეთ.იმ საგამოს ყველაფერი მოვაგვარედ,ხელის აწევა აღარ დაგვჭირდა რადგან სანამ ჩვენ აქეთ ვსაუბრობდით ირაკლი დაფიქრებულა და მიმხვდარა რომ თეკოსთვის სამუდამოდ თავი უნდა დაენებებინა,ამიტომ კველაფერმა წყნარად და მშვიდად ჩაიარა.იქიდან პირდაპირ სახლში წამოვედით.ისეთი დაგლილები ვიყავით რომ პირდაპირ ლოგინში შევძვერით და სიზმრების სამყაროში გადავეშვი მე ანუკიზე ფიქრით ლექსო კიდევ თეკოზე და იმაზე ფიქრით თუ როდის მივიდოდა და გაუმხელდა ბოლოს და ბოლოს თავის გრძნობას.
მხოლოდ მთვარეს ვუჩურჩულებ გულში ნადებს
გეფერები ჩაგიხუტებ სიყვარულით
ჩემი ანცი შემიყვარდა უსაშველოდ
ვიცი მასაც რომ ვუყვარვარ წმინდა გულით
ჩვენს სიყვარულს დროა რამე ვუსაშველოთ.
გეფერები, უსასრულოდ გიალერსებ
თვალებს სევდა შერჩენიათ ნისლის ფერი
უხმოდ, ნაზი შემოხედვით მიპასუხებ
ამბორსაც ვგრძნობ სიამისგან მიმდის ფერი.
შენზე ფიქრში, კვლავ უშენოდ დაღამდება
მხოლოდ მთვარეს ვუჩურჩულებ გულში ნადებს
მთვარე წლობით ნაგროვ სიბრძნეს გადამდებდა
მე კი ჩემი წმინდა გრძნობა ვუზიარე.
უსასრულოდ შემიძლია დაგელოდო,
როცა გნახავ ბავშვის გულით გავიხარებ
სულს სიამე ისე ტკბილად დამდენოდა
მონატრებას ახლოს აღარ გავიკარებ...
ორი ღამე (თავი 19)
ბიორნე:-,,სინანული გონიერებაა,რომელიც გვიან მოდის'.

ცხოვრება დაუსრულებელ თამაშს ჰგავს, თამაშს რომელსაც არც წესები და არც საზღვრები არ გააჩნია, რომელსაც ვერც დრო და ვერც ვერანაიარი ბუნების ძალა ვერ ერევა გარდა ერთისა, გარდა სიკვდილისა, მაშინ მილიარდიდან ერთ-ერთი ტოვებს თამაშს და მის ადგილს სხვა იკავებს, ეს ყველაფერი ჩამთრევი რუტინაა, თუმცა ზოგჯერ სასიამოვნოც, იბრძოლო საყვარელი ადამიანისთვის ეს უდიდესი ბედნიერებაა.. თუმცა უმეტეს ნაწილში ტკივილი უფრო დიდია ვიდრე სიხარული და ჩვენ გვაქვს მხოლოდ ორი შანსი , ან გავუძლოთ, ან არა!"
გაურკვეველი გადაწყვეტილების წინაშე იდგა, ეს არ იყო პატიება ან არ პატიება, არ იყო სიბრაზე , ეს იყო იმედგაცრუება..
"იმედგაცრუების შემდეგ-სიცარიელეა" სადღაც მოესმინა და აქამდე თუ მის აზრს ვერანაირად ვერ ხვდებოდა ახლა თვალნათლივ ედგა ამ ფრაზის მაგალითი წინ, განადგურებული მზერა მიეპყრო სარკისთვის და თვალებიდან ჩამოსულ ცრემლებს მუჭით იწმენდდა, ამოუცნობ ტკივილს გრძნობდა, ასეთი ტკივილი მაშინაც არ უგრძვნია როდესაც თავი ფულზე გაყიდა,ახლა ღრმად და უფრო მტკივნეულად ჩაასეს დანა გრძნობდა, ოთოს გაჭრილ იარებში დემეტრე იქექებოდა, ისეთი შთაბეჭდილება ჰქონდა თითქოს ქვა იყო, ან უსულო რაიმე საგანი რადგან ყველა ღალატობდა,მეგობრები კლასელები, თავის დროზე მამამაც უღალატა წასვლით, მერე ქმარმა, ეხლა კი.. ეხლა ადამიანმა რომელიც სიცოცხლეზე მეტად შეიყვარა, რომელიც სპონტანურად გამოჩნდა, რომელიც თავიდანვე საშინელ არსებად მონათლა და მისი ზიზღი გულში დაიბუდა, მერე დროთა განმავლობაში ზიზღი რაღაც ნაპერწკალმა გაალღვო და გაჩნდა დაუსრულებელი და ამოუცნობი გრძნობა, რომელმაც დაიმონა გულით, სულით, სხეულით, სიამოვნებდა როგორც ფიზიკური ისეც სულიერი სიახლოვე მასთან, რადგან ეგონა რომ ის ერთადერთი იყო ვისაც შეეძლო მისი ასე გაბედნიერება...
სულიერად გატყდა, აქამდე აშენებული კოშკები მთასავით ჩამოიქცა მის წინაშე და მაინც ვერ ადანაშაულებდა მას, მისდამი სიბრაზეს ვერ ატანდა გულს, ეს ის შემთხვევა იყო როდესაც გულს გონებაც დაემონებინა და ყოველ წამს ახსენებდა "გაიხსენე, რა ბედნიერი იყავი მასთან, გაიხსენე".


*
-დემეტრემ დამირეკა, უნდა წავიდეთ.. საწოლიდან სწრაფად წამოხტა ლევანი და შარვალი ამოიცვა.
-რამოხდა რა გითხრა.. მითხარი ლევანი ნუ მანერვიულებ..
-ვერგავიგე ნორმალურად, რაღაცეებს ბუტბუტებდა სესილი დავკარგეო. მემგონი სერიოზულადაა საქმე, ჩამწყდარი ხმა ჰქონდა.
-ღმერთო, ჩემო , ეხლავე მოიცა ჩავყრი ამეებს. მანქანაში დავკეცავ. სწრაფად წამოდგა საწოლიდან ტანსაცმელები ამოიცვა, სკამზე გადაკიდებული პერანგები ჩანთაში ჩაყარა, ლოგინი მოასწორა და კიბეებზე ჩაირბინა
-ყველაფერი ავალაგე, წავედით. ანერვიულებულიყო სალომე, მაშინვე მიხვდა რომ სესილის უჭირდა, გაუკვირდა რატომ არ დამირეკაო, მერე მიხვდა მაგის მიზეზსაც, სესილის ხომ არასდროს უყვარდა ვინმეს შეწუხება, გული ეკუმშებოდა როდესაც მისი მდგომარეობა წარმოედგინა, ლევანის სიტყვებიდან გამომდინარე დაშორდნენ, იცოდა სესილი ესე უბრალოდ ვერ გაიმეტებდა დემეტრეს და რაიმე სერიოზული აუცილებლად უნდა მომხდარიყო.
მანქანა სწრაფად მოსწყვიტეს ადგილს.
იმდენად მალე აღმოჩნდნე ქალაქში ვერც გაიაზრეს, ლევანიმ სალომე სახლამდე მიაცილა
-დემეტრეს ვნახავ და დაგირეკავ პატარავ, შენ სესილისთან იყავი. მიყვარხარ. შუბლზე აკოცა და სალომე შევიდა თუ არა სადარბაზოში მაშინვე მოსწყვიტა მანქანა ადგილს.
ერთი ჩაისუნთქა და კიბეები თვალის დახამხამებაში აირბინა, კარებთან სული მოითქვა, მერე გასაღები მოარგო საკლიტურს და გააღო, სახლში იდეალური სიჩუმე სუფევდა და კარადასთან დაწყობილი სესილის ფეხსაცმელი რომ არა ვერც მიხვდებოდა, რომ სახლში იყო. ჩანთა იქვე კომოდზე შემოდო, ფეხზე გაიხადა და სესილის ოთახისაკენ გაიმართა, ერთი სული ჰქონდა როდის ნახავდა დაქალს, სახელურს ხელი ჩამოჰკრა და ფრთხილად შეაბიჯა ოთახში.
საწოლზე ემბრიონის ფორმაში მოკუნტულიყო სესილი, მუხლები თითქმის ნიკაპს ეხებოდა. სახე სულ სველი ჰქონდა, გული აეწურა დაქალის ასეთ მდგომარეობაში ნახვისას, ასე გადანდურებული არასდროს ენახა..მის წინ ჩაიმუხლა და თავზე ხელი გადაუსვა.
-მოხვედი სალ? ტირილისგან ხმა დამახინჯებოდა, ისეთი ხმით ამოიხავლა ვერც იცნო საკუთარი ხმა.
-მოვედი ჩემო ცხოვრებავ, შენთან ვარ.. ჩშშ, არ იტირო სეს. აქ ვარ.
სესილიმ ორივე ხელი მოჰხვია დაქალს , თავი მის კისერში ჩარგო და სალომესდა გასაოცრად ბოლო ხმაზე აქვითინდა.
არასდროს! სესილის არასდროს უტირია სხვის დასანახად, მითუმეტეს ხმამაღლა, ყოველთვის ცრემლებს ბალიშს ატანდა , არავის უნახავს მისი ცრემლები გაზრდის შემდეგ, შემაძრწუნებელი იყო მისი გაბზარული ხმა, თითები უთრთოდა. ორივე ხელი შემოჰხვია დაქალს და მის გვერდით მოკალათდა.
-მომიყევი და დაიცლები სეს... უჩურჩულა როდესაც ტირილისგან დაღლილმა გული სალომეს მკერდს მიადო კიდევ ერთხელ ამოისრუტუნა. მოკლედ მოუყვარ ნანახი, სალომე გაოგნებული იყო, ყველასგან ელოდა, მაგრამ დემეტრესგან არა, იცოდა და თავისი თვალით ხედავდა როგორ სიგიჟემდე უყვარდა ქურციკიძეს ახალაია, და ახლა ყურებს ვერ უჯერებდა, მთელი მისი გონება ეწინააღმდეგებოდა ცოტახნისიწნ მოსმენილს, გული დაეფლითა როდესაც კიდევ ერთხელ ატირდა სესილი და ისევ მაგრად ჩაიხუტა..


*
-მე ჩემი ხელით გავანადგურე ჩვენი სიყვარული, ამის დედა ვა***ე. რა ნაგავი ვარ. ხელებს თავში იშენდა დემეტრე და თავჩაქინდრული ლევანისწინ მიმოდიოდა.
-გესმის ბიჭო, დავკარგე. არ შემიძლია უმისოდ ცხოვრება, გესმის ლეუშ? ჩემი ცხოვრება დავკარგე..
იატაკზე ჩამოჯდა და კედელს მიაყრდნო თავი
-კიდევ ერთხელ გაჯობა იმ .. სიტყვებს თავს ვერ უყრიდა ლევანი.. ვერც ასოებს პოულობდა რომ მარის სახელი წარმოეთქვა იმდენად დიდ ზიზღთან აკავშირებდა მას.
-დედას მო*******, მაგ ბო*ს. ააა.. !! თითები თმებში ჩარგო და ბავშვივით ატირდა, მიუხედავად იმისა რომ დემეტრე ძალიან ემოციური იყო ასეთ დღეში არ ენახა არასდროს ლევანის, სულიერად ინგრეოდა მამაკცის გაპარტახებული სული,მისი თითოეული მოლეკულა და ატომი სესილისაკენ ილტვოდა.
-გეყოფა დემეტრე, ადექი წადი პატიება სთხოვე. გაინძერი. თვალები აუბრიალა ძმაკაცმა
-იმდენად არაკაცურად მოვექეცი პატიების ღირსიც კი არ ვარ.
თავის თავს თვითონ გამოუტანა განაჩენი.
-ბიჭო კაია მაგას რო ხვდები, მაგრამ ბოდიში მაინც მოსახდელი გაქვს, გაპატიებს თუ არა ეგ უკვე მისი გადასაწყვეტია, მაგრამ დიდად არც მჯერა ამისი.
იმედგაცრუებული უყურებდა ძმაკაცს ლევანი.
-ნაგავი ვარ , ამის დედას შ*****.
-პროსტა შენი მიკვირს, შენს ადგგილას დედას მო********ი მაგ მარის შენ კიდე მაგასთან სექსით კაავდები. .
-იმ ღამეს მაგრად ვიეჭვიანე სესილიზე. იმდენი დავლიე ცოცხალ მკვდარს ვერ ვარჩევდი. თორე მაგას მე ჩემამდე არც მოვუშვებდი.
-არ გამართლებას ძმაო , არაა.
მხარზე ხელი დაუტყაპუნა და წამოაყენა.
-ყველაფერი თქვენ ორის ხელშია, ეჭვიანობა, ღალატი.. დაამტკიცეთ რომ თქვენი სიყვარული ამ ყველაფერზე უფრო მაღლა დგას, ის ერთ დღეში ვერ გაპატიებს დემეტრე, თუ გიყვარს იბრძოლე, არააქვს მნიშვნელობა ეს კვირებს გასტანს, თვეებს თუ წლებსს, იბრძოლე რომ ყველაფერი გამოასწორო. წადი ეხლა წყალი გადაივლე და ცოტა გამოფხიზლდი, მანამდე რამეს გავაკეთებ შევჭამოთ. აბაზანისკენ უბიძგა და თვითონ სამზარეულოს მიაშურა.
*
დღეები საშინლად დამთრგუნველი გახდა, მალე შემოდგომის ცივი თვეები დადგებოდა, მათ კი ჯერ არაფერი ჰქონდათ გარკვეული, ორივე რაღაც მომენტში იჭედებოდა, სესილი სულ თავს არიდებდა და იმის მერე ალბათ ერთი -ორჯერ თუ შეხვდენ ოფისში ერთმანეთს, სესილი სწრაფად მირბოდა დილით ჩაიკეტებოდა კაბინეტში და იქამდე მუშაობდა სანამ დემეტრეს მანქანის ადგილს ცარიელს არ ნახავდა, დემეტრე დილა ადრიან მოდიოდა, თვალი კარზე ეჭირა , როდსაც სესილი დაინმახავდა კედელს ამოეფარებოდა, არ ჰყოფნიდა გამბედაობა მისთვის თვალებში შეეხედა, ლაჩრულად იქცეოდა, რადგან ეშინოდა რომ სესილის თვალებში ვეღარ დაინახავდა უწინდებურად აალებულ გრძნობებს.
-აჰა მოვაწერე ყველაფერს ხელი. საბუთები ელენეს გაუწოდა დემეტრემ
-ახალაიას ხელმწოერარა დარჩა და დავამთავრებ.ამოიფრუტუნა ელენემ და ფურცლების დასტა კომოდზე შემოდო.
-მე წავუღებ საბუთებს. ვერც გააცნობიერა ისე ისროლა გონებამ წინადადება.
-დამავალებ. გადაიხითხითა და ხელში გაუწოდა, მიდიოდა გრძელ კოლიდორში და ფეხები უკან რჩებოდა "ვაითუ, ვაითუ" ტვინს ურევდა და ყელი უშრებოდა, ახლა ისევ შეიკეტებოდა კაბინეტში ისევ ამოიღებდა პოლონურ ვისკის და გადაჰკრავდა რამოდენიმე ჭიქას რომ მაქნაანში ცამჯდარი ქუჩის მეორე მხრიდან ეყურებინა როგორ გამოდიოდა სესილი შენობიდან , რომელსაც ეგონა რომ დემეტრე წასული იყო.
თუმცა მიდიოდა და ვერ ჩერდებოდა, გონება ებღაუჭებოდა მაგრამ ფეხები არ ნებდებოდნენ, ბოლოს ისევ წააგო ყველამ და ყველაფერმა გულთან ბრძოლა და ღრმა ამოსუნთქვის შემდეგ მისი კაბინეტის სახელური ჩამოსწია.
კედლისკენ იყო შებრუნებული თაროებზე საბუთებს ახარისხებდა, დემეტრე ფეხაკრეფით შევიდა, ისერომ სესილის არაფერი გაუგია, კარგა ხანს იდგა ასე როდესაც სემობრუნებულმა დემეტრეს დანახვაზე შეჰკივლა
-მმააპატიე თუ შეგაშინე, უნდოდა მისულიყო ჩახუტებოდა მაგრამ ისეთი გრძნობა დაეუფლა ხელფექი შეებოჭა.
-რამე გინდოდათ? სესილის ორგანიზმში ქარბუქი მისმა მშვიდმა მასკამ გადაფარა და მოჩვენებითი სიმშვიდით ჰკითხა
-მე.. აი საბუთები, ხელი უნდა მოაწერო. გასვლა დააპირა დემეტრემ თუმცა გადაიფიქარ, კარი მიკეტა და სესილისკენ წავიდა აჩქარებული ნაბიჯით, ერთ ადგილას აიწურა ქალი როდესაც მის სახეს ჩვეული მონატრებული სუნთქვა დაეცა და დაიბნა, ხელით მაგიდას დაეყრდნო რომ არ დავარდნილიყო და თვალები მაგრად დახუჭა ქარბუქის მოლოდინში...
-აქამდე გამბედაობა არ მეყო მოვსულიყავი და შენთვის თვალებში შემეხედა, მაგრამ შენმა მონატრებამ ყველაფერი დამავიწყა, ვიცი არვარ ღირსი შენი პატიების, მაგრამ მაინც საჭიროდ ვთვლი რომ პატიება გთხოვო. არ გეგონოს რომ რამე შეიცვალა ჩემს გრძნობებში იმ ღამის მერე, ერთადერთი ის რომ უფრო მეტად შემიყვარდი , მე .. მზად ვარ ვიბრძოლო შენთვის, დაგელოდები რამდენიც საჭიროა,მთავარია ვიცოდე რომ გიყვარვარ.. და ამასაც ვხედავ შენს თვალებში, არ დაკარგულა ის გრძნობა რომელიც ერთად ავაშენეთ, ისევ გიყვარვარ სესილი . არაკაცურად მოგექეცი მაგრამ მაინც ვერ შემიზიზღე.. თუ შეძლებ მაპატიე..
ხელის ზურგი სესილის აწითლებულ ლოყას ჩამოუსვა და გასვლა დააპირა როდესაც ქალმა ხმადაბლა ამოიჩურჩულა
-მე უკვე გაპატიე. დემეტრე ერთიანად აენთო, იმედის ტალღა მთელს სხეულს მოედო.
-მაგრამ.. დრო მჭირდება , რომ დავივიწყო ყველაფერიი, ვიცი ალკოჰოლს რისი გაკეთება შეუძლია და იმღამინდელ შენს საქციელს მხოლოდ მას ვაბრალებ. უბრალოდ ძნელია ჩემთვის, ორჯერ ერთიდაიგივეს გადატანა.. დრო მომეცი და ალბათ დროთა განავლობაში ყველაფერი თავის ადგილს დაუბრუნდება.
იმდენად გახარებული იყო მისი სიტყვებით დემეტრე უნდოდა მისულიყო ეკოცნა, მაგრამ თავი შეიკავა, ყველაფერი ბედს და დროის სვლას მიანდო, თავი მსუბუქად დაუკრა და გაცისკროვნებული სახით გააბიჯა კაბინეტიდან.
*
ისე გაილია დრო ვერც ვერავინ შეამჩნია, იმდენად იყვნენ საქმეებში ჩაფლული სხვა რამეზე ფიქრისთვის დრო აღარც რჩებოდათ, ლიზი მამას თანდათან უახლოვდებოდა, მაგრამ უწინდებურ დისტანციას მაინც იჭერდა, ლიუდამ მუშაობა დაიწყო ერთ-ერთ ცნობილ რესტორანში შეფ-მზარეულის დამხმარედ, ინგა ბავშვს უვლიდა, სალომე და ლევანი ერთმანეთით ტკბებოდნენ, სესილი და დემეტრე კი ფიქრებს საბუთებს ატანდნენ და მაინც არ ჩქარობდნენ რაიმეს გარკვევას.
11 ნოემბრის საღამო იყო, ლევანიმ თავი ვახშამზე დაიპატიჟა,წინასწარ გააფრთხილა სალომე რომ დემეტრესთან ერთად მივიდოდა, მთელი დღის მზადებაში იყვნენ საღამოს სტუმრების მისაგებად, 8ს 15 წუთი ეკლდა ზარის ხმა რომ გაისმა, სესილი გაინაბა, გული აუჩქარდა, ხელები აუკანკალდა, საშინლად უყვარდა დემეტრე და უმისობით გიჟდებოდა მაგრამ თავს ვერაფერს უხერხებდდა და ეს ღალატი მეზსიერებაში ბორბალივით ტრიალებდა, სალომემ კარი გააღო და ბედნიერი ღიმილი წარბაწეულმა მზერამ შეცვალა. ზღურბლზე ოთო იდგა, ბავშვით ხელშიი.
ბავშმა ჯერ დედას მერე დეიდას და მერე ბებიიებს აკოცა .
-ჯერ არ მოსულან ლევანი და დემეტრე ბიძია? ტუჩები ამობრიცა საყვარლა.
ამასობაში სალომემ კარებში მდგარი მამაკცი შემოიპატიჟა , მისაღებში სუფრა უკვე გაშლილიყო.
-რამეს ზეიმობთ? ხელი ხომ არ შეგიშალეთ? დაჟინებული მზერა მიაპყრო ბავშვის კოცნით გართულ სესილის.
-არა ისეთს არაფერს, უბრალოდ ოჯახური ვახშამი.. დარჩი თუ გინდა. ცოტაოდენი ყოყმანის შემდეგ უთხრა მხოლოდ და მხოლოდ თავაზიანობის მხრივ, თან დარწმუნებულიც იყო რომ არ დარჩებოდა მაგრამ საუბედუროდ შეცდა.
-რადგან შენ მეუბნევი დავრჩები, თვალები აუთამაშა ოთომ და მისკენ ახლოს გადაჯდა. - როგორი ბედნიერია როცა ერთად ვართ. ორაზროვნად უთხრა და ბავშვის თმებში ახლართა თითები.
-ჩემი ლიზიკო იმიტოა ბედნიერი რო დემეტრე ბიძიას ნახავს არაა? მისაღებში თავი შემოყო სალომემ და სიტუაცია უცებ განმუხტა , თუმცა დარჩა ოთო ხახამშრალი და პირღია.ბრაზი მოაწვა და დნავ წამოწითლდა სახეზე მაგრამ მალევე გადაუარა და ცინიკური ღიმილით გახედა ყოფილი ცოლის დაქალს.
-აი ისინიც მოვიდნეენ. მისაღებიდან გამოსძახა გახარებული ხმით სალომემ როდესაც კარზე ზარის ხმა გაისმა. ბავშვმა დედის თიტებბი ხელში მოიქცია და კარებისკენ დაქაჩა , ვერც ის შეეწინაღმდეგა, მისი გული ხომ ასე ძალიან ელოდა დემეტრეს..
სალომეს შეკივლებაზე ყველა ჰოლში გამოცვივდა.
-დეეე., მამა რატო არ მითხარით თუ მოდიოდით, ჯერ ერთს ეხუტებოდა და კოცნიდა მერე მეორეს.მშობლები სახლში შემოიპატიჟა, ვახო და ნელი ბედნიერებისგან ტიროდნენ შვილის დანახვა ისე გაუხარდათ, ინგა და სესილი გადაკოცნეს და ლიუდაც გაიცნეს, ბავშვი ვახოს შეახტა და თეთრ წვერებზე წაეთამაშა.
-ბაბუა მომენატრეე ძალიან. ლოყაზე აკოცა და პატარა ხელები ყელზე შემოჰხვია მამაკაცს.
მათ უკან დემეტრე და ლევანი იდგენნ, " ახლა ნამდვილად გამიჩერდება გული" გაიფიქრა სესილიმ და ნერწყვი ღრმად გადაყლაპა რაც არც ოთოს და არც დემეტრეს არ გამორჩენიათ, საყვარელი ქალის ნახვამ ყველაფერი დაავიწყა, რობოტივით მოქმედებდა, ყველას მიესალმა მაგრამ თვალს მაინც არ აშორებდა სესილის რომელიც ასევე დატყვევებულიყო მონატრებული მზერით და მის იქით ვეღარაფერს ხედავდა.
ბოლოს ერთმანეთსაც მოჰკრეს თვალი ოთომ და დემეტრემ, ორივეს უსიამოვნოდ გასცრა და ზრდილობის გამო ხელი ჩამოართვეს.
-ეს ის სიურპრიზი იყო საღამოსთვის რომ დამპირდი? თავი გულზე მიადო ლევვანის და მაგრად ჩაეხუტა.
-ეს პირველი სიურპპრიზი იყო, თვალი ჩაუკრა და ყველა მაგიდისკენ დაიძრა. სუფრის ერთ თავში ვახო იჯდა, მეორეში ლევანი, ლევანის გვერძე დემეტრე , შემდეგ ინგა და ნელი, ლევანის მეორე მხარეს სალომე , სესილი , ლიუდა და ოთო.
ოთოს უნდოდა სესილის გვერდით დაჯდომა თუმცა ლიუდამ დაასწრო და კმაყოფილი ღიმილით გადახედა დემეტრეს, მასაც გაეცინა როდესაც ქალის მზაკვრობას მიხვდა.ნელ ნელა ჭიქები შეავსეს, ოჯახი დალოცეს, და მოვიდა ლევანისთვის ყველაზე ამაღელვებელი მომენტი, დაცარიელებული ჭიქა ვახომ შეუვსო და გადააწოდა მის პირდაპირ მდგარ მამაკაცს, ლევანი ღრმად ჩაისუნთქა, სალომეს ხელი ჩაჰკიდა და წამოაყენა
-დღეს ზუსტად 7 თვე შესრულდა რაც გაგიცანი. არ მოგატყუებ რომ 11 მაისი იმიტომ დამამახსოვრდა შენ რომ გაგიცანითქო, არა იმდღეს საქმიანი შეხვედრა მქონდა უცხოელ ინვესტორებთან და ამ შეხვედრამ იმდენი შემოსავალი მომიტანა თარიღიც ძალაუნებურად დამამხსოვრდა. მტკიცედ და გამართულად ლაპარაკობდა თან ღიმილით უყურებდა სალომეს. -აღარ მეგონა თუ გამოჩნდებოდა ისეთი ვინმე ვინც ჩემს ცხოვრებას შეცვლიდა, შენ გამოჩნდი და შეძელი კიდევაც რომ მე ისევ სუნთქვა დავიწყე, გასაოცარი ქალი ხარ სალომე, გაცნობის მეორე დღიდან შენში არამარტო ახალგაზრდა, ლამაზ ჭკვიან ქალს ვხედავ , არამედ ჩემი ცხოვრების თანამგზავრს, ჩემი ჭირისა და ლხინის გამყოფს. დიდი ტრადიციების მოყვარული არ ვარ მართალია მაგრამ ეს ჩემს ვალდებულებად მიმაჩნდა, სკამი გაწია და სალომესთან ერთად ფეხზე წამომდგარ ნელისაკენ და ვახოსაკენ დაიძრა, შემდეგ ინგასაც ანიშნა
-თუ შეიძლება მობრძანდით-ო.
-დიდხანს არ მიფიქრია ამ გადაყწვეტილებაზე რადგან ფიქრი არცაა საჭირო, ასე მგონია. ვიცი რომ არასდროს ვინანებ იმას რასაც ახლა ვიტყვი და გავაკეთებ. ბატონო ვახო ქალბატონო ნელი თქვენ როგორც სალომე სბიოლოგიურ მშობლებს, როგორ მის აღმზრდელს და მის გულში სიყვარულის ჩამრგველს და თქვენ ქალბატონო ინგა, ქალაქში მისი ოჯახის შემცვლელს, სითბოსა და სიყვარულით მიმღებს,ვიცი რომ სალომესაც ისევე ქალიშვილად თვლით როგორც სესილის და მათშორის განსხვავება მხოლოდ მათი თვალის და თმის ფერია თქვენთვის. მე გთხოვთ სალომეს ხელს,იმ ხელს რომელსაც გპირდებით რომ არასდროს გავუშვებ, გპირდებით რომ არასდროს არ იქნება მის თვალზე ცრემლი ბედნიერების გარდა, გპირდებით რომ ასეთი და უფრო ბედნიერიც იქნება , გთხოვთ რომ გზა დაგვილოცოთ მომავლის და თქვენი თანხმობა მომცეთ სანამ აზრს თქვენს ქალიშვილს სალომე ნუცუბიძეს ვკითხავ.
ინგას ნელის და ვახოს სიხარულისგან ცრემლები სდიოდათ სესილი აღფრთოვანებული თვალებით შესცქეროდა ჯერ წყვილს შემდეგ დემეტრეს, ბავშვი აქეთ იქიდან წრეს უვლიდა მაგიდას, ყველა ბედნიერი და გახარებული იყო რათქმაუნდა გრად ოთოსი რომელსაც სულ ფეხებზე ეკ*და ყველაფერი, მთავარია სესილისთან ახლოს ყოფილიყო.
სალომე გაშეშებული და გაშტერებული იდგა, კარგა ხანს ცდილობდა გაერკვია ლევანის სიტყვები სიზმარი იყო თუ რეალობა, იმხელა გადატრიალება ხდებოდა ახლა მასში გრძნობებს თავს ვერ უყრიდა, ბედნიერებისგან ადგილზე იყო გაყინული და აღტაცებული თვალებიდან თითო ოროლა ცრემლი ჩამოსდიოდა, ლევანიმმ მისი ხელი ტავისაში მოიქცია და სიყვარულის ნიშნად ნაზად გაუღიმა, ახლაღა დაამტკიცა გონებამ რომ ეს რეალობა იყო.
-კარგი ბიჭი ხარ შენ შვილო და ეს ყველაფერი რომ არ გეთქვა ისედაც დარწმუნებული ვიყავი რომ ძალიან გიყვარდა ჩემი სალომე და დაიცავდი სულ, მე რომ მეგონა ჩემზე ვეღარაფერი მოახდენს შთაბეჭდილებას-მეთქი შენმა ღირსეულობამ და პატივისცემამ ჩემს ყველა მოლოდინს გადააჭარბა, ჩვენ თანახმა ვართ ჩემი შვილი გახდეს სამუდამოდ შენი ცხოვრების მეგზური, მთავარია ის იყოს თანახმა.
ვახომ მსუბუქად დაჰკრა ზურგზე ხელი ლევანის და უფრო შეათამამა
-უფალი იყოს თქვენი მფარველი. ინგამ მშვიდად გაუღიმა და გვერდით მდგარ ბედნიერებისგან ატირებულ ნელის ხელები მკლავებზე მოჰხვია.
ლევანიმ ჭიქა მაგიდაზე დადო, ჯიბიდან პატარა ლურჯი კოლოფი ამოიღო, სალომეს წინ მუხლზე დადგა , მისი ხელი თავისაში მოიქცია და უთხრა
-თანახმა ხარ გახდე ჩემი ცოლი? ყუთი გახსნა და ულამაზესი ბრილიანტის ბეჭედი ამოიღო.
-კი, კი, კი,კი,კი თანახმა ვარ! ბეჭედი თთზე მოარგო და სიხარულისგან აკრუსუნებულ სხეულს ჩაეხუტა..
სალომე დანიშნეს, როგორც წესი და რიგი იყო, რომ არ სწყენოდათ მის მშობლებს არაფერი, ქორწილამდეც ცალ-ცალკე ცხოვრება გადაყწვიტეს, მიუხედავად იმისა რომ ერთმანეთის გარეშე წამიც აღარ შეეძლოთ.
ის დღე მხიარულად და ბედნიერად მისრულდა, ლევანიმ იმ ღამითვე დააბრუნა ვახო და ნელი სახლში, ოთო ისე გაიძურწა ვერ ვერავინ შეამჩნია, ლიზის დივანზე მიეძინა, დემტერემ ხელში აიყვანა და სესილის საძინებლისაკენ დაიძრა,სუფრის ბოლოში მჯდარმა ძლივსღა შეამჩნია ეს და საყვარელ მამაკცს უკან მიჰყვა.
-დაიძინა..
-ხო დაღლილი იყო.
-შენ და ოთო ერთად ხართ? მოურიდებლად ჰკითხა ის რაც მთელი საღამო აწუხებდა.
-არაა, უბრალოდ მოსული იყო და უხერხული იქნებოდა დარჩენა არ შემომეთავაზებინა. უცებ გაიმართლა თავი სესილიმ.
დემეტრემ თვალი კედლის საათისკენ გააპარა და საათმა 12ს რომ დაჰკრა ყურთან უჩურჩულა
-გილოცავ დაბადების დღეს.
არ მოელოდა სესილი, ეგონა დაბადების დღის თარიღიც კი არ ეცოდინებოდა, ახლა თვითონაც აღარ ახსოვდა მომდევნო დღის არსებობა და ძალიან ესიამოვნა პირველად, პირველი მოლოცვა დემეტრესგან.
-მადლობა..უნდოდა მოხვეოდა, ეკოცნა, ჩახუტებოდა ისე რომ აღარასდროს გაეშვა, თუმცა ძალა ვერ იპოვა ამისთვის და მხოლოდ ღიმილით შემოიფარგლა.
-ნეტა რამე გვეშველება.. თითქოს კითხვასავით გამოუვიდა დემეტრეს, მერე ლოყაზე ნაზად აკოცა, ხელში მოგრძო წითელი ყუთი ჩაუდო და ოტახიდან ფეხაკრეფით გავიდა.


წინაზე გადავწყვიტე რომ ეს ბოლო თავი იქნებოდა თუმცა მუზები ისევ მომაწვა და ალბათ კიდევ ერთ თავს მივამატებ :) მადლობა დიდი ბავშებო ვინც კითხულობთ, მიფასებთ, განვმეორდები, თუ რაიმე შეცდომაა და არ მპგწნთ, მითხარით რომ გამოვასწორო. მიყვარხართ!
ღამე უკომპლექსოა (დასასრული)
ფიქრები და ისევ ფიქრები.მართლაც რთული რამ ყოფილა,ვერასდროს ვიმორჩილებთ მათ,არ გვძალუძს ვაკონტროლოთ ისინი.ძნელია,მაგრამ სიმართლე,ძნელია,მაგრამ რეალობაა...
დილას ადრე მეღვიძება,ფიქრები მიბჟუის თავში.კვირა დღეა.არსად ვარ წასასვლელი გარდა ცეკვისა,რომელის საღამოს ექვსს საათზე მაქვს.
ვიღიმი,მაგრამ მალევე მახსენდება,რომ სამეცადინო მაქვს.ვდგები,შახპს ვიღებ,თავს ვიწესრიგებ და სასაუზმოდ გავდივარ,ცოტა ხანში ჩემს ოთახში შემოვდივარ და მაგიდას ვუჯდები.თაკოს ისევ ძინავს,არ მინდა გავაღვიძო და სხვა ოთახში გავდივარ.დედაჩემი ამდგარი და ლეპტოპში რაღაცას ათვალიერებს,ვესალმები და მალევე ვტოვებ.სამზარეულოს მაგიდას ვუჯდები და წიგნებს ვშლი.
ვცდილობ გონებაში დავალაგო ის,რაც გასაკეთებელი მაქვს.ორშაბათისთვის დასაწერი მაქვს ქართული და ინგლისური,უნარები არ მაქვს,ამიტომ გვერდზე ვდგებ და ინგლისურის წიგნს ვშლი.“ტოეფელიდან“ ესეს ვკითხულობ და საინტერესო ადგილებს ვსწავლობ,ვყვები და შემდეგ მეორე გვერდზე გადავდივარ,იმასაც ვკითხულობ,ვწერ ესეს და შემდეგ რვეულს ვშლი,გამოთქმებსა და სიტყვებს ვსწავლობ,გრამატიკულ ნაწილსაც ვუღრმავდები,ვაკეთებ სავარჯიშოებს და ბოლოს წიგნიდან რაღაც ტექსტს ვსწავლობ.როცა ვრჩები,ქართულის გრამატიკას ვშლი და თეორიას ვსწავლობ,დავალაბებს ვწერ და გვერდზე ვდებ,შემდეგ გრიგოლ ხანძთელიდან ვსწავლობ თავებს,ყველაფერს დაწვრილებით ვიმახსოვრებ და ბარათაშვილის ლექსებზე გადვდივარ.რაც სახელმძღვანელოშია,ვსწავლობ და,რაც არ არის,ინტერნეტში ვეძებ.
დრო მალე გადის,საათს ვუყურებ და უკვე ოთხი ხდება,ფეხზე ვდგები და ტელეფონს დავყურე.ბვვრი გამოტოვებული ზარია.რამდენიმე ბარბარესგანაა,რამდენიმეც მასწავლებლისგან და მხოლოდ ერთი თოკოსგან.ოფლი მასხამს,მის ზარს არ ველოდი,წარბებს მაღლა ვწევ და ვირინდები.
ვაღიარებ,ჩემს რაღაც ნაწილს ესიამოვნა ეს,მაგრამ რაღაც ნაწილი ისევ დათრგუნულია.არ მესმის რა ხდება ჩემს თავს.არ ვიცი დავურეკო თუ არა,ბოლოს მაინც გონებას ვუჯერებ და ბარბარესთან ვუშებ ზარს.
-რას შვრები,გოგო?-ეტყობა,რომ გაბრაზებული.
-აუ სამეცადინო მქონდა.
-ახლა სტუდიაში მიდიხარ.?
-ექვსზე.
-გამოგივლი,მაქეთკენ ვარ.
-კარგი იქნება-ვპასუხობ და ვიღიმი.
-რაღაცნაირი ხმა გაქვს.
-შენ ჰო ვერაფერს გამოგაპარებ-კისკისებს და ტელეფონს თიშავს.
რამენიმე წუთშ ბარბარა ამოდის და ინტერესით აცეცებს თვალებს.
-რაო?
-მირეკავდა.
-არ დაურეკე?
-არა,დავურეკო?-ვეკითხები ისე,თითქოს არ ვიცი რას მიპასუხებს.
-კი,აბა რა უნდა ქნა.
-არ მცალია,არ შემილია ამდენი ფიქრი,ამდენი..-მაწყვეტინებს.
-იქნებ სცადო.ნუთუ ასეთი ძნელია საკუთარ სურვილებში გარკვევა.
-ძნელია,ძალიან ძნელი..-სევდიანად ვამბობ.
***
სახლში მოსული უნარებს ვწერს და შემდეგ ლეპტოპს ვრთავ.უკვე გვიანია,მაგრამ მაინც არ მეძინება.მალე თაკოც მოდის და გვერდით მიჯდება.რაღაც სასაცილო ისტორიებს მიყვება,მაგრამ მაინც არ მეცინება.ნეტავ რა მჭირს.
ტანზე ვიხდი და ჩაუცმელი ვწვები,ჰაერი არ მყოფნის,ფანჯარას ოდნავ მაღებ და გათბობას ვრთავ.მეორე მხარს ვტრიალდები,მაგრამ მაინც არ მეძინება.მინდა გავიგო რისი ბრალია,მაგრამ არ მესმის.
ცოტა ხანში ტელეფონის ეკრანი ნათდება.ვფიქრობ,რომ ეს თოკოა.ვგრძნობ,რომ სწორედ ისაა.მონაწერს ვხსნი და ერთიანად ვკანკალებ,მთელ სხეულზე ეკლები მაყრის.იქნებ ასე არ შეიძლება,მაგრამ როგორც ვმართო საკუთარი ორგანიზმი,საკუთარი გული,საკუთარი გრძნობები.
„მომენატრე სიგჟემდე.“-ხმამღლა ვკითხულობ და მეღიმება.თურმე ორ სიტყვას რამხელა ბედნიერების მოტანა შესძლებია.მახსენდება წარსული დღეები და ვთრთი.ისევ მინდა,რომ მას ვხედავდე.
მან დრო მომცა,მომცა მოფიქრების საშუალება.ეს ვიცი.დიახ,საკუთარ თავს ყოველ დილას ამას ვახსენებ,ვახსენებ და ისევ ვახსენებ.არაფერს ვპასუხობ,შემდეგ ისევ მომდის მონაწერი.
„რატომ არ მპასუხობ? ვიცი,რომ მოგენატრე.ამ კითხვაზე არ მიპასუხო“-ერთიანად ვინთები,ასე ნამდვილად არ შემიძლია.
მაინც არ ვპასუხობ,ვბრუნდები გვერდზე და თვალს ვხუჭავ.ვიცი,რომ მალე დამეძინება,ვიცი,რომ მალე აღარ მეღვიძება და ისიც ვიცი,რომ ის დამესიზმრება.ნეტავ ფიქრების მართვა შეგვეძლოს.ბევრჯერ დავფიქრებულად არა იქნებოდა,ასე რომ იყოს,მაგრამ რა მოვიფიქრე,იცით? უბრალოდ არ ვიცი,არ ვიცი...
მეორე დღეს ჩემი დღე არ არის და შესაბამისად სკოლაში წასასვლელი არ ვარ.მასწავლებელი დილას არ მყავს,შემიძლია თერთმეტ საათამდე ცოტა დავისვენო.სწარაფად ვიცვამ და დაბლა ჩავდივარ,ქუჩაში მივსეირნობ და იმედი მაქვს,რომ თოკო შემხვდება.ეს მე ვთქვი? ნუთუ იმედი მაქვს? გაგიკვირდებათ და გულის სიღმეში ისეთი სასტიკი რამ მემალება,რომ არ ვიცი.მგონი,ის ყველაზე ცბიერი რამ არის.რა არის ეს? დიახ,ყველას აინტერესესბს რა არის.მგონი,ეს ის აპერწკლებია,რომელიც დიდი ხანია კიაფობს ჩემში და თავისუფლებას არ მაძლევს...ჩემი გრძნობები,ჩემი ფიქრები თავისუფალი არც არასდროს ყოფილა...არასდროს? ეს სიტყვა არ მესმის,ნეტავ რას ნიშნავს.არ ვიცი იქნებ როდესმე გავარკვიო.
ქართულს ოთხზე ვრჩები და სახლისკენ მოვდივარ,მაინც და მაინც კარგ ხასიათზე არ ვარ.მასწავლებელმა ნაწერებზე შენიშვნა მომცა,სტილს მიხედეო.ვერ ვხვდები რას უწუნებს ჩემს სტილს.მგონი,ზედმეტი ამბიციები მაქვს.ვაჟა თვითონ არ ქმნიდან გრმატიკას-ვფიქრობ და მეღიმება,მე ხომ არც ვაჟა ვარ და არც შოთა,ჩემი მასწავლებელი ილიას გამკრიტილკებელი ხომ არ არის.ვიცი ეს,მაგრამ საკუთარი შექმნილი რაღაც-რაღაცები ძალიან მომწონს.მიყვარს,როცა რამე უჩვეულოსა და უცხოს ვწერ.არ ვიცი რატომ,მაგრამ მიყვარს.ზოგჯერ მგონია,რომ ნაწერი ჩემი შვილია,ჩემი პირმშო.განა ასეც არ არის?
***
დღეები გადის და ის არ მეხმიანება,ზოგ მომენტში იმასაც კი ვნანობ,რომ არ მივწერე.იქნებ ეწყინა,მაგრამ განა მეც ეს არ მინდოდა.არ ვიცი,არ ვიცი.
დღეს წვიმს.მალე ჩემი დაბადების დღეც იქნება.მე ხომ ამ დროს დავიბადე,წვიმიანი თვის მორიელი არ ვარ განა.არ ვიცი რამდენად ვგავარ მორიელს,მაგრამ ლიდერობა არასდდროს მჩვეოდა.
ისე მოდის 19 რიცხვი რომ ვერც კი ვხვდები.მეგობრებთან ერთად ვატარებ მთელ დღეს,ისევ ისე მიკეთებენ სიუპრიზს,ყველაფერი მახარებს,მაგრამ არც ბარბარეს სამკაულებზე მეფიქრება და არც თამთას შეფუთულ ლამაზ საჩუქარზე.
ისევ წინა დაბადების დღე მახსენდება.მაშინ ხომ დემეტრემ შესანიშნავი რამ მაჩუქა.
კლუბიდან მოსული საწოლზე ვიშოტები.საათს ვუყურებ და გული მწყდება,ორი საათიც და ჩემი დაბადების დღეც გავა.რატომ მქონდა რამის იმედი? არ ვიცი,იქნებ ეს უკანასკენლი ბოლოს კვდება.
მარტო ვარ სახლში და ლამისაა მოჩვენებების ხილვაც დავიწყო.რას გავუგებ ცხოვრებას,რას გავუგებ ოცნებას და თუნდაც იმ აჩრდილებს,რომლებიც გულში მისახლდებიან.აივანზე გავდივარ და ცას ვუყურებ.ისევ ვარსკვლავებია,ისევ და ისევ..ისევ ის დღეები მახსენდება და არ ვიცი სად წავიდე.დემეტრე? მას არ დაურეკია.იქნებ ასე სჯობს,იქნებ ვინმე გერმანელი „ნაშა“ გაიცნოს ვინ იცის.
მესმის,რომ ორივესთან ვერ ვიქნები და ეს უბრალოდ ღორობაა.ღორობა? მე ხომ არასდროს ვყოფილვარ არც ღორი და არც გაუმაძღარი გოგონა.არასდროს!
მოაჯირს ვეყრდნობი და იდაყვებს ნიკაპქვეშ ვიტავსებ.ეს რომანტიკაა? არა,ეს უბრალოს სევდაა.ნიავი უბერავს,ოდნავ ცივა კიდეც,მაგრამ ეს არ მადარდებს.ზემოთ ვარსკვლავებია,მხოლოდ მათკენ მიდის ჩემი ფიქრები.იქნებ მანათობელი ვარსკვლავები რაღაცას მალავენ.ამაზე ხშირად მიფიქრია და ახლაც ვფიქორბ.იქნებ მალავენ...
-ლამაზია არა? საინტერესოა რას გახსენებს-მესმის ნაცნობი ხმა და ადგილზევე ვხტები.ეს ვინ არის? ნუთუ თოკოა?
ვტრიალდები და სახეზე ხელებს ვიფარებ.
-რა იყო? გაგიკვირდი? არ მითხრა,რომ არ მელოდი..
-არ გელოდი-უემოციდ ვამბობ,მაგრამ გონებაში ვხარშავ მის გარეგნობას.ოცნავ შეცვლილა,უფრო მამაკაცური გამხდარა,უფრო მიმზიდველი და იქნებ უფრო სექსუალური.ამ უკანასკენლ სიტყვას ვუფრთხი,მაგრამ მაინც ვიყენებ.
-შენთვის რაღაც მაქვს.არ დამიტოგე ტორტი?
-ტორტი არა,მაგრამ რაღაც ნამცხვარი აქვს ჩემს დას და თუ გინდა მოვპარავ-ღიმილით ვეუბნები.
-შესანიშნავია ანუ ქურდიც გამხდარხარ?
-რაღაც გაგებით კი.
-რაღაც მაქვს შენთვის.შემომისვებ?
-კი,მარტო ვარ-ვეუბნები და მერე ვნანობ.ვინ იცის რა იფიქრა.
სამზარეულოში შემყავს და ნამცხვარს ვთავაზობ,მაგრამ იწუნებს და მხოლოდ ლუდიც კმაყოფილდება.
-ასწორებ-ამბობს და იცინის-არ დალევ?
-არა,უკვე საკმაოდ დავლიე.
-კარგი.იცი,რა მაქვს შენთვის?
-არა-ინტერესით ვუყურებ თვალებში.
-ძალიან მოგეწონება-წამზე ნაკლებში მიახლოვდება და ჩემს სახეს ხელებში იქცევს,მკოცნის,მაგრამ არა ისე,როგორც ადრე,უფრო გრძნობით და უფრო ძლიერი ვნებით.რა შეიცვალა? ისე მოძრაობს,თითქოს ამ კოცნაში მთელ არსებას აქსოვდეს.
-გეყოფა-ხელს ვკრავ,მაგრამ მაინც ვერ ვიშორებ.ეს მეც მინდა,მაგრამ არა,არ მინდა! ასეთ საჩუქარს ვერ მივიღებ,რადგან არ შემიძლია.
-თინაა...
-მომშორდი-ხელს ძლიერად ვკრავ და ისიც იწევა.
-ნუთუ არ მოგეწონა?
-წადი შენი-ლუდის ჭიქას ვიღებ და პირდაპირ სახეში ვასწამ სითხეს.
-ასე უფრო სექსუალური ხარ,ასეთი გაბრაზებული უფრო ყიდი საკუთარ თავს.ვიცი,რომ ჩემთან გინდა,ვიცი,რომ გულში უკვე შემომისვი.
-ნუ ეხები ჩემს გულს.
-ნუ ხარ ასეთი მკაცრი,ბუნებრივი არ ხარ-მშვიდად ამბობს და წელზე ხელს მხევს-რას გრძნობ,როცა შენს ახლოს ვარ?
-გაჩერდი-მხოლოდ ამას ვპასუხობ,რადგან არ ვიცი რამდენ ხანს გავუძლებ მისი ტუჩებისა და გამძაფრებული სუნთქვის ქცერას.
-თინა,ვიცი,რომ ფიქრობდი ჩემს სიტყვებზე.
-არ გაჩერდები? რა გინდა?-ვყვირი,ის კი მაჩუმებს.
-კარგი,მაშინ უბრალოდ ფილმს ვუყუროთ,საუბარი ხელს გვიშლის.
-ფილმს? ფილმს არა იმას-ცივად ვამბობ.
-მაგარი სერიალი ვიცი,მაგრად გაასწორებ.
-მაინც?
-უკანასკნელი სამეფო.
-ოჰო.
-არ შეეფერება სადღესასწაულო განწყობას-იცინის.
-ვიცი.
-მაშინ რამე სახალისოს ვუყუროთ-მიღიმის და ლეპტოპს რთავს-რამეს ავარჩევ.
ცოტა ხანში კომედია შერჩეულია და ტელევიზორის წინ ვსხედვართ,ის მიღიმის და ჩემგან მოშორებით სუნთქავს.არც ერთი არ ვდებთ ფილმში გულს,უემოციოდვუყურებ და მხოლოდ ერთმანეთის სიახლოვეზე ვფიქრობთ.ცოტა ხანში ჩემკენ იწევა და ისე ახლოსაა,რომ ლამისაა შემეხოს.მინდა გავიწიო,მაგრამ თან არ მინდა,მინდა ვაკოცო,მაგრამ თან არ შემიძლია.ისე ვარ,თითქოს რაღაც უხილავი ძალა მაკავებს.
ფილმში კოცნიან,მას ეღიმება და მე მიყურებ,მაგრამ არ ვიმჩნევ.მალე ფილმიც სრულდება და ხელს დივანს ატარებს,ჩემს თმებამდე მოდის და მტევანს დაბლა აცურებს.ცოტაც და ბეჭებზეა მისი ხელი,თავისკენ მიზიდავს და გულთან მიკრავს.
-რა რომანტიკოსი ხარ-მეცინება,ამჯერად თამამად მეცინება და გვერდზე ვიხედები.
-თვალს რატომ არ მისწორებ? ვიცი,ვიცი,იმიტომ,რომ გეშინია..
-ჩუმა!-ვაჩუმებ და ვუყურებ-თაფლისფერი თვალები გაქვს.
-ვიცი,მთავარია,შენ რას ხედავ ამ თვალებში,თორემ თაფლისფერი თვალები 90 პროცენტს აქვს.
-რამეს უნდა ვხედავდე?
-ნეტავი მართლაც გულის სარკე იყოს.
-იქნებ არის კიდეც-ვეუბნები და ხელებს ვხვევ,კისერზე ვხვევ და თას მკერდზე ვადებ,არ შემიძლია მის აჩქარებულ გულისცემას უემოციოდ ვუსმინო.
-იმოქმედა-ამბობს და ეღიმება.
-საჩუქრისთვის მადლობა-ვეუბნები და კიდევ უფრო ეცინება.
-კიდევ მინდა გაჩუქრო საჩუქარი-ხელებს მკლავებზე მკიდებს და თავს მაღლა მაწევინებს-ლამაზი ტუჩები გაქვს.
ისევ მკოცნის და ამჯერად წინააღმდეგობას არ ვუწევ.ისეთი გრძნობაა ეს,რომმგონია,გავარვარებულ შანთთს მიყრიან სხეულში..მგონია,რომ ვიწვი,გრძნობებისგან ვიწვი..
-მოგეწონა?-მიყურებ და ტუჩებზე მაცქერდება.არაფერს ვპასუხობ,თავს მხარზე ვადებ და მეღიმება.
-არაფრის-მჩურჩულებს ყურში.
***
იმ დღის მერე ისევ ვუფრთხი.ვინ იცის იქნებ სერიოზული სახე შესძინოს იმ საჩუქარს.არ ვიცი,მაგრამ ვიცი,რომ ასე მოიქცევა.
მას შემდეგ პატარა-პატარა შეტყობინებებით შემოიფარგლება.ერთმანეთს მხოლოდ ბაბის დაბადების დღეზე ვხვდებით,ერთხელ ვცეკვავთ და სულ ესაა.
***
დღეს პირველი თოვლია და მიხარია.არ ვიცი რატომ მაგრამ მიხარია.გადავწყვიტეთ ბაკურიანშ ავიდეთ და ცოტა გავერთოთ.ჩვენთან ერთად თოკო და გიგაც არიან.თოკო მაფერხებს.არ მინდა,რომ ისევ მაკოცოს ან იქნებ მინდა.
პატარა ბავშვებივით ვგუნდაოთ და ესეც მიხარია.აი,თოკო მესვრის გუნდას და თოვლში მაქცევს.გარშემო,მგონი,არავინაა.
ის მიყურებს და იცინის.
-როგორ მანატრებ ხოლმე თავს.
-ამაყენებ?-ვეკითხები ირონიულად.
-არა-ჩემ გვერდით წვება და ცას უყურებს-ლამაზია არა?
-ჰო-ჩუმად ვამბობ და წელზე მის ხელს ვგრძნობ,ხელებს ხელებზე მკიდებს და ზემოდან დამყურებს.კიდევ კარგი წონასწორას ინარჩუნებს,თორემ შემეხებოდა,შემეხებოდა და ისევ დავკარგავდი გონს.
-თინა...
-ნუ ხარ პათეტიკური-აგდებით ვპასუხობ,მაგრამ თავს მაინც ვერ ვიკავებ.
-უნდა გაკოცო-ამბობს და ტუჩები ნელ-ნელა ჩემკენ მოაქვს.
-გაიყინები-ვამბობ,მაგრამ სულ სხვა რამ მინდა.ვიცი,რომ მაკოცებს და ვიცი,რომ მეც ვაკოცებ.
-მერე რა,თუ გინდა ყინულადაც მაქციე,ყინულის დედოფალო.
-ზედმეტ სახე..-ვეღარ ვასრულებ,რადგან მისი ცივი ტუჩები ედება და ლამაისაა გონება დავკარგო,კისერზე ხელებს ვხვევ და ვკოცნი,მთელი გრძნობითა და მთელი ვნებით..
ისე მივაწებეთ ტუჩები,რომ ვეღარ გავთავისუფლდებით,ალბათ,მაგრამ ბარბარე მოდის,გვიახლოვდება და იცინის.
-ოჰ,ნეტავ ანტარქტიდაზე იყოთ,ხომ შეეყინებოთ ერთმანეთს.
-არა,არა-ვიშორებ თოკოს და ფეხზე ვდგები-ეს ის არ აირს,რაც შენ გგონია.
-აბა?-წარბებს სწევს ბაბი.
***
ჰავაის კუნძულებზე ორკაციანი საგზური მოგიგე.აი,ზუსტად დღეს ავიღე და საშინლად ბედნიერი ვარ.დღეს 27 დეკემბერიამაგრამ გაკვეთილები მაინც მაქვს.ქართულზე მიმაქვს საგზურები და მასწავლებელს ვანახებ.ამაყი ვარ და ბედნიერი,ვხვდები,რომ ჩემი საქმე ეს არის.
მასწავლებელი მაქებს,მაგრამ მის თვალებში სევდასაც ვამჩნევ.ალბათ,გული წყდება,რომ თვითონ არასდროს გაუკეთებია მსგავსი რამე,მაგრამ წერა განა ყველას შეუძლია.იქნებ რომ არა ასეთი გაჭირვება და დაბრკოლება,არ დამეწერა,ვერ დამეწერა..იქნებ არ შემძლებოდა საკუტარი თავის ამ ამპლუაში პოვნა,იქნებ იურიდიულზე მეფიქრა, ან მათემატიკურზე ვინ იცის...
***
დემეტრეზე აღარ ვფიქრობ,მგონი.,ისიც არ მეხმარება.იქნებ ეშინია,რომ მესამე იყოს.იქნებ მართალი იყო თოკო,ის მებრძოლი არ არისო.
-შენით ვამაყობ-მირეკავ თოკო.
-მადლობ.
-არ გინდა შევხვდეთ?
-დღეს 31-ია და გოგონებთან ერთად ვხვდები,შენც არ იქნები?-ვეკითხები მას.
მალევე მითიშავს და ისევ ჩემს საქმეს ვაგრძელებ.ბოლო დეკორაციები მიმაქვს ბაბისთან.სადარბაზოში როცა შევდივარ,ფეხის ხმა მესმის,ვფიქრობ,რომ თაკოა,მაგრამ ვცდები.
-ჰეი,თინაა...
-ოუ შენ ხარ?-მხრებს ვიჩეჩ.ჩემს წინ ის დგას.
-არ მელოდი?
-თოკო,ჯერ ადრეა.
-მოდი აქ-ხელს მხვევს და კიბეებზე მიმარბენინბს.
-დამსვი.
-არა-მანქანაში მსვამს და საჭესთან ჯდება.
-სად მივდივართ?
-კიდევ კარგი დაწყნარდი.
-შენთვის საჩუქარი მაქვს.
-თუ ჩემი შეცდენა გინდა,ვერ მოგართვი.
-რომ შემძლებოდა აქამდე ასჯერ დაგიმორჩილებდი.
-მაგრამ რა? რა გავაკებდა?
-გრძნობები და ის თუ ჩემზე რას იფიქრებდი.
-გაჩუმდი-განზე ვიხედები,მაგრამ არ ვკივივარ.
-მოგეწონება დამიჯერე.
მანქანა ჩერდება,ეს ის სახლია,სადაც დაბადების დღე გადაიხადა.გარშემო მეები გატიტვლებულა,მაგრამ მაინც ლამაზი ბუნება მეშლება თვალწინ.
-ეს ის სახლია...
-შევიდეთ.
ყველაფერი საახალწლოდაა მორთული.დიდი ნაძვის ხე დგას გრძელი ოთახის შუაში,დეკორაციები თვალს მიბნელებს.მეორე ოთახში გავყავრა და გაშლილ სუფრას ვხედავ,სანთლები ანთია..
-ეს ჩვენთვისაა?-ვეკითხები გაკვირვებული.
-სიუპრიზი...-მიღიმის-კიდევ გინდა წასვლა?-მეკითხება და ხელს მკიდებს.პასუხს არ ვცემ და და გარემოს ვაკვირდები.
საღამო მშვენივრად მიდის.უხერხულობას სადღაც ვმალავ და ვცდილობ ბუნებრივი ვიყო.მის ხელს მუხლზე ვიგრძნობ თუ არა,მაშინვე ეკლები მაყრის.რა სექსუალურია-მეთქი,ვფიქრობ და მეღიმება.
ბუხარი ანათებს გარემოს.უკვე დიდი ხანია,რაც შუა ღამეს გადასცდა.
-გახსოვს რა გითხარი?-მეკითხება და იღიმის.
-რა?
-წინა ახალ წელს.
-თავიდან იწყება ყველაფერიო?-მხრებს ვიჩეჩ.
-ზუსტად.
ბუხართან ვსხედვართ და სასელს ვწრუპავთ.თბილა,ძალიან თბილა..ორმაგად ვგრძნობ სითბოს,როცა მის გვერდით ვარ.
-რაო დემეტრეო?-ცდილობს წამკბინოს.
-შემეშვი.
-შეიძება გაკოცო?
-როდიდან მეკითხები?-მეცინება და ისიც უკან არ იხევს.
-არ ვიცი.
ისებ მკოცნის.როგორ მიყვარს მისი კოცნა.იქნებ,იქნებ..გაჩერება არ არის..კისერზე ვხვევ ხელებს და გაუჩერებლივ ვკოცნი..მთელი ჩემი სული მასშია.ეკლები მაკლის,მგონი,ასეთი დახორკლილი არასდროს ვყოფილვარ.მთელი არსებით ვგრძნობ,რომ ანდამატივით მიზიდავს.
ისევ მკოცნის,მთელი სხეულით ვხურვარ..ვერც კი ვგრძნობ ისე მაცლის ზედას,უფრო გაცხარებით მკოცნის და ზემოდან მექცევა...მინდა შევჩერდე,მაგრამ თან არ მინდა..გონებას ისევ ვერ ვემორჩილები.მას უკვე დიდი ხანია,რაც ვმტრობ.თმებში ხელს ვუცურებ და მის სურნელს ხარბად ვისუნთქავ.ის ხურს,მისი ტუჩები მხურვალედ ჩამოდის ტუჩებიდნა კისერზე,კისრიდან მკერდზე.
პერანგის ღილებს ვუხსნი.არ მჯერა,რომ ეს მე ვარ..
-ცხელა..-მხოლოდ ამას ამბობს.ეს რისი კოდია? ალბათ,იმის,რომ უნდა ეს ყველაფერი გაგრძელდეს.
***
მის მკერდზე მეღვიძება.დღეს პირველი იანვარია.ახალი წელი მართლაც რაღაც ახალ იწყებს..მის გაღვიძებამდე ვდგები და მძინარეს ვუყურებ.გარეთ ისევ თოვს.მინდა გავიდე და ძლიერად შევისუნთქო სუფთა ჰაერი.
სკამზე ვჯდები და ტელეფონს ვუყურებ.ვირინდები,როცა მონაწერს ვკითხულობ.
„გილოცავ,მრავალს დაესწარი..ახალი წელი ახლის საწყისია..“-ეს დმეტრეა..რაღაც უსაიამოვნოს ვგრძნობ.მინდა,რომ ვიტირო,მაგრამ ესეც არ გამომდის.გრძნობების დედოფაი მინდა ვიყო,მაგრამ სადაა.
-თოვლის დედოფალო..-შარვლის ამარა გამოდის გარეთ.
-შეგცივდება-ვეუბნები და თვალს ვარიდებ.
-ჩემზეც ზრუნავ?
-გიკვირს?
-შესანიშნავი ახალი წელი იყო.
-საოცარი-ვპასუხობ და ფეხზე ვდგები.მისი ტუჩები წინ მეგებება,ისევ ვგრძნობ ნამძინარევი ბაგეების შეხებას და მთელ ტანში ჟრუანტელი მივლის.
***
დრო მალე გადის...ისევ მთავრდება არდადეგები,ისევ აღარ თოვს..ისევ მენატრება და ისევ მინდა ვნახო მომღიმარი თოკო..ისევ მნახულობს ხოლმე,მაგრამ ისევ თავს ვარიდებ.სულ მოუცლელობას ვიმიზეზებ..არ ვიცი რა ჰქვია ჩვენს ურთიერთობას.
მართალია,იმ დღის მერე არ შევხებივართ ერთმანეთის ბაგეებს,მაგრამ ისევ თვალწინ მიდგას მისი სურნელი.აი,მგონი.ახლაც ვგრძნობ.
***
-არ მჯერა.
-ჰო,ასეა.
-რატომ არიდებ თავს? ისევ ვერ გარკვეულხარ.
-იქნებ მეშინია.
-იმ დღეს ხომ...
-ჰო,არ ვიცი-ვპასუხობ ბაბის და სევდიანად მეღიმება.
***
დრო თვალთახელშუა გარბის...ასეთი სწრაფი არასდროს ყოფილა.ალბათ,იმიტომ,რომ ამდენი გამოცდა ჯერ არასდროს მქონია.ციებ-ცხელებით მივაპობ ცხოვრების ტალღებს.
ბოლო გამოცდიდან დაღლილი გამოვდივარ.არ ვიცი რა შევძელი,მაგრამ ჯერ კიდევ ვერ ვაცნობიერებ,რომ ყველაფერი დასრულდა.მალე სტუდენტი ვიქნები..შესანიშნავი შგერძნებაა.არ ვიცი შედეგები,მაგრამ ისეთი ბედნიერი ვარ რრომ არ ვიცი.ვგრძნობ,რომ ზურგიდან საშინელი ლოდი მომეხსნა..საპატიმროდან გამოსულ ადამიანს ვგავარ,ღრმად ვსუნთქავ და თმას ვისწორებ..
წინ ვდგამ რამდენიმე ნაბიჯს და ვჩერდები.მგონი,ნცნობს ვხედავ.არ ვიცი ზუსტად ვინ არის.
-თინა..-ის ჩემკენ მოდის..
-დემეტრე-ვიცანი,ძალიანაც არ შეცვლილა,მაგრამ მაინც სულ სხვაა.
-როგორ ხარ?-მეგობრულად მეხვევა და შემდეგ ლოყაზე მკოცნის.
-კარგად,ბოლო გამოცდა მქონდა.აქ რა გინდა?
-მინდოდა მენახე.
-საქმეები როგორ მიდის?-ვეკითხები და სიარულს ვაგრძელებ.
-შესანიშნავად.
-სტუდენტები ერთად გავხდებით.
-იცი,რა?
-გისმენ.
-სადმე ვივახშმოთ,რაღა მინდა გითხრა.
-ახლავე იყოს-ვეუბნები.გადადება აღარ მინდა,აღარ მინდა ზედმეტი ფიქრები.
-კარგი,აქვეა რაღაც კაფე.
-კარგი.
ვსხდებით,მე მხოლოდ ყავას ვუკვეთ,მეტი არაფრის თავი არ მაქვს.იქნებ ამან მაინც გამომაფხიზლოს.
-დაღლილი ხარ ჰო?
-ჰო-ვპასუხობ და ვუღიმი.
-არ გირეკავდი,რადგან ვფიქრობდი ამ ყველაფერზე..
-ჰო,მესმის-უემოციოდ ვპასუხობ.
-მე ვხვდები ერთ,ამ ხნის მანძილზე ვფიქრობდი და მივხვდი,რომ ჩვენ მეგობრები ვართ..როცა სხვა რამეზე ვფიქრობდი,ყველაფერი გავაფუჭე...
არ ვიცი რა ვუპასუხო და მხოლოდ ვიღიმი..მისი სიტყვები მახვედრებს,რომ მეც იმასვეს ვგრძნობდი..
მეორე დღეს გერმანიაში მიდის,ვაცილებ და მეგობრულად ვეხვევი..
-მიხარია,რომ ყველაფერი გავარკვიეთ.
გაკვირვებული ვბრუნდები სახლში.აგვისტოში ჰვაი მელოდება და მშვენივრად დავისვენებ,თუმცა მეორე ადამიანი ვინ წავიყვანო არ ვიცი..გული მკარნახობს,რომ ეს თოკოა,მაგრამ ესეც არ ვიცი.
***
ნუთუ ისევ ველოდები რაღაცას...დიახ,ისევ..ისევ შორს ვიჭერს მისგან თავს და თავი ამოუცნობ რომანში მგონია..
მოუთმენლად ველი შედეგებს,მაგრამ ჯერ ჰავაი მაქვს გადასაწყვეტი.10 აგვისტოს მივდივარ და მარტო ნამდვილად ვერ წავალ.
-წაიყვანე ის.მას აჩუქე რა-მეხვეწება თამთა.
-ჰო რა-თამარი იღიმის.
-ისე მე და ბაბი რომ წავსულიყავით არ სჯობდა,ბიჭს ვერ დავპატიჟებ.
-კარგი რა-ბაბი სიცილით სკდება.
-არა,მე ის..
-გაიგონე რა გითხრა დემეტრემ.
***
არც ერთი დაქალი არ მომყვება და მიწევს მარტო წავიდე..აეროპორტში ვდგავარ გამზადებული და ჩემს რიგს ველდები,საცაა რეგისტრაციას გავივლი.
თოკოზე ისევ მეფიქრება,მაგრამ ვჩერდები..მაე ჩავჯდები და ორი კვირით მოვწყდები გარემოს..ეს თან მიხარია და თან არა.
რეგისტრაციას გავდივარ,როცა ჩემი სახელი მესმის.ვგრძნობ,რომ შორიდან მოდის.
-თინააა...-ისევ აგრძელებს ბოლო ასოს.
-სხვას დავუთმობ რიგს-უკან ვიხევი და ინტერესით თვალებს ვქაჩავ.
-რა გინდა აქ?-ვეკითხები წინ მდგომს,როემლიც გონებას მაკარგვინებს.
-საგზური თან აგქვს ჰო? იმედი გქონდა,რომ მოვიდოდი..
-რა?
-იმედია მაქვს,რომ აღარ ამარიდებ თავს..იმედი მაქვს,რომ...-აღარ აგრძელებს,ძიერად მიკრავს და ვნებიანად ეხება ჩემს ტუჩებს.
ვგრძნობ,რომ ყველა ჩვენ გვიყურებს,მაგრამ ვერ ვიშორებ.
-გეყო..ვიცი რა გიცი რა გითხრა დემეტრემ.შეიგნე და დამორჩილდი სურვილებს..ნუ იკარგები საკუთარ თავში.
-რა?
-ჩუმად და წავიდეთ-რეგისტრაციას გავდივართ.ისიც მოდის.ჩუმად ვარ,ხმას ვერ ვიღებ,არ მჯერა,რომ ეს ხდება.
თვითმფრინავში ვჯდებით,მაგრამ ხმას არ ვიღებთ..
-პირველად ფრენ?
-ჰო-ვუქნევ თავს.მგონი,მხოლოდ ახლა ვაცნობიერებ,რომ ეს პირველად ხდება.
ხელს მხვევს,იღიმის.
-შამპანურს დალევ?-მეკითხება.
-არა.
-რატომ? დაძაბულობას მოგხსნის.
-არ მინდა-თავს მხარზე ვადებ და თვალს ვხუჭავ.
***
ჰავაის ზღვა სულ სვხაა,მისი ქვიშაც სხვაა..ყველაფერი ლამაზი და აღსატაცებელია..დავდივართ და ვსეირნობთ,ხან სად ვართ და ხან სა,ხან ვცურავთ და ერთმანეთს ვეჯიბრებით..სასტუმროში მხოლოდ დასაძინებლად შევდივართ,მაგრამ ძილითაც კი არ გვძინავს,რამდენიე საათში გვეღვიძება ხოლმე.ალბათ,იმიტომ,რომ ერთმანეთი გვენატრება.
-ალბათ,გაინტერესებს შედეგები არა.
-ზუსტად ჩასლის დღეს გავიგებ-ვუღიმი,ის კი მკოცნის.
-მიხარია,რომ კოცნის ნებას მრთავს.
მეღიმება.არაფერს ვამბობ.
-სხვა რამის ნევბასაც დამრთავ,იმედია.-კედელთან მაკრობს და სუნთქვა მეკვრის..
***
მისი საწოლიდან ვდგები და თმას ვისწორებ.მგონია,რომ სამოთხეში ვარ და უნებურად ვიღიმი.
მალე მასაც ეღვიძება და ხელს მიქნევს.
-სამოხეეეეე-ფეხზე დგება და წელზე ხელს მხვევს.
-რა თქვი?
-ჩემი სამოთხე ხარ,თინა..
-დარწმუნებული ხარ?
-რა შენ ეჭვი გეპარება?-არაფერს ვპასუხობ..ისევ მის კოცნას ვგრძნობ და ისევ საწოლზე ვენარცხები..
***
-მადლობა ამ მოგზაურობისთვის..-მეუბენბა,როცა აეროპორტიდან გამოვდივართ.
-დაიდებოდა..-ტელეფონს ვკიდებ ხელს და ვამოწმებ,მაგრამ არაფერია.
-სახლში,როცა მივალთ,მაშინ იქნება..ნახავ..
***
ასპროცენტიანი გრანტი..ახლა მაინც დამიფასდა..მიხარია და თოკოს ვეხვევი.დედაჩემს უნდა დავურეკო და ვახარო..ის და თაკო ზღვაზე არიან.ვიცი,რომ ძალიან გაუხარდებათ..რატომ ვფიქრობ ზედმეტს.ხომ ვიცი,რომ მეორე აზრი უბრალოდ არ არსებობს..
ცხოვრება რიტმში დგება..უკვე სტუდენტი ვარ...დღეს პირველი დღე მაქვს უნივერსიტეტში..ადრე ვდგები და წინაწარ გამზადებულ ტანსაცმელს ვიცმევ..
მგონი,არაფერია მარადიული.მიხარია,მაგრამ არ ვიცი რა მელის წინ..
უნივერსიტეტიდან გამოსულს ზარი შემომდის,ეს გიგაა.
-თოკო ავარიაში მოხვდა-მეუბნება აკანკალებული ხმით.
-რა? ღადაობ?-ლამისაა ვიყვირო.
-დრეფტინგი რომ უყვარდა და...
-არა,არ არსებობს..
-მოდი,მძიმედაა-თიშავს.
სახეზე ფერი მეკარგება,ვკანკალებ,სიარულიც კი მიჭირს.არ ვიცი რა ვქნა.როგორ მივიდე მასთან,მაგრამ ვიცი,რომ უნდა ვიჩქარო...იქნებ რამე მოუვიდეს და..ამის გაფიქრებაც კი მიჭირს..არ მინდა,რომ რამე ცუდზე ვიფიქრო,მაგრამ რეალობა...
***
საავადმყოფოში ვდგავარ და თითებს ვიმტვრევს.ასეთ რამეს ხომ ვერასდროს წარმოვიდგენდი.იმაზე ფიქრიც კი არ მინდა,რომ მას,შესაძლოა,რამე მოუვიდეს.ეს ჩემს გონებას უბრალოდ ვერ სწვდება.
-რა ხდება? რამეე ახალი?-აქვითინებული ვეშვები გიგას მკლავებში.
-ოპერაციას უკეთებენ.
-ღმერთო..
-გულისას..დაუზიანდა და..მედიცინაში ვერ ვერკვევი,მაგრამ ვიცი,რომ სერიოზული პროცედურაა.
-არაა.არააა.-ხმამაღლა ვტრი.ჩვენი მომენტერი მახსენდება და გული მიკვდება.ვიცი,რომ ყველაფერს გადავიტან,მაგრამ მის დაკარგვას ვერა..
რამდენიმე საათი გადის,მაგრამ არაფერი ისმის..ცოტა ხანში გოგონებიც მოდიან და ცდილობენ დმამამშვიდონ,მაგრამ არ შემიძლია..
-არ შემიძლია..
-თინა.. ჩემო პატარა..ის კარგად იქნება-მეხვევა თამთა,თამარი კი ხელს მჭდებს,ბაბი გიგას ამშვიდებს და ვართ ასე..
-იქნებ ყავა დალიო?-მეკითხება ბაბი და თვალებში მიყურებს.
-არ შემიძლია-ვპასუხობ და ცრემლებს ვიწმენდ.
დრო გადის და ექიმიც გამოდისხალათი გაუხდია და ნერვიულად მოაბიჯებს..
-არ თქვათ,რომ..-ვყვირი და სახეზე ხელებს ვიფარებ.
-ყველაფერმა კარგად ჩაიარა,მალე გამოიღვიძებს-მესმის მისი სუტყვები და ლამისაა გონი დავკარგო,ძლიერად ვეხვევი ექიმს და ათას მადლობას ვუხდი.ჩემი მეგობრვბი უკან ეხვევიან ერთმანეთს..
-დამშვიდდი-ამბობს ბაბი და სკამზე ეშვება.
-მალე,როდის გავა მალე..ანუ ვნახავთ?-ვკითხულობ,მაგრამ პასუხს არავინ მცემს.
იმ დღეს არავინ გვიშვებს საოპერაციოში.საშინლად ვნერვიულობ და ხან ვის ვეკითხები თოკოს ამბავს და ხან ვის.
ღამეს იატაკზე ვათენებ და ლეპტოპში რაღაცებს ვწერ,ეს მეხმარება,სხვა ვერაფერი მაწყნარებს,ყოველ წუთს პალატისკენ ვიხედები.ნეტავ მალე გამოჩნდეს.
მაია დილაუთენია მირეკავს და მიკითხავს.ვეუბნები,რომ კარგად ვარ.
***
-როგორ ხარ?
-არ მემჩნევა-ვპასუხობ გიგას,რომელსაც თვალები ნერვიულად ეხუჭება.
-გამოძნება გჭირდება.
-შენც-ვპასუხობ.
-შესვლა როდის იქნება შესაძლებელი?
-არ ვიცი.
ექიმი გამოდის და გვეუბნება,რომ თოკოს რაღაც პროცედურებს უტარენ და რამდენიმე საათში შეგვიშვებს.
-ოღონდაც ეს არა-წარბებს მაღლა ვსწევ.მიჭირს ამის დაჯერება,მაგრამ ვგრძნობ,რომ სხვა გამოსავალი არ არის.
-იქნებ დაისვენო.კაფეტერიაში ჩავიდეთ-ამბობს ბარბარე,რომელიც ცოტა ხნის წინ მოვიდა სახლიდან.
-არ შემიძლია.
-რამდენ ხანს უნდა იყო ასე?
-ჯერ ვნახავ და დავრწმიუნდები,რომ კარგად არის-ვეუბენბი და თავს ხელებში ვრგავ.
-კარგზე იფიქრე და ადექი-ძაყენებს გიდა და დაბლა მიმათრევს.
-სად მივდივართ?
-კაფეტერიაში მოკლედ მიჭრის.
-კარგი,გამიშვი და ჩემით წამოვალ-ვთანხმდები და ნერვიულად მივაბიჯებ.
***
კაფეტერიიდან პალატამდე გზა საშინლად გრძელი მეჩვენება.ყველა შესაძლო შემთხვევას წარმოვიდგენ და უფრო ვშინდები.
ისევ ვაცნობიერებ,რომ მის გარეშე არ შემიძლია..არ შემიძლია,რომ მის გარეშე ვიცხოვრო..მის გარეშე დღესაც ვეღარ გავძლებ..
ისევ ვაცნობიერებ,რომ მას მიჯაჭვული ვარ..ჯაჭვი ისეთი მტკიცეა,რომ მას ვერავინ დააცილებს..
პალატასთან ვდგავარ,ერთი სული მაქვს როდის დავინახავ მის ღიმილს,როდის გავუსწორებ თვალს მის თაფლისფერ მზერას და როდის გავიგონებს მისი ბაგეებიდან ამოსულ სიტყვას..წამები საუკუნედ იქცევა..
უკვე კარების წინ ვდგავარ..მინდა გავაღო,მინდა შევახო ხელი,მაგრამ მეშინია..მინდა,მაგრამ თან მეშინია,ისევე,როგორც ერთ დროს თოკოსთან ყოფნა...
***
ვფიქრობ,ვფიქრობ და მაინც შევდივარ..ვუყურებ და მეღიმება,მიყურებს და მასაც ეღიმება.
-მოდი აქ-მეუბნება და ოდნავ იწევა.ვუახლოვდები და ხელს ვჭიდებ.საწოლზე ვჯდები და თვალებში ვუყურებ.ვგრძნობ როგორ მომნატრებია მისი თაფლისფერი მზერის ცქ
მჯერა
მჯერა ღმერთის, ვინც კი ამბობს მხოლოდ სიტყვა - შეიყვარეს,
და არ მჯერა, მე იმ ღმერთის, ვინც იტყვის - მე შემიყვარეთ
მაშინაა ღირებული ფიცი, მტკიცე სიყვარულით
თუ ის ძალით კი არადა, ნებით არის წარმოთქმული.

მჯერა ბედისწერის ძალის, ვიცი ცხოვრება ერთია
დასასრული ზღაპარივით, ბედ-ნიერი ფინალია,
იყო შენთვის, ჩაკეტილი, მისთვის არ დაბადებულხარ
დაითვალე სიყვარული და არა ის, ვისაც სძულხარ.

როცა ვგრძნობ, რომ ყოველ ჯერზე, რაღაც მართმევს მე სულ შენ თავს,
იმ წამს ვხვდები კვლავ გიპოვი, და კვლავ აღმოვჩნდები შენთან
მჯერა, სიცოცხლის, სიკვდილის და ყოველი ჯადოსნობის
ერთ ვარსკვლავზე გაჩენილებს, უნარი გვაქვს ერთად ყოფნის.

მჯერა რაც კი გიწერია, უცილობლად გადაგხდება
სიყვარული თესე ყველგან, გაიარე წინ დაგხვდება,
სიკეთეა ის მაგია, რაც ბოროტს მუდამ ამარცხებს
სიყვარული ბოლოს მაინც, შენ გულის კარსაც გააღებს.

ჩემი გული ძლიერია, როცა სახლობს ის ფერია
ჩემი გული ლამაზია, როცა შური არ აცვია,
ჩემი გული ნათელია, ის გრძნობების სანთელია
ჩემი გული ფრთებსაც გაშლის და საბოლოოდ არ დამშლის.
ე.მ.


"დაითვალე სიყვარული და არა ის ვისაც სძულხარ"
ამ პრინციპით ვცხოვრობ და შესაძლოა ჩემი ცხოვრების მთავარ დევიზადაც ჩაითვალოს, უბრალოდ ჩემი ცხოვრების აღწერას, მხოლოდ ეს სიტყვები დაამშვენებს.
თქვენც სჯობს ასე მოიქცეთ. მე ნამდვილად ვერ გასწავლით, როგორ მოიქცეთ და როგორ არა, მაგრამ ათას კაცს, რომ სძულდეთ და ერთს უყვარდეთ, მთელი თქვენი ყურადღება იმ ერთისკენ მიმართეთ და დანარჩენი მსოფლიო სულ დაივიწყეთ, ცხოვრება ხანმოკლეა და ჯობს ბედნიერებაში გავლიოთ და არა ვინმესთვის ცუდის გასაკეთებლად. იმდენად ხანმოკლეა ეს ცხოვრება, რომ განვლილი წლები დაგენანებათ, როცა გადახედავთ მას. გაგახსენდებათ, რომ არ გიცხოვრიათ სიყვარულით და ბოღმასა და ბოროტის ქმნაში გაატარეთ წლები, ეს კი კარგად ნამდვილად არ დაგამახსოვრდებათ და სინანულს მოგგვრით.
შეიყვარეთ... იცით, რა ადვილია? ....
პ.ს. დიდი იმედი მაქვს ჩემს ამ ლექსს ისე გაიგებთ, როგორც დავწერე და ამ "მესიჯსაც" ყურადღებას მიაქცევთ რასაკვირველია... მიყვარხართ ყველანი.
თქვენი სიყვარულის ჯადოქარი
ერკე!!!
ნაკვალევი მეორე ნაწილი (3 თავი)
მესამე თავი
ასე დაიწყო ექსტრემითა და თავგადასავლებით სავსე ახალი ცხოვრება ჯემალ ქისტაურთან ერთად. გვერდიდან არ მიშორებდა. ის ჩემთვის უფროს მეგობრად იქცა, უზომოდ დიდ პატივს ვცემდი, სიცარიელე რომელსაც ჩემი ოჯახისა და მეგობრების მონატრებით განვიცდიდი ამ ადამიანმა შეავსო. ის განსაკუთრებით ერთი თვისების გამო მიყვარდა, ცდილობდა ჩემთვის ცხოვრებაში სწორი მიმართულება ეჩვენებინა.
- მე რას მიყურებ? ჩემი ცხოვრება თითქმის დავასრულე. კარგად შემომხედე, რა მრჩება? სახელი? ან ეს სახელი რას მაძლევს? პრივილეგიას ზოგიერთ მშიშარა და უსუსური ადამინის თვალში? საბოლოოდ ხელში არაფერი მრჩება. გარდა მუდმივი ბრძოლისა და ციხე-ციხე ხეტიალისა. ახალგაზრდობაში ამას ვერ ვიაზრებდი. ეხლანდელი გადმოსახედით კი... სამწუხაროდ დროს უკან ვერ დააბრუნებ. შენ ეხლა იწყებ ცხოვრებას. მინდა ჩემს შეცდომებზე ისწავლო. არ ვიცი რამდენად მოახერხებ, როგორც წესი საკუთარ თავში ხარვეზების დანახვა არ შეგვიძლია. მე პრინციპებსა და სტერეოტიპებს ყველაფერი შევწირე. მყავდა საყვარელი ქალი, იქნებ შვილებამდეც მივსულიყავით, მაგრამ შემეშინდა. შემეშინდა იმ პასუხისმგებლობისა და ვალდებულებების რასაც საკუთარი ოჯახი დამაკისრებდა. რატომღაც უფრო იოლად მეჩვენებოდა მარტოდ-მარტო ხეტიალი. ანგარიშს არავის და არაფერს ვუწევდი. მხდალი გამოვდექი. ტყვიას წინ მკერდით ვუდგებოდი, არადა ერთი პატარა გოგოს სიყვარულის კი პანიკურად მეშინოდა. არ მინდა ჩემი გზა გაიარო. აქ იმისთვის არ წამომიყვანიხარ, რომ ჩემს ჯგუფში ერთ-ერთი რიგითი ჯარისკაცის ადგილი დაიკავო. შენ ჩემთვის ვაჟი იქნები, მემკვიდრე. გესმის ჩემი?
თანხმობის ნიშნად თავს ვუქნევდი, თან ვფიქრობდი, თუ მისი საქმის გამგრძელებლად და მომავალ მემკვიდრედ მზრდიდა მის ბედს როგორ არ გავიზიარებდი? კითხვები მიჩნდებოდა, მაგრამ პასუხები არ მქონდა.
- რატომ მაინც და მაინც მე? რით დავიმსახურე ასეთი ნდობა?
- არ ვიცი, უბრალოდ ასე მინდა. - ოდნავ გვერდულად ეღიმებოდა მას.
მიუხედავად ჯემალის სურვილებისა, უნდა ვაღიარო ძნელია ამ წრეში იტრიალო და სუფთად დარჩე. მინდოდა თუ არა, ჩემი ადგილისთვის ბრძოლა მიწევდა. იყო სხვადასხვა სახის დაჯგუფებები: რუსების, ჩეჩნების, ქართველების. კავკასიის წარმომადგენლები ერთმანეთს მეტ-ნაკლებად ანგარიშს ვუწევდით. გაყოფილი იყო სამოქმედო საზღვრებიც. თუ ჩვენი კუთვნილი ზონის გარეთ გვიწევდა გასვლა, ლიდერებს წინასწარ ვაფრთხილებდით, თავის მხრივ ისინი მეორე დაჯგუფების ხელმძღვანელებს ატყობინებდნენ. შესაბამისად დაჯგუფებებს შორის დაპირისპირებას მაქსიმალურად ვერიდებოდით. ვიდრე ერთმანეთში სიმშვიდეს ვინარჩუნებდით ზედმეტად არც ძალოვანი უწყების წარმომადგენლები გვაწუხებდნენ. თითქოს ერთი დიდი წრე იყო შეკრული. ყველა ყველას ანგარიშს უწევდა.
ჩვენი საქმიანობის სფერო ძირითადად ტრასებზე ყაჩაღობითა და რეკეტით შემოიფარგლებოდა. ცალსახად ვიცოდით რომ არ ვერეოდით პროსტიტუციასა და ნარკოტიკებში, ასევე ადამიანებით არალეგალურ ვაჭრობაში. სხვა დაჯგუფებების წარმომადგენლები ამბობდნენ, ეს ყველაზე მომგებიანი საქმეაო, მაგრამ ჩვენს „გრუზინულ“ სამართალში ასეთი მოქმედებები არ ჯდებოდა. შემოსავალი ისედაც საკმარისი გვქონდა და უფრო მეტად სულისა და სინდისის დაბინძურება არ გვინდოდა.
საკუთარი ცხოვრებით კმაყოფილი ვიყავი. ნელ-ნელა გარშემო მყოფების პატივისცემას ვიმსახურებდი. მართალია ფიცხი ხასიათი მქონდა, მაგრამ ხვდებოდნენ რომ უსამართლოდ არ ვბრაზდებოდი. ალბათ ამიტომაც იყო, რომ ანგარიშგასაწევ პირად მოვიაზრებოდი. ჯემალისგან მოქმედების სრული თავისუფლება მქონდა. არ მზღუდავდა, მისი ნდობით არც მე ვსარგებლობდი ბოროტად.
არ მაკლდა გართობა, არ მაკლდა ლამაზი ქალების ყურადღებაც, სხვა კი რა უნდა მენატრა? პრინციპში სანატრებლის მეტი რა მქონდა, მაგრამ ილუზიებით არ ვიკვებებოდი. მხოლოდ ახდენილი ოცნებების მჯეროდა.
თითქმის ერთი წელი გავიდა რაც მოსკოვში ჯემალმა ჩამომიყვანა. სუსხიანი, ცივი ზამთარი იდგა. ბუნებით სითბოს მოყვარული გახლდით, და რუსეთის ყინვას დღემდე ვერ შევეგუე. გათოშილმა დათოვლილი მხრები დავიფერთხე, კარებში ატუზულ დაცვას მივესალმე და ხელების სრესით სახლში შევედი.
- ბატონ ჯემალს სტუმრები ყავს, და გთხოვათ მოსვლისთანავე მოინახულოთ! - მაფრთხილებს შიდა მოსამსახურე. მეც მისი კაბინეტის მიმართულებით მივდივარ.
კაბინეტში შევდივარ. ჯემალს წინ ჩემთვის უცნობი მამაკაცი უზის. რუსულად საუბრობენ. ჩემი შესვლა არ შეიმჩნია, მეც არ ვერევი. მას დიდი და ნათელი კაბინეტი აქვს, თეთრი ავეჯით გაწყობილი. კუთხეში ბუხარი ანთია და ოთახში სითბოსა და სიმყუდროვის განცდას ტოვებს. შეშა სასიამოვნოდ იწვის და მეც ინსტიქტურად ბუხრის მიმართულებით მივდივარ.
მესმის მათი საუბარი: - არ მინდა ცუდად გამიგოთ, მაგრამ გამოუვალ მდგომარეობაში ვართ. ყველა გზა თქვენთან მოდის. - ეუბნებოდა მამაკაცი.
- მე ძაღლებთან არ ვთანამშრომლობ. ალბათ ვიღაცაში გეშლებით. - მკაცრი ხმით პასუხობს ჯემალი.
- თანამშრომლობას არც გთხოვთ. უბრალოდ...
- კიდევ ერთხელ გიხსნით, მაგ საქმეში ჩემი ხალხი გარეულნი არ არიან. მესმის ოჯახისაც, მაგრამ ვერაფრით დაგეხმარებით.
- გოგონაა, ოცი წლის. ძალიან გთხოვთ, განადგურებულნი არიან. ამ ერთ ციდა გოგოს შეჰყურებენ.
- მერე რა გაუჭირდათ საიმისო, გამოსასყიდს ვერ უხდიან? - ჯემალისგან ასეთი საუბარი მიკვირდა, ის ხომ ბუნებით მოძალადე არ იყო, არც არასოდეს ამართლებდა ასეთ დანაშაულს.
- გამოსასყიდი პრობლემა არაა, მაგრამ როგორც ამბობენ წლების წინანდელ მტრობას აქვს ადგილი, სავარაუდოდ გოგონას ცოცხალს არ დატოვებენ, თქვენ თუ არ ჩაერევით.
- ხვდებით რას მთხოვთ? რომელი მომრიგებელი მოსამართლე მნახეთ, რომ მოლაპარაკებები ვაწარმოო? ან გარანტიები სადააა, რომ ქალიშვილის დაბრუნების შემთხვევაში მართლაც დასრულდება დაპირისპირება?
- გარანტიებს ვერავინ მისცემს საკმაოდ საჩოთირო სიტუაციაა, მაგრამ გოგონამ რა დააშავა?
- გოგონამ თუ არა ალბათ მამამ დააშავა! - ისევ მკაცრად ამბობს ჯემალი.
- აქ როგორც ორგანოების წარმომადგენელი არ მოვსულვარ. სამართლიანი კაცის სახელი გაქვთ, იმედი გვქონდა საღად განსჯიდით მოცემულ სიტუაციას, მართალია დანაშაული თქვენმა ხალხმა არ ჩაიდინა, მაგრამ თქვენს საკონტროლო ზონაში მოხდა, ამიტომ ნაწილობრივ პასუხისმგებლობა თქვენც გეკისრებათ. - იძაბება სამართალ დამცველი.
ჯემალს ირონიული ღიმილი შეეპარა: - ჩემთან დახმარებისთვის მოხვედით და თან მემუქრებით?
ალბათ მიხვდა შუამავალი, შეცდომა რომ დაუშვა და ტონი შეარბილა: - აქედან თქვენი თანხმობის გარეშე ვერ წავალ. ფაქტია, რომ გოგონას დახსნა ჭირდება. სადღაც ამ ტერიტორიაზე მალავენ. ამ ადგილებს კი თქვენზე უკეთ არავინ იცნობს.
- ვერაფერს დაგპირდებით. დაკარგული ხალხის ძებნა თქვენი პრეროგატივაა... - ისევ დამცინავი ღიმილით ეუბნებოდა ის მამაკაცს, თუმცა თვალებზე ეტყობოდა, რომ უკვე გოგონას გადარჩენისა თუ დაბრუნების გეგმაზე მუშაობდა.
სამართალდამცველი უკმაყოფილო სახით წამოდგა, მშრალად დაემშვიდობა და წავიდა.
რამდენიმე წუთით დაფიქრებული იჯდა ჯემალი. თავი ხელებში ჩაერგო, თითქოს ღელავდა, საკუთარ აზრებს კარგად წონიდა.
- შენ რას ფიქრობ ამ საკითხზე? - დუმილი დაარღვია.
- მეგონა უკვე მიიღე გადაწყვეტილება. - პასუხს თავი ავარიდე.
ოდნავ შესამჩნევად გაიღიმა, ოფიციალურად ასეც უნდა იცოდნენ. არააა აუცილებელი ბორისოვი ჩემზე გამოვიდეს. როგორც მივხვდი, ბორისოვი იმ დაჯგუფების მეთაური იყო გოგონა რომ მოიტაცეს.
- წესით ჩემზეც უნდა ეფიქრა, და ჩემს სამოქმედო ტერიტორიაზე ასეთი სახის დანაშაული არ უნდა ჩაედინა, მაგრამ ბუნებით ეგოისტია, სხვის ინტერესებს არასოდეს ითვალისწინებს.
- ჩემის აზრით ზუსტად განსაზღვრა სად უნდა დაემალა გოგონა, იცოდა, რომ ჩვენზე ეჭვს არავინ მოიტანდა და არც აქ დაუწყებდნენ ძებნას.
- მაგრამ ეძებენ და თან საკმაოდ კარგადაც. კვალსაც ზუსტად მიყვებიან. ბორისოვი უფრო გონიერი კაცი მეგონა, მას კი ეტყობა მტრობამ გონება დაუბინდა, მხოლოდ შურისძიებაზე ფიქრობს. არ მომწონს ამ ამბავში რომ მრევენ, არადა ვერც გოგონას ვიმეტებ. - დანანებით გადააქნია თავი.
- იქნებ მოგვეძებნა დაკარგული? - ნელ-ნელა შევაპარე მას.
- ბორისოვთან წლების ურთიერთობა მაკავშირებს. სასტიკი კაცია, მასთან მტრობა არ წაგვადგება. არ იფიქრო, თითქოს მეშინია, არა. უბრალოდ არ მინდა უაზრო ომს შევეწიროთ. დარწმუნებული ვარ საკუთარი დაპირისპირების მიზეზი თვითონაც არ ახსოვთ.
- თუ გოგონა მისით გაიქცევა? - ოდნავ ირიბად ვიღიმები მე და ვგრძნობ, რომ თვალებში უკვე ჭანჭიკები დამიხტის.
- აი, თუ გაიქცევა, მაშინ ვიტყვით რომ იღბალი ჰქონია! - კმაყოფილი იცინოდა ჯემალი.
მინიშნებას მივხვდი, მისი იღბალი მე უნდა ვყოფილიყავი. მოქმედება ფრთხილად უნდა დამეწყო, რაც ნაკლებს ეცოდინებოდა ჩემი გეგმების შესახებ მით უკეთესი. ჩემს თითოეულ ნაბიჯზე ადამიანის სიცოცხლე იყო დამოკიდებული.
ფიქრი გამორიცხვის მეთოდით დავიწყე. რამდენიმე ადგილი მეგულებოდა, სადაც შეიძლებოდა ზედმეტი აყალ-მაყალის გარეშე მოტაცებულის გადამალვა მოეხერხებინათ. ვხვდებოდი, რომ დროში საკმაოდ შეზღუდული ვიყავი. ამიტომ დასაზვერად იმ ღამითვე წავედი. საძებნი ობიეტებიდან ოთხი მაშინვე გამოვრიცხე. დამრჩა ორი შენობა, რომლებიც ძველი ადმინისტრაციული კორპუსების, კარკასული ნაგებობებისგან შედგებოდა. ცხოვრებაში პირველად დავლოცე, ის ადამიანი ვინც ბუნკერების და მიწისქვეშა გვირაბების არსებობა მოიფიქრა. ჯემალმა, რომ შეიტყო რომელი შენობების შესამოწმებლად მივდიოდი, აღნიშნული ნაგებობების არქივიდან ამოღებული ძველი სქემატური ნახაზები მაჩვენა. გული სიხარულით ამევსო. თუ გონივრულად ვიმოქმედებდი, შენობის ნებისმიერ წერტილში ისე შევიდოდი, რომ ჩემს იქ ყოფნას ვერავინ შეიტყობდა, მთავარია გუმანს არ ემტყუნა და მოტაცებული გოგონა მართლაც იქ ყოფილიყო. ყოველი შემთხვევისთვის ერთი დამხმარე წავიყვანე, რომელიც ავტომობილში დამელოდებოდა.
თავი რომელიმე ფილმის სუპერ-გმირი მეგონა, მივდიოდი დატყვევებული ქალის გადასარჩენად, რომელსაც ჩემს არსებობაზე წარმოდგენაც კი არ ჰქონდა. ნიღაბი სახეს მიფარავდა. მქონდა მხოლოდ პისტოლეტი, მძიმე სასროლი იარაღები სპეციალურად არ ავისხი, ან რა აზრი ჰქონდა? თუ გამომიჭერდნენ ალბათ ცოცხალი ვერ გამოვიდოდი რაც არ უნდა არსენალი მქონოდა ასხმული. ხოლო თუ ღმერთის წყალობით ყველაფერი გეგმით განხორციელდებოდა მაშინ ზედმეტ ტვირთად მექცეოდა.
თქვენთვის საინტერესო არ იქნება ძებნის პროცესი. უხმაუროდ, ჩუმად ვმოძრაობდი. შენობის შესასველთან რამდენიმე შეიარაღებული ადამინი დავინახე. ერთმენეთთან ღლაბუცით ერთობოდნენ, ჩემთვის აშკარად არ სცხელოდათ. ფრთხილად ჩავძვერი ბუნკერში და შემოვლითი გზით შენობაში შევიპარე. მოტაცებულის პოვნის იმედი თითქმის გადამეწურა, როცა ჩემს სმენას სუსტი, ღმუილის ხმა მოსწვდა. ხმას მივყევი. გავდიოდი ვიწრო და ჩაბნელებულ კოლიდორებს. გამიკვირდა, იმდენად დაუბრკოლებლად მივედი ოთახამდე საიდანაც ხმა გამოდიოდა. გარშემო დაცვას ვერ ვხედავდი. გამტაცებლები არსად ჩანდნენ. ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს გოგონა ბედის ანაბარად მიატოვეს. როგორც კი დავრწმუნდი, რომ შენობაში ჩვენ ორის გარდა არავინ იყო. ხელის პატარა ფანარი ავანთე და გოგონას დავაკვირდი. ხელ-ფეხი შეკრული ჰქონდა, პირიც აკრული. სავარაუდოდ ამიტომაც უშვებდა ასეთ უცნაურ, დახშულ ხმას. მისი ჟღალი აბურდული თმა და ულამაზესი, ჭრელი თვალები მაშინვე თვალში მომხვდა.. ჩემს დანახვაზე შეშინდა, ალბათ ვერ გაიაზრა ვინ ვიყავი მტერი თუ მოყვარე. ტუჩზე ხელი მივიდე და ვანიშნე ჩუმად ყოფილიყო. გოგონა ხელში ავიტაცე და ისევ ფრთხილად წამოვედი ბუნკერისკენ. დაძაბული მოვდიოდი, სულ მეგონა რომ წუთი-წუთზე ვიღაც წამოგვეწეოდა, მაგრამ არა. ის ის იყო რომ საბოლოოდ თავი სამშვიდობოს დავიგულე და ტელეფონზე მძღოლსაც დავურეკე. სწორედ აქ დავიშვით საბედისწერო შეცდომა. მანქანა ჩართული ფარებით დაიძრა და გამტაცებლების ყურადღებაც მიიპყრო. ძვირფასი ტვირთიანად შეძლების და გვარად გავრბოდი, ის ის იყო, ავტომობილამდე მივედი და გოგონა უკანა სავარძელზე დავსვი, რომ მკერდში ტკივილიც ვიგრძენი. დავიგმინე, ავტომობილში კი არ ჩავჯერი, შეიძლება ითქვას მოწყვეტილად ჩავვარდი.
ტყვიების ზუზუნის ხმაში როგორც იქნა მოვშორდით ავბედით ადგილს. აშკარად დაჭრილი ვიყავი, მაგრამ არ მადარდებდა. რაც მთავარია გოგონა გადავარჩინე.
ქალი შეშინებული დაჭყეტილი თვალებით მომჩერებოდა.
- მომისმინე პატარავ და პარგად დაიმახსოვრე, მომტაცებლებმა ყურადღება მოადუნეს თუ არა, ხელ-ფეხი შენით გაიხსენი და ბუნკერიდან გამოიქეცი. ჩვენ შენთან არ ვყოფილვართ. გესმის ჩვენი?
გოგონა თანხმობის ნიშნად თავს მიქნევდა. ეხლაღა მივხვდი, რომ პირი ისევ აკრული ჰქონდა, შეძლებისდაგვარად ფრთხილად მოვაცალე სკოჩი და ხელ-ფეხი გავუხსენი.
- დაჭრილი ხართ? - შეშინებულმა მკითხა მან.
- არაფერია. მე კარგად ვიქნები, მთავარია თქვენ არ დაივიწყოთ. თქვენ თქვენით გამოიპარეთ.
- კი, მაგრამ... - აშკარად ეჭვი ეპარებოდა მას.
- ძალიან გთხოვთ, სანანებლად ნუ გამიხდით, თქვენს დახსნას.
- არა, როგორ გეკადრებათ. - უცებ მოვიდა გონს ის - ჩემი მხსნელების ვინაობა არ უნდა ვიცოდე?
გამეცინა: - არა მგონია ამას თქვენთვის მნიშვნელობა ჰქონდეს. წარმატებას გისურვებთ, მის...
- მე ტატიანა მქვია. - რატომღაც თითქოს გამებუტა გოგონა.
- კარგი სახელია ტატიანა. - ღიმილი გამეპარა ხმაში.
- თქვენს სახელს არ იტყვით?
ეს გოგონა მთლად კარგად ვერ იყო, სულ რამდენიმე წუთის წინ ტყვედ იმყოფებოდა, და იმის მაგივრად თავისუფლება გაჰხარებოდა, ეხლა ჩემი სახელი აინტერესებდა, თუმცა ალბათ სიმართლე უნდა გამემჟღავნებინა, მისი ინტერესი ძალიან მსიამოვნებდა.
- ეს თქვენ არაფერს მოგიტანთ. ბედნიერებას გისურვებთ ტატიანა. - მის სახლთან ახლოს ავტომობილი უსაფრთხო ადგილზე გავაჩერეთ და ქალი ჩამოვსვით. ვუმზერდით ვიდრე თვალს მიეფარებოდა და კმაყოფილები უკან წამოვედით.
ნაპოვნი ყელსაბამი • თავი 1 •
– დედა, დედა! - ვუყვიროდი სკამზე მჯდარ დედას, რომელიც მზესუმზირას გემრიელად აკნატუნებდა.
– გისმენ, მეგი. - თბილად მომმართა.
– დედა, შეხედე, ყელსაბამი ვიპოვე. - აღტაცებულმა ვუთხარი და პატარა, ხელებში მოთავსებული ყელსაბამი დავანახს, რომელიც ვერცხლის, ზღვის ცხენის ფორმის იყო და პატარა, ლურჯი თვალი ჰქონდა ჩაჭედილი.
– რა ლამაზია, დე. - გამიღიმა.
– სანდრას ვაჩუქებ. - გავეკრიჭე და ტყუპის ცალს დავუძახე. ისიც უცებ გაჩნდა ჩემთან.
– აი, ეს შენ. - ვუთხარი და ყელსაბამი გავუწოდე.
– რა ლამაზია. - თვალებგანათებულმა მითხრა. - მაგრამ ეს ცხოველი არ მომწონს. - უცებ დაიმჟავა სახე და გაბრუნდა. ვიღაც პატარა, ბურთით მოთამაშე ბიჭთან მივიდა და ყელსაბამი მას მისცა. მე კი გაკვირვებული, ნაწყენი და თვალცრემლიანი გავშეშებულიყავი ერთ ადგილას.
.
რატომღაც ეს დღე დაწვრილებით მახსოვს. ახლაც ვზივარ პარკში, მეგობრებთან ერთად და სიგარეტის კვამლს ვატან ამ დღის ემოციებს. ის ყელსამაბი კი არადაარ მავიწყდება.
– გაიგე? - მხარი გამკრა დიტომ. ეიფორიიდან გამოვედი და ახალგაღვიძებულივით დავიწყე აქეთ-იქით ყურება.
– მოეშვი მაგ ყელსაბამზე ფიქრს. - მეუბნება დიტო და სიცილს ძლივს იკავებს.
– რა გინდა? - ვეკითხები. მისი აჯობებს რამე ნორმალური მიზეზი ჰქონდეს ჩემი "გამოღვიძებისთვის".
– რა მინდა და იოანე ჩამოვიდა.
– რა? - თვალები ლამის ბუდიდან გადმომიცვივდა. ეგღა მაკლდა რა!
– მოენატრე ბიჭს. - ზიზღითა და ირონიით მეუბნება.
– არ დაიწყო შენებურები, თორემ გავაფრენ! - ვაფრთხილებ, ნამდვილად არ მინდა სისხლიანი ძმაკაცი და ყოფილი შეყვარებული ჩემ წინ ეყარონ.
– კარგი, ნუ ხარ პანიკიორშა. - მიცინის და თვალებს ვატრიალებ. ახალ ღერს ვიღებ კოლოფიდან და ვუკიდებ. ღრმა ნაფაზს ვარტყამ და იოანეზე ვიწყებ ფიქრს. მისი ნაბიჭვრული ქცევის მერე ისევ აქ ჩამოვიდა, გადასარევია!
– წავედი მე, დავიღალე. გნახავ ხვალ. - ვეუბნები დიტოს და ლოყაზე ვკოცნი.
– ჭკვიანად. - მზრუნველ მზერას მაყოლებს. სახლში ასვლა საშინლად არ მინდა: მოწუწუნე დედა, არაკაცი მამა. ერთადერთი სანდრა მაჩერებს აქ, თორემ წლების წასული ვიქნებოდი ბიძაჩემთან ტორონტოში. კარს ვაღებ და მაშინვე ვგრძნობ ალკოჰოლის მძაფრ სუნს, ესეც შესანიშნავი დღის დასასრული.
– სად დაეთრეოდი აქამდე? - ხმამაღლა გამომელაპარაკა მთვრალი მამა. - მთელი დღე გარეთ ხეტიალობ, როცა მე მუშაობით ვიკლავ თავს. - დაიწყო!
– ნეტა რითი დაიღალე? ქაღალდების შევსებით? - ცინიკურად ვეუბნები. სადღაც იდიოტურ ადგილას, იდიოტური ფურცლების შევსებისთვის უხდიან 500 ლარს.
– რა თქვი?! - ღრიალზე გადადის. არ მაქვს მისი ნერვები და ოთახში შევდივარ, სადაც წიგნში ჩაფლული სანდრა მხვდება, რომელმაც ჩემი შემოსვლა ვერც შენიშნა. ჩავახველე.
– მოხვედი? - მეკითხება ღიმილით.
– არა გზაში ვარ. - უხასიათოდ ვპასუხობ. - რამდენი ხანია სვავს?
– ასე, საათ-ნახევარი.
– როდის ვაპირებთ გადასვლას? აღარ შემიძლია აქ გაჩერება. - ამოვილაპარაკე.
– სწავლას მოვრჩეთ და მერე. ორი წელიც მოიცადე. - იგივე პასუხი. ორი წელი ამას ორ საათში ხომ არ ეშლბა?
– ორი წელი ცოტა გგონია?
– არა, - მპასუხობს მობეზრებული. - მაგრამ სხვა გზა არ გვაქვს. ვინ გადაიხდის სწავლის თანხას?
– მე დავიწყებ მუშაობას და გადავიხდი. - ხელებს ჰაერში ვისვრი.
– და სწავლას შეწყვეტ? - წარბაწეული მიყურებს. ჰო, რა არის ამაში კატასტროფა?
– კი.
– არა, მე მინდა შენც ისწავლო! - მტკიცედ ამბობს და სიტყვის თქმის უფლებას არ მაძლევს ისე გააგრძელა. - ვიცი რა დიდი გეგმები გაქვს და არავის, მათ შორის შენც, მივცემ უფლებას ხელი შეგიშალოს მათ ასრულებაში. - ამით მომაკეტინა. ამიტომ მიყვარს სანდრა. იცის, რომ მთელი ცხოვრებაა ადვოკატობაზე ვოცნებობ. ტელეფონი ურეკავს და თვალებაკიაფებული პასუხობს.
– გისმენ, ნიკა. - ო, ეს შეყვარებულები. დაიწყებს ეხლა ჩემო ვეფხვო, ალუჩა, ნიანგო, ატამო..
– მეც მიყვარხარ, სპლიყვო. -
– ვაიმე! - წამოვიყვირე და ავხარხარდი. სპლიყვო? ეს ახალია. სანდრა თვალებს მიქაჩას, მაგრამ სიცილს ვერ ვიკავებ. როგორც იქნა დავმშვიდდი და ქალბატონიც მორჩა ლაპარაკს.
– აბა, რაო შენმა სპლიყვაჩომ? მომენატრეო? - ვეკითხები.
– მოკეტე, - მკაცრად მეუბნება, მაგრამ სიცილს ისიც ძლივს იკავებს. - დღეს მასთან დავრჩები. - დგება და ჩანთაში ნივთებს ალაგებს.
– არ იცუღლუტოთ. - ვამბობ ირონიით.
– შენ მაინც არ იცვლიდე ბიჭებს ნასკებივით.
– შენ მაინც იყო ქალიშვილი.
– მეგი! - თვალებს აბრიალებს.
– ხო კარგი. ხვალ ყურის გასახვრეტად წამომყვები?
– კიდე იხვრიტავ? - გაიკვირვა.
– ზევით არ მაქ გახვრეტილი. - თავს ვიმართლებ. თავს აქნევს და მპასუხობს რომ წამომყვება. სანდრა წავიდა თუ არა, მაშინვე დავიძინე.
.
– გტკივა? - სახედამანჭული დაიკო მეკითხება.
– ისე რა. - ვუთხარი და ქუდი უფრო დავაშორე ახალგახვრეტილ ყურს. წინ ორი მოცინარი ბიჭი მოდის. ორივე კარგი გარეგნობის არის, მაგრამ მეორეს ფიზიკურმა აღნაგობამ მიიქცია ჩემი ყურადღება. მწვანე-ლურჯი თვალები, მუქი ქერა, ოდნავ წამოზრდილი თმა, პატარა, თხელი კეხიანი ცხვირი, საშუალო ზომის ტუჩები და ტანად მაღალი. ისე გავერთე მისი თვალიერებით, ვერც-კი შევნიშნე, ისე მომიახლოვდა "მეორე" და ქუდი ჩამომიქაჩა ახალგახვრეტილ ყურზე და დაიყვირა:
– ქუდი გაისწორე!
– აა! ყური! - საშინლად ამტკივდა და ყვირილით ვლანძღავდი ბიჭს. ბოდიშიც არ მოუხდია, ისე მომცილდა.
– სისხლი მომდის? - ვეკითხები ჩემზე არანაკლებ გაცხარებულ სანდრას.
– არა, მხოლოდ გაგიწითლდა. - მამშვიდებს. იქვე სკამზე ჩამოვსხედით. ნოემბრის ცივი ჰაერი მალამოსავით მოქმედებდა გაღიზიანებულ ყურზე. ის ორი მუტრუკი იქვე ახლოს იყვნენ. ჯანდაბა! მეტი არ მინდა ყური დამიჩირქდეს! "მეორეს" გავხედე, რომელიც მე მიყურებდა და გაიხედა, მისკენ მორბენალი 5-6 წლის გოგონას დანახვისას, რომელსაც ბიჭის იდენტური თმა ჰქონდა და.. ჩემი ყელსაბამი.

გამარჯობა, ბავშვებო! საუკუნეა არაფერი დამიწერია და აი, ესეც ახალი ისტორია, თავებად. ვიმედოვნებ მოგეწონებათ. ვერ შეგპირდებით ყოველდღე დადებას, სკოლა მაინც, მაგრამ ვეცდები რაც შეიძლება მალე დავდო. გთხოვთ დააფიქსირეთ თქვენი აზრი. ^_^
პოპულალური ვიდეოები